De vakantie is weer voorbij…

De vakantie is weer voorbij en daarmee de rust ook… de rust op de wegen, op het werk, eigenlijk overal.

Hoewel ik nagenoeg de hele vakantie gewerkt heb, en heel veel opgeruimd heb, ben ik ook weer nieuwe uitdagingen aangegaan. Zo heb ik mijn lang gekoesterde ‘droom’ waar gemaakt: ik heb mijn hoofd kaal geschoren. Niet alleen met de tondeuse alles eraf, nee, ook met scheermes en scheerschuim, tot op de huid, alles eraf. Ik schrok me rot toen ik bezig was, en heb ook de nodige momenten met de tondeuse in mijn hand gestaan voor ik de eerste haren eraf tondeerde… Ik was heel benieuwd hoe het zou zijn, hoe het zou voelen. Nou, het voelt niet… heel raar, het is net of ik een slangenhuid op mijn hoofd had. En ik voelde me ook heel kwetsbaar, vreemd genoeg. Het haar is toch tot op zekere hoogte een vorm van bescherming van het hoofd. En dat gemis voelde ik. Maar het was ook lekker met mijn hand over mijn hoofd te voelen… En omdat ik een week op vakantie ging, dacht ik dat het ook geen rare gezichten zou gaan geven: ik kende niemand op mijn vakantie…

Want mijn vakantiebestemming was l’Huy Preau, een cursusoord in de Morvan. Een hele week biodanza stond op het menu. En dat was een heel fijn menu, al vroeg ik me wel af hoe het zou zijn om een hele week, 2x per dag, biodanza te doen. Maar het is was echt heel fijn. Een nieuwe groep mensen, een plek ver weg, mooi weer, een fijne docente (RenĆ©e Mars), en een prachtige plek. De hele week biologisch vegetarisch eten, vers van het land, het was een genot! En een verrassing want vegetarisch eten is nog maar net een novelty waar ik me aan waag. Direct voelde ik me daar echter thuis. Fijne mensen, met fijne gesprekken. En het was dus ook te kort. Na thuiskomst de maandag erna weer werken, dat viel tegen…

Een tweede heerlijke verrassing was mijn weekend Ardennen met NMLK. 50 vreemde mensen, feesten in een grote villa met zwembad en sauna, dat was de uitnodiging. Lekker feesten. In een opwelling had ik me aangemeld, en ik moest direct betalen dus zat er ook een soort aan vast. Tot op de dag van vertrek had ik het idee dat ik het kaartje moest verkopen. Ik ben helemaal geen feestbeest, drink nauwelijks, dus feesten aan het zwembad leek me niet echt mijn ding. Maar het idee van nog een weekendje weg aan het eind van de vakantie leek me heel lekker. En ik had me weer druk gemaakt voor niets! Het was ontzettend leuk! Leuke mensen die allemaal een fijne tijd willen hebben, die open staan voor contact. En wat kanoƫn en klunen over rotsen (vanwege de lage waterstand), lekker bij het zwembad bakken, beetje zwemmen en kletsen, en op zondag een wandeling op en neer in de Ardennen, ongelooflijk pittig, maakte dat ik veel nieuwe mensen leerde kennen. En dat is natuurlijk de bedoeling van NMLK. Dus een geslaagd weekend als afsluiter.

En nog fijne weekenden te gaan. Een cabriorit met NMLK, zeer geslaagd! Want die was vandaag šŸ™‚ Heel leuk met drie verschillende dames in de auto (eentje tegelijk), lekkere lunch, al met al een zonnige middag en dus lekker open kunnen rijden. Lekker rozig naar huis. En met nog andere leuke dingen in het verschiet kijk ik al weer uit naar de dag van morgen. To be continued šŸ™‚

