Vrijdag 22 mei, 68e isolatiedag: In de kijker

Vandaag een bewolkte dag, benauwende warmte, regen was onvermijdelijk en ook noodzakelijk. Dus gelukkig viel die ook, vooral nadat ik mijn activiteiten had gedaan.

Ik werd om half 10, zoals verwacht, met spierpijn wakker. Bijna alles deed zeer, vooral mijn hamstrings. Dus deed ik 20 squats om het lost te maken, en dat ging krakend en stotend. Vrij snel naar de winkel gegaan, wilde voor de lunch een beetje klaar zijn, maar dat was een utopie, want ik wilde én naar de verrekijkerwinkel, en planten kopen en bakken voor aan mijn tuinhek voor en ook nog eens naar de winkel voor eten…

Bij de verrekijkerwinkel, waar ik woensdag ook al was, was gelukkig de man die mij eerder had geadviseerd. Ik vertelde hem weer het verhaal van mijn behoefte, hij was het al weer vergeten, niet vreemd wellicht na 1,5 week… maar ja, het voelt voor mij dan een beetje alsof mijn behoefte geen indruk gemaakt heeft. Net als de kaasboer waar je wekelijks hetzelfde besteld en na een paar maanden nog niet weet dat je belegen komijnenkaas wilt bestellen… Eerlijk is eerlijk, de kaasboer was helemaal nieuw en weet het inmiddels wel…

Anyway, hij kwam weer met wat kijkers aanzetten, en zei dat ik het buiten maar even moest uitproberen. Ik keek hem waarschijnlijk een beetje ongeloofwaardig aan, maar hij pakte twee van de drie kijkers, en ik nam de derde en mijn eerder gekochte kijker mee naar buiten. Daar stond een fiets met fietstassen, die kon mooi fungeren als tafeltje. Hij legde de verrekijkers neer, per stuk toch zo’n 700 euro, en zei ‘ga maar kijken en vergelijken’. Ik dacht ‘okay’ en hij ging weer naar binnen. Ik moest me op een straatnaambordje focussen aan de ene kant en aan de andere kant en kijken wat het fijnst was. En ja, dat was een goede manier. Ik had in de winkel me gefocust op een map in een kast over Noorwegen (want dat stond op rug van de map) maar dit was beter. Ik heel voorzichtig één voor één de verrekijkers gepakt en weer neergelegd, ik was als de dood dat er eentje zou vallen.

Het ging mij erom dat ik een lichtere wilde dan die ik het laatste gekocht had, de GPO Passion 8×32. En de drie waren alle drie lichter, vooral vanwege het soort glas, maar ook vanwege de diameter van de kijker/glas. Hoe hoger de tweede waarde hoe zwaarder de kijker. De 32 is weer lichter dan de 42 die ik het eerst gekocht had. En één van de nieuwe kijkers was een Swarovksi 8×25. De 25 betekent ook breder beeld in de verte… Die beviel me echter goed, 370 gram, maar wel weer bijbetalen geblazen. En de volgende stap zou een pocketverrekijker zijn, maar dan gaan mijn handen toch echt teveel bibberen. Nu is daar wel een truc voor, hoorde ik daarna weer, je moet de verrekijker tegen je wenkbrauw houden. Ja dat had ik nog niet geprobeerd. Dus ik weet nog niet zeker of hij nu helemaal van me af is. Maar ja, zo’n kijker gaat dan wel naar 1200 euro… dat is nog wel even een zure appel waarvan ik eerst moet bepalen of ik doorheen wil bijten…

Ik zei nog tegen de man dat ik het steeds leuker begon te vinden vogels te spotten, en dat ik ook bezig was met het leren herkennen van de geluiden. ‘Dat kunt u vergeten’ zei de man, ‘daar zijn wij veel te oud voor’. Ik dacht nog, ik weet niet hoe oud je me inschat, dat ‘wij daar te oud voor zijn (ik had me nog wel geschoren vandaag), maar hij voegde eraan toe dat je er al als kind mee vertrouwd moet raken wil je het leren en niet vergeten. En verder zei hij dat als je het wel leerde, dan was je het volgende seizoen het al weer vergeten als de vogels ff weggeweest zijn… Nou, tja, ik had zelf inderdaad gemerkt dat ik het lastig vind als ik in een bos onderscheid te maken alles er van alles door elkaar tettert en fluit . Zo’n los vogeltje, en dan de bekendere, dat lukt nog wel. Ik geef het nog niet op, het is een soort legpuzzel maar dan anders. Je begint en denkt hoe krijg ik het in hemels naam bij elkaar en gaandeweg valt het op zijn plaats. Ik heb stille hoop dat het voor een aantal vogels gaat lukken… En anders maar niet, het houdt me op de straat, of in de natuur, in elk geval en dat is leuk.

