En toen was alles ineens anders…

Deze dagen zijn als nooit tevoren. Ik heb wat persoonlijke strijd doorgemaakt, maar zo als het nu is, gemeenschappelijke angst voor een onzichtbare vijand, onrust en onzekerheid, niet alleen voor mezelf, maar over de hele wereld, is totaal nieuw. Ik realiseer me nu ineens weer hoe veilig en beschermd ik tot nu toe heb geleefd. Hoe wij in Nederland in een bubbel van zekerheid en vertrouwen konden leven.

En nu? Nu moet ik thuis werken, contact met collega’s wordt zeer afgeraden. Overleggen via Microsoft Teams, conference calls, Skype of gewoon via alleen maar mail communiceren, ook bij werkzaamheden waarbij je iemand naast je wil hebben, die mee kan kijken. Ik kom in een apotheek waar waarschuwingen zijn dat er maar drie mensen tegelijk in de wachtkamer mogen zijn en dat je anders buiten moet wachten. De toonbank is afgezet met een lint om de klant op een afstand te houden. In de supermarkt voel ik me onzeker, kijk rond naar de mensen en heb het gevoel dat ze allemaal besmettingsgevaar vormen. Nog nooit heb ik zo naar andere mensen gekeken. En dat terwijl ik me aanvankelijk niet gek wilde laten maken over ‘een griepje’ dat heerst.

Misschien dat ik me extra onzeker voel omdat ik tot een ‘kwetsbare groepering’ hoor, zoals ze dat nu noemen. Weer een stempel die ik op mij krijg, zoals ik dat vroeger altijd vreesde. En ergens hebben ze gelijk. Met mijn medicijngebruik en mijn getransplanteerde longen loop ik meer risico op, althans dat idee heb ik zeker. Terwijl ik helemaal niet zo in het leven sta. Voor mijn gevoel word ik 80 of meer, haal ik dus gewoon mijn pensioen, en geniet vol van het leven. De werkelijkheid is dat ik nu bijna 30 jaar getransplanteerd ben, dat mijn arts het nog elk jaar een wonder vindt dat ik er ben. En met haar veel mensen. En dat is het ook.

Dus ik probeer mijn manier van leven ook maar eens in te richten op de gedachte dat het bijzonder is dat ik er nog ben, dat het niet vanzelfsprekend is dat ik 80 word of ouder. Ik ben aan het experimenteren om 24 uur te werken in plaats van 32, weer een dag extra in mijn leven die ik aan mezelf kan besteden door naar de sauna te gaan, naar de film of museum of gewoon om lekker uit te rusten. En het is hemels!

De hele coronavirussituatie doorbreekt dit alles echter. Landen die op slot gaan, alles dat ik leuk vind is niet meer bereikbaar: sauna, filmhuis, musea, restaurants, en gewoon op bezoek gaan bij vrienden en familie. Een heel onwerkelijke situatie die mij bang maakt maar ook isoleert. Hoewel wij nog niet zo ver gaan als in andere landen met lockdown zoals het nu genoemd wordt, zie ik toch dat ook wij meer en meer naar Italiaanse situaties lijken toe te gaan. Isolatie, gesloten winkels, beperkt aantal mensen toelaten in de supermarkt. En mensen, die kwetsbaar zijn zoals ik, worden meer en meer ‘gedwongen’ thuis te blijven, binnen te blijven. Dat valt niet mee. Eerder dacht ik hoe fijn het zou zijn gewoon alleen maar thuis te zijn, films kijken, boeken lezen. Nu deze situatie (even los van thuiswerken natuurlijk) zich voordoet, voelt het helemaal niet zo. De rust die ik verwacht had, is eerder onrust. Wat zal ik doen met mijn beperkte mogelijkheden… kan ik naar mijn vader en familie gaan, zal ik mensen bellen dan maar, wat zal ik doen. Idioot hoe ik daarmee bezig ben.

