Next

Vandaag was ik vroeg wakker. Ik ben nog even wat lessen van de vogel cursus bekeken en viel weer in slaap. Om 10 uur wakker en ik had zin om de Next te installeren. Maar ik moest nog de opgenomen afleveringen bekijken, Man with a Plan en Stella Blomkwist. Daarna gebeld met Ziggo over de coax kabel, die was maar 2 meter en ik heb minimaal 6 meter nodig. Maar de oude zou het ook moeten doen, zei de dame van Ziggo. Ze hadden zelf alleen eentje van 5 meter. De nieuwe zal wel betere kwaliteit geven, maar ook dacht dat dit altijd nog kan. Na wat gerommel met mijn home cinema set, die zit normaal tussen mijn tv en de digidecoder, lukte het. Ik was weer helemaal blij. De afstandbediening is zo summier dat een kind de was kan doen. Maat het is wel wennen als ik helemaal gewend ben aan de oude en de vergelijkbare functies heel anders zijn ingericht in de nieuwe omgeving. Maar al snel had ik mijn geliefde programma’s weer ingesteld. Ik had nu even niets te bekijken en buiten regende het alleen maar, ben ik even gaan neuzen in wat mijn nieuwe abonnement nu eigenlijk extra heeft gegeven. Eurosport 2 erbij is heel fijn al heb ik er nu niet veel aan omdat veel sport nu niet doorgaat, zoals Wimbledon.

Vanmiddag naar mijn vader. Fijn hem weer even te zien. Gelukkig heeft hij ook weer meer zijn oude vertrouwde activiteiten. En hij ziet zijn zus en vriend ook regelmatig. Het koersbal dat nu in groepjes van 6 personen op de woensdag, allemaal vanwege de nieuwe regels maar het is al fijn dat het er weer is voor hem. En ook met jeu de boules mag hij er op donderdag gewoon weer bij zijn. Er is niemand die daar nu over kan klagen.

Het was gezellig weer. Even wat dingen op zijn telefoon gezet, de laptop nog eens uitgelegd en hij kon gewoon internetbankieren als op de oude laptop. In principe is er ook niet veel veranderd behalve dat zelfs hij merkt dat het allemaal nu sneller is. En dat na een jaar, … Beter laat dan nooit zeggen ze niet voor niets. Hij had lekkere paella gemaakt met een gebakken schol erbij, kopje soep vooraf, ik ga dat misschien ook wel doen thuis. Nog even naar de serie Rebecka Martinsson gekeken met hem tot 22 uur, die had ik nog niet eerder gezien. Ik merk dat ik liever series kijk op dit moment dan films. Het is toch korter en meee afgebakend. Ik heb even geen geduld voor hele films denk ik. Ik begin Netflix kijkers iets beter te begrijpen nu. Naar huis rijdend regende het nog weer gestaag, zoals het de hele dag had gedaan. Ik kon me er niet druk over maken. Ik hoef in elk geval niet zelf water te geven en dat is fijn.

Mijn goede vriend was naar de sauna geweest. Het was erg rustig geweest, echt genieten dus voor hem. Helaas geen opgietingen, ik hoop dat dit wel weer komt, later als er weer meer rust is. Voor nu vind ik lekker buiten zijn op een bedje, in het zwembad en bubbelbad zitten en de buitensauna gebruiken en wat lekkers eten ook genoeg. Maar toch maar even afwachten. Wel fijn dat hij goede ervaringen had, al had ik niet anders verwacht.

Vogelhuisje

Vandaag lekker uitgeslapen. De dag begint met mooi weer en een aardige wind, 20 graden, lekker weer voor een wandeling. Mijn idee om op een ander moment de hond te logeren te hebben was een goed idee. Even wat tijd alleen voor mezelf, rustig de laatste opnames van mijn digidecoder, afleveringen van Vroege Vogels, afkijken was mijn plan. Lekker zalm op pistoletjes gegeten, voor de lunch en wit bolletje vega burger met curry en lekker mijn tuin in kijken.

Daar doen bijen en witjes (vlinders) zich te goed aan mijn lavendel en buddleja. Van de week zag ik de witjes om elkaar heen wentelen in een paardans om af en toe weer even te landen op de lavendel. En net toen ik dacht dat er nooit een vogel in mijn vogelhuisje zou komen, waar ik lekker voedsel heb gestrooid, zie ik ineens een koolmeesjes voorzichtig kennis maken met mijn huisje en zich te goed doen aan de zaden. Op de rand van het huisje zat hij de zaadjes open te pellen. Ik ben helemaal blij, durfde me op mijn bank niet te bewegen uit angst dat ik het weg zou jagen. Na de nodige zaden gegeten te hebben vloog het weer weg. Ondertussen keek ik naar de prachtige natuur die in Vroege Vogels werd getoond. Nu zijn de opnames afgekeken en kan de Nexit komen. Ik had even geen zin via Zoom te zingen. Zondag kunnen we weer live buiten zingen en hopelijk per september weer binnen als vanouds. Dat is toch het leukst.

En goede vriendin kwam eind 15 uur op bezoek. Ik ging eindelijk naar buiten, het bleek prachtig weer te zijn, idioot om binnen te zitten. We zijn even gaan wandelen in Amelisweerd. We praten weer over mijn werk en ik merkte hoezeer het me tegen ging staan. Even klaar met daar onderwerp. We liepen weer veel te praten en op gegeven moment waren we rondjes aan het lopen. Nu kan je niet echt verdwalen daar maar wel meer lopen dan je wilt. Na anderhalf uur was het genoeg, ik had ook trek gekregen. Zo ging naar huis en ik moest mijn eten ontdooien, dat was ik vergeten uit de vriezer te halen gister.

Na het eten kwam de pakjesbezorger met de Next media player van Ziggo. Ik wilde direct weten hoe ingewikkeld het zou zijn om het te installeren, maar het pad morgen plaatsen omdat ik nog wat wilde opnemen deze avond en niet zeker wist of dat goed zou gaan. Is ook beter om dat niet nog in de avond te doen. Het is goed dat ik een stok achter de deur had.

Mineur

Vannacht droomde ik, vlak voor ik wakker werd, dat er was ingebroken. Ik had het aanvankelijk niet door, maar de televisie bleek weg uit de kast, en ook mijn bijhorende apparatuur, zoals een harde schijf. Meteen ging ik denken of daar nog belastende belangrijke informatie op stond. Dat viel mee. Ik keek naar de plek waar men was binnen gekomen… Dit is zo’n terugkerend thema, inbraak in mijn huis, dat ik aanvankelijk al een tijd niet meer gehad had. het zal alles te maken hebben met mijn vorige nacht. Verwerking van inbraak is lastig, ook al is het niet echt gebeurd. De inbraken vroeger in mijn ouderlijk huis als kind zijn ook zo lang in mijn dromen blijven terugkomen. Het gevoel van onveiligheid is niet fijn.

Vanochtend werd ik dan ook weer moe wakker, maar ik had de tijd om rustig bij te komen. Ik heb het gevoel dat ik de laatste tijd minder goed in mijn vel zit. Ik doe wel druk, verander veel aan mijn thuissituatie maar merk dat mijn onrust over mijn werksituatie nog steeds een stempel drukt op mijn gemoedstoestand. Daar komt nog bij dat ik nu ook mijn twijfels heb of ik dit weekend wel de hond moet nemen. Het idee van straks een maand vrij zijn geeft me zo’n fijn gevoel dat ik het liever ook uitstel naar die periode. Dan heb ik er wellicht ook meer energie voor en kan ik er meer van genieten. Ik wil nu het liefst lekker een dagje sauna doen, als vanouds, daar kikker ik altijd van op. Maar dat durf ik nog even niet aan, ik wacht even de ervaringen van mijn goede vriend af die morgen gaat. En dus die maand vakantie… lijkt me heeeeeel lekker nu.

Op het werk heb ik nog weer wat bijgepraat met een collegaatje die ik lang niet meer gesproken had. Ik heb haar gewoon via Teams gebeld en het was fijn. Wel komt dan weer het hele verhaal langs van wat er geweest is, en soms voelt het alsof ik buiten mezelf treed en mezelf weer het verhaal zie vertellen, als een soort buitenstaander. Enerzijds goed, want dat betekent dat mijn gevoel aan het veranderen is, anderzijds ook een teken dat ik het zat ben om het verhaal te vertellen, dat ik liever iets positiefs vertel, iets wat verandering brengt in positieve zin. Maar ja, mijn heden heeft invloed op hoe ik me voel. Ik wil in elk geval met mijn leidinggevende gaan praten over mijn mogelijkheden, zodat ik daar ook weer een positievere beleving bij ga krijgen. Ik heb in elk geval bedacht dat ik dit live wil doen, dus op kantoor of er buiten. Via Teams heb ik toch niet echt persoonlijk contact. Maar ja, dat gaat niet gebeuren… Ik baal enorm nu van dit thuiswerken en op afstand zijn. De persoonlijke noot is er helemaal af. Ik hoop dat het werken op het kantoor snel weer kan, in welke vorm dan ook.

Ik heb ook het gevoel dat ik veel zit te klagen en zeuren dagelijks in deze blogs. Dat mijn toon niet echt blij, vrolijk, positief is. Dat vind ik ook lastig want ik ben zo normaal niet. Het zal toch wel te maken hebben met de tijd die we nu achter de rug hebben en de toch nog wat overgang waar we nu ook in zitten. Misschien is iedereen, ik in elk geval, nu zoekende wat wel kan en wat niet. En hoe dan. En lastig vind ik ook dat de een er weer anders mee omgaat dan de ander. Maar lastig is dat ik zelf ook dubbel ben in mijn beleving en gevoel, wat ik wil dat een ander doet en wat ik zelf wil doen. Vooral als mensen geen afstand houden kan ik daar ineens mee zitten, terwijl ik op een ander moment baal dat een ander juist die afstand wil behouden. Het zijn rare tijden…

De werkdag eindigde met mineurstemming, een gevoel dat ik eigenlijk niet veel gedaan had. Ik belde mijn stiefschoonzus over het uitstellen van het lenen van Max en vertelde over mijn mineurstemming en dat hielp. Ik praatte over mijn ideeën voor verandering, dat ik misschien een opleiding voor informatiearchitect wil gaan volgen, als daar ook behoefte aan is in de organisatie, en dat ik misschien wat kan klussen bij een andere dienst, die nu omhoog zit met tekort aan mensen. Dat gaf me weer een goed gevoel. Ik was blij het even van me afgepraat te kunnen hebben.