En toen de tuinspullen: bij de Praxis stond zo’n grote rij dat ik geen zin had daar mijn plantenbakken te halen. Ik heb het, nu mijn achtertuin wel zo’n beetje gevuld is, in mijn hoofd gehaald, de tuin weer wat meer naar voren te halen, en dat kan nog door bakken aan mijn tuinhek te hangen. En onder mijn raam kan ik beugels hangen, die hingen daar eerder ook maar heb ik om één of andere (stomme) reden weggehaald. Bezint eer ge begint is nog steeds van toepassing. Hoe dan ook, ik kwam weer met allerlei plantjes thuis, voor die bakken, maar ook plantjes die stinken zodat katten niet meer gaan poepen in mijn borders (hoop ik). En nog wat extra bijenplanten al wordt het dringen in de borders…

Thuisgekomen de boel uitgeladen, gelukkig waren het allemaal kleine plantjes, zo’n stuk 25, die kunnen makkelijk in mijn achterbak, inclusief de drie bakken die ik gekocht had. Thuis de plantjes wat geordend, maar het was al 14 uur en ik had razende honger. Dus lekker ovenbroodjes met zalm gegeten. Sinds een week hebben ze mijn lievelingsbroodjes weer bij AH, dan merk ik toch wel dat ik een enorm gewoontedier ben. Er zijn alternatieven maar op een moment weet je gewoon wat je lekker vindt en dan moet het er wel zijn. Als ze structureel stoppen met die broodjes moet ik weer opzoek naar iets anders… vooralsnog hoeft dat gelukkig niet.

Tijdens het eten, zittend op mijn terras, merkte ik dat het was gaan druppelen. Dus ik zo snel mogelijk naar de winkel, en terug regende het nog wat meer. Lekker, want dat geeft me dan meer rust om gewoon op de bank te gaan liggen en wat te gaan kijken van de series en films die ik opgenomen heb. Maar de rust kwam niet echt, en de zon kwam ook weer door waardoor ik niet echt goed naar de tv kon kijken vanwege invallend licht. Dus maar een beetje gelegen, en geprobeerd iets te zien dat niet te donker was… al met al lukte dat niet, en een dutje lukte ook niet. Af en toe hoorde ik ook weer een vogeltje en pakte ik weer de verrekijker… nee heel veel rust had ik vanmiddag niet… waarschijnlijk omdat ik toch weer te laat naar bed ben gegaan en gewoon nog moe ben… of omdat ik weer te druk was geweest met van alles moeten. Vanavond vroeger naar bed…

In de avond nog even gebeld met mijn wandelafspraak voor morgen, lekker even kletsen nadat ik eigenlijk alleen uitvoerig met de verrekijkerman had gesproken. Ik merk dat mijn behoefte aan intimiteit steeds meer begint toe te nemen. Ik wil niet toegeven aan bepaalde drangen die dan naar boven komen, daar heb ik ook niets aan. En biodanza via Zoom doet echt niets op dat vlak. Hopelijk kan ik snel weer een knuffel scoren, dat geeft misschien weer wat rust. Ik denk dat het feit dat contact niet mag alleen maar maakt dat ik het juist meer wil. Want eerder had ik die drang lang niet zo erg. Het is vaak zo, je wilt graag wat niet mag… idioot is dat. Het is ook wel frustrerend dat ik zelfs mijn vader niet een hug mag geven. Ook al zie ik niemand, en zit ik één keer per week op een halve meter vandaan bij het eten met hem, hij blijft star volhouden aan die regel… als ik iets had, had hij het echt al lang gekregen van mij… Ik ben wat dat betreft een beetje tweeslachtig. Ja, ik moet oppassen en ja, ik vind het soms ook van de zotte dat ik gezonde mensen loop te ontwijken… vooral van degenen van wie ik wel weet dat zij ook dat virus niet hebben… Maar ja, ik moet ook aan andermans welzijn denken en vooral andermans mening respecteren…

Nu is het toch weer later dat ik naar bed ga dan eigenlijk bedoeld, maar de dag is zo voorbij gevlogen. Was het woensdag alsof het vrijdag was, en vandaag alsof het zaterdag was, ik heb nog steeds het gevoel te weinig tijd voor mezelf te hebben. Misschien komt het ook door het thuiswerken, dat ongemerkt meer invloed heeft dan ik dacht. Ik denk ook weer vaker aan werk in de tijd dat ik niet hoef te werken. En vooral ook op woensdag, de tussendoordag… Nou ja, laat het maar zijn, er tegen vechten heeft geen zin. Het is zoals het is. Hopelijk brengt de vrije week van 1 juni meer rust, de filmhuizen gaan dan ook weer met restricties open, en de restaurants ook, dus wie weet ga ik toch weer een keer all you can eaten…

Donderdag 21 mei, 67e isolatiedag: Overhoop

Vandaag de warmste dag van de week, uit de wind voelde het alsof het 30 graden was. Direct in de zon was het te warm dus zelfs het zonnescherm maar uitgedaan.

Vandaag ben ik vooral heel druk geweest met onkruid weghalen naast en voor mijn huis. Ik zat dicht bij de grond en zag allerlei torren en kevers, of wat het ook waren, insecten, ineens helemaal in paniek rondlopen, hun hele wereld werd waarschijnlijk overhoop gehaald met het weghalen van het onkruid dat al lange tijd hun huis zal zijn geweest. Ik hoop maar dat ze zich weer een weg vinden daar onder de grond. Hun leven is in verhouding tot het mijne, ook al zit in mijn eigen huis grote dele van de tijd, helemaal een postzegelbiotoop. Een hele kleine wereld die voor hen misschien gigantisch lijkt.

