Mannen met baarden

Op gegeven moment was ik het zat om me elke dag te scheren. En ik was wel benieuwd naar hoe een baard zou staan. Dus sinds 10 november jl. scheer ik me niet meer. Minimaal 3 tot 4 weken was mijn doel. En dan maar zien. En dat is nu bereikt.

Het is grappig hoe zo’n kleine verandering, die toch niet wereldschokkend is, toch zoveel met zich meebrengt. Om te beginnen zie ik ineens dat er heel veel mannen met baarden zijn. In verschillende vormen. Het is net als een nieuwe auto kopen, normaal zie je het merk en type bijna nooit op de weg, na aanschaf lijkt iedereen er mee te rijden.

Ten tweede heb ik ineens heel andere gesprekken met mensen. Het begint bijna altijd over mijn baard als mensen me voor het eerst daarmee zien. Gelukkig zijn het over het algemeen hele positieve reacties. En ik heb ineens gesprekken met mannen met baarden, over hoe zij het onderhouden, waarom zij voor die vorm hebben gekozen enz. Heel bijzonder en apart tegelijk. Het is in elk geval een makkelijk onderwerp, alsof je bij een nieuwe club hoort: Mannen met baarden.

Ten derde is mijn eigen gewaarwording van mezelf veranderd. Ik neem al sinds 10 november elke dag een foto van mezelf, om de voortgang, de groei van de baard misschien in een filmpje heel snel te kunnen volgen. Vooral onder de douche is de beleving heel apart. De baard wordt natuurlijk ook nat en als ik met mijn hand over mijn gezicht ga voel ik ineens een dikke plak op mijn wangen… heel apart als je al 52 jaar gewend bent een gladde huid te voelen. En dan komt meteen de gedachte, die moet ik natuurlijk ook met shampoo inzepen…

Het was wel erg wennen, want een baard kriebelt nogal. Zeker als het in de hals doorgroeit. Dan hoor je dat je twee vingers boven de adamsappel moet vrijmaken. Wat weer een hele kunst is, want zo’n goed zicht heb ik daar ook weer niet op. Want als het scheef is, is dat ook geen gezicht. Dus er komt ook nog wel wat bij kijken.

In de spiegel kijkend voel ik me eigenlijk best tevreden met mijn nieuwe gezicht. Vooral de positieve reacties van anderen bevestigen mijn eigen gevoel. Laatst vrijdag wilde de dirigente van mijn koor zelfs ‘even voelen’… waarna ze met haar hand langs mijn wang streek, heel bijzonder.

Ooit heb ik een week mijn baard laten staan om te zien wat dat deed. Die werd toen nog rossig. Nu is de tand des tijds duidelijk aan het knagen aan mijn gezicht want de baard is toch echt zout en peper, oftewel grijs. Maar schijnbaar heeft het juist wat ruigs.

En vooral is er de opmerking dat het zo mannelijk is. Altijd fijn als je als man ook mannelijk gevonden wordt. Door mijn ‘aparte’ stem, zoals laatst weer een kind van 6 tegen mij zei, willen mensen door de telefoon nog wel eens in dubio zijn, maar ja, dan zien ze mij ook niet natuurlijk.

En als laatste voordeel: het is lekker warm! De warmte van het gezicht blijft in de baard hangen, dus bij koude wind of koude temperaturen heb ik een natuurlijk wollen dekentje. Wat wil een mens nog meer! Niet voor niets zijn de mannen die hoge bergen beklimmen vaak mannen met baarden. Het is even afwachten hoe het is als het warm is, want dan zal het wel minder fijn zijn, maar ja, je kunt een baard ook heel kort houden… oftewel een win-win situatie.

In elk geval ben ik nu zelfs overgegaan tot de aanschaf van een baardtrimmer! En dat is toch wel handig. En ook weer een heel nieuw instrument om te leren gebruiken. En te ontdekken wat ik dan wel wil met die baard, hoe die eruit moet zien, wat ie überhaupt doet als ie groeit. En vooral hoe lang kan die worden.

Het leven is vol verrassingen zo blijkt maar weer, en het leuke is dat je dat zelf soms heel makkelijk kan beïnvloeden. Even iets veranderen aan jezelf of je omgeving en de blik op de wereld, het leven, wordt ineens heel anders 🙂

NB. Voor een blik op mijn nieuwe gezicht moet je maar even op mijn site kijken, stoelenga.nl