Leven om te leven

Van de week mocht ik even het gevoel beleven van sterstatus. Ik was bij een publiekslezing over Transplantatie in het UMCU in Utrecht. Ik kwam aan met een vriend van me, die me hierop had geattendeerd. Vrijwel direct kwam er iemand op me af die me vertelde dat hij arts was en straks een praatje ging houden waarin mijn verhaal, vooral het crowdfunding verhaal voor het bij elkaar krijgen van het geld voor onze transplantatie door mijn koor Message, zou gebruiken en of ik dat goed vond. Natuurlijk vond ik het goed. Zou ook best lullig zijn geweest als ik het niet goed had gevonden, want het was een belangrijk onderdeel van zijn verhaal… En een bijzonder moment was dat hij mijn aanwezigheid benoemde aan de toehoorders in zijn verhaal, degene die de eerste dubbele longtransplantatie in Nederland had ondergaan, waarop ik mezelf liet zien door op te staan. Ik zag al die artsen naar me kijken, met een bijzondere blik. En naderhand werd ik ook met andere ogen bekeken dan voor het verhaal. En met het spreken van de longarts zei hij dat hij vereerd was om mijn hand te schudden, dat hij regelmatig zijn patiĆ«nten over mij vertelde, terwijl hij mij niet eens kenden. En ook anderen kwamen speciaal mijn hand schudden… Het gaf me een heel bijzonder gevoel.

Vandaag zag ik een film, Yesterday, over een man, een geflopte zanger, die door een bus aangereden wordt en vanaf het moment dat hij wakker wordt merkt dat niemand ooit van de Beatles gehoord had. Dat hij hun nummers ging zingen en meteen wereldberoemd werd. Maar het belangrijkste van de film was eigenlijk dat hij zich alleen maar ongelukkig voelde omdat hij zich een oplichter voelde, pronken met andermans veren, ook al (her)kende niemand die veren. En het tweede belangrijkste was dat hij de liefde van zijn leven nooit goed heeft laten weten dat zij dat was, en er toch voor ging uiteindelijk.

Ik voelde ineens een enorme hunkering naar die liefde. En al denkend en voelend realiseerde ik me dat ik me ook een enorme oplichter voel. Een oplichter van mezelf en misschien ook wel mijn donor. Ik vroeg me af wat ik gedaan heb met die enorme gift van het leven, twee prachtige donorlongen die mijn leven redde en me de kans gaven verder te leven. En gek genoeg voelde ik me vooral een verliezer. Wat heb ik gedaan met wat ik heb gekregen? Een presentator bij een snookerwedstrijd op televisie zei heel mooi: ‘hij speelt niet om te winnen, hij speelt om niet te verliezen’. En zo voelt het af en toe ook voor mij. Leef ik om het leven te leven, alles er uit te halen? Of leef ik om niet dood te gaan. Ben ik soms nog steeds in de modus van overleven in plaats van het leven te genieten. In het Spaans zeggen ze zo mooi: disfrutar la vida, en carpe diem, pluk de dag!

Ik realiseer me dat ik eigenlijk helemaal niet goed weet hoe ik het leven kan leven, vol passie en dankbaarheid. En ook het gaan voor liefde, ik weet feitelijk niet hoe dat moet. Er zijn zoveel mooie bijzondere mensen om me heen, zoveel liefde om me heen, maar het voelt of ik geen contact kan maken. Dat als ik het probeer aan te raken, te pakken, mijn handen erdoor heen bewegen, als een hand die een geest probeert te pakken, maar zie dat de hand er dwars doorheen gaat. Het voelt alsof ik alleen loop over een verdriet weg, met allemaal huizen met verlichting, waar mensen leven, hun leven delen, vreugde en verdriet. Het voelt weer alsof ik het jaar van mijn transplantatie op de 6e verdieping in het Leijenburg ziekenhuis lig, waar ik maar lig te liggen, te overleven, ziek, zonder enig nut, wachtend op de dood… of het leven. En het leven langs zie komen, op de gang, op de weg.

Sinds het overlijden van mijn zus lijkt het of mijn belangrijkste steun, richting, zekerheid, is weggevallen. En tegelijkertijd begon ik mijn andere steun, mijn moeder, die altijd alles zo mooi kon relativeren met een paar eenvoudige woorden of oude spreuken of gezegden,Ā  langzaam maar zeker te verliezen aan de Alzheimer. Gelukkig heb ik nog mijn vader en mijn broer, die beiden daarvoor, en nog meer erna extra belangrijk zijn geworden voor mij.