Het gekke is dat de snelwegen nog niet zwijgen. Het gezoem, en geruis dat ik al vroeg hoor ’s ochtends, is nog niet gestild. Ik had gedacht dat de wereld even stil zou staan. Ik had gedacht dat de natuur een adempauze zou krijgen, door geen verkeer meer, door doorbreking van ons oude gedrag van verstoren en vervuilen en misbruiken van de natuur. In mijn omgeving is dit nog niet het geval in elk geval. De vliegtuigen kunnen weliswaar even niet meer vliegen, de cruiseschepen liggen wellicht ook vast aan de kade. Dat scheelt al veel voor de natuur en wellicht dat het stikstofprobleem voorlopig even uit de lucht is. Ook ben ik benieuwd hoe het nu gaat met de oorlogen die woedden. Hoe is het in Syrië, zijn ze daar even gestopt of gaan ze door omdat oorlog geen adempauze kent. Of komen ook daar de mensen even samen, voelen ze een gezamenlijke strijd tegen deze aanval van de natuur op onze manier van leven.

De natuur gaat trouwens gewoon verder. De vogels flirten en flierefluiten in het rond, daten en afspraakjes makend op afstand, of zingen gewoon hun morgen lied. Ik zag vandaag de eerste bij op mijn prachtig bloeiende gele forsythia, en ook een hommel landde even op mijn kobalt blauwe trui, in de gedachte dat ik een mooie bloem was waar hij of zij aan kon snoepen. De knoppen van andere bloemen komen uit, de natuur ontwaakt weer en gaat zijn gang, alsof er niets aan de hand is. En ook de eerste verkenners van de mierenkolonies rondom mijn huis hebben de kieren die toegang geven tot mijn huis al weer gevonden. Weken vroeger dan normaal. Ik had me voorgenomen geen genocide te plegen op die mieren, maar ik merk ook dat ik niet mijn normale doen ben, en dus een potentieel gevaar voor ze ben. Dus hoe ver ik toelaat dat ze binnenkomen en wat ik met ze doe als ze dat doen, ik kan nog niet voor mezelf instaan op dit moment. En dat terwijl ik ze liever vreedzaam verplaats naar een andere plek in mijn tuin.

‘Alles is verbonden met elkaar’. En ‘de natuur vind zijn weg’ zijn kreten die wijzelf niet willen geloven. Wij mensen willen alles beheersen en naar onze hand zetten. Nu voor het eerst sinds tijden is het weer eens zover dat we zelf bedreigd worden, en hebben we geen antwoord. Hoewel deze situatie voor veel mensen, waaronder mijzelf, een enorme impact heeft, is het goed te realiseren dat het leven niet vanzelfsprekend is. Dat de strijd van de mens om te overleven, die er altijd geweest is, nooit ophoudt. Sommigen hebben dat voor deze crisis al dagelijks ondervonden, door oorlog, armoede, hongersnood. Ook voor mij is het leven niet vanzelfsprekend geweest en nog steeds. Ik leef nog steeds in ‘borrowed time’, en heb het cadeau van verlenging van het leven mogen ontvangen.

Maar ineens bevind ik me in een situatie die andere mensen eerder meegemaakt hebben, die overvallen zijn door tijden van onzekerheid, die de oorlog hebben meegemaakt en ook zomaar in een situatie kwamen die ze niet in de hand hadden, die moesten accepteren dat ze onderdrukt werden. En niet wisten hoe het morgen of over een week of langer zal zijn. Ik had niet gedacht dat dit mij zou overkomen. Ik wil aan alle kanten vertrouwen en zo lang ik thuis blijf gebeurt er hopelijk ook niets. Maar het voelt erg machteloos allemaal. Ik zal blij zijn als iets van het vertrouwde weer snel terugkomt.

Ik hoop dat de saamhorigheid het wint van het streven naar eigen veiligheid en zekerheid. Dat het hamsteren ophoudt, en ons realiseren dat anderen ook diezelfde spullen nodig hebben en dat hen ontnemen door alleen ons eigen belang na te streven. Dat het respect voor elkaar weer terugkomt en we een gemeenschapsgevoel herbeleven.