Daarna heerlijk gekookt, kipfilet met Ajam Penike saus, met groente, aardig pittig en genoeg voor drie keer eten al met al. Na het eten ging ik naar tennis. Het regende op het moment dat ik weg wilde gaan, een korte hevige bui die gelukkig niet meer zich herhaalde die avond. Helaas merkte ik dat bij het tennissen mijn linkerknie toch een paar keer verschoof. Ik moet dieper door de benen zakken bij het klaar staan voor de bal, dat is me wel weer duidelijk. Maar onze vijfde speler kwam ook langs en met zijn vijfen hebben we nog wat gedronken in ons nieuwe clubhuis. Voor het eerst was ik echt binnen, tot dan toe moest je buiten je bestelling doen en buiten drinken. Het aantal tafeltjes was nog zeer beperkt, maar je kon wel al dichterbij elkaar zitten, Ook binnen ons groepje leek al meer rust, we zaten echt niet 1,5 meter bij elkaar vandaan.

Nog even een aflevering van Vroege Vogels van mijn harde schijf gekeken. Het zijn de laatste afleveringen die nog op mijn harde schijf staan. Precies op tijd, vanavond komt mijn nieuwe digidecoder, de Next van Ziggo, het moet het pareltje zijn onder de digidecoders dus ik ben benieuwd! In elk geval is de naam veel belovend, al kan je je afvragen wat er na de Next moet komen…

Al met al een toch nog bevredigende afsluiting van een moeizame dag.

Jeugdtrauma’s en normalisatie

Vannacht schrok ik om half 3 wakker, ik dacht een klap gehoord te hebben. Ik kon niet goed bepalen wat het was, dus ben voor de zekerheid met kloppend hart maar weer een inspectie door mijn huis gedaan. Ik had het zolderraampje open gelaten, maar wel het luik naar zolder afgesloten met het idee dat als iemand binnen zou komen, deze niet verder zou kunnen komen. Maar ja, er was niets… ik ben nog steeds heel schrikachtig sinds vorig jaar het raam in mijn woonkamer met een steen is ingegooid. En de vallende kast met glas van de buren onlangs heeft me ook niet echt goed gedaan op dat vlak. Het is toch een klein traumaatje wat ik overgehouden heb, zo lijkt het.

Ik werd dan ook moe wakker vanochtend, had een tennisafspraak en de vraag was of het door zou gaan, er werd een regenachtige dag voorspeld. Maar toen ik opstond bleek buienalarm toch een gat in de regenbuien te tonen tijdens het geplande tennisuurtje, dus we waagden het er op. En inderdaad, we konden aardig lang tennissen zonder nat te worden, en de paar druppels die vielen konden ook nog geen bakje vullen. Het was ook helemaal niet koud, een regenjas aan met spelen voelde klam aan. Na 45 minuten werden we van de baan gehaald door de volgende, prima timing want ik moest daarna naar de tandarts. Ik had nog wel even tijd om te douchen. Bij het terugfietsen naar huis zag ineens een kleine bonte specht in de berm. Ik ging direct stil staan en de vogel had al direct door dat ik eraan kwam en vloog naar de stam van de dichtst bij zijnde boom, om vervolgens weer door te vliegen naar een andere voor mij onzichtbare plek. Maar ik had het even kunnen aanschouwen in die 30 seconden en was weer verwonderd over hoe mooi die vogel is, zo kleurrijk de natuur kan zijn.

Toen rap tandenpoetsen en naar de tandarts. Tijdens het tandenpoetsen pakte ik de tong ook weer even mee. Enige tijd geleden zei iemand me dat ik dat moest doen, en pas toen realiseerde ik me hoe makkelijk ik een van mijn ongemakken van vroeger had kunnen oplossen. Ik had als kind altijd een enorme plak kleurige zooi aan mijn tong, door de medicijnen die ik slikte. Maar ook als volwassene volgens mij. Ik schaamde me altijd ervoor dat als ik mijn tong zou uitsteken in een bepaalde ludieke situatie, of gewoon iemand in mijn mond moest kijken, zoals een tandarts, deze die plak zou zien. Als iemand me nu had gezegd dat ik dit eenvoudig kon ‘wegpoetsen’ dan zou me dat veel gescheeld hebben. Ik dacht dat het nu eenmaal bij mij hoorde, die tong…

Hetzelfde geldt eigenlijk voor het verdoezelen van stank op de wc. Ik had als kind altijd het trauma dat ik niet ergens anders naar de wc wilde gaan. Op school, op het werk, bij vrienden thuis. CF brengt nu eenmaal mee dat de spijsvertering niet optimaal is, en dus de nodige penetrante geur kan achterlaten, ammoniak achtig, rotte eieren lucht. Er zijn heel eenvoudige oplossingen voor, zoals lucifers, een deodorant of andere luchtverfrisser, om die lucht te maskeren en dus ook voor anderen te besparen. Maar dat wist ik allemaal niet. Op de lagere school heeft de leraar zelfs eens, toen hij zich afvroeg waarom ik zo lang wegbleef en mij dus in de wc aantrof, midden in de klas hardop bevraagd of er iets mis met mij was. Dat ik dus zo stonk in de wc. Dat was nog een kroon op mijn trauma en ik voelde me op dat moment volledig in mijn hemd gezet door iemand die wist van mijn situatie… maar blijkbaar niet genoeg. Na de transplantatie, gelukkig al weer 30 jaar heb ik daar aanzienlijk minder last van, de transplantatie heeft ook genoeg gedaan, al ligt dat misschien in de medicijnen die ik krijg vanwege de transplantatie. Maar nog kijk ik of er ergens een raam open kan als ik naar de wc ga en wil ik wat deo meenemen mocht ik denken dat het nodig is… Als ik bijvoorbeeld veel te vet gegeten heb en niet genoeg pillen heb geslikt.

Gelukkig kreeg ik ook goed nieuws van mijn nicht over de situatie van haar man. Hij heeft een zeer agressieve tumor in de longen en is door de 1e cyclus van chemo heen. De scan geeft aan dat het niet groter is geworden (maar ook niet kleiner) en zoals verwacht gaat en dat hij door kan gaan met de behandeling. Dit alles gericht op langere levenstijd. Ik merk dat me dat onderhuids ook bezig houdt, en ben blij dat het goed gaat. Het is al zo triest dat net de vader van mijn nicht, mijn oom, is overleden, maar dit ernaast en erbij is wel erg veel van het slechte om mee te moeten dealen. Ook gezien de kleinere kinderen die ze hebben. Hopelijk blijft het goed gaan. Hij kan het fysiek tot nu toe ook nog aardig aan, hoewel het een enorme aanslag op zijn fysieke gesteldheid is.

Gaandeweg is nu ook alles per 1 juli genormaliseerd. Sauna’s mogen al weer open, en zelfs mag er afgeweken worden van de 1,5 meter eis bij dansen en andere contactsporten. Dat is goed nieuws voor mijn biodanza, waar fysiek contact een belangrijk onderdeel kan zijn. Natuurlijk blijft iedereen zijn eigen grenzen daarin hebben, maar dat is niet anders dan het altijd geweest is. Misschien nu met nog een andere reden. Ik hou dan ook maar op met het tellen van de dagen na de lockdown, het gaat er nu nog maar om dat we ook weer in onze geest normalisatie toelaten en niet de angst blijven voelen, los van de noodzaak bewust te zijn van ieders eigen gesteldheid. Zo hoorde ik dat het nog best lastig is voor sommige mensen om echt het verstand te gebruiken. Een kind dat last van hooikoorts heeft en wat snottert thuis moeten houden, zelfs als je weet dat het hooikoorts is, is een voorbeeld waarin dit niet echt gebeurt. Dus al die CF-ers zijn nu ook paria als we niet oppassen… hoesten is not done. Dat kan niet de maatstaf worden, CF-ers kunnen al een enorme stempel voelen, die wordt alleen maar groter zo. Ik heb daar gelukkig geen last meer van, ik ben niet van echt te onderscheiden. Maar ik leef mee met hen die wel de klos zijn en het idee hebben dat ze zich moeten verantwoorden.

Ik voelde enorme moeheid in mijn ogen na de tandarts en besloot eerst nog de netwerk switch bij de Action te halen en daarna thuis te lunchen. Ik zat toen te dubben of ik nog wel de plantenbakken zou halen die ik nog voor het huis erbij wilde hebben. Maar omdat mij gezegd was dat het de voorraad van vorig jaar was en er nieuwe bakken zouden komen, besloot ik toch maar te gaan. Eerst haalde ik er eentje, met planten erin, en thuisgekomen heb ik die direct ook geplant, maar toen ik klaar was bedacht ik me dat aan de overkant van het pad ook nog wel wat mocht komen. Dat is tenslotte nog het meest in mijn eigen zicht vanuit mijn woonkamer. Dus ik ging weer, bedacht me onderweg dat het eigenlijk wel heel veel geld was voor zo’n aarden bak, en eerst thuis maar eens ging kijken of die niet gratis of goedkoper via Marktplaats aangeboden werden. Thuisgekomen zag ik al snel dat dit niet het geval was en dus kon ik nog een keer op pad. Deze keer maar direct alles in één keer gekocht en dus 3 bakken gehaald en wat plantjes zodat er ook in het gezichtsveld weer meer te zien is. Ook daar nog mee aan de gang gegaan thuis en toen was het half zes.

Ik realiseerde me dat met al mijn werkzaamheden mijn vermoeidheid helemaal weg was. Ja, het was zwaar geweest om die bakken, die volgens mij wel 25 kilo wogen (voor mijn gevoel dan) op het karretje te tillen, in mijn auto te tillen (wat wel nog lastig was gezien de beperkte ruimte die er in mijn auto is hiervoor) en vervolgens weer uit mijn auto te halen. Maar het bezig zijn met die plantjes, hydrokorrels, aarde toevoegen, water geven.. dit alles geeft blijkbaar ook veel energie. Ik keek ook nog regelmatig erna naar het resultaat en ben zeer tevreden!

Na het eten nog even gewandeld en nog even een Tjif Tjaf gezien, althans ik denk dat dit het was en toen was deze dag helemaal compleet. Nog even met mijn vader gebeld, en verteld dat ik misschien toch naar Griekenland ga. Hij klonk verre van enthousiast waardoor mijn enthousiasme ook een enorme deuk kreeg. Mijn broer had ik ook al in een appje gezegd dat ik moest doen wat mij verstandig leek. Dus nu ben ik weer aan het twijfelen geraakt… En toen ik vertelde dat ik dit weekend de hond van mijn zwager ging lenen was het enthousiasme helemaal weg bij mijn vader. Hij was volgens mij bang dat ik dan niet naar hem toe kunnen komen. Dus ik zei dat ik de hond prima mee kan nemen… en dat was dan wel weer okay.

Al met al ging ik toch iets bedrukter naar bed met deze gedachten…. Maar wel op tijd, dus mogelijk minder moe op de volgende dag.

(Dins)dag 107, Opruimen of verplaatsen

Vandaag een grijze dag, uiteindelijk ook regenachtig, biodanza buiten kan niet doorgaan. Dat voelt wel ff goed, het was een zware lange werkdag die al weer hyperactief begon.

