De vakantie is weer voorbij…

De vakantie is weer voorbij en daarmee de rust ook… de rust op de wegen, op het werk, eigenlijk overal.

Hoewel ik nagenoeg de hele vakantie gewerkt heb, en heel veel opgeruimd heb, ben ik ook weer nieuwe uitdagingen aangegaan. Zo heb ik mijn lang gekoesterde ‘droom’ waar gemaakt: ik heb mijn hoofd kaal geschoren. Niet alleen met de tondeuse alles eraf, nee, ook met scheermes en scheerschuim, tot op de huid, alles eraf. Ik schrok me rot toen ik bezig was, en heb ook de nodige momenten met de tondeuse in mijn hand gestaan voor ik de eerste haren eraf tondeerde… Ik was heel benieuwd hoe het zou zijn, hoe het zou voelen. Nou, het voelt niet… heel raar, het is net of ik een slangenhuid op mijn hoofd had. En ik voelde me ook heel kwetsbaar, vreemd genoeg. Het haar is toch tot op zekere hoogte een vorm van bescherming van het hoofd. En dat gemis voelde ik. Maar het was ook lekker met mijn hand over mijn hoofd te voelen… En omdat ik een week op vakantie ging, dacht ik dat het ook geen rare gezichten zou gaan geven: ik kende niemand op mijn vakantie…

Want mijn vakantiebestemming was l’Huy Preau, een cursusoord in de Morvan. Een hele week biodanza stond op het menu. En dat was een heel fijn menu, al vroeg ik me wel af hoe het zou zijn om een hele week, 2x per dag, biodanza te doen. Maar het is was echt heel fijn. Een nieuwe groep mensen, een plek ver weg, mooi weer, een fijne docente (RenĂ©e Mars), en een prachtige plek. De hele week biologisch vegetarisch eten, vers van het land, het was een genot! En een verrassing want vegetarisch eten is nog maar net een novelty waar ik me aan waag. Direct voelde ik me daar echter thuis. Fijne mensen, met fijne gesprekken. En het was dus ook te kort. Na thuiskomst de maandag erna weer werken, dat viel tegen…

Een tweede heerlijke verrassing was mijn weekend Ardennen met NMLK. 50 vreemde mensen, feesten in een grote villa met zwembad en sauna, dat was de uitnodiging. Lekker feesten. In een opwelling had ik me aangemeld, en ik moest direct betalen dus zat er ook een soort aan vast. Tot op de dag van vertrek had ik het idee dat ik het kaartje moest verkopen. Ik ben helemaal geen feestbeest, drink nauwelijks, dus feesten aan het zwembad leek me niet echt mijn ding. Maar het idee van nog een weekendje weg aan het eind van de vakantie leek me heel lekker. En ik had me weer druk gemaakt voor niets! Het was ontzettend leuk! Leuke mensen die allemaal een fijne tijd willen hebben, die open staan voor contact. En wat kanoën en klunen over rotsen (vanwege de lage waterstand), lekker bij het zwembad bakken, beetje zwemmen en kletsen, en op zondag een wandeling op en neer in de Ardennen, ongelooflijk pittig, maakte dat ik veel nieuwe mensen leerde kennen. En dat is natuurlijk de bedoeling van NMLK. Dus een geslaagd weekend als afsluiter.

En nog fijne weekenden te gaan. Een cabriorit met NMLK, zeer geslaagd! Want die was vandaag 🙂 Heel leuk met drie verschillende dames in de auto (eentje tegelijk), lekkere lunch, al met al een zonnige middag en dus lekker open kunnen rijden. Lekker rozig naar huis. En met nog andere leuke dingen in het verschiet kijk ik al weer uit naar de dag van morgen. To be continued 🙂

Kwestie van tijd

Na mijn vorige blog ‘leven om leven’ kreeg ik verschillende reacties. Onder andere dat de dingen waarmee ik worstel niet uniek zijn en ook niet persĂ© een direct gevolg van wat ik meegemaakt heb hoeft te zijn. Ik ben daar nog niet over uit, ik denk dat mijn ervaringen in het leven met mijn gezondheid zeker invloed hebben gehad op mij, maar waarom die bijvoorbeeld voor mijn zus heel andere belevingen opleverden is me een raadsel. En veel mensen met andere uitgangspunten kunnen tegen precies dezelfde dingen aanlopen als ik.

Ik weet wel dat alles heel relatief is. Ik had de vorige blog nog niet geschreven en gepubliceerd had of mijn gedachten gingen al weer hele andere kanten op. Ik ga, zeker als ik wat negatief over mezelf ben, dat bijna altijd direct nuanceren of ontkrachten. Ergens wil ik geen slachtoffer zijn van wat me overkomt. Dat schijnt ook maar 10% te zijn van alles wat ons daadwerkelijk overkomt, zo zag ik vanavond op tv bij ‘Nu verandert er langzaam iets’.

Mijn gedachten zijn vooral momentopnamen en zo moeten mijn blogs ook gelezen worden. Want tijd is relatief. En gedachten zijn dat gelukkig ook.

‘Soms pakt de tijd dingen af en soms geeft de tijd je iets. Het is heel belangrijk de tijd aan je kant te hebben’. Dat schreef Haruki Murakami in De moord op Commentatoren. Een heel interessante gedachte, dacht ik toen ik dat las. Want meestal komen we tijd tekort.

En soms heb je de tijd van je leven.  Zo had ik dit weekend de tijd van mijn leven en was de gegeven tijd een cadeautje. Kletsnat geregend op een bootje op de grachten, waar ik op dat moment echt minder blij was, met 5 km per uur voortkruipend op het water met mijn tennisvrienden. Mensen aan de kant liepen sneller… Maar hoe lekker was de Chili sin carne daarna en hoe gezellig was het allemaal verkleumd weer opwarmend in huis. En hoe meer zal me dit als herinnering bij blijven! 

Om vervolgens zondag wederom een heerlijke boottocht te maken, nu bij Wormerveer, met gezellige mensen en daarna voetbal kijken, de WK finale van de Hollandse dames tegen Amerika in het Beauforthuis met weer andere mensen. En daarna de meest prachtige muziek te horen, 1,5 uur minimal music met maximal expertise en vakkunde: Canto Ostinato met marimba, piano en harp. Het was een tongstreling voor het oor, een geluidsorgasme ten top, het kon niet lang genoeg duren! En weer ontzettend leuk gezelschap. Ik moest de volgende dag echt bijkomen van deze bijzondere tijd!