Advertisements

30 jarig Jubileum Message

Afgelopen zaterdag had ik het 30 jarig jubileum of gospelkoor Message, oorspronkelijk uit Baarn, maar in 2003 verhuist naar Amersfoort. Tot op heden bestaat Message dankzij die actie nog, dus het was een heugdelijke beleving, een weerzien van veel oudleden maar ook leden van het ‘nieuwe’ koor voor mij, een waar feestje dus. Het begon al met de samenkomst om half 2 en het eindigde om 23.30 uur toen ik bijna als laatste wegging. Moe maar voldaan. We hadden 10 nummers gezongen, waarvan allemaal oudjes, die nog vers op de harde schijf stonden en als vanouds met het nodige volume en snelheid gedurende een uur ten gehore werden gebracht voor eigen meegenomen publiek. Waarbij we ook nog 20 minuten hebben mogen genieten van het huidige Message. Velen had ik lang niet meer gezien en het was fijn te merken dat iedereen blij was elkaar weer te zien. Even kwamen de afwezigen ‘nog langs’, via opsomming en via beelden van toen, waaronder een opname van U zij de Glorie en de reis naar Hongarije. Even voelde ik weer de afwezigheid van Ellen, maar het is fijn af en toe weer aan haar herinnerd te worden, vooral in een omgeving waar zij zich ook zeer thuis voelde. En een bijzondere bijkomstigheid is dat ik nog elke dag deze week de liedjes van zaterdag zit te zingen, zelfs op het werk. Zingen kan je echt blij maken! Dat blijkt wel weer!

Als ik ga weet dan dat ik ga met een glimlachAls ik val weet dan dat ik in handen van vertrouwen opgevangen wordtAls ik weg ben vul mijn leegte niet met tranenMaar met een glimlach om hoe ik in het leven stondWant de schijnbare leegte is ooit een vol leven geweestEn wordt niet leeg door mijn afwezigheidGeniet in plaats daarvan!Want het leven biedt altijd weer kansenHoe onwaarschijnlijk dat ook lijkt. Mijn hart liep altijd over van liefdeMijn hoofd over van gedachtenAls het leven als een zware last druktBreng er dan iets voor in de plaatsOf zoek iemand om die last te delenWant er is altijd iemand die op je wacht!Mijn leven was bijzonder, het jouwe ook!

Betekenis van je naam

Onze naam zegt soms meer over ons zelf dan we denken. Vaak vind je iemand echt bij zijn naam passen. Om het mysterie van je eigen naam wat minder groot te maken, een site waar je de betekenis van je naam kan opzoeken, en kijken of je ook vind dat jouw naam bij jou past. http://geboorteregister.nrc.nl/zoeken/voornaam/

In mijn geval:

Robert: Tweestammige Germ. naam uit Rod-, Hrth- `roem' (zie roe(d)-) en -bert `glanzend, stralend, schitterend' (zie -brecht-). De naam betekent dus ongeveer `schitterend door roem'.

De eigenlijke Du. vorm is Rupprecht; Robert is Nederduits en Ndl. en waarschijnlijk oorspr. ook Noordfrans (tal van namen herinneren daar nog aan een oorspr. Germ. bevolking). Door de Normandirs kwam de vorm Robert althans naar Eng., waar het een van de populairste namen werd. Vanuit Eng. kreeg hij ook weer grotere populariteit op het vasteland.

De Du. vorm was geliefd bij verschillende vorstenhuizen, waardoor de naam daar steeds frequent in gebruik bleef.

Heiligennaam:

1) Robert, abt van Molesme, geb. ca. 1027 in Champagne. Hij stichtte in 1075 voor de kluizenaars in het woud Colan de abdij Molesme; gest. 1111; kerk. feestdag: 29 apr.;

2) Robert, stichter en abt van Chaise-Dieu; gest. 1067; kerk. feestdag: 24 apr.;

3) Robert van Arbrisset (Arbresec), geb. 1055 `60 in Arbresec in Bretagne. In 1069 werd hij aartspriester in Rennes. Hij stichtte verscheidene kloosters. Waarschijnlijk gest. 1117;

4) Robert, abt van Newminster (Eng.); gest. 1159; kerk. feestdag: 7 juni;

5) Roberto, abt van Soleto (Sala), geb. 1272. Hij is de stichter van 14 kloosters; gest. 1341; kerk. feestdag: 18 juli;

6) Rupert van Bingen, hij ligt begraven in het kerkje bij de samenvloeiing van Nahe en Rijn (Rupertsberg); kerk. feestdag: 15 mei;

7) Rupert (Hruodperht, Ruodpert, Hrodpert, Ruprecht), eerste bisschop van Salzburg, gest. 718 (?). Kerk. feestdagen: 27 maart en 24 sept. (Herbstruperti). Het is een volksheilige, vooral vereerd in Oostenrijk en Beieren (vgl. Rupertiwinkel tussen Inn en Salzburg). In Schotland is de naam mede populair door Robert de Bruce (Schots: Raibeart Brus; zie ook Bruce) 

De wachtkamer

Ik voel me goed! Met het vooruitzicht van leuke dingen, voel ik me 'on top of the world'. En dat is wel eens anders geweest. Rond deze tijd 21 jaar geleden werd ik ziek. Ik wilde niet naar het ziekenhuis, het was er de tijd niet voor (zoals ik wel vaker dacht). Ik wachtte tot het nieuwe jaar en toen was het bijna te laat. Vervolgens kwam ik een jaar in een wachtkamer te zitten. Een wachtkamer van een station waarvan ik niet wist of deze in gebruik was. Of er überhaupt een trein zou komen. De wachtkamer van tegenwoordig is anders. Het station is in gebruik alleen is de grote vraag ‘komt mijn trein op tijd en waar brengt deze me dan heen’. Ik blijk een lange afstandstrein opgepikt te hebben, een trein waarvan ik nog steeds niet weet waar deze me heen brengt, naar Maastricht of helemaal naar Rome of nog verder.