Het was best zwaar werk, onkruid zoveel mogelijk met wortel en al eruit halen, vooral tussen de tegels waar ze overal en nergens haar weg vindt. Elke keer als ik dit doe, gelukkig niet te vaak, moet ik denken aan mijn vorige buren. Zij wilden hun huis verkopen, er zouden foto’s genomen worden en ineens was de voorkant van mijn huis onkruidvrij! En ook de zijkant was schoon van onkruid. Vanwege de foto’s maakte mijn huis een verkeerde indruk blijkbaar en dachten ze dat ze het minder zouden kunnen verkopen. Ik sta dus blijkbaar als de onkruid Flodder van de straat bekend, als ik niet oppas.

Maar het geeft ook zo’n enorme bevrediging om die bush die langs mijn schutting groeit, ineens helemaal weg te zien na mijn eigen bloed zweet en tranen erin gestoken te hebben. Ik ben nog wel van mijn mening dat dit eigenlijk openbare grond is, dus een taak van de gemeente, maar ja, die komt niet vaak langs en technisch gezien groeit de helft precies uit de grond van onder mijn schutting. En als ik dit één keer per jaar doe is het ook wel weer goed. Ik vrees alleen wel dat ik morgen enorme spierpijn heb. Mijn hand verkrampte vanmiddag al na een tijdje even plat gelegen te hebben. Als beloning heb ik mezelf maar even op een Radler uit mijn koelkast getrakteerd, lekker op de veranda zittend. En ook heerlijk daar mijn avondeten genuttigd.

Vanavond was het een heerlijke zwoele avond. Na het eten ben ik nog gaan wandelen, ik besloot de verrekijker maar niet mee te nemen. Dikke pech want ineens zag ik allerlei vogeltjes in de bomen heen en weer wippen, waarschijnlijk verschillende soorten ook aan de geluiden te horen. Dat was echt balen. Zal je altijd zien, heb je de verrekijker bij je dan liggen ze allemaal op één oor, neem je het niet mee dan zingen ze van alle takken hoog en laag. Nou ja, ik heb een groenling op een tak met de verrekijker gezien en ik heb al door dat er een vink telkens het hoogste lied zingt in de boom bij de buren verderop. Een klein vogeltje zo blijkt wel met een gigantische stem. Het blijft een vraagstuk welk vogeltje bij welk geluid hoort, ik ga morgen maar eens de cursus bekijken/beluisteren.

Woensdag 20 mei, 66e isolatiedag: Tennisballen uit de mottenballen

Vandaag was het een mooie zachte warme dag, met regelmatig wolken die het aangenaam maakte. Het voelde vandaag alsof het al vrijdag was. Dit komt natuurlijk om dat het morgen Hemelvaartsdag is, een extra dag tussen mijn vaste vrije dagen… een heerlijk gevoel.

Het begon met tennissen vanochtend om 11 uur. Voor het eerst weer tennissen na 5 maanden! Ik moest bijna  mijn tennisballen uit de mottenballen halen. Zolang tennis deels door de Corona  maar vooral vanwege mijn meniscusproblenen. Ik had een speciale brace om die goed werk deed. Er was aanvankelijk ook nog wel ander volk maar gaandeweg ons spel werd het leger en leger. Ik kwam zowaar iemand van mijn koor tegen, die bleek al 25 jaar lid daar te zijn. Ik nu ongeveer 8 jaar maar heb er al die tijd nog nooit gezien, heel opmerkelijk. Het was erg warm op de baan als de zon scheen. Het viel me in het begin nog bar tegen om de bal goed te raken, maar gaandeweg ging het beter. Het was heel fijn om weer op de baan te staan. Ons clubhuis is ook verbouwd afgelopen winter en het ziet er prachtig uit met veel glas om op alle banen te kunnen kijken. En veel mensen te kunnen herbergen. Jammer dat we het nog niet mogen gebruiken door de Corona. Maar dat we weer kunnen tennissen, weliswaar met maximaal 2, is al fijn.

Ik had weer veel plannen voor vandaag, maar kwam door mijn lome gevoel na het tennissen maar moeilijk weer op gang. Lekker buiten zittend op mijn terras, lunchend aan mijn tuintafel, mijmerde ik wat, luisterde naar wat vogels. Mijn eerst volgende halte zou de verrekijkerwinkel zijn, kijken of er nog een lichtere versie is. Daarna tuincentrum en Praxis (bij elkaar) voor hydrokorrels, potgrond, een nieuwe hortensia voor de bak voor mijn huis. En nog wat eten. Ik moest mezelf ertoe aanzetten op pad te gaan.

In de verrekijkerwinkel was een andere man dan de vorige keer. Het lijkt erop dat experts in verrekijkers mannen zijn… weet niet of dit opgaat, maar de vrouwen in de winkel in Maarssen-Dorp doen de schoenen en andere dingen, de mannen doen de verrekijkers. Het is misschien toeval. Hoe dan ook, ik kwam er niet uit met de man, hij wist niet welk lichtere toestel ik de vorige keer geprobeerd had, en ik wist het ook niet. Ik was wel verrast dat mijn huidige verrekijker 8 x 32 is, ik dacht dat hij een bredere kijker had. Maar hij liet me er een paar proberen en met die verrekijkers bibberden mijn handen wel zo erg dat ik de vogel niet lang scherp zou kunnen observeren. Zeker bij 10 x vergroting is dat erger en zeker ook als ie lichter wordt. Ik heb er dus weinig vertrouwen in dat een lichtere verrekijker iets voor mij is. Maar vrijdag is de andere man er weer, dus ik ga voor nog een poging.