Dus wellicht kunnen we de tijd ook wat naar onze hand zetten door leuke uitdagingen aan te gaan, de uitkomst hangt zeer samen met factoren als de juiste mensen, de juiste stemming en de juiste activiteit/uitdaging. En soms kan dat heel mooi uitpakken!

Dus deze keer geen al (te zware) blog maar gewoon oprecht genieten van wat het leven ook kan bieden! Dus pluk de dag, probeer wat dingen uit die je nog niet kent, verbreed je horizon, durf jezelf te laten verrassen, je kan zeer aangenaam verrast worden!

Leven om te leven

Van de week mocht ik even het gevoel beleven van sterstatus. Ik was bij een publiekslezing over Transplantatie in het UMCU in Utrecht. Ik kwam aan met een vriend van me, die me hierop had geattendeerd. Vrijwel direct kwam er iemand op me af die me vertelde dat hij arts was en straks een praatje ging houden waarin mijn verhaal, vooral het crowdfunding verhaal voor het bij elkaar krijgen van het geld voor onze transplantatie door mijn koor Message, zou gebruiken en of ik dat goed vond. Natuurlijk vond ik het goed. Zou ook best lullig zijn geweest als ik het niet goed had gevonden, want het was een belangrijk onderdeel van zijn verhaal… En een bijzonder moment was dat hij mijn aanwezigheid benoemde aan de toehoorders in zijn verhaal, degene die de eerste dubbele longtransplantatie in Nederland had ondergaan, waarop ik mezelf liet zien door op te staan. Ik zag al die artsen naar me kijken, met een bijzondere blik. En naderhand werd ik ook met andere ogen bekeken dan voor het verhaal. En met het spreken van de longarts zei hij dat hij vereerd was om mijn hand te schudden, dat hij regelmatig zijn patiĂ«nten over mij vertelde, terwijl hij mij niet eens kenden. En ook anderen kwamen speciaal mijn hand schudden… Het gaf me een heel bijzonder gevoel.

Vandaag zag ik een film, Yesterday, over een man, een geflopte zanger, die door een bus aangereden wordt en vanaf het moment dat hij wakker wordt merkt dat niemand ooit van de Beatles gehoord had. Dat hij hun nummers ging zingen en meteen wereldberoemd werd. Maar het belangrijkste van de film was eigenlijk dat hij zich alleen maar ongelukkig voelde omdat hij zich een oplichter voelde, pronken met andermans veren, ook al (her)kende niemand die veren. En het tweede belangrijkste was dat hij de liefde van zijn leven nooit goed heeft laten weten dat zij dat was, en er toch voor ging uiteindelijk.

Ik voelde ineens een enorme hunkering naar die liefde. En al denkend en voelend realiseerde ik me dat ik me ook een enorme oplichter voel. Een oplichter van mezelf en misschien ook wel mijn donor. Ik vroeg me af wat ik gedaan heb met die enorme gift van het leven, twee prachtige donorlongen die mijn leven redde en me de kans gaven verder te leven. En gek genoeg voelde ik me vooral een verliezer. Wat heb ik gedaan met wat ik heb gekregen? Een presentator bij een snookerwedstrijd op televisie zei heel mooi: ‘hij speelt niet om te winnen, hij speelt om niet te verliezen’. En zo voelt het af en toe ook voor mij. Leef ik om het leven te leven, alles er uit te halen? Of leef ik om niet dood te gaan. Ben ik soms nog steeds in de modus van overleven in plaats van het leven te genieten. In het Spaans zeggen ze zo mooi: disfrutar la vida, en carpe diem, pluk de dag!

Ik realiseer me dat ik eigenlijk helemaal niet goed weet hoe ik het leven kan leven, vol passie en dankbaarheid. En ook het gaan voor liefde, ik weet feitelijk niet hoe dat moet. Er zijn zoveel mooie bijzondere mensen om me heen, zoveel liefde om me heen, maar het voelt of ik geen contact kan maken. Dat als ik het probeer aan te raken, te pakken, mijn handen erdoor heen bewegen, als een hand die een geest probeert te pakken, maar zie dat de hand er dwars doorheen gaat. Het voelt alsof ik alleen loop over een verdriet weg, met allemaal huizen met verlichting, waar mensen leven, hun leven delen, vreugde en verdriet. Het voelt weer alsof ik het jaar van mijn transplantatie op de 6e verdieping in het Leijenburg ziekenhuis lig, waar ik maar lig te liggen, te overleven, ziek, zonder enig nut, wachtend op de dood… of het leven. En het leven langs zie komen, op de gang, op de weg.

Sinds het overlijden van mijn zus lijkt het of mijn belangrijkste steun, richting, zekerheid, is weggevallen. En tegelijkertijd begon ik mijn andere steun, mijn moeder, die altijd alles zo mooi kon relativeren met een paar eenvoudige woorden of oude spreuken of gezegden,  langzaam maar zeker te verliezen aan de Alzheimer. Gelukkig heb ik nog mijn vader en mijn broer, die beiden daarvoor, en nog meer erna extra belangrijk zijn geworden voor mij.

Maar sinds het overlijden van mijn zus ben ik meer dan ook op zoek naar mezelf. Met persoonlijke ontwikkelingscursussen, met extreme oefeningen erbij, om maar vooral te ontdekken waar mijn grenzen liggen, waar mijn behoeften liggen, bij mijn gevoel te komen, mijn verdriet te onderkennen, en mijn boosheid.

En ik realiseer me dat ik altijd al dwangmatig bezig om liefde en aandacht te krijgen, te grijpen, maar het zo werkt dat blijkbaar niet. Ik zag laatst dat iemand gewoon ergens stond, en een ander, gewoon een vriendin, vanachter tegen hem aan kwam staan, hem steunde, zonder dat hij erom vroeg. En ik, ik ben continue om me heen aan het kijken, ik wil graag die man zijn, waar iemand ongevraagd tegenaan gaat staan. Ik voelde een verlangen, en een gevoel van jaloezie. En een gemis.

