Smakenrad

Deze donderdag was een rollercoaster. Van het begin van de ochtend tot 15.45 uur druk met praten en acties ondernemen. Wel een zeer nuttige dag. Om 15.55 uur zat ik al in de auto om naar Vught te rijden, om samen met mijn goede vriendin te gaan eten in het Smakenrad. Dit is een reuzerad waarin je op donderdag gedurende de zomer sushi kan eten. Telkens was deze niet meer te reserveren maar er was een extra week toegevoegd. Het was prachtig weer, ik was verrast toen ik mijn voordeur uitstapte hoe warm het was met 20 graden. Ik had al wel in de pauze gewandeld, maar toen was het ook nog wat bewolkt. Om 16 uur scheen echter de zon volop, dus dakje open. Voor de zekerheid had ik natuurlijk wel de nodige laagjes kleren aan, voor het geval ook dat het reuzenrad een open rad was… al was die kans vrij klein. Ik was ook heel benieuwd of je meerdere gangen zou krijgen en dus het rad meerdere keren gestopt zou worden, maar ik zou het zien. Vanuit Vught reden we naar ’s Hertogenbosch, want aan de rand, bij de ster, was een groot vlak groen omzoomd met bomen waar het rad op stond. Het idiote is dat ik er al een paar keer eerder langs was gereden over de A2 zonder het te zien. Nu is het reuzenrad ook weer niet zo reuze dat het gigantisch hoog boven de bomen uitkomt, maar toch. Aangekomen bij het Smakenrad was het nog een lege bedoeling. Ik dacht even dat we de enige waren. Maar er bleken al wat mensen te zijn, een afgezet terrein met een wachtruimte voor de ingang van het rad getuigde daarvan. Het was als een VIP lounge opgezet, en even voelden we ons ook zo. Al was er niemand in smoking natuurlijk of iets dergelijks.

Niet lang daarna konden we onze gondel in, en kregen we een plateautje met sushi: 6×6 stukjes waarbij dus 6 verschillende soorten maki’s gegeten konden worden, van vegetarisch tot en met vlees. Voor 35 euro per persoon! Dat was wel even een verrassing, daar hadden we geen rekening mee gehouden. En ook al niet dat we misschien 2 uren moesten teren op 18 stuks sushi per persoon. Maar je kon bijbestellen via een QR code, dan kwam je in een menu terecht waar je 8 stuks extra kon bestellen en vooral heel veel soorten drank. We hadden toch wel trek dus begonnen meteen te eten maar ja, ik dacht we moeten het ook niet te snel opeten want anders duren 2 uren wel heel lang, of we moeten extra geld uitgeven aan 8 maki’s a 13 euro. Dat was toch wel wat veel van het goede, en zo VIP ben ik nou ook weer niet.

Het uitzicht was mooi, ook omdat het nog vroeg was, want we zaten aan de rand van de snelweg en de rand van Den Bosch, dus heel veel skyline qua gebouwen is er niet in de buurt. Maar voor ons scheen de zon volop en gaandeweg etend vulden de maki’s toch wel aardig. Ook misschien vanwege de vleesmaki’s die toch meer vullen dan wortel bijvoorbeeld. Ja, we hebben die vleesmaki’s maar gewoon gegeten, die lagen er nu toch al. En zo principieel ben ik nu ook weer niet, al vind ik de combinatie sushi en vlees nog steeds een hele rare en ongewenste. Het was gezellig en ook al gingen we niet echt ergens heen, tenslotte blijf je maar rondjes draaien met hetzelfde uitzicht, we hadden toch rustig de tijd om te kletsen en wat in te kakken van het eten. De gondel werd telkens een keer stilgezet, voor bijbestellingen van mensen en voor het toetje. Dat maakte het compleet. Ik merkte wel dat ik echt geen persoon voor hoogtes ben, vooral op het moment dat onze gondel over het hoogtepunt heen ging, ik zat continue dan in het luchtledige te kijken. De andere kant op kijken was een stuk rustgevender merkte ik toen we op het eind even gewisseld waren. Nadat het ritje klaar was gingen we nog even bij het restaurant dat op het terrein was zitten, we hoefden niet bij te eten, waar we grapjes over hadden gemaakt tijdens het ritje. Maar je eigen sushi meebrengen was ook nog even als onderwerp langs gekomen. Het werd steeds donkerder toen we toekeken hoe het rad ronddraaide, en het kleurde allerlei kleuren. Een mooie avond zo aan het eind van de werkweek.