Na 20 jaar in die trein voel ik me geen cf-er meer. Mijn gerecyclede longen voelen als een maatpak in mijn lijf, ik ben één mijn lichaam. En dat voelt goed! Het is niet altijd zo, ik voel regelmatig het gemis, het gemis van mijn maatje Ellen, mijn zus, en nu sinds kort ook de steunpilaar dr. van der Bosch, die ook uit de trein is gestapt. Ik voel het gemis van iemand met wie ik mijn leven kan delen, ik voel de angst dat ik alleen kom te staan, omdat mijn ouders ouder worden en misschien zowaar nog eerder zullen overlijden dan ik. Dat perspectief was er nooit. En dat beangstigt me misschien nog het meest. Natuurlijk heb ik mijn broer nog, en mijn zwager, en lieve vrienden, helemaal alleen kom ik als het goed is niet te staan, en dat troost me wel, maar het idee dat ik wederom een strijd aan zal moeten gaan, met het gemis van paar belangrijke mensen, daar kan ik soms niet om heen.

Het is gek, 20 jaar, met ups en downs in gezondheid, ben ik nog steeds in beweging, ver weg van de wachtkamer die ik bijna al vergeten ben, op weg, naar wat dan ook. Ik voel bevoorrecht, zeker! Dat ik degene mag zijn die het station heeft geopend, die de wachtkamer levend heeft gemaakt. Maar het maakt mijn reis niet onzekerder. De angst van vroeger, waar gaat mijn leven heen, neemt niet af met transplantatie. De verlenging van het leven is nooit genoeg. Als ik hoor dat het leven nu met longtransplantatie gemiddeld 8 jaar verlengd wordt, waar de verwachtingen 20 jaar geleden nog 3 was, dan denk ik hooguit dat ik de koploper ben, maar voor hoe lang! Maar eigenlijk maakt dit niet uit. Ieder gaat zijn eigen strijd aan in het leven, reist zijn eigen pad. En het enige is dat het pad een keer ophoudt. Dus hoop ik maar dat ik nog veel bijzondere en exotische adresjes aan mag doen op mijn reis, waar ik bijzondere dingen mag beleven, mag voelen en bijzondere mensen mag ontmoeten. En dan hoop ik dat als ik mijn eindstation heb bereikt, ik ook tevreden kan zijn en genoeg nemen aan wat mijn reis mij heeft gebracht.

Mijn angsten zijn met transplantatie niet weg, soms lijkt het leven alleen maar moeilijker in te vullen door alle keuzes die ineens op mijn pad liggen. Het kiezen van een spoor, een wissel, het durven aangaan van een routewijziging, niet wetend wat het me zal brengen, het los laten van controle, dat altijd zo belangrijk was om de dingen te doorstaan, het valt me niet mee. Maar één ding is zeker: ik zit al lang niet meer in die wachtkamer, ik ben onderweg, al heel lang, en heb mijn verleden ver achter me gelaten. Nu al weer bijna de helft van mijn leven. En dat voelt goed! Dus wat ik ook nog onderweg meemaak, ik mag de dagen die ik reis koesteren. Dat ik me goed voel, dat ik me gelukkig voel, ondanks mijn gemis.

En ik denk aan de mensen die nog in die wachtkamer zitten, die bang zijn, hopend dat ook voor hen een trein komt, en op tijd! En dan begint ook hun reis. Ik wens al die mensen, die in de wachtkamer zitten heel veel sterkte deze dagen, het komend jaar, en alle jaren die misschien nog moeten volgen. Ondertussen geniet ik van mijn stemming, van mijn gevoel, zo lang als het aanhoudt!

Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen en een gezond en gelukkig 2011!!

Vakantie!!!!!

Ik heb vakantie!!!! Ik kijk hier al een paar weken naar uit. Lekker niets doen, cultuur en film, theater, uiteten en misschien kom ik toe aan de opruimacties die ik van plan was. Nu nog afwachten wat oud en nieuw gaat doen, maar heb geen zin in vooruit plannen, altijd die verplichte gezellige dagen…. Een kerstboom neerzetten heeft in elk geval al geen zin meer. Who cares: 10 dagen vrij!!! Joepie!!!

Restaurant De Thai

Vanavond heb ik gegeten in het nieuwe Thaise restaurant De Thai in Utrecht. Een toepasselijke naam. Het restaurant is lang en smal met mooie schildering van orchideen op de muur. Het personeel is aardig en, wat belangrijker is, het eten is heerlijk! Pittig is tenminste pittig te noemen. De kaart is ‘klein’, er staan ongeveer 15 hoofdgerechten op, wat een verademing is ten opzichte van sommige Thaise restaurants. Zeker voor iemand als ik die toch wat moeite heeft met kiezen. Maar er blijven genoeg lekkere gerechten te kiezen. Een aanrader dus!