Lissabon

Vandaag ben ik teruggekomen uit Lissabon. Vier dagen rondlopen in deze sfeervolle stad is echt de moeite waard al moet je wel over goede knieën beschikken met de enorme heuvels! En dat is dus een klein probleempje voor mij… maar met een dagje strand in Cascais en regelmatig een terrasje pakken in bijv de buurt van plein Rossio, kom je een aardig eind. Vooral Bairro Alto heeft heel veel sfeer, zelfs op zondagavond! Met geweldig gezelschap van mijn vrienden van 2g4f was het dus een feestje in deze Mediterrane stad, die mij het gevoel gaf in Spanje te zijn en dat zegt wat! Lekker vis eten, aardige mensen, mooi weer, ik zou er zo weer heen gaan. Maar nu eerst nog naar Valencia 🙂

Advertisements

Geweldige noten

Geweldig genoten en geweldige noten in de Leeuwenberghkerk in Utrecht vanavond met het Doric String Quartet dat een concert gaf met het strijkkwartet van Haydn, in Es opus 20 nr 1. Hob.III:31 (1772). Ik heb me laten vertellen dat dit 1 van de eerste strijkkwartetten ooit was, dus bijzonder om vanavond te horen natuurlijk. Daarna Bartok, met strijkkwartet nr. 5, Sz. 102 (1934), al weer een stuk jonger stuk, en erg experimenteel in mijn beleving (maar ik ben ook maar een leek), met een grappige finale in elk geval, heb ik toch nog wat kunnen lachen 🙂 En als slagroom op de slagroomtaart Dvorak’s strijkkwartet nr 5, Sz. 102 (1934). Zeer boeiend natuurlijk behalve voor wie dit allemaal niets zegt, maar ik heb genoten vooral van Dvorak, die ik nog niet eerder gehoord had. En Het kwartet was rettekettet 🙂Image

30 jarig Jubileum Message

Afgelopen zaterdag had ik het 30 jarig jubileum of gospelkoor Message, oorspronkelijk uit Baarn, maar in 2003 verhuist naar Amersfoort. Tot op heden bestaat Message dankzij die actie nog, dus het was een heugdelijke beleving, een weerzien van veel oudleden maar ook leden van het ‘nieuwe’ koor voor mij, een waar feestje dus. Het begon al met de samenkomst om half 2 en het eindigde om 23.30 uur toen ik bijna als laatste wegging. Moe maar voldaan. We hadden 10 nummers gezongen, waarvan allemaal oudjes, die nog vers op de harde schijf stonden en als vanouds met het nodige volume en snelheid gedurende een uur ten gehore werden gebracht voor eigen meegenomen publiek. Waarbij we ook nog 20 minuten hebben mogen genieten van het huidige Message. Velen had ik lang niet meer gezien en het was fijn te merken dat iedereen blij was elkaar weer te zien. Even kwamen de afwezigen ‘nog langs’, via opsomming en via beelden van toen, waaronder een opname van U zij de Glorie en de reis naar Hongarije. Even voelde ik weer de afwezigheid van Ellen, maar het is fijn af en toe weer aan haar herinnerd te worden, vooral in een omgeving waar zij zich ook zeer thuis voelde. En een bijzondere bijkomstigheid is dat ik nog elke dag deze week de liedjes van zaterdag zit te zingen, zelfs op het werk. Zingen kan je echt blij maken! Dat blijkt wel weer!

Lentegevoel

Kijk daar word ik vrolijk van: met mijn dakje open, krap 100 over de snelweg, terug van een nuttige werkbijeenkomst in Arnhem, met het zonnetje op mijn bolletje tuffen. Gewoon even onthaasten, geen spoed, dat stoplicht mag ook best wat langer op rood staan. Alsof ik weer net terug ben uit Thailand, helemaal relaxed. En spontaan de motor op de acculader aangesloten want een motorritje ligt vast niet ver meer in het verschiet. Even genieten van de zon, die ik dan wel in Thailand heb mogen genieten, maar nu gewoon weer even in mijn achtertuin. Wie weet dat dan toch die hardnekkige verkoudheid mijn lijf gaat verlaten. Mmmm, er gaat niets boven het zonnetje op mijn bolletje 🙂

Leven en dood

Vandaag is het al weer vijf jaar geleden dat Ellen is overleden. Het is onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat, hoe snel ik wen aan een nieuwe situatie en hoe lang anderzijds het verdriet sluimerend aanwezig blijft. En het gemis dat nooit echt opgevuld wordt steeds weer terugkomt.