Ik sprak gister iemand die me vertelde dat ze teleurgesteld is dat ze nog steeds niet dat ‘geweldig grootse’ had gedaan dat ze had gehoopt te doen in het leven. Iets dat het verschil maakt. En ik zei dat ze dag al dagelijks doet, in het bijzondere dat zij doet voor mensen in haar leven. En dat elke dag dus geweldig bijzonder is. En toch, zelf heb ik blijkbaar datzelfde gevoel. Als ik andere getransplanteerden hoor, die ook nog suikerziekte hebben, of soms een lever of niertransplantatie, of meerdere keren longtransplantatie hebben gehad, die de boer op gaan om over transplantatie te vertellen,  dan denk ik ‘dat zijn de echte helden’! Zij hebben zoveel meer meegemaakt dan ik. Zoveel meer strijd moeten leveren. Ik heb slechts Ă©Ă©n maal een transplantatie ondergaan. En toen had ik zeker de hulp en liefde van heel veel mensen, die geld verzameld hebben, om de rest van mijn leven mogelijk te maken. Ik voel wel dat ik trots ben te horen dat artsen aan andere patiĂ«nten mijn verhaal vertellen. Dat CF-ers en getransplanteerden mij nog steeds als het voorbeeld zien van iemand die heel lang met donorlongen leeft, en dat zij dit ook willen. Maar ik zie dat eigenlijk niet als een prestatie, hooguit dat ik enorm veel geluk heb gehad. Integendeel, als ik vertel dat ik vier keer een burnout heb gehad, dan schaam ik me, dat ik me door werk heb laten domineren en beheersen en het belangrijkste in het leven totaal uit het oog heb laten raken.

Want ik realiseer me dat lang leven op zich helemaal geen doel is. En ook niet zou moeten zijn. Het doel zou moeten zijn de kansen te grijpen op een waardevol leven, een liefdevol leven, hoe lang het ook duurt. Het gevoel te hebben dat je alles gedaan hebt om datgene dat je aangeboden wordt op je pad ook aangepakt hebt. En ik heb dus dat gevoel niet! Eerder schreef ik over mijn ‘vermijdingsgedrag’. Ik lijk wel te bang te zijn om te leven, om hetgeen op mijn pad komt, te durven aan te pakken. En waarom? Ik heb geen idee! Heb ik het soms niet geleerd, als kind, is het een geestelijke beperking van mij, is het mijn verstand die me continue blijft behoeden voor …. wat dan ook, om vooral mijn gevoel niet de overhand te laten hebben? Zoals vlak voor mijn operatie, dat ik vooral niet bij mijn angst moet komen dat het niet goed zou met de operatie, dat ik niet meer wakker zou worden? Focussen en hard en sterk en moedig zijn om het allemaal aan te kunnen. En niet te realiseren dat dit ook prima kan als ik wel het gevoel toe laat? Mijn continue angst beperkt mijn leven blijkbaar zo dat ik niet grijp wat er te grijpen valt, niet zie wat er te zien valt, niet hoor wat er te horen valt.

Ik weet eigenlijk nog niet goed waar dit alles heen moet gaan. Ik schrijf dit soort gedachten in de hoop tijdens het schrijven ook de antwoorden te vinden. Het helpt me mijn gedachten te ordenen. Ik kom er alleen niet even niet uit… Ik begrijp wel dat ik het leven deels moet laten gebeuren, zoals de man die vanzelf de vriendin in zijn rug voelt. Maar ook dat je actief moet kiezen, zoals de zanger die niet kiest voor de onechte roem, maar voor de vrouw waar hij altijd van gehouden heeft toen hij nog een geflopte zanger was, maar het leven zoveel rijker was dan hij dacht. Het zijn twee tegenstrijdige handelingen, laten gaan of ervoor gaan. En tot nu toe voelt het alsof ik daarin enorm faal. Althans zo voelt het nu even. Misschien hoort het er even bij, dit moment van het leven, na het verlies van mijn tweede steunpilaar, en is mijn leven uit balans. Het is in elk geval wel een belangrijk moment van bewustwording, hopelijk helpt het mij verder, bij het loslaten en bij het handelen op het juiste moment. Leven om te leven in plaats van leven om niet dood te gaan…

Het leven gaat ‘gewoon’ verder…

Sinds afgelopen april gaat het een stuk beter met mij. Het opruimen van mijn zolder toen, het denken over een hond (wat ik inmiddels weer wat meer heb losgelaten). De orde in mijn huis en tuin heeft zich verder doorgezet, maar vooral ben ik me overall beter gaan voelen. Ik ben niet meer kortademig als ik me wat meer inspan, ik heb meer rust, al wisselt dat nog wel van dag tot dag. Ik merk dat ik enorm geniet van de dingen die ik doe, ik ben veel naar theater geweest, vaker getennist en gedanst, ook weer vaker naar biodanza gegaan, waar dansen en in echt in contact komen met mezelf en anderen zo fantastisch samen komt, en ik ga zowaar op een biodanzavakantie deze zomer. Ik ben heel benieuwd hoe me dat gaat bevallen, twee keer per dag dansen gedurende 5 dagen kan niet verkeerd zijn, en dat nog wel in Midden-Frankrijk. En ik hoef er niet eens voor te vliegen 😉

Ondertussen is het nog niet rustig in mijn hoofd. Ons denkvermogen wordt als de grootste kracht van de mens ten opzichte van (andere) wezens gezien , maar ik zie het vaak ook wel als een enorme last. Al die schijnbaar onnodige gedachten die blijven malen. Telkens weer terugkomen op thema’s die er heel vaak verhoudingsgewijze niet toe doen. Ze zullen er wel voor een reden zijn, vanwege een oorzaak of achterliggende behoefte of gedachte. Het fijne is wel dat ik steeds vaker weer intuĂŻtieve gedachten heb, gedachten die opkomen om me op dat moment te helpen. Het vervelende is dat ik die dan weer ga overdenken en het dan weer nodig vind die gedachte niet op te volgen. En 9 van de 10 keer had ik dat beter wel kunnen doen… ik leef nog dus zo levensbedreigend waren die intuĂŻtieve gedachten niet, maar toch… Dan heb ik het over gedachten als: ‘Oh ja, ze zijn deze week met werkzaamheden op de uitgaande weg bezig… misschien kan ik beter de andere kant op gaan’. En dan denk ik ‘ach dat zal wel meevallen…’ En prompt sta ik dus in een file die me 15 minuten meer tijd kost, wat niet gehoeven had… En ben ik vervolgens die 15 minuten in gesprek met mezelf dat ik dat anders had moeten doen, dat ik had moeten luisteren naar mijn intuĂŻtieve gedachte, maar mijn andere ik weer zeg dat het nu eenmaal is zoals het is…  en proberen dat gesprek te eindigen met mezelf… Gelukkig zijn er geen ergere dingen om me voor mezelf druk over te maken, zoals hongersnood, armoede…