Deze week was ik duidelijk onrustig, zat minder goed in mijn vel. Dat is bij mij onder andere te merken aan mijn aanrecht. Als ik niet elke dag zorg dat het aanrecht voor het slapen weer opgeruimd is, en integendeel de hele week aan het oppotten ben, dan klopt er iets niet. Ik denk dat het gekke gedoe met die Corona patiënt bij yoga, die vind jij hele week verstierde de oorzaak was. Ik heb er een hekel aan als er geen orde is, maar in zo’n week maak ik me daar dan toch minder druk of over.

Vandaag voor het eerst weer gezongen met mijn koor, binnen dit keer. Van alle kanten kwamen al direct geluiden van bange mensen die vreesden Corona op te lopen en gingen ofwel van koor ofwel schorten het naar koor komen nog even op. Alsof je de rest van je leven weg kunt lopen van alles om maar niet het hele kleine risico te lopen dat je het heel misschien toevallig krijgt. Hoewel ik begrip moet hebben dat iedereen zelf moet bepalen wat ie wil, vind ik het maar slap. Vooral als er nog eens een enorm verhaal volgt waarom ze toe geven aan hun angst. Hou toch op met dat gemekker denk ik dan en ga eens nadenken. Voorzichtigheid is één ding té voorzichtig een tweede. Het is natuurlijk frustratie die mij tot deze gedachten brengt, frustratie om een situatie die wij niet controleren, en de reactie van mensen op die situatie ook niet. Compassie zou me beter staan, maar soms lukt dat gewoon even minder. We moesten vandaag het koor opsplitsen in twee omdat we geen goede ruimte hadden, de kerk had onverwachts een bruiloft, en dan nog waren we maar met de helft van het koor. Er zijn een aantal nog met vakantie dus hopelijk zijn het er weer wat meer straks. Ik vind het heel jammer want iedereen op het koor is wel voor mij een soort familielid die dus ook daarna verdwijnt.

Na het koor, waar ik overigens heen was gefietst zowaar, het was ook weer heerlijk weer met zijn 20 graden, ging ik nog naar de winkel. Ik had niet geluncht en dat is nooit slim als je naar de winkel gaat. Ik had dus ineens zin in sushi, ja, zelfs na gister het gegeten te hebben, ik heb de smaak weer helemaal te pakken, en nam mijn eigen doosjes mee als verpakking. Maar ook stond de loempiakraam er weer dus dat leek me ook wel lekker, vooral ook omdat ik nog te vroeg was voor het open gaan van de afhaaljapanner. Twee vegetarische loempia’s gegeten, heerlijk. De man maakt ze zelf, althans zijn vrouw dan. En dus ook sushi gehaald. Maar ook zalm voor op de ovenbroodjes, ook biologisch. Ik zit altijd in tweestrijd: koop ik 2 ons gekweekte zalm of 1 ons biologische zalm die als het goed is niet gekweekt is. Er is wel een groot smaakverschil. Sinds ik echter een documentaire heb gezien over hoe die kweekzalmen leven, als teveel haringen in een ton, geen ruimte om lekker te zwemmen, vetgemest en zwemmend door elkaars poep, vind ik het ethisch onverantwoord om het te kopen. En toch zwicht ik soms wel eens… Deze keer niet maar het scheelde weinig. De gedachte deze keer was ook ‘waarom voor kwantiteit gaan als kwaliteit beter is’. En vooral vind ik het lekker voor het weekend en dit biologische is met twee dagen op. De andere kan ik minimaal 4 dagen van eten. En dan werk ik al weer. Door-de-weeks vind ik het sowieso overbodige luxe.