Ik had gister het bericht gekregen dat mijn WiFi extender was aangekomen bij de Bruna, maar ik kon het gister niet halen. Omdat ik de hoop had dat het mijn werkplek enorm zou verbeteren, ben ik die meteen om 9 uur gaan halen. Tevens maar wat eten voor de avond gekocht zodat ik niet nog een keer de deur uit hoefde. En dat was een goede beslissing, ik was zo druk met werk dat ik daar ook niet aan toekwam. Om 20.00 had ik nog niet gegeten.

Dit kwam omdat ik, nadat ik de ochtend de Wifi extender had aangesloten, gemerkt had dat de snelheid niet echt enorm hoger was geworden. Dus ik besloot na het werk de kabel maar eens door het huis naar boven te trekken en die in de computer te pluggen. En wat bleek: ik had al de door mij aangevraagde verhoogde snelheid toegekend kregen, 250 Mbps downloadsnelheid, 50 Mpbs uploadsnelheid (tegen eerder 50/5). En die kabel maakte dus een groot verschil. Wilde ik iets downloaden, dan ging dit met 13 Mb per seconden tegenover 5,8 op het beste moment van de dag… dat is pas lekker werken.

Dus ik ben de retourzending gaan regelen voor de WiFi extender, kost toch zo’n 99 euro, heb het retourlabel geprint, opgeplakt en de doos weer dichtgeplakt. Efficiëncy ten top. Niet heel milieuvriendelijk alles thuis laten bezorgen, maar wel fijn dat je zo makkelijk even iets uit kan proberen. Als ik iets koop in de fysieke winkel ben ik altijd te lui om weer terug te gaan en zo heb ik best wel wat spullen die ik niet gebruik, maar ook niet heb geretourneerd… beetje te gemakzuchtig en materialistisch, maar ja, er is niemand die mij op mijn vingers tikt… en blijkbaar kan het er nog steeds af…

En alsof het nog niet genoeg was, besloot ik ook nog even mijn inloopkast aan te pakken. Je moet je daar niet teveel bij voorstellen, het is niet een kast zoals de rijke mensen hebben van 3 bij 4 of zo, het is eigenlijk meer een kruip in kast, van nog geen meter breed en wel 2,5 meter diep. Totaal onhandig natuurlijk, dus ik heb daar planken tegen de wand geplaatst en het tot een verkapte boekenkast gemaakt. Maar er ligt aanzienlijk meer. Het is ook een soort voorraadkast, een kast van verloren apparaten die hun weg nog niet naar de recycling gevonden hebben, plastic opbergbakken die veel bij elkaar houden, zoals heel veel luchtjes, die ik ooit gehad heb, maar lang niet allemaal gebruikt heb, een bak met cd en dvd achtige spullen, een bak met lampen en andersoortige handige voorwerpen en… heel veel tools/gereedschap om te klussen! Ik had eerder al twee gereedschapkisten naar zolder gebracht, maar er stonden nog een boor, een schuurapparaat, een drilboor, allerlei schroevendozen en … eigenlijk zoveel dat je bijna zou denken dat ik een klusser ben.

Het ergste van alles is dat sommige van die apparaten nog nooit gebruikt zijn… en ik heb ze best al een paar jaar… En ze liggen daar maar te liggen. Ik kan nergens goed bij, want de schoonmaakmiddelen liggen er ook, evenals de dweil met emmer, en de stofzuiger. Tegen de andere kant staat nu de strijkplank die eerst lang in mijn werkkamer stond, maar mijn collega’s zagen die staan bij het videobellen dus ik dacht, dat moet anders… een goede andere plek waar je niet teveel moet zijn… en dat is dus het dilemma, ik moet er nog best wel eens zijn. De wc rollenvoorraad ligt daar ook, die heb ik een beetje naar achteren gegooid, maar ja, als ik er weer een stuk of vijf uit moet halen, dan moet de stofzuiger en de emmer met dweil er eerst uit… en dan voorzichtig naar voren leunen en wel zo dat ik niet voorover val… met het weghalen van de tools, en het verplaatsen van de plastic bakken naar de plekken van de tools, is er ineen heel veel ruimte op de planken ontstaan… ik moet me nog beraden wat ik daarmee doe. Want op de planken staat ook nog veel te veel. En vooral ongeorganiseerd… Maar ook staan er nog jaren van administratie, die ik wellicht al lang weg kan gooien. Maar op zolder heb ik er daar ook nog wat van.

Van het minimaliseren komt niet nog niet heel veel, zo merk ik wel, van het orde aanbrengen al veel meer, als lijkt het nu vooral wellicht op het verplaatsen van dingen… maar daar begint het, want daardoor weet ik weer wat ik heb en niet heb. Ondertussen heb ik dus de WiFi extender maar weer ingepakt, heb ik de tang en de UTP connectors gevonden die nodig zijn om mijn netwerkkabel door het plafond naar beneden te krijgen en daar weer aangesloten te krijgen, dus de eerste hulplijn kan binnenkort weer aangeroepen worden. Dan heb ik mijn internet helemaal op orde, kan ik binnenkort hopelijk mijn tv experience ook upgraden en dan… ppfff ben ik aan vakantie toe! En die heb ik ook gepland! Want het ziet er naar uit dat ik misschien toch naar Griekenland ga! Daar heb ik gister over gebeld, en eigenlijk hebben ze daar waar ik heen ga meer van mij te vrezen, zo is mij duidelijk, dan ik van hen. Want er zijn nul zieken geweest in de regio waar ik heen ga! Het is veel veiliger dan hier in Nederland…. dus het is vooral de reis overleven, met mondkapje op zitten al die tijd, vooral niet te veel praten, heel rustig dus, en heel rustig ademen, dus niet teveel inspannen… de reis begint dus echt als vakantie al… ik wacht nog even de eerste ervaringen van de reizigers die vrijdag gaan, af, en dan ga ik me er helemaal op instellen. Ik heb ook al bedacht dat ik graag een maand vrij wil hebben, dus kijken of dat ook in de planning opgenomen kan worden, vooral als het gaat om mijn collega’s. Ik doe hier heel enthousiast over maar eigenlijk dub ik al heel lang of ik het wel moet doen. Best een risico toch, gedoe met mondkapjes… maar ja ik heb er ook wel heel veel zin in. En het is weer eens heel wat anders, met het gezin van mijn zwager meegaan. Ik vind het ook heel lief dat ik mee mag gaan. Blijkbaar hebben ze er vertrouwen in dat ik ook een toegevoegde waarde heb 🙂

Om half 9 zat ik dan eindelijk aan het eten, later dan ik gewend ben. Even rust genomen door geen prikkels tijdens het eten te zoeken: aan tafel zitten, niet lezen, geen tv, gewoon wat naast buiten kijken. Ik keek naar de boom voor mijn huis en zag wat koolmeesjes op de takken geen en weer wippen. Ik heb dus gewoon vogels voor mijn huis. Ik kan natuurlijk ook uit mijn werkkamer gaan zitten kijken, die kijkt namelijk direct in de takken van de boom. En dan met mijn verrekijker ze onder de loep nemen. Maar ja, wat zullen de buren denken als ik met een verrekijker uit mijn raam zit te kijken… Dat ik ze zit te begluren misschien… Maar een beetje wrang is het wel dat ik sinds het bos in ga in vogels te zien en dat ze gewoon voor mijn huis zitten soms… Maar ja in een bos zitten natuurlijk met vogels…

Na het eten bleef ik nog even in de rust, ging eerst even liggen op de bank en voelde hoe moe mijn lichaam was. Maat echt rust had ik nog niet. Dus maar even boven yoga oefeningen gedaan. Dat hielp. En ook nog maar even naar buiten, gaan wandelen, ook al was het 21.15 uur…. morgen vrij dus geen zorgen daarover. Wel weer op tijd op, want ik ga weer tennissen. Ook zo’n zegen van de woensdag, de luxe midden op de week in de ochtend kunnen tennissen. Het voelt alsof ik nooit meer anders wil…

Na het wandelen toch nog even voor de tv gezeten, zonder dat voelt een avond toch een beetje… verloren. Heel rare gedachte natuurlijk, maar ja, ik ben misschien meer gewoontedier dan ik wil toegeven…

(Maan)dag 106, Sneltreinvaart

Vandaag een werkmeeting face-to-face in de boomgaard van een collega met het Team van Ondergrond. Heel fijn om hen weer te zien. Ik was er gek genoeg ook wat onrustig door, kon moeilijk op tijd wegkomen, moest ook naar Buurmalsen. Ik was sowieso al een uur later dan de rest, maar de rest bleek ook flink later gekomen te zijn. De grond had allemaal gaten, kwam door de droogte zei de man van mijn collega. Ik was verbaast! Een andere collega had heerlijke Surinaamse koude gerechten gemaakt, het was een fijne bijeenkomst en het nam aardig wat tijd van de dag in. Terug gekomen nog even nuttig overleg met mijn collega en toen was het snel klaar maken voor de yoga. De tijd vloog voorbij als een trein. En dus ook laat eten.

Tijdens het eten was ik bezig met mijn laptop, weblogje schrijven voor de dag ervoor, toen de buurman weer langs kwam. Ik had hem laten weten dat mijn SSD kaart voor de laptop binnen was en aangezien hij een aansluitkabeltje heeft en kennis van hoe je een image van een harde schijf van een laptop overzet op een SSD kaart, kwam hij me helpen. Hij is sneller dan Coolblue of Bol.com, dat is een ding van zeker. En terwijl hij zo bezig was, vroeg ik hem naar een probleem dat ik had met mijn NAS. Ik had die aanvankelijk opgeruimd, maar wilde toch nog een poging wagen om die op mijn nieuwe laptop aan te sluiten en te kijken of ik toch nog toegang kon krijgen. Aanvankelijk lukte dat niet, vandaar mijn vraag aan hem, maar blijkbaar had ik toch iets goed gedaan, want hij hoefde niets meer te doen, ik had al vanzelf toegang. Ik werd weer helemaal blij! Ondertussen liep de kopieerslag van harde schijf naar SSD en ging ik maar eens kijken of nog andere dingen kon oplossen. Van wandelen kwam niets meer. Ik was uiteindelijk zo lang, bezig, de buurman was al lang weer weg, dat het al half 10 was toen ik het wel welletjes vond. Ik had non stop orde op zaken gesteld en de dag was voller dan ooit.

Ik ben toch nog maar even gaan kijken of ik nog iets kon zien op mijn harde schijf, dat ik dan weer kon wissen. Maar het voelt alsof alles in een sneltreinvaart is geraakt. Het kopen van nieuwe spullen voor mijn werk, voor de computer, werken aan mijn Wifi en internetverbinding, mijn televisie, opruimen in mijn huis, het voelt of ineens alles op zijn plek valt en ik meer energie heb dan ooit om van alles op te pakken. Reuze vermoeiend natuurlijk, die hyperactiviteit, want ik werd doodmoe wakker van het weekend, maar het geeft ook heel veel energie, alles een beetje weer aan kant te krijgen en nieuwe dingen in gang te zetten. Het voelt alsof ik uit een winterslaap ontwaakt ben.