Wat de leuke dingen betreft, ik heb onder andere gezien: de prachtige en verrassende opera Dangerous Liaisons, een eigentijdse toepassing van de opera, vergelijkbaar met de film maar dan anders. In mijn lokale theater was Fuad Hassen, een stand-up komediant in opkomst, die zowaar ook leuk was! Want stand-up komedianten die in een klein theater om de hoek komen, zijn helaas niet altijd even leuk… maar ze moeten ergens beginnen en ik ontmoet wel mijn wijkgenoten zo weer eens, en dat is ook leuk, al ken ik ze eigenlijk niet… Dan zag ik ook de voorstelling Op Hoop Van Zegen, best aardig gedaan, gezien het feit dat alles op Ă©Ă©n decorstuk gedaan werd, namelijk een grote rots waar ze continue overheen liepen, met uitzicht op zee… Ik heb prachtige kamermuziek gehoord in de dependance van Landgoed de Paltz in Soest met o.a. Syrinx Jessen en Servaas Jessen. Maar ook de tenenkrommende theatervoorstelling  Singel Camping: hoe kunnen ze zoiets schrijven maar vooral ook uitvoeren! Echt enorm gĂȘnant, vooral het einde. En dat nog wel met gerenommeerde acteurs. Ik vraag me dan af hoe zulke acteurs kunnen kiezen voor zoveel platvloersheid… Ik moet wel enorm dronken of melig zijn om daarvan te kunnen genieten. Het werd ook steeds stiller in de zaal tegen het eind, dus blijkbaar was ik niet de enige die dat vond. Daarentegen was het theaterstuk Voorstelling Art met Waldermar Torenstra, Thijs Römer en Frederik Brom een juweeltje, enorm verrassend speels, diepzinnig en zowaar weer even tranen met tuiten gelachen. Helaas zaten er maar 90 mensen maar het maakt de spelers niet uit, zij speelden alsof het compleet uitverkocht was… En het prachtige concert van het Noord Nederlands Orkest met Harriet Krijgh als celliste was enorm genieten, een tongstreling voor mijn oren. En Fabian Franciscus, komediant, en Ruben Hein, zanger en entertainer,  was ook erg leuk in Austerlitz. In het museum in Den Haag de fototentoonstelling van Erwin Olaf gezien, prachtige foto’s die als een kunstwerk opgezet zijn en perfect van kleur, belichting, inrichting. Ware kunstwerkjes. Maar ook Ă©Ă©n van de andere leukere ‘weer-eens-wat-anders’ activiteiten waren een kookworkshop Thais en Indiaas, een bruiloft, met bijbehorende ‘vrijgezellige’ vrijgezellenfeest (kookworkshop Italiaans), een 50-jaar feestje, en vooral snookeren en poolen met mijn vader.

Sinds het overlijden van mijn moeder is alles ineens anders, wat het fijne van die en komende activiteiten maar weer benadrukt. Wellicht voelde ik me door het heengaan van mijn moeder zo rot de laatste paar maanden en ook nu nog voelt het af en toe unheimisch. Afgelopen Pinksteren heb ik mijn vader uitgenodigd in de zon op mijn terras te komen zitten. Helaas was de zon in de loop van de middag weg en zijn we binnen gaan zitten. We zaten even naar een wielerwedstrijd te kijken, maar snel was ik dat helemaal zat. Ik begrijp sowieso niet dat mensen daar een hele middag naar kunnen kijken, zien hoe een groepje mensen door een landschap fietsen… en dan maar wachten tot de laatste paar meters waar het echt spannend is, want dan moeten ze als eerste over een lijntje rijden… om daarna gekust te worden door schone dames en waardevolle champagne over het publiek en elkaar heen te spuiten… Maar goed, ik zette mijn mediaplayer aan en zag toevallig dat opnames van onze vakantieweek in Domburg in 2007 daarop had staan, waar ik met mijn vader, moeder en zus Ellen waren. En in die opnames, ik had toen vlak daarvoor een videocamera gekocht, stonden filmpjes van ons op de Dijk, een 45 minuten durend ontbijt, Ellen die uitgebreid de verschillende vogelsoorten brood aan het voeren was naast de bungalow in het bungalowpark en een klein interviewtje met mijn zus vlak voor het slapen, dat als geintje was bedoeld maar nu zoveel meer waarde heeft dan ik toen had kunnen inschatten. Het was een waar genoegen om haar maar ook mijn moeder te zien, al was mijn zus meer in beeld dan mijn moeder helaas. En mijn vader vond het ook heel fijn, hij zei ‘het is toch wat dat wij beiden er alleen nog maar zijn van ons vieren… (mijn broer en zijn gezin waren er helaas niet bij…).

Het is idioot dat we zoveel foto’s van onszelf hebben, maar eigenlijk heel weinig filmpjes, opnames van dingen we met elkaar gedaan hebben, die laten zien wie we waren op dat moment. Ik heb dus weer de videocamera opgesnord en alles blijkt te werken. En de camera van de smartphone is natuurlijk ook heel geschikt om snel wat opnames te maken van wat we doen. Ik ga dat toch maar eens vaker weer doen. Het is natuurlijk een stukje vasthouden aan iemand, maar ik weet nu hoe fijn het is daar later naar terug te kijken. Want toen ik Ellen en mijn moeder zag voelde het alsof ze er nog steeds zijn…

 

Daten met een hond

Het project Hond heeft me al aardig wat nieuwe indrukken gegeven. Zo lijkt het kunnen uitlaten van andermans hond verdacht veel op het krijgen van een relatie: wil je een hond uitlaten, bijvoorbeeld via stichting Oopoeh, dan moet je een profiel aanmaken, met een foto, en vertellen wie je bent en wat je zoekt…. internetdaten dus eigenlijk…

En aangezien internetdaten om een relatie al niet echt mijn sterkste punt is, en voor mij ook niet echt heel succesvol is geweest voor de juiste langdurige match, vrees ik het ergste voor project Hond, als het gaat om me het opdoen van ervaringen met het uitlaten van andermans hond. Want dat was mijn eerste gedachte: voor ik zelf een hond neem is het goed om te weten hoe het heden-ten-dagen, in mijn drukke dagelijkse bestaan, is om de verplichting te hebben een hond te hebben die ik elke dag of regelmatig moet uitlaten. Ik kan me niet anders denken dan dat ik dat geweldig zal vinden, ik zie mezelf met een eigen hond overal heengaan, maar als je ergens enorm enthousiast over bent, kan je de neiging hebben de wat minder rooskleurige kanten wat af te vlakken of zelfs niet te (willen) zien: de blinde vlekken zogezegd. Want ineens zal mijn leven draaien om de hond in plaats van mij. Dat geeft misschien rust, ik ben soms veel te veel met mezelf bezig, maar het beperkt ook. Dus opdoen van ervaring is wel handig voor ik mezelf in het diepe gooi en een hond aan mij overlever.