Vanavond met één van mijn buurmannen de beugels gehaald om mijn balken onder het dak te versterken voor als er sedum opligt. Ja de voorbereidingen zijn gestart. Bij de Hornbach was het echter belachelijk druk! Het is wel een grote winkel en iedereen spreidt zich aardig over de winkel naar het zijn smalle paden. Als ik me ergens druk over zou maken zou het deze plek zijn. Ik ga bijna altijd vast de Praxis, om de een of andere reden is het dat altijd een stuk rustiger. Ik begreep van mijn buurman dat de Hornbach zo populair is omdat je er de onderdelen makkelijker per stuk kan krijgen. Bij de Praxis moet je het schijnbaar veelal per pak of aantal iets kopen. Maar ik blijf de Hornbach maar een soort Aldi vinden, totaal niet overzichtelijk en in schappen die niet ogen. En goedkoper is het er ook niet perse. Maar ja, we vonden wat we nodig hadden en waren er in no time weer uit.

Inzicht door een toiletdroom

Ik had weer een rare toiletdroom. Die gaan om de een of andere reden altijd over verstopping of stank. Of het niet kunnen vinden van een toilet. Eén van mijn trauma’s, verstopping, uit mijn jeugd omdat ik altijd teveel toiletpapier gebruikte en dat soms iets teveel was voor de riolering. En ik was niet altijd de enige. Dus misschien lag het gewoon aan de riolering. En de stank… Nou ja die momenten waren er vroeger genoeg. CF geeft nu eenmaal ook verterings- en darmproblemen. Gelukkig is dit sinds de transplantatie een stuk beter…. meestal. Ook een kwestie van genoeg pillen slikken en geen rotzooi eten, wat me steeds beter af gaat. In mijn droom werd ik hiermee ook geconfronteerd. Ik bespaar de lezer de inhoud van de droom. Maar in de droom vroeg degene die ermee geconfronteerd werd ‘is dit nu jouw biologische probleem?’ Ineens kwam bij mij de gedachte dat kennis bij anderen over mijn situatie, over mijn beperkingen, mij rust geeft! Het scheelt dat er geen angst hoeft te zijn over stinken in de wc en over andere dingen als het niet verborgen hoeft te blijven, geen geheim meer is, niet om me voor te schamen. Openheid over ziekte scheelt. Mijn weblog geeft kennis aan anderen over mijn leven, en creëert daarmee begrip. En al die jaren in mijn jeugd, maar ook daarna, heb ik dat niet geweten, heb ik alles verzwegen. Waardoor de omgeving ook niet goed met mij om kon gaan. Had ik dat geweten… Maar ja toen had ik een andere beleving die vooral ingegeven was door angst. Wat als ze het weten van mij en mijn beperkingen, dan gaan ze me vast zielig vinden of rekening met me houden. Of me pesten. Maar feitelijk heb ik het nooit uitgeprobeerd. Het feit dat ik het fijn vond om met soortgenoten op te trekken lag vooral ook in het feit dat deze wisten wat het was en waren nooit verrast. Maar ook niet lotgenoten zijn tot heel veel meer in staat dan ik ze de kans heb gegeven. En bijzonder inzicht en dat in een droom nog wel.

Vandaag merk ik nog eens extra hoe blij ik ben dat ik weer meer vogeltjes hoor en zie. Het lijkt of ze uit hun zomerslaap zijn gekomen nu het weer wat koeler is. De koolmees maakt weer zijn glazige geluidje, repeterend op en neer, en een koppeltje komt regelmatig van mijn silo eten. Heel snel pikken ze wat zaadjes en vliegen dan snel weer weg. Binnenkort ga ik ook een pot speciale pindakaas plaatsen, dan zal het wel drukker worden. Nu vliegen ze al wat op en neer in mijn tuin terwijl ik op een afstand door mijn terrasdeur op mijn bank naar ze zit te kijken. Heel rustgevend. Toch wel fijn dat ik veel struiken in mijn tuin heb waar ze op kunnen zitten en mijn tuin in ogenschouw kunnen nemen. Het badje is nog niet zo populair. Misschien zijn er in de buurt nog meer interessante badjes. Of zijn het gewoon vieze vogels en houden ze niet van badderen.