Zondag, dag 105: De (on)zin van het Leven

Vandaag begon de dag vroeg voor me, ik was al om half 6 wakker. Ik heb op mijn mobiel nog wat vogelgeluiden geluisterd van vogels waarvan ik me afvroeg hoe ze klinken, maar daar maar niet aan toe was gekomen. En daarmee werd ik weer een stukje meer wakker en op gegeven moment maar opgestaan. De dag was ook een vat van tegenstrijdige belevingen.

Ik begon deze dag met de volgende gedachten: dat ik me werkelijk afvraag wat de zin van het leven is. Waarom zijn wij mensen er, waarom is er überhaupt leven!? Het enige doel van de natuur is in beginsel voortplanting, zorgen dat de soort niet uitsterft. En blijkbaar is evolutie onbedoeld ook een soort doel geworden, steeds beter worden in niet uitsterven door je aan te passen aan de veranderende omgeving. Maar waarom? Wat als alles uitsterft? Wie maalt daarom? God? Als hij bestaat, ‘what was he thinking’ toen hij besloot de aarde te scheppen en de mens naar zijn evenbeeld te maken… even los van de vraag of wij nog steeds op zijn evenbeeld lijken na zoveel jaren evolueren, is het nut volslagen onzinnig. Je creëert iets en het enige doel is dit in stand te houden, ongeacht wat het kost. Want het kost veel! Hoeveel mensen ploeteren zich niet door het leven. En voortplanting? Ik kan me niet voortplanten, ik ben daar fysiek niet toe in staat maar heb ook geen relatie om andermans kind verder te brengen. Dus het doel van het leven is in elk geval niet met mijn leven bereikt. Daar komt nog bij dat ik, of wie dan ook, er helemaal niet voor gekozen hebben om tot leven gebracht te worden! Dat hebben mijn ouders gedaan, net als alle andere ouders van iedereen. Iedereen doet maar wat anderen deden. Vroeger had je naast het voorkomen van uitsterven wellicht ook kinderen om iemand die voor je kan zorgen als je oud wordt. Inmiddels is de gezinsfunctie op dat vlak ook al lang niet meer wat het was. Heel veel ouderen met kinderen sterven toch alleen of onverzorgd, omdat de kinderen die zorg niet willen of kunnen geven. In elk geval in onze cultuur.

Maar naast het feit dat ik niet gekozen heb om tot leven gebracht te worden, heb ik zelfs ook niet het recht om het beëindigen! We hebben het leven zo strak ingericht met wetten, op basis van allerlei morele overtuigingen, dat het beëindigen van het leven strafbaar is! In de medische wereld gaat het zelfs zo ver dat ze er alles aan moeten doe om iemand in leven te houden. Of die het wil of niet. Zelfs als het leven mensonterend, levensonterend is, mag het niet beëindigd worden. Ik begrijp sommige mensen wel die op welk moment dan ook in het leven het leven willen beëindigen. Altijd maar voortploeteren, en waarom? Om te streven naar geluk? Geluk als levensdoel? Of Geld? Al dat zoeken naar geld, geluk, invulling is alleen maar om leegte in te vullen. Leegte van gemis aan aandacht, aan gezien worden, aan liefde, aan begrip, aan voldoende eten en drinken, aan kennis, allemaal nodig om dit leven te kunnen leven. En daarom zijn sommige mensen volgens mij zo druk bezig om hun leven een eigen doel te geven: zoveel mogelijk macht, zodat je ze niet om je heen kunnen en je wel gezien moet worden; zoveel mogelijk geld, zodat je nooit in armoede of met gebrek hoeft te leven. Maar wat als je al meer dan genoeg geld hebt? Of genoeg gezien wordt. Het is nog eens nooit genoeg. Het is misschien kort door de bocht en psychologie van de koude grond, maar goed.

Vandaag had ik me voorgenomen al mijn films en series te bekijken op mijn harddisk van mijn digidecoder. En als ik daarin slaag dan kan ik vanavond een nieuw abonnement voor Ziggo nemen met nog meer kanalen, met nog meer films en series, waar ik de tijd niet voor heb om die te zien. En daar dan dagen voor moet opofferen, die ik ook anders kan besteden. Want tijd besteden moeten we. En daar komt nog ook nog weer eens bij dat we enorme stress kunnen beleven aan het feit dat de tijd zo snel gaat. Verhoudingsgewijze gaat de tijd niet snel, wij beleven dat zo. Omdat we zo druk zijn met onze dagen vullen dat we nooit echt ergens tijd voor hebben. En vervolgens gaan we multi-tasken. In dezelfde tijd nog meer dingen tegelijk doen, die we nooit 100% kunnen doen, omdat ons hersens (over het algemeen) daar niet toe in staat zijn (ook al beweren bepaalde mensensoorten, vrouwen, van wel). En het levert alleen maar nog meer stress en druk op. Want echt genieten van 4 dingen tegelijk kan echt niet! En waarom? Alles om het leven maar zo goed mogelijk in te vullen, zo nuttig mogelijk als het meezit, of zo zinloos… de hele dag Netflix kijken, zelfde verhaal. We maken films en series voor vermaak, zodat we de tijd die we in het leven doorbrengen, als we de middelen tenminste hebben, zo fijn mogelijk doorbrengen. Om weer een gevoel van geluk, plezier te beleven. Want verhoudingsgewijze beleven we volgens mij maar 5 tot 10 % van onze tijd echt geluk over het algemeen, als we geluk hebben.

Nee, vandaag is zo’n dag dat ik aan het eind van de dag hoop toch echt meer nut te zien van het leven dan mijn wasjes opgeruimd te hebben, mijn aanrecht op orde, mijn pilletjes netjes geslikt, mijn wasjes gedraaid en opgehangen en mijn stapel met bladen doorgelezen te hebben. Dit laatste gaat al helemaal niet lukken want daar is volgens mij nog een andere dag voor. En ik vind dat ik dat ook allemaal moet! Dat is nog het ergste! Waarom moet ik zo nodig die harde schijf afgekeken hebben? Ik kan de hele boel eraf flikkeren door het te verwijderen, dat geeft waarschijnlijk nog een beter gevoel dan continue de druk te voelen nog iets te moeten zien, te lezen, te moeten doen. Minimaliseren, minimalistisch leven, dat geeft blijkbaar rust. Eigenlijk betekent dat terug gaan naar de oorsprong, toen we nog eenvoudige mensen waren die niet alles moesten ontwikkelen wat we nu gedaan hebben. De onbeheersbare wereld die we langzaam maar zeker met al onze ijver aan het afbreken zijn. Het leven heeft als doel te overleven maar wij mensen doen precies het omgekeerde. We hebben verschillende dier- en plantensoorten al de nek omgedraaid. Die zijn niet verdwenen omdat ze zich niet konden voortplanten, maar omdat wij ze die kans niet gaven. Het enige waar wij echt goed in zijn is onszelf voortplanten. Dat doel lijken we heel goed te voelen in het leven. 2050 zijn er geloof ik 9 miljard als het er niet 12 zijn. Ooit waren we maar met een paar 1000 denk ik… Dat hebben we goed gedaan, maar we zijn vergeten voor de rest te zorgen.

Nee in de ochtend voelde ik alleen maar melancholie, ik zie het nut niet. Ik begrijp wel dat ik ook de instelling kan hebben dat ik er nu eenmaal ben, of ik er voor gekozen heb of niet. En dat ik er dus maar het beste van kan maken. Of dat nu kortstondig plezier aan series en films of ander soortig vertier is of een wandeling door de mooie natuur om me heen, die echter ook helemaal gemaakt is door de mens. Niets wat er in mijn buurt is, is nog zoals het voor 1980 was, laat staan meer dan 100 jaar geleden. Ja, wij mensen maken er wellicht het beste van in het leven voor ons zelf, en hopelijk voor elkaar, en ook dat hebben we goed gedaan. Met de uitvinding van het wiel en de ontdekking van vuur hebben we heel veel nuttige en handige dingen ontwikkelt. Maar ook veel schadelijke. Vanuit onze kortzichtigheid hebben we allerlei materialen ontwikkelt die schadelijk zijn. Of zijn we juist alle grondstoffen van de wereld aan het opmaken om nog meer nuttige en handige dingen te ontwikkelen. Het doel van voortplanten is verschoven naar het doel van economie: het geld moet blijven circuleren, er moet meer en meer verdiend worden. Ten koste van wat dan ook. Ja, we vinden de natuur zo belangrijk, we moeten maatregelen nemen tegen onze eigen uitvindingen om de aarde te bewaren, de uitstoot te verminderen, die veroorzaakt wordt door onze uitvindingen. Maar als het economisch belang in het geding komt, dan moet zelfs de natuur, waar wij allen van afhankelijk zijn, wijken. Denk maar aan het vliegveld bij Lelystad. Er zijn vast veel mensen die belang hebben bij die zogenaamde economische groei. Dat dit ten kosten gaat van de natuur, het menselijk welzijn, zeker voor degenen die in de buurt wonen of in de aanvliegroutes wonen, die zich nu nog in een natuurlijk paradijs wanen, maakt dan niet uit blijkbaar. Maar er zijn mensen die er blijkbaar gelukkiger van worden, die er iets aan overhouden, veel of weinig, maar vooral in hun voordeel. Ik ben benieuwd hoe dat werkt met de politiek. Er wordt gelobbyd, maar wat betekent dat? Dat er geld geschoven wordt? Dat er onderzoeken gedaan worden waarbij informatie die negatief uitvalt weggelaten wordt? De mens is vindingrijk geworden in zichzelf in stand te houden. Maar dan gaat het niet om de voortplanting maar om het behoud van rijkdom. En waarom? Om nog meer gemis te vullen, nog meer leegte te vullen, om nog meer het gevoel te hebben dat het echt allemaal ergens goed voor is. En dan zie ik de kindertjes in Afrika, die verhongeren. Vreselijk, en waarom? Omdat wij mensen ons maar blijven voortplanten en blijven wonen in een omgeving waar je helemaal niet met zoveel mensen kan wonen, waar je je niet moet voortplanten omdat er gewoon niet de omstandigheden naar zijn. En vervolgens gaat de rest van de wereld die arme kinderen redden en helpen omdat het (zeker waar) zo zielig is. En met die hulp blijven die mensen zich maar voortplanten, omdat niemand zegt dat het genoeg is. Of het besef heeft dat het niet eerlijk is voor die kinderen die er van komen. De oerdrift van de mens zit er nu eenmaal in. Kan je geen Netflix kijken, dan ga je je maar voortplanten. Of allebei. En dan is er nog de morele maatschappij die ook nog zegt dat je het niet mag voorkomen zelfs al kan dat door voorbehoedsmiddelen.