Mijn ervaringen gaan terug naar mijn kindertijd in Heiloo: als 4 jarige kregen wij een boxer: Thezo. Thezo was een schat van een hond maar zo eigenwijs als de pest. Hij was dol enthousiast, vol liefde, maar vrij snel een stuk groter dan ik en ook sterker. Als ik met hem wilde gaan wandelen moest er geen andere hond aankomen. Dan moest ik snel de bosjes induiken, wat meerdere malen gebeurd is, om te zorgen dat Thezo die andere hond niet zag… ja achteraf is het hilarisch, vooral als ik mezelf zo terug zie in het specifieke bosje op de hoek van een straat, maar toen dacht ik daar toch wel anders over. Achteraf gezien vind ik het wel bijzonder dat mijn ouders me alleen met de hond lieten wandelen… vooral toen ik nog zo klein was. En Thezo loslaten was al helemaal een uitdaging. Al wat ouder zijnde, liet ik hem wel eens los in het park. Want, de hele tijd met een hond aan de lijn lopen is niet echt relaxt, noch voor mij, noch voor de hond. Die wil toch altijd net ergens snuffelen waar de band tekort voor is. En dan moet Ă©Ă©n van beiden concessies doen.

Thezo loslaten in het park betekende wel dat je 1) de tijd moest hebben, 2) slim moest zijn. Je moest de tijd hebben, want de kans bestond dat hij, niet geheel bewust van waar jij je bevindt, je kwijt was. En dan moest ik hem dus gaan zoeken. Je moest ook slim zijn, want Thezo kwam natuurlijk niet netjes naar je toe als je hem riep. Je moest wachten tot hij heel erg aangetrokken werd door een geur, op hem afsluipen zonder dat hij het door had, en hem snel bij zijn band pakken als je er op tijd bij was… en dat was natuurlijk niet altijd het geval. Daar waar sommige honden nog het gevoel hebben achtergelaten te worden als de baas uit het zicht kwam, had Thezo dit dus geheel niet, dus je moest wel slim zijn al  met al. Toch weerhield me dat niet hem los te laten.

De tweede hond was Timmy. We waren naar Soest verhuist en Thezo was vrij snel daarna overleden aan tumoren in zijn gehele buik. Mijn zus zei tegen mijn ouders dat ik weer een hond nodig had. Waarom ze dat zo zei weet ik niet, waarschijnlijk wilde ze zelf graag een hond, en dacht ze dat het blijkbaar meer effect zou hebben als ze zei dat ik het nodig had… Waarom zij een hond wou is me nog steeds een raadsel, zelf liet ze hem volgens mij nooit uit…

Hoe dan ook, mijn zusters smeekbede hadden effect, mijn zus ging met mijn ouders naar het asiel en kwamen met Timmy terug: een zwarte ‘keeshond’, feitelijk een vuilnisbakkenras, die als puppie over de schutting van het woonwagenkamp in Amersfoort was gegooid. Timmy was een ietwat getraumatiseerde hond, niet verrassend dus eigenlijk gezien zijn voorgeschiedenis, die, als je ietwat te krachtig hem tot de orde riep, de neiging had te gaan bijten. Niet heel hard gelukkig, maar toch. Maar ja, wil je een hond wat bijbrengen, dan moet je soms toch wat strenger en hardhandiger zijn (zonder gewelddadig te worden natuurlijk, zoals slaan, hoewel het soms erg moeilijk was die impuls tegen te gaan). Misschien moet ik dit trouwens niet in mijn profiel zetten, want dan is de kans op een date met een hond wel erg klein….

Het lukte me goed Timmy gehoorzaam te krijgen zowaar. Hij kon loslopen en hij kwam als ik hem riep. Tenminste, meestentijds. Het is voorgekomen dat ik hem toch kwijt was, want honden kunnen nu eenmaal opgaan in de luchtjes van de natuur en dan zijn ze alles en iedereen vergeten. Wat dat betreft zijn het net mensen, niet wat de luchtjes betreft natuurlijk, hoewel… je weet nooit wat mensen nu eigenlijk aantrekt… .

Maar mijn ervaringen met Timmy maken dat ik er wel vertrouwen in heb dat ik een eigen hond, mocht die er komen, de nodige gehoorzaamheid en discipline bij kan brengen. En dus hem/haar ook meer vrijheid kan geven. Want dat gaat natuurlijk samen: vertrouwen in elkaar, gehoorzaamheid en discipline, volgen van regeltjes, geeft meer vrijheid. Wederom, dat geldt ook weer voor mensen… Gelukkig zijn honden vaak beter in staat de regeltjes de volgen dan mensen… Ik ben er overigens al van overtuigd dat ik graag een vrouwtje wil… toch onbewust de roep van de natuur misschien…

Hoe dan ook, ik had een eerste reactie gestuurd op een hond die aangeboden werd om uitgelaten te worden in Utrecht op 2,1 km bij mij vandaan. Ben ik afgewezen….! Niet op mijn profiel (zo mag  ik hopen) maar omdat ik te ver weg woon. Iemand anders, op 2 minuten afstand, mocht wel de relatie aangaan… Nu heb ik mezelf pas sinds kort ingeschreven, maar bij honden uitlaten komt het inderdaad wel meer aan op afstand. Voor een relatie met een vrouw is het soms wel goed dat ze wat verder woont, dat geeft wat ruimte en ook rust als het toch niet op iets uitloopt, maar voor een hond is dat toch een ander verhaal.

Het fijne van een hond willen is dat  je er eentje kan kopen…. Dat is toch wel anders dan met vrouwen. Er zijn weliswaar vrouwen te koop… voor zeer korte duur of voor een huwelijk… maar dat is in elk geval vragen om problemen… een hond is sowieso veel makkelijker dan een vrouw… alles is makkelijker dan een vrouw ben ik bijna geneigd te zeggen… maar ja, dat zullen vrouwen wellicht ook over mannen zeggen.