Ondertussen merk ik ook dat mijn eetpatroon weer iets gewijzigd is. Ik koop elke week verse krentenbollen van de ekowinkel. Met kaas zijn die zo lekker!! En ook eet ik weer meer tosti’s, nu ik de grill van mijn vader geleend heb. Dikke kans dat hij die niet meer terug ziet…

En vandaag weet ik ook dat ik verder kan gaan met fase 2 voor het leggen van een sedum laag op mijn schuur. Het is geschikt bevonden door een expert. Er kunnen nog wat meer verstevigingen aangebracht worden, dus dat ga ik doen. We, ik en één van mijn buren, kunnen door naar het opvragen van offertes voor het leveren en eventueel plaatsen van de sedumcassettes. Ik ben er heel blij mee, en merk dat ik toch stiekem wat bang was dat deze droom niet door kon gaan omdat mijn dak niet geschikt zou zijn. Zelf heb ik helemaal geen zicht op het dak, het zijn vooral mijn buren die zicht hebben op het dak hebben die er profijt van hebben, maar ik hoop minder water door de afvoer van de schuur te krijgen waardoor er minder mos op mijn tegels komt aan de voorkant en ik dus niet meer op een soort glijbaan terecht kom als ik er loop. Maar vooral de natuur hoop ik gaat hier profijt van hebben, meer plantje met bloemetjes voor de bijen en hommels en vlinders. Toch zo’n 16,5 m2.

En dat ik moe was van onrust en drukte bleek ook wel toen ik even ging liggen en ik voor ik het wist een uur later wakker werd. Ik had het er net met de overbuurvrouw over gehad. Zo’n dutje doet wonderen. Ik heb ook weer even zitten filosoferen over het nemen van een hondje. Maar een andere buurvrouw herinnerde me er weer aan wat een drukte en aandacht zo’n hond vraagt. En soms gedoe. Want je moet het wel treffen met de hond. Net zoals niet alle kinderen engeltjes zijn…

Ondertussen heb ik een verwijzing van mijn huisarts naar een goede orthopeed voor een second opinion. Ik moet daarvoor wel eerst mijn gegevens krijgen van het vorige instituut, dat wordt me nu opgestuurd. Weer een stapje verder aan stad ik op zich niet te springen om een operatie. Ik wil gewoon weer lekker kunnen tennissen. En dat kan alleen als ik op mijn knie kan vertrouwen.

10 dagen

Vandaag kreeg ik gelukkig van de assistente van de huisarts te horen dat in mijn situatie van niet-nauw-contact met een Coronapatiënt vorige week maandag een 10 dagen wachttermijn geldt en dat ik dus vanaf morgen ook gewoon bij de huisarts voor mijn knie kan komen, en dus ook mijn overige afspraken van deze week kan houden. Ik vernam van mijn yogadocente dat het RIVM voor nauw-contact 10 dagen in achtneming voorschrijft, maar voor niet-nauw-contact 14 dagen… Dat is wel heel apart. Niet-nauw-contact zou toch korter moeten zijn, zou je denken…

Hoe dan ook, ik heb nu last van mijn linkerknie, naast de meniscus heb ik ook pijn als ik de trap af ga op een andere plek dus, en ben blij dat ze er morgen naar kan kijken om me vervolgens hopelijk door te verwijzen naar een mij geadviseerde orthopeed in het Diakonessenziekenhuis.

Gelukkig heb ik inderdaad geen klachten op dit moment die corona gerelateerd zijn, maar ik spoel ook dagelijks mijn neusholtes, ook toen, en eet veel vitaminen, met een beetje geluk helpt mijn gezonde levensstijl me ook om minder gevoelig te zijn.

Op Facebook refereerde een lotgenootje over ouderdomskwalen bij het ouder worden met CF, want wie had dat gedacht! Ik vrees dat mijn knieklachten in dezelfde categorie vallen helaas. Overleef je een transplantatie, krijg je de ouderdomsverschijnselen op de koop toe. Het moet niet gekker worden. Een CF-er met een rollator en niet vanwege de longproblemen… Komt dat zien! Binnenkort ben ik 30 jaar getransplanteerd, ik ga de goede kant op!