Daarna had ik eigenlijk geen zin meer om naar de Praxis te gaan, maar toen ik eenmaal bij de rotonde links naar huis of rechts naar de Praxis kon gaan, besloot ik toch maar door te zetten. En ik ben er blij om want ik ben goed geslaagd. Geeft een goed gevoel als ik dingen die ik denk nog te moeten doen van mijn lijstje kan strepen en niet als nog te verrichte actie opnieuw opnieuw moet inplannen, dat geeft rust. Nu kan ik morgen, Hemelvaartsdag, de dingen in de tuin doen. Mijn geplande wandeldate gaat niet door, die is verschoven dus alle tijd voor mezelf. Wederom weer veel geld uitgegeven aan planten, alle uitgaven draaien nu om mijn huis en nieuwe hobby’s. Heel bijzonder. Heel lang hoeft dat niet meer te duren denk ik, want per 1 juni mogen de restaurants weer open, mits reserveringen voor maximaal 2 personen. Dus all you can eat sushi kan ook weer… Ik heb het gek genoeg niet heel erg gemist. Ik zat blijkbaar al in een modus om dat af te bouwen.

Na de winkel voor eten en dergelijke te hebben bezocht kon ik eindelijk lekker rustig in de zon op mijn veranda chillen, bijkomen, beetje lezen, en genieten van de zon. En toen kwam dat vrijdaggevoel om de hoek kijken, een heel bevredigend gevoel kwam over me heen, van rust en tijd en weldaad. Wat wil een mens nog meer.

Vanavond weer voor 5 dagen gekookt, nu heb ik voor 10 dagen eten in de vriezer, ook lekker idee, voorlopig even niet koken.

Na het eten nog even lekker gewandeld en zag zowaar zomaar een bonte specht over een veld vliegen, op zijn speciale manier: hij slaat met zijn vleugels, trekt die dan in en zakt dan ineens daardoor en geeft dan weer een slag en gaat zo op een neer, als een conjunctuur. Heel bijzonder. Of het een kleine of grote bonte specht was kon ik niet beoordelen. Maar ik vond het wel kicken! Mijn eerste specht van dit jaar. Helaas had ik mijn verrekijker net niet bij me al ging het waarschijnlijk toch veel te snel…

Dinsdag 9 mei, 65e isolatiedag: Mineur

Vandaag nog weer mooier weer, gister 21 graden, vandaag 23 graden. En zo gaat het nog verder oplopen deze week.

Vannacht heb ik ongelooflijk liggen dromen. Ik lag op tijd op bed, en dus genoeg uren om in een andere wereld te vertoeven. In een droom gaat het net als in een film of boek vaak om het plot, er is iets gaande waarmee ik te maken hebt en dat kan als een fijne droom eindigen, met een (geestelijke) happy end of in een nachtmerrie, dan is het meer drama, horror of misdaad. De eerste droom was van het type drama: ik was op vakantie met mijn familie en ik had mijn medicijnen vergeten… En ik was ergens in nowhereland waar dat wel een probleem was. Natuurlijk komen dan de overwegingen van hoe ga ik dit oplossen, gaat één van ons even heen en weer naar huis of laten we recepten toesturen en hopen we dat ze die medicijnen ook daar in de apotheek hebben. In het echt is het me nog maar één keer gebeurd dat ik een verkeerd doosje had meegenomen. Ik had twee keer prednison in plaats van 1x prednison en 1x allopurinol meegenomen. Gelukkig hielp een recept me, ik was in Londen, maar dat ging ook niet direct zonder slag of stoot. In de droom kwam ik helaas niet tot een oplossing, want er waren andere situaties die ineens meer aandacht vroegen in die vakantie.

Mijn tweede droom was een terugkerende droom over dat ik naar de wc moest en vaak kom ik dan op de raarste plekken terecht, in een gebouw waar geen wc’s zijn, in een overlegkamer waar dan de wc eigenlijk een gat in de grond is of midden in de overlegkamer of kantoorruimte is, of een stoel waar je op moet zitten, maar waar helemaal geen riolering aan gekoppeld is, dus dat je helemaal niet kunt ontlasten, zogezegd. Of vaak een ruimte die een wc zou moeten zijn, maar ineens een douche blijkt te zijn. Vaak dus dat ik niet echt kan ontlasten, logisch, want ik moet eerst wakker worden. Want vaak is het een fysiek ongemak dat aandacht vraagt dat in de droom niet opgelost kan worden. Deze keer trof ik zowaar een wc die speciaal voor CF-ers was! Dat stond ook op de deur! Ik kon mijn ogen niet geloven. De ruimte was niet breder dan een deur, heel smal dus, en je moest op de wc klimmen. Terwijl ik daar zo zat, zag ik ineens dat er op de grond een kopje stond die werd gevuld met koffie uit een koffiekan: op magische manier, via een mechaniek. En vervolgens kwam er een melkkan uit de muur die de koffie aanvulde met koffie en precies op het goede moment weer ophield en terugging in de muur. Tja, meer niet. Wat daarvan de betekenis zou moeten zijn? Maar vooral die speciale CF-wc was toch wel een nieuwtje in de terugkerende droom.