Ik wens iedereen in elk geval goede gezondheid en verstand toe. Dat we met elkaar deze onzekere tijd doorkomen en meer tot elkaar komen nu we meer en meer uit elkaar gehouden worden. Dat het gemis van aanraking, knuffels, direct contact snel weer mogelijk is en het isolement van korte duur is.

Veel sterkte allemaal in deze tijd en laten we met elkaar blijven hopen op snel herstel.

Lissabon

Vandaag ben ik teruggekomen uit Lissabon. Vier dagen rondlopen in deze sfeervolle stad is echt de moeite waard al moet je wel over goede knieën beschikken met de enorme heuvels! En dat is dus een klein probleempje voor mij… maar met een dagje strand in Cascais en regelmatig een terrasje pakken in bijv de buurt van plein Rossio, kom je een aardig eind. Vooral Bairro Alto heeft heel veel sfeer, zelfs op zondagavond! Met geweldig gezelschap van mijn vrienden van 2g4f was het dus een feestje in deze Mediterrane stad, die mij het gevoel gaf in Spanje te zijn en dat zegt wat! Lekker vis eten, aardige mensen, mooi weer, ik zou er zo weer heen gaan. Maar nu eerst nog naar Valencia 🙂

Geweldige noten

Geweldig genoten en geweldige noten in de Leeuwenberghkerk in Utrecht vanavond met het Doric String Quartet dat een concert gaf met het strijkkwartet van Haydn, in Es opus 20 nr 1. Hob.III:31 (1772). Ik heb me laten vertellen dat dit 1 van de eerste strijkkwartetten ooit was, dus bijzonder om vanavond te horen natuurlijk. Daarna Bartok, met strijkkwartet nr. 5, Sz. 102 (1934), al weer een stuk jonger stuk, en erg experimenteel in mijn beleving (maar ik ben ook maar een leek), met een grappige finale in elk geval, heb ik toch nog wat kunnen lachen 🙂 En als slagroom op de slagroomtaart Dvorak’s strijkkwartet nr 5, Sz. 102 (1934). Zeer boeiend natuurlijk behalve voor wie dit allemaal niets zegt, maar ik heb genoten vooral van Dvorak, die ik nog niet eerder gehoord had. En Het kwartet was rettekettet 🙂Image

30 jarig Jubileum Message

Afgelopen zaterdag had ik het 30 jarig jubileum of gospelkoor Message, oorspronkelijk uit Baarn, maar in 2003 verhuist naar Amersfoort. Tot op heden bestaat Message dankzij die actie nog, dus het was een heugdelijke beleving, een weerzien van veel oudleden maar ook leden van het ‘nieuwe’ koor voor mij, een waar feestje dus. Het begon al met de samenkomst om half 2 en het eindigde om 23.30 uur toen ik bijna als laatste wegging. Moe maar voldaan. We hadden 10 nummers gezongen, waarvan allemaal oudjes, die nog vers op de harde schijf stonden en als vanouds met het nodige volume en snelheid gedurende een uur ten gehore werden gebracht voor eigen meegenomen publiek. Waarbij we ook nog 20 minuten hebben mogen genieten van het huidige Message. Velen had ik lang niet meer gezien en het was fijn te merken dat iedereen blij was elkaar weer te zien. Even kwamen de afwezigen ‘nog langs’, via opsomming en via beelden van toen, waaronder een opname van U zij de Glorie en de reis naar Hongarije. Even voelde ik weer de afwezigheid van Ellen, maar het is fijn af en toe weer aan haar herinnerd te worden, vooral in een omgeving waar zij zich ook zeer thuis voelde. En een bijzondere bijkomstigheid is dat ik nog elke dag deze week de liedjes van zaterdag zit te zingen, zelfs op het werk. Zingen kan je echt blij maken! Dat blijkt wel weer!

