Herstel in de tuin

Vandaag heb ik voor het eerst weer een half dagje gewerkt. Voor het eerst heb ik eens goed de tijd genomen om te herstellen, en met twee halve daagjes werken moet het volgens mij wel lukken. Wel is duidelijk dat ik nu toch echt iets moet gaan doen met mezelf, dus heb inmiddels van verschillende kanten adviezen gekregen over personen bij wie ik te rade kan gaan. Dus nu nog gewoon starten…

Met de mooie dagen van deze week heb ik in elk geval ff lekker in de tuin gewerkt, dat is altijd zeer bevredigend. Ik heb een zeer onderhoudsarme tuin maar ben dat een beetje zat. Ik wil wat kleur brengen. Dus nu wat winterheide, de Erica darleyensis en de Calluna darleyensis geplant o.a. en wat stamrozen geplant, de rosa veilchenblau en rosa romana. Eentje had zelfs al een bloem, wat ik wel heel vroeg (of laat vond), maar ja, ik heb niet echt verstand van planten, kijk alleen maar naar wat ik mooi vind. En of het in een bepaald jaargetijde bloeit. En verder gegaan met het snoeien van de leiplatanen, dat scheelt heel wat bladeren over een paar weken. Kan ik ze in etappes via de kliko afvoeren.

En ik heb gister lekker met de openkap kunnen rijden! Dan weet je weer waarom je zo’n auto gekocht hebt, als het gewoon te warm in de auto is om de kap erop te houden. Nee, zomer, winter, herfst of lente, het is altijd wel een keer weer om open te rijden. Hét genot van cabrio dus. En de beperkte ruimte: ik kon alle heideplantjes mooi achterin kwijt en één boompje pastte gewoon voor de stoel, zonder dat het dak zelfs open hoefde… de stamrozen had ik al, dat was anders wel een probleempje geworden. Ik was zo trots, ik had er bijna een foto van gemaakt. Maar veel groter moeten de planten dus niet zijn…

Advertisements

Trilogie Millennium

Tot mijn spijt heb ik de trilogie van Stieg Larsson uit. Vorige week begonnen met het derde deel, een boek van rond de 650 pagina’s en een week later… uit. En ik vind het vreselijk! Het is zo’n geweldige trilogie dat ik graag door had gegaan. Het is ook een boek dat je niet weg kan leggen, beginnen te lezen voor het slapen gaan is geen goed idee, zo is een paar keer gebleken. En na de film gezien te hebben en de mensen erin te beleven zoals in de film was het verhaal nog levendiger dan ik het zelf al voor de geest had, helemaal met de ‘indrukwekkende’ Lisbeth natuurlijk. Helaas leeft Stieg Larsson ook niet meer dus meer van dit moois kunnen we ook niet meer verwachten.

Handgeschreven brief

Gister sprak ik mijn Engelse vriendin. Zij is 57 en wil niets met de computer te maken hebben. Niet omdat ze die niet snapt, maar omdat ze vindt dat mensen volledig geblokkeerd raken. Er worden geen telefoontjes meer gepleegd, geen brieven meer geschreven, nee, berichtjes gaan via sms, brieven zijn nu emails. Als je niet oppast spreek je geen mens meer. En mijn laatst handgeschreven brief kan ik me ook niet meer herinneren, maar het moet toch zeker wel 14 jaar geleden zijn!

Tuurlijk, de technologiën hebben hun voordeel, en met de mobiele telefoon kan je iedereen op elk moment bellen, maar het scheelt veel tijd en geld door even een berichtje te sturen. Ik werk mee aan mijn eigen vereenzaming als ik daarmee ook blijf doorgaan. Ik betrap mezelf dat ik er even hard aan meedoe. Maar ik merk aan de andere kant dat ik steeds meer hekel krijg aan emailen. Ik moet dit al vaak genoeg voor het werk doen, waar het zeker zijn nut heeft en soms zelfs belangrijker dan een telefoontje omdat je dingen vastlegt en die tijd ook nodig hebt. Maar thuis email ik niet zo vaak meer.

Het gevolg is dat je mensen niet meer antwoord op hun mails. En je belt ze niet dus het contact vervlakt. De ander wordt boos omdat je niet of niet snel terugreageert en stopt ook met het contact. En voor je het weet… Het lijkt gechargeerd, de computer, het sms-en, de emails, ze hebben zeker nut, ze maken veel dingen mogelijk die vroeger niet mogelijk waren, maar we zijn in nog geen 10 jaar volledig slaaf geworden aan alles dat aan communicatie geautomatiseerd is geworden.