De derde droom ben ik helaas kwijt hoewel ik toen ik wakker werd nog heel goed wist waar die over ging… raar is dat dit dan ook zomaar weer verdwijnt.

Ik heb sowieso steeds vaker dat ik denk iets gedaan te hebben, maar dat helemaal niet gedaan. Het voelt echt alsof het gedaan is, en ben dan verbaast. Bijvoorbeeld dat ik water moet koken voor het spoelen van mijn neus. Dat water moet een hele nacht staan om af te koelen. Als ik dan de ochtend naar beneden ga is er helemaal geen gekookt water. Zit het vaak helemaal niet in de koker… heel frustrerend. Ook bij het beantwoorden van appjes gebeurt dit nog wel eens, dan heb ik dat dus niet gedaan. Pff, zou het de ouderdom zijn?

Vandaag is ook weer een dag dat het me moeite kost om me te motiveren aan het werk te gaan. En dat terwijl ik al om half 9 aan het bureau zat. Vandaag had ik even contact met iemand van mijn oude team over werk en ik merkte daar direct uit, met name door zijn vraag in welke hoedanigheid ik dit met hem besprak, dat ik er niet meer bij hoor en dat ik dus ook niet met iets bezig moet zijn, omdat anderen dit al doen. Dit voelde echt niet fijn.

Gelukkig ben ik wel zeer gewenst bij mijn huidige opdrachtgever, dus ik krijg wel voldoening van wat ik daarvoor doe. En wordt daar op waarde ingeschat. Dat gevoel moet ik af en toe wel even weer naar voren halen op een dag als deze. Vanmiddag was het wat dat betreft al weer heel anders. Bezig gaan met meetnetten van peilpunten in de ondergrond en die in kaart laten brengen is weer iets waar ik eerder nog niet zo mee bezig ben geweest en nieuwe materie om weer wat van te leren. En zo zal het nog wel een tijdje gaan met het werk, als een op en neergaande conjunctuur, van opleving en mineur. Het is fijn om zo druk te zijn dat de dag voorbij vliegt, maar weer niet zo druk te zijn dat het werk in mijn hoofd blijft malen als ik niet aan het werk ben.

Ondertussen maar kijken waar ik energie van krijg. Ik had de tip gekregen voor een gratis online vogelcursus en die heb ik aangevraagd. Ze hebben een onlinecursus van de vogelbescherming voor beginners over tuinvogels en een tweede voor vogels in Nederland. Ik begin maar even met de eerste. De cursus bestaat uit 10 lessen en elke 4 dagen krijg ik een mailtje met een les. Ik ben heel benieuwd, ik ga morgen of de komende dagen daar maar mee beginnen.

Vanavond weer biodanza gedaan. Weer had ik gezonde weerstand vlak voor ik me ging aanmelden. Dit kwam ook omdat ik vandaag tot lang voor het scherm had gezeten om eens al mijn weblogberichten te verzamelen in één document. Dit viel niet mee omdat de enige manier om dit te doen was het te exporteren naar XML. En tja, dat is geen echt normale opmaak… Maar Excel zet dit mooi naar verschillende kolommen en met wat freubelen en bewerken is het me toch gelukt. Het is wel apart om dit terug te lezen en af en toe vraag ik me werkelijk af of er iemand geïnteresseerd is in mijn geneuzel. Soms heb ik al weer genoeg van wat ik geschreven op het moment dat ik het gepubliceerd heb… maar ja, het leven is niet alleen maar spannende en indrukwekkende en interessante momenten…

Door het lange schermwerk kwam het eten ook in het gedrang, dat moest ik op het laatst nog snel naar binnen werken. En het was een veganistische curry van Smulders Kookt die wel lekker was maar heel zwaar, dus het viel anders dan wat ik normaal kook. En dat ik sneller naar binnen kan werken.

Maar het dansen was wel weer bijzonder. Ik moest de bank weer wegschuiven om meer dansruimte te hebben. Er was weer veel interactie één op één dansen. Het is grappig dat als je één op één danst, als je dus één iemand ‘pint’ met het scherm zodat je de anderen van de groep niet meer ziet, dat je dan heel direct in iemands woonkamer kijkt en ziet hoe iemand leeft. Een oefening was ook om met je laptop door je kamer te gaan lopen. Ik kon dit niet doen want mijn batterij moet op de voeding blijven, die is al op namelijk, dus ik kon alleen rondom het stopcontact en zolang als de energiekabel bereik heeft een rondje rond de tafel lopen. Nu kon ik mijn wel planten laten zien natuurlijk 🙂

Maar al met al wel een fijne dansavond weer, lekker gegeeuwd. Maar ik merk wel dat na het intensieve contact het des te stiller weer is als de sessie afgelopen is en iedereen weer verder gaat met zijn eigen leven in diezelfde woonkamers. Ik heb daar op zich geen moeite mee, maar soms voelt het alsof je weer alleen achtergelaten wordt. Als ik fysiek ergens heen gaat, dan ga ik daar ook echt weer vandaan om naar huis te gaan. Ik kom dan echt thuis. Nu ben ik al thuis en is het of het bezoek weg is gegaan… Dat is een raar gevoel.

Maar nu beginnen vijf vrije dagen, met mooi weer dus laat ik me daar maar op gaan richten.