Komende vrijdag is er weer koor en er zijn al mensen die bij voorbaat bang zijn omdat we binnen gaan zingen en voorlopig niet komen. Ik heb geen zin meer in die bangmakerij, de ruimte is goed geventileerd dus ik ga me niet meer verstoppen dan nodig is. Voorzichtig zijn is goed, maar te voorzichtig niet 😉

Niet nauw-contact

Vandaag werd ik met een onplezierige mededeling geconfronteerd dat bij mij in de yogales vorige week maandag iemand zat die besmet was met het coronavirus. Zij werd ziek na de yogales en had zich laten testen en bleek positief. Ze heeft het echter blijkbaar zaterdag of zondag pas laten testen want maandag, vandaag, was de uitslag. Bijna een hele week is ze ermee door gelopen! Dat vind ik wil onverantwoord. Ze had blijkbaar alleen last van verkoudheid, snotterigheid.

Het gevolg was dat ik vandaag thuis de yoga moest volgen en ook volgende week. Omdat ik niet echt in haar buurt geweest ben, ze lag meer dan 5 meter bij mij vandaan in een ruimte die extreem goed geventileerd werd, en de 1,5 meter afstand dus sowieso in acht was genomen, denk ik dat ik geen risico voor anderen veroorzaak. Volgens de GGGD ben ik niet-nauw contact, maar wordt wel aangeraden thuis te werken. En dus zeg ik alles af qua afspraken deze week of waarschuw ik deze mensen zodat ze zelf een keuze kunnen maken. Biodanza morgen, de eerste weer na lange tijd, ga ik dus niet heen. Zonder direct contact is dat toch een stuk minder en ik wil die mensen niet in gevaar brengen. Maar ik moet meer afzeggen en ik merk dat ik de betrokken persoon eigenlijk ontzettend kwalijk neem dat ik ineens zo beperkt word. En dat terwijl zij er wellicht niets aan kan doen. Tenzij ze niet voorzichtig is geweest, dan wel! Maar dat weet ik niet. En zo blijkt toch weer dat het virus rond sluipt en zich stiekem verspreidt. En we afhankelijk zijn van hoe anderen zich gedragen ten aanzien van het risico. Die verrekte corona-ontkenners zijn al helemaal de puist van onze maatschappij. Maar het feit dat de betrokkene ook weer nauwelijks ziek is, geeft me dan ook weer het gevoel van of het ’t allemaal waard is om nu ineens weer alles te moeten laten vallen. Het merendeel van de mensen die het virus krijgt, wordt nauwelijks ziek. Ik baal dus enerzijds echt dat er zoveel ophef is over de ziekte en tegelijkertijd vrees ik voor mensen die het echt niet moeten krijgen, zoals mijn vader. En beperkt het de mensen die het werk serieus nemen.

Eerlijk gezegd vond ik het wel fijn om vanavond thuis de yoga te doen, hoefde ik de deur niet uit, al mijn zooi niet meerl te nemen. Het zegt ook iets over hoezeer ik al aangepast ben aan het thuis werken en thuis alles achter een scherm doen. Maar ik schrik er ook van dat ik zo gewend raak. Want ik word luier, mijn conditie gaat achteruit, ik merk dat al met fietsen, en ik wandel minder, en nu moet ik ook nog door een ander thuisblijven. Dat kan zo niet doorgaan. Daarnaast wordt het nu ook al steeds vroeger donker dus wandelen na het eten is straks ook afgelopen of ik moet door de wijk gaan lopen in plaats van door het groene park bij mij in de buurt. En ik hoorde ook nog dat het thuiswerken waarschijnlijk tot volgend jaar zomer door zal gaan, omdat wij zo’n ontzettend onhandige kantoortuinomgeving hebben als werkplek. Dat is al helemaal een bittere pil om te slikken. En het wordt er dus voorlopig nog niet beter op.