Maar het kopen, het kiezen van een hond eigenlijk vooral, is ook niet zo makkelijk. Want voor wat voor hond ga ik dan. Een jonkie of een al wat oudere. Wat voor soort hond? Hoe groot? Met of zonder lange haren? Een rashond of een vuilnisbakkenras, zoals Timmy was? Uit het asiel of uit een nestje? Als ik het over het asiel heb, waar Timmy ook vandaan kwam, dan denk ik dat is heel fijn, dan krijgt zo’n hond ook nog een toekomst. In plaats van vergast te worden… als dat tenminste nog gebeurt… Maar zo’n hond heeft ook een rugzakje… en je weet niet wat er in dat rugzakje zit. En dan de verhalen over de asiels. Het ene asiel is de andere niet. Je moet toch minimaal op een eerste date gaan, in het asiel welteverstaan, om een indruk te krijgen van hoe het daar gaat, wat voor tweede indruk de hond heeft van het leven in zo’n weeshuis. En dan, achter die tralies, proberen een klik te krijgen. Wel wat anders dan samen ergens wat gaan drinken.

En dan… als de hond er dan is. Dan heb ik het huis er nog naar in te richten. Als het een jonkie is, dan is de kans groot dat mijn huis half gesloopt wordt. Ik ben nu al aan het kijken wat er aan moet geloven als dat gebeurt. Mijn zwager heeft een mooie houten bak gemaakt, dat dient als slaapplek maar ook als een tijdelijke verblijfplaats. Als ik dat wil, waar laat ik dat dan? En ik moet de tijd gaan nemen. Als de hond komt, zal zij toch wel wat alleen moeten kunnen zijn. Ik moet dat opbouwen, zodat de hond vertrouwen krijgt dat ik weer terug kom. En ik wil de hond natuurlijk niet de hele dag alleen laten. Het liefst ga ik minder werken, maar ja, dat is niet echt een optie voor de lange termijn.

Ik zag op hondenasiel.nl dat er hondjes uit laboratoria worden aangeboden. Schattige hondjes die vrijgelaten zijn uit het asiel. De eerste gedachte is dan, wat deden die honden daar dan, wat is hen aangedaan, waarom waren ze daar? En wat is er gebeurd? Wat is hun bagage. Maar zulke schattige kopjes op die foto’s doen mijn hart al direct smelten. En dat wordt mijn grootste uitdaging: gaan voor mijn gevoel. Bij daten moet je op zoveel dingen letten: wat is je eerste indruk, hoe komt de ander over, hoe is de sfeer, is er een klik. Bij honden is dat natuurlijk ook zo. En moet ik oppassen dat ik me niet meteen aan de eerste de beste geef? Dat is toch al mijn valkuil. Dus eerst met meerdere honden daten? Pfff, het valt nu al niet mee als ik daar aan denk. Mijn gevoel volgen en niet teveel denken, maar wel goed vooraf weten welk soort hond het beste bij mijn past. Misschien toch een lijstje maken, zoals in Rosies Project, van de hond die het beste bij mij past en daar de boer op mee gaan?. Misschien dat dit voor honden wel werkt.

Of anders misschien toch eerst kijken of ik op iemands hond kan passen voor een tijdje, een weekend bijvoorbeeld. Maar mijn gevoel zegt dat ik pas echt weet hoe het is als ik er gewoon aan begin met een eigen hondje en erop vertrouw dat het allemaal goed komt…

 

Hamsteren…..

Ik ben deze Paasvakantie een weekje vrij, en het voelde als een goed moment om mijn zolder eens onder handen te nemen: op te ruimen welteverstaan. Ik had al wat spullen klaargezet om weg te brengen, maar zoals dat wel vaker gebeurt, iets klaar zetten wil nog niet zeggen dat er ook iets mee gebeurt, al is het natuurlijk wel een eerste stap. Zoiets als je wel bewust zijn van dat je dingen anders wilt doen in het leven of niet tevreden over bent, maar je nog wel wat moet doen om het te veranderen.

Mijn voornaamste drempel bij het opruimen van mijn zolder, los van de wil om eraan te beginnen, is het daadwerkelijk wegbrengen van de spullen. Ik heb een tweezitter (auto), en met het dak open, kan ik nog best een plant of een ladder of iets anders hoogs wegbrengen, maar breed moeten het niet zijn… en in de achterbak kan ook echt niet veel. Dus ik moet eerst zorgen dat ik ofwel een gewillig of willoos slachtoffer vind die me wil helpen, ofwel een grotere auto lenen, zoals die van mijn vader.

Deze week was dinsdag de perfecte dag. Dus ik in alle vroegte, half 11, de auto opgehaald bij mijn vader. Op zolder bleek ik alleen de voorbereidingen nog niet helemaal goed gedaan te hebben: ik moest nog het nodige ontdoen van papier, plastic en ander verpakkingen, want alles moet gerecycled worden natuurlijk. Daarnaast werd ik ook wat ontmoedigd van de aanblik van alles dat nog zou blijven liggen nadat ik de voorbereide spullen zou hebben weggebracht. Ik werd me ineens bewust hoeveel spullen ik wel niet heb. WĂ©l heb dus welteverstaan. En niet alleen veel, maar ook nog veel van hetzelfde. Ik heb om maar wat te noemen zo’n 20 paar schoenen, 3 elektrische dekens, voor 1 en 2 personen, over de 100 dvd’s met speciale dvd hoesjes, allemaal zelf gemaakte dvd’s welteverstaan, waar ik dus niets meer mee doe, want alles staat tegenwoordig op mijn harddisks. En over de 100 cd’s, ook zelf gemaakt, met hoesjes. De meer dan 200 cassettebandjes had ik al eerder weggedaan. En dan nog maar niet te spreken over de doos met snoertjes, kabels en weet ik niet wat allemaal voor allerlei apparatuur, die ik heb of ooit gehad heb.