Maandag 18 mei, 64e isolatiedag: Een schoon huis

Vandaag een mooie zonnige dag, flinke wind wel. Weinig meegemaakt van de zon overdag, want weer een werkdag.

Vandaag kwam ook mijn hulp voor het eerst weer in 2 maanden. Voor mij had ze wel kunnen blijven komen, voor haar was het best pittig om geen inkomen te hebben. Vind dat ook wel lastig, maar ja kan daar ook niet veel aan doen. Maar het is ook wel elkaar ontlopen gedurende haar aanwezigheid. Ik heb haar mijn werkkamer maar eerst laten doen, zodat ik me daar kon verstoppen. Maar ja, ik kreeg ook mijn bestelling van Smulders Kookt. Ze belde nog dat er iets mis was gegaan met wat er op de site staat. Dus nu kreeg ik een soort verrassingsmenu. Ik ben ook weer voor twee dagen onder de pannen met eten, lekker makkelijk en ook voor weinig. Dus ik moest wel even mijn kamer af. Gelukkig was ze nu een stuk relaxter dan twee maanden geleden, toen ze acuut mijn huis uit stormde toen ik ineens thuis bleek te zijn. En vervolgens me belde dat ze voorlopig niet meer kwam. Zoveel paniek als er was überhaupt bij iedereen in het begin, ik zie dat dit toch wel aanzienlijk relaxter is geworden al kunnen mensen soms schijnbaar nog wel panisch reageren als iemand te dicht bij komt. Ik heb dit nog niet zo meegemaakt, ik merk dat mensen al steeds makkelijker dichterbij langsgaan dan voorheen op de wandelpaden. Of dit nu een goed teken is weet ik niet maar ja.

De behandelingen in de Saunacomplexen zijn ook weer mogelijk. Ik denk dat een behandeling fijn is als je het kan combineren met een bezoek aan de sauna’s zelf. Ik ben benieuwd of er mensen zijn die specifiek naar de sauna gaan alleen voor de behandeling. Ik hoop het voor de saunacomplexen.

Ik was moe vandaag, toch weer iets te laat naar bed gegaan. Dus iets eerder gestopt en een wandeling gemaakt. Ik heb nog genoeg verlofdagen en ik heb vrijdag natuurlijk extra uren gemaakt, dus ik kan wat lijen zogezegd.

Vanavond lekker yoga al had ik direct al wel in de diepe ontspanning willen gegaan. Ik zat ervoor even in de zon op de veranda en voelde mezelf wegzakken in een slaap. Er was een ietwat frisse wind die me wel weer telkens bij bewustzijn bracht, maar ja, ik had ook maar een half uurtje. Een powernap zogezegd. Nog een dagje werken en dan vijf dagen vrij! Heerlijk!

Zondag 17 mei, 63e isolatiedag: Over vogeldropping, plastic bakjes en hoe je een lange relatie kunt hebben

Vandaag was het een mooie dag, maar erg veel wisseling tussen zon en wolken. De temperatuur wisselde daarmee ook continue qua gevoelsbeleving, al werd het toch wel 19 graden!

Ik had, optimistisch als ik ben, de zittingen van mijn loungebank als snel neergelegd, maar echt lang kon ik er telkens niet op zitten. Af en toe was er een langere tijd zon, en kon ik zelfs even een tukje doen, zonder ijskoud wakker te worden. In mijn blote bast wel te verstaan. Dat gaf me wel wat onrust, dat heen en weer hoppen tussen loungebank en de bank in mijn woonkamer, dus op gegeven moment geloofde ik het wel en ben ik een film gaan kijken. In de loop van de middag veranderde dat gelukkig. Maar pas nadat ik naar de winkel was geweest had ik rust, ook om nog even in de zon te zitten.

Ik ging dus naar de winkel en had ook besloten sushi te halen. Ik had mijn eigen bakjes meegenomen, want het valt me op dat ze bij de sushitent nooit vragen of iemand eigen bakjes heeft: klakkeloos wordt het standaard recept, plastic bakjes voor de sushi, plastic bakjes voor de sojasaus en wasabi, eetstokjes, bijgevoegd. En daarbij een papieren tas (dat dan wel weer). Maar ik heb mijn eigen tas, ik heb thuis eigen sojasaus, alleen wasabi heb ik niet, omdat ik dat niet genoeg eet en dat dan zou bederven.

Maar niet alleen hier, in elke afhaaltent wordt altijd maar weer plastic verpakking mee gegeven. En je moet dan wel 10 cent voor een plastic zak bepalen, maar over verpakking wordt niets geregeld. Dat komt natuurlijk deels door de Warenwet is mijn vermoeden. Een winkel mag geen bakjes terug nemen en die schoonmaken en die vervolgens weer aan een andere klant meegeven. Maar je eigen bakje meenemen natuurlijk wel.

Want thuis halen we het eten eruit en gooien het, als het nog een beetje met bewustwording gedaan wordt, de verpakking in de plastic container. En anders in de vuilnisbak. Tussen afhaal en thuis dient het even om het eten te verplaatsen en hoppa, weg ermee. Ik heb daar steeds meer moeite mee, dus ik neem mijn eigen bakjes mee. Maar ik ben nog steeds een uitzondering volgens mij. Niet dat ik zo’n heilige ben als het tegengaan van afval betreft, maar op dit vlak probeer ik wel mijn best te doen. En de bakjes van de Chinees en andere plekken waar ik het niet zo in de hand heb, bijv. als je telefonisch bestelt zonder iemand te zien, bewaar ik ze… ik heb er dus aardig wat in mijn kast maar die dienen prima als opbergbakjes en om dus sushi op te halen.