Maar sinds het overlijden van mijn zus ben ik meer dan ook op zoek naar mezelf. Met persoonlijke ontwikkelingscursussen, met extreme oefeningen erbij, om maar vooral te ontdekken waar mijn grenzen liggen, waar mijn behoeften liggen, bij mijn gevoel te komen, mijn verdriet te onderkennen, en mijn boosheid.

En ik realiseer me dat ik altijd alĀ dwangmatig bezig om liefde en aandacht te krijgen, te grijpen, maar het zo werkt dat blijkbaar niet. Ik zag laatst dat iemand gewoon ergens stond, en een ander, gewoon een vriendin, vanachter tegen hem aan kwam staan, hem steunde, zonder dat hij erom vroeg. En ik, ik ben continue om me heen aan het kijken, ik wil graag die man zijn, waar iemand ongevraagd tegenaan gaat staan. Ik voelde een verlangen, en een gevoel van jaloezie. En een gemis.

Ik sprak gister iemand die me vertelde dat ze teleurgesteld is dat ze nog steeds niet dat ‘geweldig grootse’ had gedaan dat ze had gehoopt te doen in het leven. Iets dat het verschil maakt. En ik zei dat ze dag al dagelijks doet, in het bijzondere dat zij doet voor mensen in haar leven. En dat elke dag dus geweldig bijzonder is. En toch, zelf heb ik blijkbaar datzelfde gevoel. Als ik andere getransplanteerden hoor, die ook nog suikerziekte hebben, of soms een lever of niertransplantatie, of meerdere keren longtransplantatie hebben gehad, die de boer op gaan om over transplantatie te vertellen,Ā  dan denk ik ‘dat zijn de echte helden’! Zij hebben zoveel meer meegemaakt dan ik. Zoveel meer strijd moeten leveren. Ik heb slechts Ć©Ć©n maal een transplantatie ondergaan. En toen had ik zeker de hulp en liefde van heel veel mensen, die geld verzameld hebben, om de rest van mijn leven mogelijk te maken. Ik voel wel dat ik trots ben te horen dat artsen aan andere patiĆ«nten mijn verhaal vertellen. Dat CF-ers en getransplanteerden mij nog steeds als het voorbeeld zien van iemand die heel lang met donorlongen leeft, en dat zij dit ook willen. Maar ik zie dat eigenlijk niet als een prestatie, hooguit dat ik enorm veel geluk heb gehad. Integendeel, als ik vertel dat ik vier keer een burnout heb gehad, dan schaam ik me, dat ik me door werk heb laten domineren en beheersen en het belangrijkste in het leven totaal uit het oog heb laten raken.

Want ik realiseer me dat lang leven op zich helemaal geen doel is. En ook niet zou moeten zijn. Het doel zou moeten zijn de kansen te grijpen op een waardevol leven, een liefdevol leven, hoe lang het ook duurt. Het gevoel te hebben dat je alles gedaan hebt om datgene dat je aangeboden wordt op je pad ook aangepakt hebt. En ik heb dus dat gevoel niet! Eerder schreef ik over mijn ‘vermijdingsgedrag’. Ik lijk wel te bang te zijn om te leven, om hetgeen op mijn pad komt, te durven aan te pakken. En waarom? Ik heb geen idee! Heb ik het soms niet geleerd, als kind, is het een geestelijke beperking van mij, is het mijn verstand die me continue blijft behoeden voor …. wat dan ook, om vooral mijn gevoel niet de overhand te laten hebben? Zoals vlak voor mijn operatie, dat ik vooral niet bij mijn angst moet komen dat het niet goed zou met de operatie, dat ik niet meer wakker zou worden? Focussen en hard en sterk en moedig zijn om het allemaal aan te kunnen. En niet te realiseren dat dit ook prima kan als ik wel het gevoel toe laat? Mijn continue angst beperkt mijn leven blijkbaar zo dat ik niet grijp wat er te grijpen valt, niet zie wat er te zien valt, niet hoor wat er te horen valt.