Ik voel me echt even een slachtoffer, baal als een stekker, maar ja ik leef niet op een eiland, dus moet rekening houden met anderen. Ik hoop alleen dat anderen dat ook met mij doen, want als dit vaker gaat gebeuren dan wordt mijn wereld wel erg klein. En niet alleen dat van mij.

Duurzaamheid

Vandaag met een buurman over het aanvragen van subsidie voor een groen dak gesproken met iemand uit de wijk. Eerst maar kijken of mijn dak toch echt geschikt is, is het advied. Ze had een mannetje daarvoor, zei ze. De kosten kan je ook via de subsidie terug krijgen ook als het advies negatief is. En dan de offerte van een hovenier, die de wijkgenote ook met twee anderen in de arm heeft genomen. Dan de subsidie aanvragen. Maar ja, het kan wel 8 weken duren voor je antwoord hebt, dan is het al bijna winter.

Ik las vandaag ook in het blad van ASN over hoe milieuonvriendelijk bouwen met beton is. Blijkbaar is het veel duurzamer om daarvoor hout te gebruiken, minstens zo sterk als je het op een bepaalde manier in elkaar zet, brandveilig vanwege de constructie waarbij het niet verder brand dan 2 cm en dan uitdooft, en dus voldoet aan het bouwbesluit. En ook, omdat je nieuwe bomen aanplant, wat beter voor de natuur is. En je stopt de CO2 in je huis in plaats van dat het in de lucht komt bij de bereiding van beton. Probleem is natuurlijk dat altijd al met beton gewerkt is en de bouwwereld niet zomaar verandert, dus er moet een pilot project komen om te bewijzen dat het ook zo kan. En blijkbaar is de houtbewerkingsindustrie nagenoeg ontmanteld en moet dit opnieuw opgezet worden hiervoor. Het is dus niet zomaar gerealiseerd…

Ondertussen heb ik vandaag ook nog een rondje langs de Singel gereden en er staat weer helemaal water in! Al het af te graven zand is inmiddels afgevoerd en alleen een paar aangebrachte obstakels voorkomen dat je al helemaal rond kan varen. Ik heb toch net gemist dat ze het laatste aan het afgraven waren… Jammer. Ook het plantsoen is al helemaal aangelegd, alleen het gras is nog niet volgroeid. Maar er staan ook al zitbankjes en de eerste graffiti zit er al op. Bedankt aso’s van Utrecht! Volgende week wordt volgens mij de Singel officieel geopend. Aan de westkant van het station is de hoogbouw ook al aardig aan het toenemen met een van de laatste hoge torens direct aan de kant van het station. En binnen 4 jaar loopt de Leidsche Rijn ook weer door naar de Singel. Ik kan er niet op wachten!

En opmerkelijk was ook dat vanavond Djokovic werd gediskwalificeerd op de US Open omdat hij per ongeluk uit frustratie een bal ongericht weg sloeg en daarbij een lijnrechter in haar keel raakte. Djokovic was al lekker bezig met zijn anti-coronafeestje begin dit jaar, waar hij zelf en sommige andere tennissers Corona opliep. Eigen schuld dikke bult zou ik zeggen, al gun ik het natuurlijk niemand. Maar als je het lot zo tart… Toch bleek hij fit genoeg te zijn naar eigen zeggen voor dit toernooi… Hij had alleen wel aardige tegenstand aan de Spanjaard Busta in de eerste set. Hoe het verder was gegaan met die mooie wedstrijd zullen we dus nooit weten. Hij schrijft in elk geval geschiedenis met zijn diskwalificatie.

En vanavond de prachtige film De rouille er d’os wat blijkbaar ‘van stof en bot/been’ betekent. En heel inspirerende film over een vrouw die orca’s traint, en bij een uitvoering met die orca’s door een ongeluk haar onderbenen kwijtraakt, maar vervolgens door een nogal ongenuanceerde man haar leven weer op de rit krijgt. Ruwe bolster, blanke pit. Vooral prachtig gemaakt met special effects waardoor het echt lijkt dat de actrice, Marion Cotillard, haar onderbenen niet meer heeft. Die heeft ze in elk geval niet voor de film eraf laten halen 😏

En zo eindigt deze mooie dag, met veel zon en wolken afgewisseld, en daarmee het weekend weer. Op naar de volgende werkweek!