Gister op mijn wandeling met mijn yogamaatje hoorde ik ook nog wat interessants dat vandaag nog een vervolg kreeg. Zij vertelde mij dat er een dame is, Carla Ketelaar, die seminars geeft over hoe je succesvol een langdurige relatie kunt krijgen. Daar zijn zes belangrijke ingrediënten voor van belang. Ze hebben allemaal niets met persoonlijke eigenschappen, maar met karaktereigenschappen te maken. Niet hoe je eruit ziet, niet hoever iemand woont, niet welke hobby’s je hebt, zijn bepalend, nee, dat zijn de volgende zaken:

  1. Zelfreflectie
  2. Emotionele openheid
  3. Integriteit
  4. Volwassenheid en verantwoordelijkheid
  5. Zelfvertrouwen
  6. Positieve levenshouding

Natuurlijk zijn persoonlijke eigenschappen ook belangrijk maar daarover valt onderling nog te praten en concessies te doen. Over deze punten dus niet. Ik vond het een eye-opener, al moet ik zeggen dat ik nog niet veel ervaring heb met lange relaties…. mijn langste relatie duurde 1 jaar en 8 maanden… dus het is even aan jou om te bepalen of je jou relatie kunt afmeten tegen deze principes. En je afvragen of je nog wel op het goede spoor bent 🙂 (Wil je hierover meer weten, dan moet je Carla Ketelaar maar even googlen en misschien haar seminar volgen :-). Maar elke relatie dient deze ingrediënten te hebben, dus het is wel een goede maatstaf voor het ontmoeten van nieuwe mensen in je leven. Zeker als het om een relatie gaat. Maar ik denk dat je van een goede vriend ook wel iets mag verwachten op dit vlak als je deze tenminste als een goede vriend wilt bestempelen.

Vanavond ben ik ook actief bezig geweest de vogelpoep van mijn auto te halen. Die staat namelijk af en toe onder een boom, als er geen goede plek is om de auto te parkeren. Het zijn fascinerende dieren, vogels, hun geluiden, hun kleuren, hun gedrag. Maar wat ze produceren en dat nog eens op mijn auto droppen, is toch iets minder. Er is één vogel flink bezig geweest. Die moet iets heel fouts gegeten hebben. Het was zo aangekoekt dat ik het met Dash ontvetter en keukenrol moest laten weken/intrekken om het eraf te krijgen. En telkens weer ontdekte ik dat ik niet alle plekken had dus ik ben er best een tijdje zoet mee geweest. En tussendoor maar Poirot gaan kijken want dat is dan weer rustgevend. Nu is het eraf, maar mijn auto staat nog steeds onder die boom, morgen hoop ik weer een plekje te hebben als sommigen wellicht naar werk gaan. Hopelijk houden de vogels zich een beetje in vannacht of slapen ze elders…

 

Zaterdag 16 mei, 62e isolatiedag: Ontgoocheld

Vandaag was het nog wat warmer dan gister. Maar nog steeds fris met maar 12 graden rond 12 uur. De zon kwam af en toe flink door dat en dat deed veel goed, maar dat was ook maar steeds kort: voor wandelen was dat echter prima.

Vandaag heb ik lekker gewandeld met mijn yogavriendin uit de wijk in Amelisweerd. Een kort rondje duurde al met al 2 uur, ook omdat ik wat foto’s wilde van mezelf met verrekijker. Ik had het idee om de verrekijker zo voor mijn gezicht te houden, dat ik mijn handen kon weg retoucheren en dat je dan alleen de kijker op de plek van mijn ogen zou zien. En het is echter een hele klus en door de schaduw eigenlijk onmogelijk. Alleen door fototrucage is het eigenlijk te doen. Daarvoor moet ik wel twee identieke foto’s hebben, of misschien kan het nog anders, ik ga het onderzoeken. Ik zag nog een nieuwe vogel die ik niet kon identificeren met mijn vogelapps, ik tast nog in het duister.

Ik merk trouwens ook dat ik steeds meer wandelaarsbenen begin te krijgen. Niet dat in van die geweldige kuiten aan het ontwikkelen ben, maar ik loop steeds makkelijker langere tijd en afstanden. Zelfs tussen door naar takken en bladeren staren voor vogels heeft daar geen invloed op. Het moet nog wel egale ondergrond zijn, als het schuin afloopt krijg ik last van mijn knieën.

Ik merk dat mijn behoefte om dicht bij de natuur te zijn ook langzaam maar zeker doordringt in mijn woonkamer. Begon ik ooit met direct 7 planten te kopen toen ik hier kwam wonen, op dit moment staan er 23 planten in mijn kamer, waaronder 9 orchideeën. Maar ook mijn werkkamer op mijn werkkamer wil ik wat meer groen plaatsen, die is nu zo clean dat het bijna eng is, alsof ik ga verhuizen. Dat is mijn volgende missie. Misschien dat al dat groen toch rustgevend is mijn huis.