Donderdag heeft mijn zwager een kleintje gekregen, Lise Elaine, deels genoemd naar Ellen, en gister zag ik haar in haar wiegje liggen precies op de plek waar Ellen vijf jaar geleden opgebaard lag. Prachtig enerzijds, een schatje van een meisje, en verdriet anderzijds. Ik weet zeker dat Ellen het prachtig zal vinden en het hen van harte gunt, al zou ze waarschijnlijk liever gezien hebben dat in haar leven haar eigen kindje daar gelegen had.

Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat Sjirk een Christel dit geluk mogen beleven en dat ik in dat geluk mag delen. Zo’n lief klein kwetsbaar mensje in mijn armen houden is een fantastische ervaring voor me. En geeft me het gevoel dat ik ook meer van het leven wil maken dan ik nu doe. Zo mijn liefde kunnen geven aan een klein kwetsbaar mensje maakt me bewust van mijn eigen kwetsbaarheid en het verlangen naar geborgenheid. Ik weet nog steeds niet hoe ik dat kan bereiken…..

Cultuur: Zwanenmeer en Theatersport

Deze week had ik voor het eerst sinds tijden weer een cultuurweekje: woensdag “Het Zwanenmeer altneratief”, zaterdag Theatersport.

Het Zwanenmeer, ballet met een alternatief tintje, namelijk niet het verhaal van het Zwanenmeer, maar de beleving van Siegfried en Odette, in hun tragedie van het Zwanenmeer, of moet ik zeggen Tranenmeer. Dit mocht ik zien afgelopen woensdag in de ex-hangar van Fokker in Den Haag. Daar ontstond zowaar een klein tranenmeertje op de grond, water uit de lucht. En ook de dans was ontroerend mooi, met klassieke en modern-klassieke muziek afgewisseld. In  een mooi spektakel, een Lonneke van Leth productie met Lonneke zelf als Odette en Riccardo Sbrighi, gaf Lonneke zichzelf letterlijk en figuurlijk bloot. Ook leuk om te zien dat niet alle ballerina’s persé graad op het bot zijn maar ook wat vlees kunnen bevatten. En daarmee niet minder gracieus.

Theatersport is een hele andere tak van sport: improvisatietheater. Dit weekend is er een Nederlands Theatersport Toernooi in Utrecht. Leuk om te zien hoe mensen zich expres in allerlei lastige situaties gebracht zien en daar op basis van aan regels gebonden improvisatie uit moeten zien te redden door met creativiteit een verhaal te brengen. Bijzonder voor mij ook te merken dat ik me inleef in die mensen en met hen zenuwachtig ben en voel als ze vast zitten. Maar ook hoe je in een groepje tot mooie dingen kan komen, zonder iets van te voren bedacht te hebben. Hard werken, dat wel. En prachtig die sfeer van allemaal theatersporters die het elkaar moeilijk maken, maar ook een bijzondere band delen, een passie voor toneelspelen. Erg leuk om een keer mee te maken. En leuke ideeën, zoals ‘de intermediair’: om en om een woord zeggen om zo tot zinnen en eventueel een verhaal te komen.

Skien in Willingen

Afgelopen weekend ben ik voor het eerst in 17 jaar weer faan skiën. Ik had er een hard hoofd in, met kniebrace skiën, niet wetend hoe dat zou zitten met de skischoen. En daarnaast of ik wel de benodigde thermische onderbroek onder de brace aan zou kunnen. Dat had ik allemaal thuis kunnen uitproberen, maar na ik hou graag de spanning erin…

We vertrokken precies voor de sneeuw, geen last van de 800 km die later op de dag ontstond :). Met vijf vrouwen en twee mannen in een appartement, een prima verdeling zou ik zeggen 🙂

Zaterdag sloeg de stemming om toen we compleet aangekleed een stampvolle skiverhuur in Willingen betraden. Voor we de nodige skies hadden en schoenen was ik al gesloopt. En toen nog met skischoenen en skies en stokken zo’n 500 meter naar de skipasverkoop lopend, dacht ik dat ik dit nooit meer zou doen. En bij de skipasverkoop was het nog drukker! Gelukkig was er iemand die voor de hele groep in de rij wilde staan. 

Eenmaal op de oefenweide, je moet wel simpel beginnen na zoveel jaar, viel ik direct op mijn kont, ik kon weer opnieuw beginnen dacht ik. Maar al snel kwam drie jaar les weer naar boven, en begreep ik weer waarom ik skien zo fijn vond: het is gewoon kicken een helling af te glijden! Die middag zelfs twee keer een rode piste afgeweest, dat was wel wat harder werken! Maar het lukte en voelde enorme trots! Geweldig. 

Het was heel gezellig, ook de zondag nog, en helemaal uit mijn wereldje, heerlijk bij 12 graden onder nul in de zon zitten zonnen. Geweldig. En het beste nieuws: skien met kniebrace ging zonder enige problemen. Dat wil ik volgend jaar ook wel weer!