Ik weet eigenlijk nog niet goed waar dit alles heen moet gaan. Ik schrijf dit soort gedachten in de hoop tijdens het schrijven ook de antwoorden te vinden. Het helpt me mijn gedachten te ordenen. Ik kom er alleen niet even niet uit… Ik begrijp wel dat ik het leven deels moet laten gebeuren, zoals de man die vanzelf de vriendin in zijn rug voelt. Maar ook dat je actief moet kiezen, zoals de zanger die niet kiest voor de onechte roem, maar voor de vrouw waar hij altijd van gehouden heeft toen hij nog een geflopte zanger was, maar het leven zoveel rijker was dan hij dacht. Het zijn twee tegenstrijdige handelingen, laten gaan of ervoor gaan. En tot nu toe voelt het alsof ik daarin enorm faal. Althans zo voelt het nu even. Misschien hoort het er even bij, dit moment van het leven, na het verlies van mijn tweede steunpilaar, en is mijn leven uit balans. Het is in elk geval wel een belangrijk moment van bewustwording, hopelijk helpt het mij verder, bij het loslaten en bij het handelen op het juiste moment. Leven om te leven in plaats van leven om niet dood te gaan…

Het roer omgooien

Ik vind het leven maar complex. Het ene moment zit ik gezellig met mijn collega’s, lekker lachend in een cafĆ©, na samen gegeten te hebben en jeu de boules gespeeld te hebben, het andere moment lig ik in bed te denken aan wat de laatste tijd allemaal speelt. Elise Moll die nu bezig is haar begrafenis te regelen, een prachtige meid van nog maar 26 jaren, die, net als ik, het noodlot heeft moeten treffen met Cystic Fibroses (CF)te zijn geboren, met een heel leven aan strijd daartegen, een strijd die je niet kunt winnen. En dat ik in februari definitief afscheid van mijn moeder heb moeten nemen, een moeder die zoveel gegeven heeft, zoveel liefde en kracht in zich had, maar ook door mijn ziekte veel heeft moeten lijden. En eerder al mijn zus Ellen, die ook na 46 jaar het onderspit heeft moeten delven, ondanks dat haar leven met 16 jaar verlengd mocht worden dankzij een donor, die na een eigen leven nog het leven heeft kunnen en willen doorgeven. En dan het overlijden van Gert Duermeijer een paar weken geleden, de ex-schoonvader van Ellen en daarmee weer een stukje geschiedenis wegvalt… nee dit soort gedachten stemmen me even niet vrolijk.

En ondertussen in dat zelfde bed op dat zelfde moment woedt in mijn eigen hoofd de strijd van allerlei gedachten over mijzelf. De gedachten over het alleen zijn, dat ik nu al bijna 53 ben en me afvraag wat ik nu met mijn leven gedaan heb. En dat ik al die tijd nagenoeg alleen leef, alleen in de zin van niet in een relatie. De gedachten die door mijn hoofd spelen van het ook echt alleen zijn, en dat soms ook echt voelen. Gedachten van falen, van kansen niet gegrepen hebben, van leven vanuit angst. Van gedachten van teleurstelling dat ik na 28 jaar getransplanteerd te zijn, een zegen en een ongekend geluk, ik maar bar weinig gedaan heb met dat geluk. Me te realiseren dat ik een ‘vermijder’ ben, zoals laatst op het werk uit een test bleek. Is dat het dan? Dat ik een vermijder ben, dat mijn leven geregeerd wordt daardoor en dat ik daarmee te dealen heb? Vermijder van angst, van pijn, van geluk, van aangaan van een verbinding met een ander mens. Het vermijden van kiezen waar mijn hart echt naar uitgaat? En alleen relaties aangaan die niet uit verliefdheid zijn maar uit blij zijn dat Ć¼berhaupt iemand voor mij kiest, vanuit een minderwaardigheidsgevoel of een hoop dat het misschien wel wat gaat geven (en vaak al met al ook wel heeft gegeven) en ik niet meer alleen ben. Het vermijden van confrontatie, anderen niet te willen kwetsen, ook al betekent het dat ik in feite mezelf kwets. Is dat wat CF met zich meebrengt? Of is dat de manier waarop ik in het leven ben gaan staan alĀ  dan niet door de CF? Het is moeilijk voor mij te bepalen wat van mij is en wat een reactie van mij is op wat mij is overkomen, en ik soms ook heb laten gebeuren.