En als ik dan zo verder mijn huis doorloop, zie ik dat het daar niet ophoudt: meer dan 15 onderbroeken, 20 hemden, 15 zwarte t-shirts, over de 50 sokken, voor winter en zomer natuurlijk, 20 theedoeken… ik rond het voor het gemak maar af, ik ga ze natuurlijk niet echt allemaal tellen want dan is mijn vakantie helemaal snel voorbij. Gelukkig ben ik niet de enige want bij mijn vader zag ik, toevallig, in zijn ladekast minstens zoveel onderbroeken en sokken liggen. Dat geeft weer een beetje het gevoel dat ik inderdaad niet de enige hamsteraar ben, maar toch. Het wordt sowieso dus tijd voor maatregelen, en afgezien van opruimen, door het ofwel naar de sloop, ofwel naar de kringloop of Leger des Heils te brengen, is het ook goed dat ik mezelf een halt toeroep: bij deze is het mij verboden nog sokken, t-shirts, onderbroeken, hemden, en bij voorkeur ook nieuwe electronica te kopen… al zit ik wel erg hard te denken aan een all-in-one-computer, omdat deze laptop waar ik dit op type wel erg traag begint te worden en rare kuren begint te vertonen…. maar NEE…. voorlopig alleen als het echt nodig is! CONSUMINDEREN.

En mijn opruimwoede is in elk geval nog niet gestild. Er liggen nog plastic bakken op zolder die ongekende schatten en rotzooi bevatten. Want ja, dat leek de eerste oplossing voor het opruimen natuurlijk: het organiseren van de rommel: door plastic bakken te kopen, waarin je de rommel per soort bij elkaar kan stoppen. Heel georganiseerd en gestructureerd zo lijkt het, maar in de praktijk zie je tussen de bakken de spullen niet meer. Zo ben ik tijden op zoek geweest naar een oud mobieltje, daar heb ik er ook meerdere van, niet meer wetende in welke bak het zit, of waar die bak zich bevindt… Nee de enige manier van structuur en orde is weinig spullen hebben. Want voor je het weet koop je nogmaals iets wat je ergens hebt liggen maar niet meer weet waar je het gelaten hebt. En ik ofwel geen zin heb het te gaan zoeken, ofwel het zoeken zoveel tijd neemt dat je het eigenlijk al niet meer nodig hebt of het opgegeven hebt.

Het komt er dus op neer dat we volgens mij meer op hamsters lijken dan we denken met onze verzamelwoede. En hoe meer ruimte je hebt, hoe meer je verzamelt. Het is niets nieuws, en toch trap ik daar ook toch telkens weer in: heb ik iets dat weg moet, eerst maar naar zolder brengen, je weet nooit of je het nog kunt gebruiken.

Helemaal alles wegdoen op zolder is natuurlijk een utopie: er blijft altijd de gedachte dat ik iets straks nog een keer nodig kan hebben. Wat soms ook echt zo is: mijn twee elektrische kacheltjes waren een uitkomst toen mijn cv ketel het niet deed. Of de herinneringen aan vroeger, mijn oude schriftjes, dat kan natuurlijk ook nog niet weg. Dat is een stukje van mij, dat was ik ooit. Of ik het ooit nog ga bekijken is een tweede, maar als het er niet meer is… tja, dan is het er niet meer… Ik kan nog steeds weemoedige gevoelens hebben over de 3 tekeningen waar ik ooit een 10 voor kreeg op school die mijn vader in zijn opruimwoede gewoon weggegooid heeft… zij moesten verhuizen en mijn spullen van vroeger lagen daar nog… Soms is het misschien beter dat een ander voor je op gaat ruimen zit ik nu te denken… weg is weg. En je herinneringen aan de verloren gegane spullen is veel sterker: ik weet nog precies hoe die tekeningen eruit zagen. Misschien is daar wel een carriĂšre voor mensen in te vinden: andermans zolder opruimen… of werkelozen of bijstandstrekkers dit laten doen… win-win situatie.

Straks als mijn zolder na deze vakantie klaar is, denk ik dat als een vreemde mijn zolder ziet deze nog steeds zal denken: wat een rotzooi. Maar hopelijk denkt ie wel: wat een ‘georganiseerde’ rotzooi…

Het roer omgooien

Ik vind het leven maar complex. Het ene moment zit ik gezellig met mijn collega’s, lekker lachend in een cafĂ©, na samen gegeten te hebben en jeu de boules gespeeld te hebben, het andere moment lig ik in bed te denken aan wat de laatste tijd allemaal speelt. Elise Moll die nu bezig is haar begrafenis te regelen, een prachtige meid van nog maar 26 jaren, die, net als ik, het noodlot heeft moeten treffen met Cystic Fibroses (CF)te zijn geboren, met een heel leven aan strijd daartegen, een strijd die je niet kunt winnen. En dat ik in februari definitief afscheid van mijn moeder heb moeten nemen, een moeder die zoveel gegeven heeft, zoveel liefde en kracht in zich had, maar ook door mijn ziekte veel heeft moeten lijden. En eerder al mijn zus Ellen, die ook na 46 jaar het onderspit heeft moeten delven, ondanks dat haar leven met 16 jaar verlengd mocht worden dankzij een donor, die na een eigen leven nog het leven heeft kunnen en willen doorgeven. En dan het overlijden van Gert Duermeijer een paar weken geleden, de ex-schoonvader van Ellen en daarmee weer een stukje geschiedenis wegvalt… nee dit soort gedachten stemmen me even niet vrolijk.

En ondertussen in dat zelfde bed op dat zelfde moment woedt in mijn eigen hoofd de strijd van allerlei gedachten over mijzelf. De gedachten over het alleen zijn, dat ik nu al bijna 53 ben en me afvraag wat ik nu met mijn leven gedaan heb. En dat ik al die tijd nagenoeg alleen leef, alleen in de zin van niet in een relatie. De gedachten die door mijn hoofd spelen van het ook echt alleen zijn, en dat soms ook echt voelen. Gedachten van falen, van kansen niet gegrepen hebben, van leven vanuit angst. Van gedachten van teleurstelling dat ik na 28 jaar getransplanteerd te zijn, een zegen en een ongekend geluk, ik maar bar weinig gedaan heb met dat geluk. Me te realiseren dat ik een ‘vermijder’ ben, zoals laatst op het werk uit een test bleek. Is dat het dan? Dat ik een vermijder ben, dat mijn leven geregeerd wordt daardoor en dat ik daarmee te dealen heb? Vermijder van angst, van pijn, van geluk, van aangaan van een verbinding met een ander mens. Het vermijden van kiezen waar mijn hart echt naar uitgaat? En alleen relaties aangaan die niet uit verliefdheid zijn maar uit blij zijn dat ĂŒberhaupt iemand voor mij kiest, vanuit een minderwaardigheidsgevoel of een hoop dat het misschien wel wat gaat geven (en vaak al met al ook wel heeft gegeven) en ik niet meer alleen ben. Het vermijden van confrontatie, anderen niet te willen kwetsen, ook al betekent het dat ik in feite mezelf kwets. Is dat wat CF met zich meebrengt? Of is dat de manier waarop ik in het leven ben gaan staan al  dan niet door de CF? Het is moeilijk voor mij te bepalen wat van mij is en wat een reactie van mij is op wat mij is overkomen, en ik soms ook heb laten gebeuren.