Pfff, als ik dit zo allemaal uit mijn toetsenbord ram, voel ik me ineens enorm moe. Ik weet dat ik me morgen, of misschien straks, al weer helemaal anders voel, maar af en toe is het goed om eens te bedenken waar ik sta in het leven. En misschien helpt het me om een doel te vinden, anders dan voortplanten. Ook ik ben weer te egocentrisch om al mijn vrije tijd te gaan steken in de zorg voor anderen. Ik heb ook genoeg gemis en waarschijnlijk ben ik, net als velen ook bezig om daar niets aan te doen. In zelfbeklag blijven hangen, slachtoffer voelen en dat ook laten weten. Dat is de andere kant van ons leven. Het is nooit genoeg, het is nooit goed, er is altijd wat. En er iets aan doen wil ik eigenlijk ook niet, dat moet een ander maar doen. Of misschien is dit vooral de Westerse cultuur. Wellicht dat in ander delen van de wereld de dingen niet beleefd worden zoals ik dat doe. Omdat zij wel bezig zijn met de basis van het leven, nemen wat je nodig hebt en niet meer, teruggeven voor wat je neemt, delen, eerlijkheid, openheid, tevredenheid, puur geluk voelen bijna 100% van de tijd, geen gevoel van tijdnood maar alle tijd van de wereld hebben, leven in harmonie met de natuur, met de dieren en de planten. Het voelt voor mij als een utopie. Nu wel even in elk geval.

De andere kant van dit verhaal is natuurlijk dat mensen heel mooie dingen hebben gerealiseerd. Muziek, kunst, mooie natuur, en ook dat de mensen wel zorg zijn gaan dragen voor dieren. Het is maar over wie je het hebt. Ik kan de mensheid niet over één kam scheren, dat zou ook kortzichtig zijn. De zin van het leven is natuurlijk niet om kunst, muziek of mooie gebouwen te maken, maar wel dat leven dat we nu eenmaal moeten leiden, niet tot alleen maar lijden laten leiden. Het feit dat we enorm kunnen genieten van het maken van kunst, muziek en wat dan ook, en het feit dat heel veel mensen daar ook weer van kunnen genieten, is ook wel wat waard. Ik kan wel gaan zitten janken over het feit dat ik niet gekozen heb om te leven, niet gekozen heb om een erfelijke ziekte te hebben en mijn hele leven daarom heen heeft moeten draaien, maar het feit is dat ik ook heel veel gelukkige momenten ken. Of die het waard maken wat ik allemaal beleef dagelijks, is natuurlijk de vraag, maar ja, het is nu eenmaal wat het is.

En als ik één ding in het leven geleerd heb, dan is het wel dat het leven tot op zekere hoogte ook maakbaar is. Dat we daar hard aan werken in negatieve zin, wil niet zeggen dat we daar niet ook hard aan werken in positieve zin. Er zijn zoveel mensen die goed doen, niet omdat het een leegte vult maar omdat het echt iets oplevert, liefde geven, zorg geven, zeker aan de natuur, betaalt zich bijna altijd terug. Kijk maar naar een hond, die is altijd blij zijn baas te zien, hoe hard hij ook gestraft is vlak ervoor. Trouw, liefdevol, dankbaar. Nu is de mens zeker geen hond, maar wat je een hond geeft, krijg je dubbel terug. Hoe meer liefde je geeft, hoe meer liefde je terug krijgt van die hond. En dat geldt voor heel veel andere dingen ook. Ik wil niet als pessimist door het leven, zo is mijn levensinstelling nooit geweest, ik wil het positieve blijven zien, ook al heb ik mijn terugvalmomenten, zoals ik hiervoor beschreven heb. Ik blijf erbij dat een aantal mensen in de wereld echt niet het beste voor hebben met anderen, die vooral voor zichzelf leven.

Maar er zijn zoveel mensen die wel voor anderen leven, soms meer dan voor zichzelf zelfs, wat ook niet goed is in mijn beleving, maar die wel wat betekenen in het leven. Die de utopie in elk geval voor een deel nastreven of zelfs bereiken. En soms is dat ook genoeg. Dat moet dat ook zijn. We willen allemaal dat ons leven ergens goed voor is, ook al beleven we dat niet altijd zo. En er zijn genoeg mensen die meer dan 5 tot 10% gelukkig zijn, dat zal best. Het is ook maar een gevoelsinschatting, dat aantal. Ja, er is veel wat we moeten, althans dat we denken dat we moeten, en er is zoiets als ‘willen’. Als we moeten door willen vervangen, klopt het dan nog steeds? Zo niet, dan is het beter dat te stoppen en er iets anders voor te doen. Als het werk je niet bevalt, verander er dan wat aan. Kan dat echt niet of wil je het niet. Dat geldt voor mij ook. Ik heb me bedacht dat ik iets anders met mijn werk wil, ik word niet heel gelukkig van hoe het de afgelopen 3/4 jaar gegaan is. En ik daar iets aan veranderen. Als ik het wil… als ik het durf.

Want om echt te leven, is het echt nodig dat je de moed hebt naast de wil om te veranderen. Om niet slachtoffer te blijven, om niet te blijven hangen in rouw om wat er geweest is, wat er is, of wat je kwijt bent. Vallen en weer opstaan, terug op het paard, weer de weg op, dat is het enige dat erop zit om het leven zinvol aan te gaan en te streven naar meer geluk, niet omdat het moet, maar omdat het kan. Er is altijd ruimte voor verandering, in welke situatie dan ook. Ook al lijkt het niet zo. Verandering van gezichtspunt, omdenken, leidt bijvoorbeeld al tot een hele andere beleving van dezelfde situatie. Dan heb je de situatie nog niet eens veranderd, maar wel hoe je er zelf instaat.

En als er dan echt een verandering is gekomen, dan ga je zien wat dat brengt, hoe spannend ook. En wie weet zal zelfs ik zeggen dat mijn leven zin heeft, ook al is het niet voor voorplanting. Het overbrengen van een boodschap, een levensinstelling, een geloof, een vertrouwen, kijk naar Ghandi, naar Obama, naar moeder Theresa… mensen die zich echt gegeven hebben en iets goeds gebracht hebben. Ook de Trumps van deze wereld kunnen dat niet afnemen, ook al draaien ze het terug. Wat gedaan is, is gedaan. En dat goeds blijft voorleven, de mensen blijven voortleven, hun gedachtengoed blijft doorleven. Het leven van Jezus voor de gelovigen heeft veel gegeven en doet dat nog. Ik heb dat gezien bij mijn moeder, die vol goed vertrouwen zich overgegeven heeft, haar hele leven. Ze heeft het niet makkelijk gehad, maar al haar zwoegen heeft wel wat opgeleverd: kwaliteit van leven voor mij, mijn broer en zus en mijn vader en alle anderen waarmee ze in aanraking kwam. En dat geldt ook voor mijn zus.

Ik begon deze dag met een vrij negatief stuk over de zin van het leven. En ik merk, zoals dat vaker in mijn leven gebeurde, dat ik dat niet kan accepteren voor mezelf, ik wil die stemming niet leidend of lijdend laten zijn. Want anders is er geen leven en is het inderdaad beter het gewoon te beëindigen, met hulp of zonder. Of het nu mag of niet. Ik wil in elk geval niet op mijn sterfdag spijt hebben. Alles wat ik niet gedaan heb, heb ik op dat moment al dan niet bewust niet gedaan. En daar was een reden voor. En als ik het wel gedaan heb, dan is dat mooi. En als ik het alsnog later heb gedaan ook. Zelfcompassie is het belangrijkste goed van de mens. Misschien is dat wel het hoogste doel van het leven. Lief zijn voor jezelf, ongeacht hoe dat loopt of gelopen is. En trots op jezelf zijn dat je het leven doorstaan hebt op de beste manier als je kon op het moment van het leven zelf. Achteraf oordelen heb je niets aan. Dit alles geldt in elk geval voor mij.

Maar zoals ik eerder al beschreef, veranderde de dag nogal daarna. De middag, na al deze gedachten, besloot ik eerst maar eens naar buiten te gaan. Ik liep met mijn verrekijker en appel de straat uit en ging net de dijk op, toen ik een vrouw wat vertwijfeld rond zal kijken. Ik dacht laat ik eens vragen of ze wat heeft en prompt zei ze dat er een hond in het water lag en dat ze niet wist wat te doen. Dus ik kijken en ja, er stond een golden retriever in het water, die de kant niet op kon komen. Hij had geen grip met zijn voorpoten, gleed telkens weg en kon ook niet met zijn poten afzetten op de bodem. Het was een beetje een oud bessie. Ik zat met mijn appel in de hand ff rustig te kijken hoe we dat zouden doen, maar zij besloot besluitvaardig om de hond eruit te trekken door het bij zijn nekvel te pakken. En hoppa, hij kwam eruit en ging zich direct flink droog schudden. De vrouw werd er nat van. De hond was helemaal blij, ging in het gras rollen en op ons af, zijn blijdschap tonend. Maar ja, wat nu. Er kwamen verschillende mensen met honden langs, en wij vroegen of ze wisten van wie de hond was. Dat wisten ze niet, of ze verwezen naar iemand die ergens in een bepaalde richting woonde… Toen kwam er een jonge vrouw met twee honden, en met zijn drieën, althans voornamelijk zij twee, besloten we de dierenambulance te bellen. Die waren voorlopig niet in de buurt. Toen de politie maar gebeld, maar verwezen naar de dierenambulance. Die weer gebeld, maar ze zaten in Den Dolder om een gewonde das te verzorgen en zouden over een uur kunnen komen.

Ondertussen ging de hond weer doodleuk het water in, en moesten we het eruit trekken. En daarna nog een keer. Deze keer was het mijn beurt om een natte broek te krijgen. Die was al niet helemaal schoon meer vanwege het feit dat de hond meerdere malen aandacht had gevraagd en gekregen. En geen van de dames kon de hond meenemen naar huis. De ene dame had een nogal schrikachtige hond, de andere was ook niet in de gelegenheid… dus toen besloot ik me maar op te offeren. Ik zei dat ik weliswaar geen hondenspullen heb, geen eten, geen riem, maar dat ie zo lang wel bij mij in de tuin kon. Dus ik met de oorspronkelijke dame naar mijn huis, de ander ging verder met haar honden. De hond liep los gewoon vrijwillig mee, en ging zelfs mee naar achter mijn huis via mijn schuttingdeur. Eenmaal binnen sloot ik snel de deur en appte met de dierenambulance, die ik mijn nummer had gegeven en wie ik had gevraagd mij even een sms te sturen met hun nummer, dat ik achter het huis zat en dus de deurbel niet zou kunnen horen. Want de hond was zeiknat van al dat gebadder en no way zou ik het dus in mijn huis laten. Gelukkig was het mooi weer en zo zat ik eerst op mijn loungebank, maar de hond kwam telkens tegen me aanzitten met zijn natte lijf, dus daarna maar op mijn tuinstoel. De hond liep onrustig rond en besloot in eens mijn struiken in te duiken. Ik schrok me rond, bang voor de ravage die hij zou veroorzaken. Toen, na een half uurtje ongeveer, hoorde ik een geluid en zag ik de hand van de dierenambulanedame boven de schutting uitkomen. Ze was gearriveerd, ik had ook een sms gehad dus redding was nabij.