Waarschijnlijk en hopelijk doe ik mezelf te kort. Ben ik meer dan mijn gedachten, heb ik meer bereikt dan ik denk, is het feit dat ik nog leef te danken aan mijn doorzettingsvermogen, aan mijn kracht, juist mijn manier van leven. De gedachte dat ik dit volhoud juist omdat er geen relatie is, niet iemand om me op te richten behalve op mezelf, is geen fijne, als die zou kloppen. De relaties die ik heb gehad, hebben me allemaal veel gegeven, maar ook veel gekost. Het idee dat het voor mij beter is om alleen te zijn en te blijven is geen fijne gedachte, als ik zie hoeveel het me zou kunnen geven. Als ik maar de juiste persoon zou treffen, zou kiezen en gaan voor degene die echt bij mij mij past… waarschijnlijk is deze gedachte ook een utopie.

En daar zit hem juist de crux. Ik weet niet meer wat of wie goed voor me is, ik weet meer en deel van de tijd eigenlijk niet goed wat nu eigenlijk mijn behoefte is. En als ik dat al wel weet, dan weet ik niet goed hoe ik die moet bevredigen. Wat daarvoor nodig is. Maar meestentijds ben ik hier helemaal niet mee bezig. Ik laat me met de stroom van het leven meegaan, maak niet veel echte keuzes maken, ik vul de tijd zoals het komt. Het lijkt heel zen, maar in wezen voelt het ook als een soort vermijden van echt invulling geven aan mijn leven.

En dan komt daar ook nog de zorg over mijn welzijn bij, dat ik sneller kortademig ben de laatste maanden. De eerste gedachte is natuurlijk dat het mis is. Dat na zoveel tijd de koek ook voor mij op is. Die gedachte heb ik al vaker gehad, in elk geval elke keer als ik een burn-out had, zo’n vier keer nu. En elke keer vergeet ik hoe het was, behalve erg beangstigend. De gedachte die nu bij mij leeft is dat, als het echt zo is, ik er zelf schuld aan heb. Dat ik drie weken een kurkuma-kuur heb gevolgd via een natuurtherapeut, en ik daarna hoorde dat kurkuma, net als st. Janskruid en grapefruit niet goed samengaan met het gebruik van medicijnen tegen afstoting…

Nee, het is niet fijn wakker worden met dit soort gedachten, overdenkend de enorme strijd mijn hoofd die vaak woedt over wat nu goed is en wat niet, dat ik wat moet en het niet doe, en daar een oordeel over heb, al die gedachten die meer met me doen dan ik merendeel van de tijd realiseer, en daarmee een stempel drukken op mijn ‘zijn’, mijn geluksgevoel.

Het stomme is dat ik weet dat dit niet alles is wie ik ben. En zeker niet dagelijks. Ik ben ook de persoon die nu achter zijn laptop in zijn studeer/yoga/kleren kamer zit, met het zonnetje dat door het raam op mijn hoofd schijnt en me helemaal warm maakt, van buiten en van binnen. Die intens kan genieten van mooie dingen in het leven, van sushi, van diezelfde zon, van gezelligheid, van waardering, van tennissen, en zwemmen en voelen dat ik leef! Ik geniet van de mensen om me heen die er nog wel zijn, mijn familie, mijn vrienden, van interactie op mijn werk met mijn collega’s…

Het leven is en blijft complex. Een keer, vroeg of laat, kom ik misschien in de situatie zoals Elise, en mijn moeder, dat anderen mogelijk bij mijn bed staan, en afscheid van mij komen nemen, en ik vertrek uit dit leven, waar dat ook heen gaat: naar Ellen en mijn moeder, en anderen die het leven al voor mij achter zich gelaten hebben. Die gedachte maakt wel dat ik het gevoel krijg dat ik daartegen wil strijden. En niet wil toegeven aan die gedachten die mij een negatief gevoel over mezelf geven.