Steunpilaartraining cf-connect

Vandaag was de training voor steunpilaarschap voor cf-connect, dat eind dit jaar of begin volgend jaar zijn website zal lanceren, maar nu al zijn er ervaringen te lezen van CF-ers over verschillende onderwerpen, zoals omgaan met de Coronatijd.

Vandaag zat ik thuis, net als 8 andere CF-ers, terwijl 6 andere, niet-CF-steunpilaren in spé die een kind of partner met CF hebben, in de cursusruimte en volgden wij hun training waarbij wij thuis hard mee dachten en reageerden op de aangeboden informatie en oefeningen in gesprekken, die zij in een rollenspel met elkaar voerden over een hulpvraag zoals die ingediend zou kunnen zijn. Want dat is het doel van het steunpilarenprogramma: je kunt als CF-er of ouder of partner van een CF-er straks een vraag of situatie voorleggen aan cf-connect, waarover je in contact wil komen met iemand die vergelijkbare ervaringen heeft, zodat je misschien geholpen kunt worden met waar je mee zit of gewoon iemand zoeken om ervaringen uit te wisselen. Een mooi initiatief wat mij betreft wat ik graag aan mee doe.

Van 10 tot 16 uur zat ik dus achter het scherm, het leek even op een werkdag, maar ik zat gewoon in de woonkamer, en het was reuze interessant en leerzaam maar ook gezellig en fijn om met lotgenoten en betrokkenen met dit onderwerp bezig te zijn. Hoe ga je zo’n gesprek aan, wat moet je wel doen en wat kan je beter niet doen in zo’n gesprek, wel duidelijk vanuit de rol van vrijwilliger en niet als professionele hulpverlener.

Ik zat om 10 uur met twee laptops en mijn mobiel klaar, mijn ene laptop met 17 inch scherm maar met een kapotte accu die dus telkens op electriciteit aangesloten moest zijn, mijn nieuwere laptop met tiptop accu maar kleiner scherm en mijn mobiel met helemaal klein scherm. Mijn gedachte was, dat als ik dan toch de hele dag achter een scherm ga zetten, ik dit wel zo comfortabel mogelijk wilde doen, bijv buiten in de zon zittend als de zon zich zou laten zien, en dat deed ie ook. Maar mijn 17 inch laptop had dus een flink verlengsnoer nodig. Al met al, na alle voor- en nadelen afgewogen te hebben en na alles in verbinding te hebben gebracht met de websessie, besloot ik de nieuwe laptop te nemen. En in plaats van buiten te zitten zat ik vooral binnen, aan tafel of op de bank, omdat er buiten geen goede wifi verbinding was en de zon ook weer niet zo constant scheen dat het lekker was. En het was nog best hard werken met èn het programma op de laptop te volgen èn die opmerkingen via de appgroep te volgen, want dat was de manier voor ons om mee te doen. En zoals het CF-ers eigen is, werd er aardig geklept over de app, het meeste overigens als reactie op de cursus. Onderling hadden we natuurlijk ook herkenning in wat we zeiden.

Om 15.45 uur was het afgelopen en was ik een ervaring rijker. Toch nog best spannend straks als het echt gaat beginnen als er tenminste iemand met een vraag komt waar ik bij kan helpen. En dat kan natuurlijk nu ook al. Maar dan moet dat wel passen bij mijn ervaringen natuurlijk, anders heeft de vraagsteller er nog niets aan. Dat regelt straks cf-connect. En het was best vermoeiend geweest vooral ook omdat het onrustig is en vooral ook intensief zo’n dag. Dat geldt voor elke cursus trouwens ook al had ik nu geen reistijd.

Met het bezoek van mijn vader erna was het al snel weer avond en al met al best een drukke dag maar wel een hele fijne interessante dag!