We gingen naar voren, zij pakte kordaat de hond vast, deed een touw als hondenriem om, en ging op zoek naar een tag. Want de hond had geen riem om gehad en dus was er niets van de hond bekend. Maar ook geen tag…. tja, dan neem ik hem mee naar het asiel, zei ze. Op dat moment kwam mijn opmerkzame buurvrouw op ons af, en zei dat er op het prikbord Lunetten een oproep stond van een vermiste hond. En ja hoor, dat was onze hond, Dobby. Ze riep zijn naam en hij reageerde. En ineens was het helemaal rond, de hond had een naam en een adres, het zou allemaal goed komen. De dierenambulanedame nam hem mee, en zou de eigenares even goed laten weten hoe de situatie was geweest. Ze belde me niet veel later dat ze helemala ontroerd was geweest van blijdschap en dankbaarheid, en dat ze me nog zou bellen om te bedanken. Het ontroerde me dat zij me dit vertelde. Mijn zus zou trots op me zijn geweest. Zij was normaal altijd de redder in nood geweest, elk verlaten of gewond dier had een sanctuary bij mijn zus. En ik, ik moet eerlijk bekennen dat ik me zeer terughouden opstelde bij deze reddingsactie, dat ik zelfs tussendoor overwoog het aan de twee dames over te laten en door te wandelen, maar desalniettemin toch bleef en uiteindelijk de redder uit de nood kon zijn. Wie had dat gedacht.

En toen Dobby weg was, bedacht ik me dat ik misschien toch een hond moest nemen. Niet zo’n hond die mijn struiken in zou duiken, maar wel eentje die ik kon africhten en lekker knuffelen en mee wandelen. Dus ik belde mijn zwager terug, die ik tussentijds ook al had gebeld met het idee dat ik hun hondje Max wel een weekendje wil lenen om te kijken hoe het is om langer een hond over de vloer te hebben. En niet veel later appte mijn schoonzus dat het volgende weekend wel kon. We hebben de afspraak van de overdracht al gemaakt. Ik kon nog wel even wat schade herstellen, want Dobby was blijkbaar ook nog enthousiast gaan graven, op de enige plek in mijn tuin waar nog geen plant stond…

Maar van al dat serie en films kijken kwam daarna nog niet veel. Want door al die actie was ik ineens in de actiemodus en besloot ik de plantenbak te gaan kopen die ik voor naast mijn huis wil hebben om de meidoornstruik in te doen. Ik had al bedacht dat dit een brede bak zou zijn met nog meer planten en met hydrokorrels erin zodat het wat langer water zou vasthouden. Ik dus naar de Intratuin, zo’n bak gevonden, helaas was er maar eentje, en nog een paar bijenplantjes om ernaast te zetten. Er was een gigantische rij bij de kassa, het leek wel of het zwarte vrijdag was, en ik stond ook nog eens in de rij met allerlei probleemgevallen. Ik merkte dat ik ineens naar de wc moest en toch ook wat moe was, en dus werd ik ietwat ongeduldiger. Maar ik kon mezelf tot rust manen en al met al ging het daarna redelijk snel, al kon ik het niet nalaten al die mensen die achter mij hadden gestaan al door de uitgang naar buiten zien lopen… Maar er waren nog genoeg anderen die nog kwamen dus… wat maakte het uit. Het was nogal een toer om de bak, die aardig wat woog, in mijn auto te sjouwen, zonder schade te brengen aan mijn auto. Maar het ging redelijk goed, geen lakschade in elk geval.

Thuisgekomen besloot ik de bak meteen te voorzien van planten, want ik ken mezelf, het kan anders nog wel even duren. Het ging allemaal voorspoedig en niet veel later zaten de hydro korrels erin, de aarde erin, de planten tussen de aarde en de gaten opgevuld met aarde. Flink wat water erover heen gedaan en de bak was klaar. Nu had ik nog vier lavendelplantjes staan, ook van de vogelbescherming, en die moesten nog de grond in. Dus ik wat stenen voor mijn huis eruit gehaald, het worteldoek weggeknipt, het gele zand eruit geschept en gevuld met goede aarde en de vier plantjes op verschillende plekken erin gedaan. Intussen was ik, vanaf moment van de bak halen en alles in de grond, 3 uur verder en was het etenstijd.

En zo, in de avond na mijn eten nog even mijn uitgestelde wandeling gemaakt. Ik kwam een collega tegen waarvan ik niet wist dat hij in Lunetten woonde, met een mooi meid wat ik niet achter hem gezien zou hebben… maar ik liep door, wilde wat sneller weer thuis zijn om in elk geval nog een serie te kijken, Poirot. Echter, verderop kwam ik een man tegen met een mooie schaapshond, die ik aansprak en die vertelde me dat hij in een dierenasiel had gewerkt. Nou ja, hoe is het mogelijk, dacht ik. Zo vaak heb ik het woord dierenasiel niet gehoord, zeker niet op één dag. Terwijl zijn hond wat privacy opzocht om zijn drol te laten, vertelde hij me zijn verhaal over het hoe het ging bij het asiel waar hij vrijwilliger was geweest in Enschede. Hij liet honden uit, maar testte de honden ook op hun gedrag door ze mee te nemen naar restaurants en andere gelegenheden om te zien of de hond nu echt zo moeilijk waren, of dat het voormalige baasje wellicht zelf het moeilijke geval was geweest. En vaak bleek het laatste. Maar ja, zo’n baasje zet je niet in het asiel hè… helaas niet kan je soms denken…

Hij vertelde ook dat het helemaal niet natuurlijk is dat een hond direct naast zijn baasje, aan het pad zelf, zijn behoefte doet. De hond leert dit omdat hij de ruimte niet krijgt. Hoe opgelaten zou een hond zich voelen in eerste instantie als hij dit moet doen. Net als ik naast mijn buurman staand, ineens ter plekke ga zitten poepen. Voor hem en voor mij geen prettige ervaring. Maar de hond zal zijn gêne wel kwijtraken in de loop van tijd. En zo mogen wij dus in de poep van andersmans honden stappen. Het ligt dus niet aan de hond, maar (weer) aan het baasje. Vooral als die het niet ook nog opruimt. Wat in de eerste situatie, loslopend, privacy nemend, niet zou hoeven. En de hond kwam na terugkomst naast me staan en liet zich gewillig kroelen achter zijn oren en aaien. Een hele fijne hond weer. Ik kom aardig aan mijn trekken de laatste tijd op dit vlak!

Thuisgekomen verwonderde ik me over de bijzondere dag die ik vandaag gehad had. De tegenstelling van de ochtend en de middag. Ik heb geloof ik nog nooit zo’n zinnige dag gehad als deze dag die ik als onzinnig begon.

Zaterdag, dag 104: Verbinding

Vandaag een aanzienlijk koelere dag, al begon het wel broeierig nog. Veel regen in buien, het huis door laten waaien en even weer mens worden!

Vandaag begon de ochtend met moeizaam opstaan maar daarna voortvarend met de buurman werken aan mijn internetverbinding. Dat bleek toch wel aardig lastig te zijn, ik had natuurlijk al wat geprobeerd. Wederom maar snel een hulplijn ingeschakeld toen bleek dat ook hij er niet uitkwam. Het probleem: als ik een netwerkkabel aansloot op welk apparaat dan ook, was er wel verbinding met het modem, maar niet met het internet. De eerste dame dacht dat het misschien zou helpen als we de fabrieksinstellingen van het modem terug zouden zetten. Dit bleek niet te helpen. De tweede dame, die hetzelfde probleem had gehad, zag dat ik een IPV6 verbinding had, en stelde voor die naar IPV4 om te zetten. Dit is de gewone 192.xxx.xxx instelling. En toen werkte het. Met twee laptops op mijn eettafel en mijn all-in-one computer, die razendsnel switchte tussen de bekabelde en wifi verbinding, was mijn tafel net een werktafel voor computernerds geworden… Belangrijkste was dat het probleem opgelost was met deze wijziging. Alle apparaten moesten wel weer even opnieuw opgestart worden, maar daarmee zowaar succes. Weer succesvol en tijdig een hulplijn ingeschakeld, ik word er steeds beter in. Nu nog mijn internetsnelheid zelf, maar dan moet ik 7 euro per maand meer gaan betalen, of in elk geval een kabel naar boven trekken voor mijn werkplek, of toch nog een nieuwe WiFi extender kopen. Dat laatste maar in elk geval gedaan, ik kan nog altijd de kabel met hulp van de buurman plaatsen, hij is aardig bereidwillig in elk geval 🙂

Ondertussen boven weer even een blogje geschreven, en zag mijn backstretcher nog weer liggen. Daar hadden we het nog over gehad gister, hoe heilzaam dat voor haar was geweest, dus ik ben er maar weer even op gaan liggen. En ik voel nu dat het op de grond liggen toch aardig voor een stijve nek heeft gezorgd… Al zal daar waarschijnlijk vooral komen door de schoolslag bij het zwemmen, ik houd normaal mijn hoofd niet boven water, maar zwem zoals de wedstrijdzwemmers telkens met het hoofd het water ‘induikend’. En mijn rug kan ook wel een massage gebruiken. Nu nog een lieftallige masseuse vinden…

Rond 13 uur realiseerde ik me ineens dat ik, door de rare ochtend, mijn medicijnen niet geslikt had. Dat gebeurt me meestal als mijn routine doorbroken wordt. En ik leg nog wel de pillendoos voor het juiste deel van de dag op mijn aanrecht, voor mijn snuffert, hoe makkelijk kan je het maken! En die moet ik dus zien als ik brood smeer of yoghurt klaar maak. En ’s avonds als ik mijn rijst op het bord schep. Maar ja, soms is de aandacht helemaal ergens anders… En ik rommel zo al bijna 30 jaar aan, en ik leef nog steeds, dus…

Vanmiddag had ik tot 15 uur nog de tijd voor mezelf voor mijn vader zou komen. Ik dacht nog even een aflevering van Stella Blomkwist weg te kijken naar merkte al gauw dat mijn ogen moe voelden en ik dit dus beter even mijn sluiten. Ik kon echter niet slapen. Ik bedacht me telkens iets waarvoor ik een reminder in mijn telefoon wilde zetten. Als ik mijn mobiel niet had… Die weet beter waar ik mijn hoofd laat dan ikzelf….

In 15.10 uur kwam mijn vader, hij is altijd aardig stipt en dat is makkelijk maar soms ben ik toch blij met net die vijf minuten extra tijd voor wat dan ook… Dat geldt niet alleen voor mijn vader. Het is raar, ik ben al heel veel tijd op mezelf en als er dan iemand op bezoek komt, dan is het net of er tijd van me afgenomen wordt. Het slaat nergens op want ik ben juist blij met het bezoek, anders had ik het niet afgesproken.