Ik weet ook niet goed wat ik mezelf nu precies toewens. Is het een gevoel van rust, vertrouwen, zorgeloosheid of is het juist goed dat ik al die gedachten heb, die onrust, die angst, die me misschien juist meer doen beseffen dat ik leef en niet als een zombie door het leven ga. Ik wil in elk geval intens leven, dat wat er is ik ook echt voel. Die gevoelens van verdriet, van angst, van gemis, zijn denk ik nodig om ook die mooie, fijne, warme, plezierige gevoelens gewaar te zijn.

Misschien brengt dat gevoel van alleen zijn me tot waar ik moet zijn, of alleen blijven of uiteindelijk toch in een relatie. En misschien is alles wat ik beleef en voel en denk in het leven bedoeld als het opdoen van ervaringen, van wat wel en wat niet goed werkt voor mij. Zoals de gedachte of ik nu wel of niet een hondje wil nemen, wat misschien alleen maar vervanging is of juist een prachtige aanvulling van mijn leven. Soms zou het fijn zijn als ik wat beter wist wat ik wilde, wat goed voor me is. Het omgooien van het roer, een totaal andere koers gaan varen in het leven, vind ik sowieso lastig, maar misschien is dat af en toe wel nodig. Soms moet daar eerst van buitenaf wat voor komen. Als ik dat toelaat tenminste…

En misschien is dat al gaande… in een paar jaar tijd ben ik al veel dingen anders gaan doen, vanuit kleine dingen: een baard laten staan, minder vlees eten, bewust eten en drinken, minder douchen, mijn huis totaal anders inrichten via allerlei verbouwingen, werkstress verminderen door een minder zware functie aan te nemen, yoga, mediteren, persoonlijke ontwikkelingscursussen om mezelf beter te leren kennen en veel van verdriet te verwerken, alleen naar films gaan, sauna, musea of wandelen.

Ik heb misschien al meerdere keren kleine roertjes omgegooid, dus mogelijk mag ik erop vertrouwen dat het toch wel zal gaan zoals het goed voor me is en wat milder naar mezelf kijken…

Mannen met baarden

Op gegeven moment was ik het zat om me elke dag te scheren. En ik was wel benieuwd naar hoe een baard zou staan. Dus sinds 10 november jl. scheer ik me niet meer. Minimaal 3 tot 4 weken was mijn doel. En dan maar zien. En dat is nu bereikt.

Het is grappig hoe zo’n kleine verandering, die toch niet wereldschokkend is, toch zoveel met zich meebrengt. Om te beginnen zie ik ineens dat er heel veel mannen met baarden zijn. In verschillende vormen. Het is net als een nieuwe auto kopen, normaal zie je het merk en type bijna nooit op de weg, na aanschaf lijkt iedereen er mee te rijden.

Ten tweede heb ik ineens heel andere gesprekken met mensen. Het begint bijna altijd over mijn baard als mensen me voor het eerst daarmee zien. Gelukkig zijn het over het algemeen hele positieve reacties. En ik heb ineens gesprekken met mannen met baarden, over hoe zij het onderhouden, waarom zij voor die vorm hebben gekozen enz. Heel bijzonder en apart tegelijk. Het is in elk geval een makkelijk onderwerp, alsof je bij een nieuwe club hoort: Mannen met baarden.