Internet, 10 jaar geleden ging dat nog zo langzaam dat je wel uitkeek om er al te lang mee bezig te gaan. Mobiel bellen, dat deden vooral zakenmensen, en die hadden duidelijk wel nut ervan. Emailen, het was nog lang zo populair nog niet. Kinderen gingen gewoon buiten spelen, spelletjes, verzonnen van alles. Tegenwoordig weten ze niet meer wat ze moeten doen, en vervelen zich als er geen televisie, geen computer, of geen gameboy is… Het is te triest voor woorden.

En het wordt alleen maar erger, want de generatie van de laatste 10 jaar heeft ook nooit anders gekend. Hun voordeel is ook hun nadeel. Hele dagen achter de computer. En relaties, die zoek je op het internet, want in het gangbare leven komen we te weinig mensen tegen zo denken we. De ouderwetse plekken als het café, de bioscoop, of waar dan ook…

Ik heb mezelf voorgenomen me niet meer zo mee te laten zuigen in die stroom, gewoon weer mensen te gaan bellen, zodat het contact niet maanden stil ligt, gewoon brieven schrijven… mmm, dat gaat me net te ver. Maar die vriendin in Engeland ga ik toch zeker wel een brief schrijven, en mijn digitale foto eens gewoon uitprinten, en die dan bij de brief op de post doen, zodat zij post ontvangt en weer weet hoe ik eruit zie. En wie weet krijg ik dan ook nog eens gewoon ouderwetse post terug, in plaats van alleen maar envelloppen van goede doelen met zielige foto’s die geld van me willen. Dat zou leuk zijn voor de verandering.

Herfstvakantie

Nu mijn herstel zich wat inzet en voor veel mensen deze week herfstvakantie is, wordt mijn verlangen naar lekker vakantie houden ook steeds groter. Ik ben/was van plan komende vrijdag een week naar Engeland te gaan, met mijn auto, maar de drang naar minimaal een week zon, zee, strand doet zich steeds sterker gelden. Zeker nu het gevoel van uitrusten voorop staat. Niets doet me meer dan de zonnewarmte in mijn huid op te zuigen, en de herinneringen aan Bonaire van februari komen sterk weer ook naar boven. Ook het feit dat mijn zwager lekker een weekje in een resort zit doet me watertanden naar dezelfde situatie. Je moet er ff voor reizen, maar dan heb je ook wat. Moeilijk, die keuzes. En vooral een luxeprobleem natuurlijk, al voelt het soms als een tweede of derde levensbehoefte. Deze ‘herfstvakantie’ is in elk geval op dit moment nog een ziekteverlof, uitkijkend naar echt verlof.

Vooruitgang

Sinds thuiskomen en nu is het al weer een stuk beter gesteld met me. Had ik nog wat aanpassingsproblemen in het begin, mijn ouders zijn ook niet helemaal meer gewend dat hun zoon ineens blijft logeren en ‘wat verzorging nodig heeft’, het voelt allemaal al een stuk beter als je je wat fitter voelt, je darmen niet alle energie opzuigen en je ook weer trek hebt om te eten. De verloren 2 kilo’s inhalen zal nog wel ff een slagje worden, maar overall is het heerlijk te merken dat ik me al minder moe voel en elke dag weer de verbetering zie.

Zondag had ik bij wakker worden een inzinking, ik was hondsmoe, ik zag het echt niet zitten hoe ik nu verder moest, miste ineens mijn zus meer dan ooit, bij haar zou ik dan toch als eerste mijn schuilplaats gezocht hebben, en voor het eerst zowaar bij mijn ouders flink de tranen laten gaan. Een goed gesprek volgde wel, en het gevolg was dat er aardig wat ruimte ontstond om weer open naar alles te kijken. Wat vermoeidheid al niet kan doen! In elk geval kan het eens de maskers doen afvallen en eerlijk en open zijn, zo blijkt wel weer. Het bewustzijn weer zo afhankelijk te zijn viel me heel zwaar en daarmee ook de kwetsbaarheid: zo lang je fit en gezond bent is alleen leven vaak geen probleem, maar zodra je niet meer voor jezelf kan zorgen kan het ineens zorgwekkend worden.

Onverwachts ziekenhuisverblijf

De laatste week was geen tennispret. Maandag kreeg ik op mijn werk weer last van een ‘zwangere’ buik en krampen, vergelijkbaar met een maandje eerder. Thuis direct aan de lactulosesiroop, met het idee dat het nog wel even een dagje duren zou voor het over zou gaan. De dag erna nog niets op gang, en woensdag ook niet, dus raakte licht in paniek, dus maar ff contact met mijn arts, die adviseerde me dan maar met movicolon te starten, maar de hele dag was ik zo moe dat ik geen hap kon eten, of wat kon drinken, last van oprispingen, en het ergste, bij elke verandering van houding de hik. 30 keer per dag de hik weghikken is geen lolletje.