Mijn vader had weer de krant meegenomen om ff wat te lezen te hebben, en mijn zwager belde want ik vroeg hem naar zijn abonnement voor Ziggo omdat hij de Next digidecoder heeft, die blijkbaar het summum is op dit moment. Met opslag in de cloud, dus als je toestel kapot gaat ben ik niet alles kwijt… ideaal, want nu wil ik van abonnement veranderen en moet ik eerst alles afkijken van de Horizon. Af en toe flink opschonen kan overigens geen kwaad, want hoe meer opslag hoe meer ik ga verzamelen… daar ben ik een ster in geworden, voor zover ik dat niet al was.

Ondertussen heb ik al sinds een tijdje telkens last van muggebultjes. Ik word op de een of andere manier in ’t geniep geprikt door ofwel dezelfde mug, of een kleine familie die elkaar afwisselt. Ik heb een hor in mijn slaapkamer en doe op tijd deze dicht met het raam open, maar misschien zijn ze dan toch al in mijn kamer. Het zijn maar ieniemienie kleine beetjes die echter heel lang najeuken op een stekende manier. Het is sowieso wat onrustig slapen deze dagen waarin de warmte buiten afneemt, maar binnen, in mijn slaapkamer, ondanks openzetten van het raam, nog steeds warmig voelt. Zal toch niet door de isolatie komen? Had gehoopt zomers koel, winter warm… Toch maar achter die ingebouwde airco aangaan.

Ik liet Thais eten komen van Lemon Grass, Thais afhaalrestaurant, maar dat was nogal een gehannes. Ze zeiden dat ze via Ubereats en Thuisbezorgd.nl leverden, maar die laatste kende dit restaurant helemaal niet… misschien hebben ze hun rekening niet betaald… 😉 Hoe dan ook, ubereats vereist dat je een account aanmaakt alvorens bestellen. En ik had blijkbaar al eerder een account aangemaakt want ik moet mijn telefoonnummer opgeven, die is gelinkt aan je account. Als je dus al een account hebt met een emailadres (als gebruikersnaam) die je niet meer gebruikt, dan kom je er niet meer in. Ik kon ook geen nieuw account aanmaken met hetzelfde telefoonnummer, want ik kwam niet verder dan het telefoonnummer, die moet je als eerste opgeven… zo’n twighlightzone gevoel, of kastje naar de muur… het is maar hoe mooi je het wilt maken. Dus heb ik mijn vaders mobiele nummer maar genomen, maar ja, als ik nu iets wil bestellen moet ik misschien eerst mijn vader gaan bellen, als hij toevallig niet naast me zit voor de bestelling, als ze een code doorgeven via sms… maar wellicht kan ik gewoon inloggen met zijn account… als dat emailadres ook blijft tenminste… want dan ben ik door mijn nummers heen… en bellen kon ik die lui ook niet via hun site, dus… vicieuze cirkel… Maar zij hadden tenminste wel het menu van Lemon Grass en het eten werd goed gebracht. Al zei de deliveraryboy wel dat hij mijn huisnummer niet gekregen had… en dat is nu juist ook een onderdeel van het aanmaken van het account… nou ja, als altijd alles zo maar in één keer goed zou gaan is het ook niet leuk meer natuurlijk… maar wel een stuk relaxter…

Ondertussen toch maar voor een iets duurder abonnement van Ziggo gekozen, snellere internetverbinding, echt wel nodig voor dat videobellen thuis, zeker als dit nog tot het eind van het jaar moet duren, maar ook maar voor de tv, dan krijg ik ook de Next, want ik wil ook graag de best of the best hebben.. in dit geval in elk geval. Maar nu moet ik dus eerst de schijf leeg kijken, de series en films die ik nog niet gekeken heb… dat wordt een zondag achter of voor de buis… op de bank… kijken of ik de oogjes open kan houden.

Vrijdag, dag 103: Waterdrukte en mieren

Vandaag wilde ik uitslapen maar om half 8 gingen de stratenmakers ineens weer bij mijn aan de slag. Ze waren al een week niet meer in de buurt van mijn huis geweest, maar om de een of andere reden moesten ze net op dit tijdstip dat stukje doen, inclusief het aantrillen van dat stukje. Dus het slapen was klaar. Nu dacht ik dat ik maar gebruik moest maken van de gewonnen tijd, door snel naar de computerwinkel te gaan om de WiFi Extender terug te brengen, die namelijk geen WiFi heeft. En ook om direct tennisschoenen te kopen, zodat ik mijn knie misschien iets minder aan gort blijf spelen. Na een snelle kom yoghurt met muesli ging ik op pad. En het ging precies goed. Ik moest ook wel vaart maken want om 13 uur zou ik in Brabant zijn. Bij de computerwinkel stelde ik nog wat meer vragen, ook over mijn nieuwe laptop die een soort blauw glas heeft op zijn monitor, waardoor ik zowel slecht het scherm zie als ik licht voor me heb, maar ook achter me… ik kan het nog terugbrengen, maar ja, dan moet alles weer op tijd ingepakt worden. Ik had dit getest omdat ik donderdagochtend, vanwege de warmte in mijn werkkamer, overwoog met de laptop aan de eettafel te gaan werken. Dat viel dus tegen. En bij terugkeer in de werkkamer bleek het met de warmte gelukkig ineens ook mee te vallen.

Na de computerwinkel ging ik naar de sportwinkel die pas om 10 uur open ging. Maar ik was er om 2 voor 10 dus even wachten en ik was de eerste die binnen was. De man bij de schoenen hielp me goed, al was het wel een eigenwijze man… (lees: ik was nogal eigenwijs), vooral over de keuze van aanvulling van mijn Tretorn ballen. Die moest ik vooral niet kopen zei hij, want dat zijn stuiterballen, en daar kan je een blessure van krijgen. Maar ja, het zijn een van de weinige ballen die bij regen, of natte ondergrond, niet zo zompig worden dat ze niet meer opstuiten. Ja, je moet ook niet bij regen spelen, was zijn antwoord… ja, ik was wat moe, dus ik irriteerde me direct enorm aan die man. En was bijna geneigd de schoenen ook niet te kopen. Maar ja, dan moet ik weer op zoek naar een andere winkel en ik heb al een pesthekel aan naar winkels te moeten gaan voor dit soort dingen. Dus ik koos eieren voor mijn geld en kocht de schoenen toch. De ballen liet ik nog even, anderen hebben ook ballen. Eerst thuis kijken wat ik nu precies heb.

Thuisgekomen belde precies mijn vader, terwijl ik hem zou bellen. Maar goed, het kwam net goed uit, en hij zou de middag naar mijn broer gaan, dus hij wilde graag weten wat er aan te komen stond. Na een niet al te lang gesprek leek ik nog even tijd over te hebben om te gaan liggen, maar ik lag nog niet of bedacht me dat ik nog moest eten, nog eten moest klaar maken om mee te nemen, allemaal spullen bij elkaar rapen, voor het geval we niet bij water terecht zouden komen, maar een wandeling zouden gaan doen. En redelijk op tijd vertrok ik toch, maar een dutje had ik niet meer gedaan.

Onderweg had ik, ondanks de felle zon en de warmte toch mijn dakje open gedaan. Ik voelde de zon al branden op mijn arm en betreurde ik mijn keuze me niet in te smeren. En mijn hoofd werd ook steeds warmer ondanks het petje dat ik op had. En ik moest nog oppassen dat mijn petje niet af zou waaien… Ja, met een cabrio rijden is niet altijd een feest. Maar ik bleef stug volhouden met open dakje te rijden, terwijl ik toch echt beter met airco had kunnen rijden. Aangekomen bij mijn goede vriendin had ze zeer twijfels of we wel naar het water moesten gaan. Dat had onder andere met haarzelf en een badpak te maken…. maar ik voelde mijn hoofd nog broeien, dus ik hield voet bij stuk, met continue de suggestie te opperen dat we altijd nog konden afwijken of eerder weggaan. Ze was in de volle overtuiging dat het niet druk zou zijn bij De IJzerman, maar ja, mijn strandervaring van woensdag deed me anders vermoeden. Natuurlijk ging ik daar maar niet te veel op in, want ja, vrouwen hebben altijd gelijk (zeggen ze). Maar ik had echt wel gelijk, we moesten naar een verder gelegen weiland om te parkeren. Ze zat nog vol twijfel, ook toen we in de rij stonden, toen we naar binnen mochten, want zoveel mensen op zo’n stuk strand, dat is echt niet 1,5 meter prove! Ik bleef aanhouden dat er vast een rustige plek was en dat we altijd weg konden aan als het toch niets was, maar dat het idee dat ik lekker in het water zou liggen me erg aantrok. Gelukkig ging ze erin mee, ik was zeer blij met mijn vastberadenheid en blijkbaar ook tact.

En inderdaad, het was hutje mutje, maar in de hoek van het strand was nog plek en was het redelijk rustig. Daar lekker gelegen, onder de bomen, We lagen op de harde ondergrond, wel wat anders dan het bedje van afgelopen woensdag aan het strand, er lagen overal takjes die gemeen staken in mijn bottige rug en… er was druk verkeer van mieren onder mij, over mij, over mijn handdoek… echt rust gaf dat niet. Lekker gezwommen naar de overkant van het ven en daarna rustig bijkomen, wat pratend. Terwijl zij lag te praten voelde ik me steeds lomer en slaperiger worden en op gegeven moment zei ik dat maar, in plaats van zomaar in slaap vallen, terwijl zij zat te praten. Leek me wel zo netjes. Ik sliep op mijn rug, althans, ik was een een soort roes, voelde af en toe mieren op me, snurkte wat, zakte weer dieper weg, en toen weer mieren… het was een continue proces die me gek genoeg wel verkwikte… het slaapje dan. Er was aardig wat rumoer, ook toen aan de overkant bij een privé-steiger ineens harde muziek werd afgespeeld. Dus nog wat gezwommen en daarna, toen er ook aardig wat wolken aankwamen, huiswaarts. Er bleek al snel onweer in de lucht te zijn, die hoorde we al bij het teruglopen naar de auto. En thuis bij haar omgekleed en gereserveerd bij het plaatselijke eetcafé.. We waren nog niet binnen rond half 8 of de regen kwam met bakken uit de lucht! Een ware opluchting, al was het die middag redelijk aangenaam als de zon achter de wolken ging.H

Het eten was geslaagd, gezellig, ik had echt trek dus in het begin was ik slap van het late eten, ik eet normaal om 18 uur ongeveer, en na het eten werd ik loom van het eten zelf… deze keer maar weer eens ossenhaaspuntjes genomen, om toch de broodnodige koeienvlees weer een keer voor het ijzer te eten, bij hoge uitzondering want ik eet toch liever geen vlees, en het was erg lekker met een bolletje rijst en wokgroenten. Daarna snel huiswaarts, met de nodige regen onderweg, maar niet heel schokkend. Thuis bleek het ook goed geregend te hebben, dus vandaag geen planten water geven. Snel douchen, wegblogje schrijven en naar bed.