Ten derde is mijn eigen gewaarwording van mezelf veranderd. Ik neem al sinds 10 november elke dag een foto van mezelf, om de voortgang, de groei van de baard misschien in een filmpje heel snel te kunnen volgen. Vooral onder de douche is de beleving heel apart. De baard wordt natuurlijk ook nat en als ik met mijn hand over mijn gezicht ga voel ik ineens een dikke plak op mijn wangen… heel apart als je al 52 jaar gewend bent een gladde huid te voelen. En dan komt meteen de gedachte, die moet ik natuurlijk ook met shampoo inzepen…

Het was wel erg wennen, want een baard kriebelt nogal. Zeker als het in de hals doorgroeit. Dan hoor je dat je twee vingers boven de adamsappel moet vrijmaken. Wat weer een hele kunst is, want zo’n goed zicht heb ik daar ook weer niet op. Want als het scheef is, is dat ook geen gezicht. Dus er komt ook nog wel wat bij kijken.

In de spiegel kijkend voel ik me eigenlijk best tevreden met mijn nieuwe gezicht. Vooral de positieve reacties van anderen bevestigen mijn eigen gevoel. Laatst vrijdag wilde de dirigente van mijn koor zelfs ‘even voelen’… waarna ze met haar hand langs mijn wang streek, heel bijzonder.

Ooit heb ik een week mijn baard laten staan om te zien wat dat deed. Die werd toen nog rossig. Nu is de tand des tijds duidelijk aan het knagen aan mijn gezicht want de baard is toch echt zout en peper, oftewel grijs. Maar schijnbaar heeft het juist wat ruigs.

En vooral is er de opmerking dat het zo mannelijk is. Altijd fijn als je als man ook mannelijk gevonden wordt. Door mijn ‘aparte’ stem, zoals laatst weer een kind van 6 tegen mij zei, willen mensen door de telefoon nog wel eens in dubio zijn, maar ja, dan zien ze mij ook niet natuurlijk.

En als laatste voordeel: het is lekker warm! De warmte van het gezicht blijft in de baard hangen, dus bij koude wind of koude temperaturen heb ik een natuurlijk wollen dekentje. Wat wil een mens nog meer! Niet voor niets zijn de mannen die hoge bergen beklimmen vaak mannen met baarden. Het is even afwachten hoe het is als het warm is, want dan zal het wel minder fijn zijn, maar ja, je kunt een baard ook heel kort houden… oftewel een win-win situatie.

In elk geval ben ik nu zelfs overgegaan tot de aanschaf van een baardtrimmer! En dat is toch wel handig. En ook weer een heel nieuw instrument om te leren gebruiken. En te ontdekken wat ik dan wel wil met die baard, hoe die eruit moet zien, wat ie Ć¼berhaupt doet als ie groeit. En vooral hoe lang kan die worden.

Het leven is vol verrassingen zo blijkt maar weer, en het leuke is dat je dat zelf soms heel makkelijk kan beĆÆnvloeden. Even iets veranderen aan jezelf of je omgeving en de blik op de wereld, het leven, wordt ineens heel anders šŸ™‚

NB. Voor een blik op mijn nieuwe gezicht moet je maar even op mijn site kijken, stoelenga.nl

30 jarig Jubileum Message

Afgelopen zaterdag had ik het 30 jarig jubileum of gospelkoor Message, oorspronkelijk uit Baarn, maar in 2003 verhuist naar Amersfoort. Tot op heden bestaat Message dankzij die actie nog, dus het was een heugdelijke beleving, een weerzien van veel oudleden maar ook leden van het ‘nieuwe’ koor voor mij, een waar feestje dus. Het begon al met de samenkomst om half 2 en het eindigde om 23.30 uur toen ik bijna als laatste wegging. Moe maar voldaan. We hadden 10 nummers gezongen, waarvan allemaal oudjes, die nog vers op de harde schijf stonden en als vanouds met het nodige volume en snelheidĀ gedurende een uurĀ ten gehore werden gebracht voor eigen meegenomen publiek. Waarbij we ook nog 20 minuten hebben mogen genieten van het huidige Message. Velen had ik lang niet meer gezien en het was fijn te merken dat iedereen blij was elkaar weer te zien. Even kwamen de afwezigen ‘nog langs’, via opsomming en via beelden van toen, waaronder een opname van U zij de Glorie en de reis naar Hongarije. Even voelde ik weer de afwezigheid van Ellen, maar het is fijn af en toe weer aan haar herinnerd te worden, vooral in een omgeving waar zij zich ook zeer thuis voelde. En een bijzondere bijkomstigheid is dat ik nog elke dag deze week de liedjes van zaterdag zit te zingen, zelfs op het werk. Zingen kan je echt blij maken! Dat blijkt wel weer!