Waarschijnlijk en hopelijk doe ik mezelf te kort. Ben ik meer dan mijn gedachten, heb ik meer bereikt dan ik denk, is het feit dat ik nog leef te danken aan mijn doorzettingsvermogen, aan mijn kracht, juist mijn manier van leven. De gedachte dat ik dit volhoud juist omdat er geen relatie is, niet iemand om me op te richten behalve op mezelf, is geen fijne, als die zou kloppen. De relaties die ik heb gehad, hebben me allemaal veel gegeven, maar ook veel gekost. Het idee dat het voor mij beter is om alleen te zijn en te blijven is geen fijne gedachte, als ik zie hoeveel het me zou kunnen geven. Als ik maar de juiste persoon zou treffen, zou kiezen en gaan voor degene die echt bij mij mij past… waarschijnlijk is deze gedachte ook een utopie.

En daar zit hem juist de crux. Ik weet niet meer wat of wie goed voor me is, ik weet meer en deel van de tijd eigenlijk niet goed wat nu eigenlijk mijn behoefte is. En als ik dat al wel weet, dan weet ik niet goed hoe ik die moet bevredigen. Wat daarvoor nodig is. Maar meestentijds ben ik hier helemaal niet mee bezig. Ik laat me met de stroom van het leven meegaan, maak niet veel echte keuzes maken, ik vul de tijd zoals het komt. Het lijkt heel zen, maar in wezen voelt het ook als een soort vermijden van echt invulling geven aan mijn leven.

En dan komt daar ook nog de zorg over mijn welzijn bij, dat ik sneller kortademig ben de laatste maanden. De eerste gedachte is natuurlijk dat het mis is. Dat na zoveel tijd de koek ook voor mij op is. Die gedachte heb ik al vaker gehad, in elk geval elke keer als ik een burn-out had, zo’n vier keer nu. En elke keer vergeet ik hoe het was, behalve erg beangstigend. De gedachte die nu bij mij leeft is dat, als het echt zo is, ik er zelf schuld aan heb. Dat ik drie weken een kurkuma-kuur heb gevolgd via een natuurtherapeut, en ik daarna hoorde dat kurkuma, net als st. Janskruid en grapefruit niet goed samengaan met het gebruik van medicijnen tegen afstoting…

Nee, het is niet fijn wakker worden met dit soort gedachten, overdenkend de enorme strijd mijn hoofd die vaak woedt over wat nu goed is en wat niet, dat ik wat moet en het niet doe, en daar een oordeel over heb, al die gedachten die meer met me doen dan ik merendeel van de tijd realiseer, en daarmee een stempel drukken op mijn ‘zijn’, mijn geluksgevoel.

Het stomme is dat ik weet dat dit niet alles is wie ik ben. En zeker niet dagelijks. Ik ben ook de persoon die nu achter zijn laptop in zijn studeer/yoga/kleren kamer zit, met het zonnetje dat door het raam op mijn hoofd schijnt en me helemaal warm maakt, van buiten en van binnen. Die intens kan genieten van mooie dingen in het leven, van sushi, van diezelfde zon, van gezelligheid, van waardering, van tennissen, en zwemmen en voelen dat ik leef! Ik geniet van de mensen om me heen die er nog wel zijn, mijn familie, mijn vrienden, van interactie op mijn werk met mijn collega’s…

Het leven is en blijft complex. Een keer, vroeg of laat, kom ik misschien in de situatie zoals Elise, en mijn moeder, dat anderen mogelijk bij mijn bed staan, en afscheid van mij komen nemen, en ik vertrek uit dit leven, waar dat ook heen gaat: naar Ellen en mijn moeder, en anderen die het leven al voor mij achter zich gelaten hebben. Die gedachte maakt wel dat ik het gevoel krijg dat ik daartegen wil strijden. En niet wil toegeven aan die gedachten die mij een negatief gevoel over mezelf geven.

Ik weet ook niet goed wat ik mezelf nu precies toewens. Is het een gevoel van rust, vertrouwen, zorgeloosheid of is het juist goed dat ik al die gedachten heb, die onrust, die angst, die me misschien juist meer doen beseffen dat ik leef en niet als een zombie door het leven ga. Ik wil in elk geval intens leven, dat wat er is ik ook echt voel. Die gevoelens van verdriet, van angst, van gemis, zijn denk ik nodig om ook die mooie, fijne, warme, plezierige gevoelens gewaar te zijn.

Misschien brengt dat gevoel van alleen zijn me tot waar ik moet zijn, of alleen blijven of uiteindelijk toch in een relatie. En misschien is alles wat ik beleef en voel en denk in het leven bedoeld als het opdoen van ervaringen, van wat wel en wat niet goed werkt voor mij. Zoals de gedachte of ik nu wel of niet een hondje wil nemen, wat misschien alleen maar vervanging is of juist een prachtige aanvulling van mijn leven. Soms zou het fijn zijn als ik wat beter wist wat ik wilde, wat goed voor me is. Het omgooien van het roer, een totaal andere koers gaan varen in het leven, vind ik sowieso lastig, maar misschien is dat af en toe wel nodig. Soms moet daar eerst van buitenaf wat voor komen. Als ik dat toelaat tenminste…

En misschien is dat al gaande… in een paar jaar tijd ben ik al veel dingen anders gaan doen, vanuit kleine dingen: een baard laten staan, minder vlees eten, bewust eten en drinken, minder douchen, mijn huis totaal anders inrichten via allerlei verbouwingen, werkstress verminderen door een minder zware functie aan te nemen, yoga, mediteren, persoonlijke ontwikkelingscursussen om mezelf beter te leren kennen en veel van verdriet te verwerken, alleen naar films gaan, sauna, musea of wandelen.

Ik heb misschien al meerdere keren kleine roertjes omgegooid, dus mogelijk mag ik erop vertrouwen dat het toch wel zal gaan zoals het goed voor me is en wat milder naar mezelf kijken…