Donderdag, dag 102: Another hot day en bouwpakkettendag

Vandaag weer een warme dag, 29 graden volgens de verwachtingen, gevoelstemperatuur… stukje hoger zou ik zeggen. Het gevoel zit sowieso hoog in de temperatuur op dit moment…

Ik zat al vroeg te werken in mijn werkkamer. De kamer was nog warm, ik was vergeten de vorige avond het te luchten. Maar ik ben wel heel blij met mijn verduisterend rolgordijn, er komt niets aan warmte binnen. Het gevolg is wel dat ik met het licht aan moest gaan werken, alsof het avond was. Ondertussen kwam het licht via de gang binnen vanuit de badkamer, nog enigszins gevoel dat het dag is. Dit zijn maar een paar warme dagen, maar hoe moet het als we een warme zomer gaan krijgen? Ik moet toch maar een los aircoapparaat kopen, vrees ik. Ik wil eigenlijk in woon- en slaapkamer eentje aan de muur laten plaatsen, zoals in een hotel, maar het is er niet van gekomen de laatste tijd, en nu is het natuurlijk weer te laat. Mochten er nog mensen zijn met tips (en namen van bedrijven die dit goed(koop) doen) hieromtrent, dan hoor ik ze graag. Voor nu zijn de losse apparaten waarschijnlijk ook al weer uitverkocht. Mijn vader had niet al te lang geleden een aanbieding via de Telegraaf gezien. Nu koop ik niet graag via de Telegraaf want als er iets mee is, heb ik een probleem. Dat is wel gebleken met de nieuwe laptop van mijn vader, waarvan de WiFi veel gedoe heeft gegeven. Maar toen ik vrij recent bij de Praxis was, stonden er heel veel aircoapparaten… toch besloot ik er niet eentje te kopen. Berouw komt altijd ná de zonde…

Mijn laatste droom voor het wakker worden was weer heel raar. Gister had ik aan het strand met mijn goede vriend gesproken over de sauna die weer opengaat per 1 juli. Ik wil daar best heengaan maar ben nog huiverig, al die verspreiding via aerosol, dat wil ik even aanzien. Wel kan ik daar natuurlijk naar buiten gaan, als het lekker weer is op een bedje liggen, zwemmen in de plas, lekker eten en drinken, zwembadje, misschien bubbelbad, allemaal buiten. Maar goed, mijn droom ging erover dat de sauna net weer open was, ik had blijkbaar een afspraak voor een behandeling. Ik ging bij het restaurant naar binnen. Het restaurant zag er heel anders uit dan zoals ik die ken, een veel kleinere ruimte en het was er een puinhoop. Ze waren nog niet helemaal klaar om open te gaan. Het leek qua interieur een beetje op ons oude clubhuis van tennis. De jongedame die me hielp met mijn afspraak zei er ook iets over. Ineens opende een deur van een kamer zich en daar kwam mijn leidinggevende naar buiten. Hij had een T-shirt aan maar verder was hij bloot van onderen… heel dubieus. Wat hij nu daar deed en ook nog eens half bloot. Ik zag het allemaal en wende mijn gezicht af. Vreemd genoeg kwam de gedachte op dat ik dat allemaal al wel gezien had… maar ja, dat is helemaal niet zo… Ik denk dat de associatie van het strand, met al die blote lichamen, en praten over de sauna, ineens een connectie maakten in mijn droom. Maar waarom mijn leidinggevende daar in moest voorkomen. Misschien omdat hij niet echt een People-manager is, en hij zich nu ineens (iets te letterlijk) bloot gaf… Dromen zijn rare dingen en ik moet er maar niet teveel achter zoeken… het is wel fijn dat ik af en toe, in mijn dromen, in een heel andere wereld terecht kan komen. Net alsof ik naar de film ga, maar dan anders… maar dan liever zonder mijn leidinggevende…

Mijn werkdag ging weer wat moeizaam. Hoewel ik me wel op bepaalde werkzaamheden heb kunnen concentreren, merk ik dat mijn werktempo op zich nog niet veranderd is. Ik ben dus snel met dingen, waardoor ik ook weer snel klaar ben… en dus iets anders om handen moet zoeken. En die zijn er niet altijd. Soms moet er ook gewacht worden. Ik besloot weer een uurtje verlof op te nemen. Die tijd gebruikte ik om naar de winkel te gaan, genoeg groeten voor 4 dagen eten, en ik zag bij de kassa een ventilator staan. Best nog veel zelfs. Ik was verbaast, maar eigenlijk denk ik nu dat vorig jaar al zo’n run op die apparaten was geweest, de meeste mensen hebben er nu inmiddels wel eentje…

Thuisgekomen besloot ik het ding direct in elkaar te zetten. Echter, ik was nogal oververhit en nogal moe van de dag, dus het ging niet helemaal zo eenvoudig. Vooral omdat de handleiding zo kort was dat er cruciale stappen overgeslagen werden die ik voor mezelf moest uitpuzzelen. Vooral het plaatsen van de propeller was een dingetje. Men had niet geschreven dat je de knop los moet draaien op de propeller en de kooi vast te kunnen zetten en dat die schroef tegendraads is… oftewel als je denkt naar links te moeten draaien om het los te maken, moet je naar rechts draaien. In sommige huizen in andere landen is dat ook het geval… maar dan anders.

Ik was het, na de basis opgezet te hebben, even zat, en zette de ventilator weg, en wilde wat rust nemen voor het tennissen van die avond, maar ik kon niet echt rust krijgen voor het klusje geklaard was. En toen ontdekte ik dus de tegendraadse knop… En toen ging het ineens makkelijk, al hield ik wel een groot plastic ding over en wat schroefjes… Altijd verrassend dat je onderdelen kunt overhouden en het toch werkt. Nu is bijna alles van plastic, behalve de motor, dus als ie omvalt dan kan er niet veel gebeuren… Het was ook niet voor niets 16,99 euro… echt duurzaam is het allemaal natuurlijk niet, maar ik dacht deze ventilator toch maar te moeten kopen i.v.m. misschien tijden die nog komen… warme tijden wel te verstaan.

Een ander bouwpakket waar ik nog op zat te wachten, was mijn vogelhuisje. Die zou tussen half 8 en half 10 gebracht worden. Precies de tijd dat ik op de tennisbaan zou zijn. Ik was op tijd op de tennisbaan, de spullen waren nog niet gebracht, en we speelde voor het eerst weer met zijn vieren. Erg leuk. Er gebeurde weer rare dingen, zo ging de bal via mijn frame over het hek aan de ene kant, in de bosjes, onvindbaar op het eerste gezicht. En gezien de beperkte tijd die we konden spelen, liet ik het daar maar. Daarna sloeg ik de bal bij een service via het frame aan de andere kant van het veld over het hek. Ja, dat is heel knap, en verbazingwekkend dom ook. Vooral omdat die bal ook spoorloos verdwenen was, zo bleek later. En dat waren nog wel mijn hele fijne Tretorn ballen. En toen waren er nog maar 2. Maar het spelen ging verder best goed en fijn, en de hitte viel op zich tegen die tijd mee. Na het spelen gingen we wat drinken, het terras is uitgebreid en we dronken voor het eerst dit seizoen weer even samen. Maar ik keek op mijn mobiel en zag dat de buurman me had proberen te bellen en een appje gestuurd had. De bezorger had om 21.10 uur voor de deur gestaan en zou om 21.40 weer terugkomen. Ik zat net aan mijn Radler 0,0 dus die moest ik in een rap tempo opdrinken. Want een ander moment van levering kwam mij niet uit en achteraf gezien had ik de pakketten dan zelf moeten gaan ophalen. Terwijl ik naar huis ging, voelde ik dat ik weer enorm naar de plee moest: de druk op mijn darmen was enorm en ik vreesde niet op tijd thuis te zijn. Al dat tennissen en wat ik gegeten had, waren flink gaan werken. Ternauwernood was ik op tijd thuis, terwijl ik onderweg nog vreesde dat de man precies voor de deur zou staan als ik dus met hoge nood zou aankomen. Of erger nog al bezig was met downloaden.

Maar ook dat viel reuze mee, ik was inmiddels al aan het luchten (niet vanwege de wc maar vanwege de warmte)… toen hij kwam. Het bleken drie dozen te zijn, waaronder één megadoos, met daarin dus het bouwpakket voor het vogelhuisje. Ik kon niet laten om alles direct uit te pakken, het was nog licht en anders staan die dozen de hele tijd in mijn huis. Ik had 4 speciale lavendelplantjes gekocht, 1 meidoornstruik, een voederhuisje die je aan de schutting kan hangen, vogelvoedsel en een vogelbad. Ja, als ik het doe, doe ik het ook meteen goed. Het vogelbad gaf al wat strubbels, want ik moest weliswaar maar twee dingen aan elkaar draaien, het onderstel en de bak, maar de bak was ook een soort plastic en goed recht in de schroefnaden blijven bleek nogal een kunst. Natuurlijk ging dat scheef en met veel moeite kreeg ik het weer los. Ik zette dat vogelbadje direct met water neer, best aardig om te zien. De plantjes haalde ik uit de kartonnen doosjes, die moesten natuurlijk zo snel mogelijk water krijgen. En het vogelhuis: dat bleek uit drie delen te bestaan, de basis, een tussenstuk en het huisje… en die moesten met 4 schroeven vastgezet worden. Hoe ik ook zocht, in de giga doos met allemaal papiersnippers als vulling, ik vond geen schroeven… verdraaid, had ik dat nu weer. Ik wou dat huisje neerzetten… hoe ze het presteren om net de essentiële schroeven niet mee te leveren… ik dus een mailtje gestuurd en het huisje in stukken in de schuur gezet, evenals de inmiddels lege dozen. Even parkeren is een goed devies is wel gebleken, ook eerder die dag. Ik heb nog wel gekeken of ik zelf nog schroeven had die lang genoeg waren, maar op het eerste oog niet. En ik had ook geen zin meer dat uit te zoeken. Dat komt nog wel, dacht ik. Misschien krijg ik ook wel gauw de goede schroeven.

Nog even gauw de boel aan kant gedaan, ik had gelukkig alle vaat al eerder weggewerkt. Ik merk echt dat het allemaal steeds minder lekker loopt en dus die orde nodig is. Ik heb nog steeds de was van vorig weekend, inmiddels twee manden, op mijn slaapkamer staan, klaar om opgeruimd te worden. De warmte zat ook in mijn kop, in mijn huis en ik voelde me echt niet jofel. Hoewel het tennissen echt fijn was, en ik best trots was op alles dat ik gedaan had rondom het in elkaar zetten van dingen, ik merk dat ik steeds meer moe word en dat het niet minder wordt als ik rust. En dan zou de warme nacht nog komen. In elk geval had ik al een laken neergelegd om daar in eerste instantie onder te slapen. Ik had geen zin meer om te douchen, eerst maar eens wat slaap krijgen.