Lentegevoel

Kijk daar word ik vrolijk van: met mijn dakje open, krap 100 over de snelweg, terug van een nuttige werkbijeenkomst in Arnhem, met het zonnetje op mijn bolletje tuffen. Gewoon even onthaasten, geen spoed, dat stoplicht mag ook best wat langer op rood staan. Alsof ik weer net terug ben uit Thailand, helemaal relaxed. En spontaan de motor op de acculader aangesloten want een motorritje ligt vast niet ver meer in het verschiet. Even genieten van de zon, die ik dan wel in Thailand heb mogen genieten, maar nu gewoon weer even in mijn achtertuin. Wie weet dat dan toch die hardnekkige verkoudheid mijn lijf gaat verlaten. Mmmm, er gaat niets boven het zonnetje op mijn bolletje 🙂

Leven en dood

Vandaag is het al weer vijf jaar geleden dat Ellen is overleden. Het is onvoorstelbaar hoe snel de tijd gaat, hoe snel ik wen aan een nieuwe situatie en hoe lang anderzijds het verdriet sluimerend aanwezig blijft. En het gemis dat nooit echt opgevuld wordt steeds weer terugkomt.

Donderdag heeft mijn zwager een kleintje gekregen, Lise Elaine, deels genoemd naar Ellen, en gister zag ik haar in haar wiegje liggen precies op de plek waar Ellen vijf jaar geleden opgebaard lag. Prachtig enerzijds, een schatje van een meisje, en verdriet anderzijds. Ik weet zeker dat Ellen het prachtig zal vinden en het hen van harte gunt, al zou ze waarschijnlijk liever gezien hebben dat in haar leven haar eigen kindje daar gelegen had.

Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat Sjirk een Christel dit geluk mogen beleven en dat ik in dat geluk mag delen. Zo’n lief klein kwetsbaar mensje in mijn armen houden is een fantastische ervaring voor me. En geeft me het gevoel dat ik ook meer van het leven wil maken dan ik nu doe. Zo mijn liefde kunnen geven aan een klein kwetsbaar mensje maakt me bewust van mijn eigen kwetsbaarheid en het verlangen naar geborgenheid. Ik weet nog steeds niet hoe ik dat kan bereiken…..

Cultuur: Zwanenmeer en Theatersport

Deze week had ik voor het eerst sinds tijden weer een cultuurweekje: woensdag “Het Zwanenmeer altneratief”, zaterdag Theatersport.

Het Zwanenmeer, ballet met een alternatief tintje, namelijk niet het verhaal van het Zwanenmeer, maar de beleving van Siegfried en Odette, in hun tragedie van het Zwanenmeer, of moet ik zeggen Tranenmeer. Dit mocht ik zien afgelopen woensdag in de ex-hangar van Fokker in Den Haag. Daar ontstond zowaar een klein tranenmeertje op de grond, water uit de lucht. En ook de dans was ontroerend mooi, met klassieke en modern-klassieke muziek afgewisseld. In  een mooi spektakel, een Lonneke van Leth productie met Lonneke zelf als Odette en Riccardo Sbrighi, gaf Lonneke zichzelf letterlijk en figuurlijk bloot. Ook leuk om te zien dat niet alle ballerina’s persé graad op het bot zijn maar ook wat vlees kunnen bevatten. En daarmee niet minder gracieus.

Theatersport is een hele andere tak van sport: improvisatietheater. Dit weekend is er een Nederlands Theatersport Toernooi in Utrecht. Leuk om te zien hoe mensen zich expres in allerlei lastige situaties gebracht zien en daar op basis van aan regels gebonden improvisatie uit moeten zien te redden door met creativiteit een verhaal te brengen. Bijzonder voor mij ook te merken dat ik me inleef in die mensen en met hen zenuwachtig ben en voel als ze vast zitten. Maar ook hoe je in een groepje tot mooie dingen kan komen, zonder iets van te voren bedacht te hebben. Hard werken, dat wel. En prachtig die sfeer van allemaal theatersporters die het elkaar moeilijk maken, maar ook een bijzondere band delen, een passie voor toneelspelen. Erg leuk om een keer mee te maken. En leuke ideeën, zoals ‘de intermediair’: om en om een woord zeggen om zo tot zinnen en eventueel een verhaal te komen.