Donderdag dacht ik toch maar eens de huisarts langs te laten komen, die luisterde en tja, hoorde ‘dat er beweging in de darmen was’. Toch zelf maar ook met het ziekenhuis weer gebeld en die stelde voor maar naar de EHBO te gaan van het Antonius in Nieuwegein. Mijn pa me gebracht en na een paar uurtjes was het duidelijk: verstopte darmen, compleet uitgedroogd met verminderde nierfunctie dus direct naar een kamertje op C3: kon zomaar ineens blijven! Daar was de huisarts helaas niet mee gekomen vrees ik. Wel vertelde hij duidelijk wat hij geconstateerd had en wist van mijn situatie dus mogelijk legde hij zich makkelijk neer bij het feit dat ik het snel ‘hoger op’ zou zoeken.

Toen werd het improviceren geblazen. Want na een paar uurtjes rondhangen bij de Spoedeisende hulp ging ik direct aan het infuus, ff naar huis zat er echt niet in, dus mijn vader maar naar mijn huis gestuurd. Slap als ik me voelde kon ik niet gauw bedenken wat ik allemaal nodig zou hebben aan spullen, laat staan dat ik mijn vader kon vertellen waar hij alles zou kunnen vinden, soms weet ik het zelf niet. Met een pyjama, leesboeken, medicijnen had ik in elk geval de belangrijkste dingen, maar zoiets simpels als een tandenborstel en -pasta, sloffen, extra kleren en vooral, onderbroeken, kwam dus niet mee. Maar het blijkt dat je met improviseren aardig ver komt. Om te beginnen, als je aan de sterkste lakseermiddelen gaat, heb je meer aan een luier. Dus een soort ‘inlegkruisje’ in je onderbroek doet een onderbroek aardig lang mee gaan. Tip voor de vakantie? Het is iets minder charmant als je een leuke meid tegenkomt, maar verder… het scheelt een boel bagage 🙂 en in het ziekenhuis ben je over het algemeen daar net ietsje minder mee bezig…

Naast me in het ziekenhuis lag Joop, die een biopt had gehad van de longen. Die moet een week wachten op zijn ‘vonnis’: goedaardig of kwaadaardig? En ik lag daar ‘alleen maar’ met een volle darm. Voelde me een charlatan, maar voelde me anderzijds beroerd genoeg en vol dankbaarheid weer dat ik in veilige handen was, met volop zorg en kennis die over me zouden waken. Gek, het ziekenhuis is een plek waar je weg wilt blijven, maar er zijn genoeg momenten geweest dat ik snakte naar een verblijf daar, alleen al om die veiligheid en de oplossing. En de gezelligheid, want met de mensen die komen en gaan kan je soms een geluk minder alleen voelen dan ziek alleen op de bank zitten, uitgeput, niet wetend wat je moet doen. Wederom alle dankbaarheid dus aan mijn arts en zijn collega’s.

Nu, een paar dagen later, en een paar dagen dus klysma’s, prep klean rotzooi drinken, halve nachten op de zitpot zitten of op het toilet, voel ik me in elk geval weer een stuk leger. De eetlust is nog niet helemaal terug, maar de hik lijkt wel weg voorlopig. Ik ben maar gaan logeren bij mijn ouders, even niet weer alleen terug in huis, verder herstellen. En dan zien dat ik niet een derde keer in deze situatie terecht kom! Maar ja, te laat aan de bel trekken bij achteruitgang van de gezondheid lijkt wel een tweede natuur te zijn van me: je denkt toch altijd weer dat het wel weer bijtrekt en eruit komt…

Tennispret

Zaterdag heb ik weer een wedstrijd najaarscompetitie getennist. Het weer was heel beroerd, allemaal buien. Vooral de dames moesten het ontgelden, tot 14.00 uur was het heel beroerd weer. En ze bleven gewoon doorspelen, terwij heel veel banen al leeg waren en mensen aan het schuilen waren. Echte die-hards, die teamgenoten van mij. Helaas ook maakte één van hen een snoekduik, waarbij ze flink zichzelf bezeerde. En de latere mix die ik met haar speelde, speelde ze duidelijk op haar tandvlees. Maar ook toen bleek wel weer haar enorme doorzettingsvermogen en wil om te presteren. Bewonderenswaardig.

Helaas verloor ik wel mijn beide wedstrijden, maar niet eerloos. Zeker de tweede set in de mix waar we met 6-3 wonnen. Maar helaas moesten we in de tie break het onderspit delven. Het scheelde dus maar één punt. Voor mij in elk geval een reden om tevreden te zijn, ik heb goed gespeeld, het gaat alleen maar beter. Helaas kan ik nog maar één keer spelen en dan is het seizoen voor mij al weer voorbij. Dus hopen dat ik er in het voorjaar weer tegenaan kan met competitie. Want tennissen is een heerlijke sport om je in uit te leven!