Als ik ga weet dan dat ik ga met een glimlachAls ik val weet dan dat ik in handen van vertrouwen opgevangen wordtAls ik weg ben vul mijn leegte niet met tranenMaar met een glimlach om hoe ik in het leven stondWant de schijnbare leegte is ooit een vol leven geweestEn wordt niet leeg door mijn afwezigheidGeniet in plaats daarvan!Want het leven biedt altijd weer kansenHoe onwaarschijnlijk dat ook lijkt. Mijn hart liep altijd over van liefdeMijn hoofd over van gedachtenAls het leven als een zware last druktBreng er dan iets voor in de plaatsOf zoek iemand om die last te delenWant er is altijd iemand die op je wacht!Mijn leven was bijzonder, het jouwe ook!

Betekenis van je naam

Onze naam zegt soms meer over ons zelf dan we denken. Vaak vind je iemand echt bij zijn naam passen. Om het mysterie van je eigen naam wat minder groot te maken, een site waar je de betekenis van je naam kan opzoeken, en kijken of je ook vind dat jouw naam bij jou past. http://geboorteregister.nrc.nl/zoeken/voornaam/

In mijn geval:

Robert: Tweestammige Germ. naam uit Rod-, Hrth- `roem' (zie roe(d)-) en -bert `glanzend, stralend, schitterend' (zie -brecht-). De naam betekent dus ongeveer `schitterend door roem'.

De eigenlijke Du. vorm is Rupprecht; Robert is Nederduits en Ndl. en waarschijnlijk oorspr. ook Noordfrans (tal van namen herinneren daar nog aan een oorspr. Germ. bevolking). Door de Normandirs kwam de vorm Robert althans naar Eng., waar het een van de populairste namen werd. Vanuit Eng. kreeg hij ook weer grotere populariteit op het vasteland.

De Du. vorm was geliefd bij verschillende vorstenhuizen, waardoor de naam daar steeds frequent in gebruik bleef.

Heiligennaam:

1) Robert, abt van Molesme, geb. ca. 1027 in Champagne. Hij stichtte in 1075 voor de kluizenaars in het woud Colan de abdij Molesme; gest. 1111; kerk. feestdag: 29 apr.;

2) Robert, stichter en abt van Chaise-Dieu; gest. 1067; kerk. feestdag: 24 apr.;

3) Robert van Arbrisset (Arbresec), geb. 1055 `60 in Arbresec in Bretagne. In 1069 werd hij aartspriester in Rennes. Hij stichtte verscheidene kloosters. Waarschijnlijk gest. 1117;

4) Robert, abt van Newminster (Eng.); gest. 1159; kerk. feestdag: 7 juni;

5) Roberto, abt van Soleto (Sala), geb. 1272. Hij is de stichter van 14 kloosters; gest. 1341; kerk. feestdag: 18 juli;

6) Rupert van Bingen, hij ligt begraven in het kerkje bij de samenvloeiing van Nahe en Rijn (Rupertsberg); kerk. feestdag: 15 mei;

7) Rupert (Hruodperht, Ruodpert, Hrodpert, Ruprecht), eerste bisschop van Salzburg, gest. 718 (?). Kerk. feestdagen: 27 maart en 24 sept. (Herbstruperti). Het is een volksheilige, vooral vereerd in Oostenrijk en Beieren (vgl. Rupertiwinkel tussen Inn en Salzburg). In Schotland is de naam mede populair door Robert de Bruce (Schots: Raibeart Brus; zie ook Bruce)