Vandaag werd ik echter ontgoocheld. Mijn yogavriendin vertelde me dat ze met veel moeite biologisch behandelde planten aan het zoeken was. Ik vroeg wat ze bedoelde. Nu blijkt dat alle tuincentra, die vaak planten, met en zonder bloemen, inkopen via veilingen, niet goed weten of die planten wel of niet met pesticiden zijn bespoten of biologisch zijn. Dus ik kan nu planten gekocht hebben, in de hoop dat ik daarmee bijen aantrek en de bijenstand positief beïnvloed, maar eigenlijk met die planten de bijen dood. Want een aantal van die pesticiden doodt de bij nadat deze ervan gegeten heeft.

Dus ik belde Eurofleur in Leusden, waar ik twee van mijn Sundaville planten vandaan heb en vroeg of ze me konden vertellen of deze met pesticiden behandeld waren. Dat konden ze niet met zekerheid zeggen, gezien eerdere reden. Ik werd wat pissig, en vraag wat ik nu moet doen, moet ik mijn planten buiten laten staan met de kans dat bijen ervan eten en dus daarna dood gaan! De dame die ik sprak van de buitenplanten bleef maar herhalen dat ze dit niet kon garanderen. Maar dat niet alle gif dodelijk is voor de bijen, en dat het er ook weer afspoelt door de regen, maar ook of het afhankelijk is van of er systeem pesticiden zijn gebruikt. Dit wil zeggen dat de pesticiden in de grond worden gespoten en dus ook echt door de plant worden opgenomen. In dat geval is zeker ook de bloem giftig. Ik vroeg wat zij in mijn plaats zou doen. Zij zegt dat ze gewoon de planten in de winkel koopt. En dus erop vertrouwt dat het goed is (en dus voor lief neemt dat dit niet zo is). En dat ze lang met me hierover kon praten maar dat zij er niet meer duidelijkheid over kon geven. Maar ik kon wel via de klantenservice eventueel de eigenaar benaderen.

Ik werd dus doorgeschakeld met de klantenservice. Die was duidelijk al voorgelicht over mijn probleem en zei keihard dat er nu eenmaal geen garantie is, dus blijkbaar ook niet voor de planten waarvan men zegt dat die wel biologisch zijn gekweekt, omdat dit allemaal bij elkaar komt op de veiling en niet te achterhalen is van wie dit komt. En dat dit nu eenmaal zo in Nederland gedaan wordt, daar is blijkbaar voor gekozen. En de keuze aan echt biologische planten is zeer schaars zei hij ook nog. Ik was helemaal ontgoocheld. Ze konden dus niet zeggen of de Sundavilles die ik gekocht heb eigenlijk bijen doden!

Dus ik belde de Intratuin, waar ik een paar rododendrons had gekocht, met dezelfde vraag. Ik kreeg een meer professionele meneer aan de telefoon die me vertelde dat hij mijn dilemma begreep, en dat hij ook niet 100% zeker wist of wat hij in zijn tuin had staan niet met pesticiden bespoten zou zijn. Maar zeker was wel dat dit niet met systeem pesticiden gedaan is, want dat is verboden in Nederland. Ik bedenk me nu dat we ook planten uit het buitenland krijgen, daar heeft hij het niet over gehad. Maar mijn rododendrons zijn sterke planten, de kans dat die bespoten waren zou heel klein zijn. Ook zei hij dat als er pesticiden gespoten is, dat dit na 2 a 3 weken door de regen afgespoeld is. En sowieso het volgende jaar niet nog een keer op de plant zit (maar dit jaar dus misschien nog wel…). En ik opperde nog dat als de bloem nog in de knop zat, de pesticide misschien dan niet in de bloem zelf zou hoeven zitten. Dat bevestigde hij.

Maar toen ik vertelde over mijn Sundavilles zei hij dat de kans groter is dat die behandeld zijn omdat deze in de kas gekweekt zijn. Hij stelde me ook gerust wat de Sundavilles betreft: de bijen komen daar niet op af, want de kelk is te diep en je hebt daar een lange tong voor nodig…. Is eigenlijk ook wel weer een ontgoocheling, want ik heb nu 6 Sundavilles staan, die dus niets voor de bijen betekenen. Prachtige planten wel, maar dus niet voor de bijen. De Intratuin man vertelde me wel dat ze een speciale tafel hebben staan met bijvriendelijke planten. Dit zijn planten die een bloem hebben die vrij plat is, zodat de bijen er wel makkelijk van kunnen eten.

Voor nu heb ik wel rust, want ik ga mijn Sundavilles dus maar niet weghalen. Maar ik vind het nog wel erg schokkend, met alle bijensterfte die nu gaande is, dat we planten in onze tuinen zetten die mogelijk zorgen voor nog meer sterfte, terwijl we denken dat we ze juist helpen! En ik ga toch maar kijken op die tafel wat daar dan zoal staat.

Ik ben wel blij dat ik meteen ben gaan bellen om te horen hoe het zit. Vooral ook dat ik na Eurofleur nog de Intratuin heb gebeld, die dus duidelijk beter wisten waar ze het over hebben. Althans de personen die ik gesproken heb.

En hopelijk geven mijn andere planten, die allemaal vorig jaar geplant zijn, dit jaar wel bijvriendelijke bloemen. Want ik heb nog nauwelijks bijen in mijn tuin gezien.