Mindful zweten

Vandaag was ik vroeg wakker, zin om naar de sauna te gaan. Het was er nog rustig al kwamen er gelijk met mij al de nodige mensen aan. Vandaag had ik mezelf tot doel gesteld wat meer mindful in de sauna te zijn. Me niet gek laten maken door alle blote mensen om me heen, soms druk pratend, of gewoon rustig genietend. Mindful zijn thuis lukt me al steeds beter. Mij niet laten beheersen door mijn gedachten, maar ze sturen en onderbreken als ze te lang bij iets blijven hangen. Dat lukt me ook goed door de stilte in huis te bewaren, maar ook omdat ik alleen ben. Anderzijds is het ook moeilijker om niet continue te denken juist omdat ik alleen ben en er dus weinig afleiding is om me heen, behalve de televisie of een boek.

In de sauna richtte ik me erop niet te lang te kijken en ook niet te gericht te kijken naar de mensen om me heen. In het bubbelbad is dat des te moeilijker aangezien je dan bij uitstek je blik ergens op moet richten of de ogen sluiten. Dat laatste heb ik veelvuldig gedaan en dat hielp. En het was heerlijk in dat water en in het zwembad, vooral toen de zon zich in de middag ook regelmatig liet zien.

De gedachten sturen, met al die bubbels die overal op het lichaam borrelen en een ontspannende maar ook stimulerend effect kunnen hebben, is helemaal een kunst. Lekker onderuit zakken met de ogen dicht geeft de meeste rust, zoals dat met mediteren ook gebeurt. Er was ook weer een klankschalensessie met geuren die in ijs op de hete kolen werden gelegd en met meditatieve muziek en al snel zat ik daarbij te zweten als een otter. Er mogen dan wel geen opgietingen in de zin van wapperen met de handdoek gegeven worden, de combinatie van muziek, ijs met geuren en klankschalen komt aardig in de buurt. En een lekker aardbeienijsje daarna is een fijne beloning die meteen ook weer wat suikers geeft want ik was wat dissy op het eind.

Na de lunch ben ik lekker gaan dutten op een ligstoel boven en al snel lag ik weer te ronken. Ik was wat vroeger vandaag dus ook eerder klaar met dutten dan normaal en had dus nog veel tijd over om sauna’s te bezoeken en te badderen. Want ik eet liever thuis in de avond, nog even wat tijd voor mezelf zonder drukte om me heen. Thuis heb ik nog lang de rust bewaard, nog nagenietend van deze heerlijke dag. Voorlopig de laatste vrijdag want koor begint volgende week weer op vrijdagmiddag.

Regen, werk, weekend

Vandaag was het een rare werkdag. Binnen het uur werden 3 overleggen verzet door afwezigheid van belangrijke personen en leek mijn agenda ineens een stuk leger. Maar het vulde zich snel waardoor de werkdag toch aardig voorbij vloog.

Na het werk snel eten voor zaterdag gekocht want morgen sauna en zaterdag en webinar voor steunpilaarschap maken dat ik weinig tijd heb om naar de winkel te gaan. En dus ook meer inkopen te doen. Mijn nieuwe fietstassen kwamen direct goed van pas! Ik hoefde geen zware rugzak op mijn rug of tas aan mijn stuur, het kon mooi in de fietstassen! Echt fantastisch!

Vanavond lui op de bank gehangen en ondertussen door de laatste zomermug gestoken die gister uit mijn koelkast vloog nadat hij net mijn hand die hem dus wilde dood slaan wist te ontwijken. Jeuk in mijn hals en aan mijn vinger, verrekte bloedzuiger! En nu op tijd naar bed na een niet heel enerverende dag door me toch aardig moe had gemaakt. En zonder tennis vanwege de clubkampioenschappen, hoewel het regenachtige weer ook niet heel erg uitnodigde.

Over zwembadperikelen, een fotoshoot, interessante gesprekken, en een varkenshartklep

Vandaag was een prachtige dag! Heerlijk weer, lekker buiten in de tuin kunnen zitten, zelfs in blote bast, als de zon tenminste niet achter de wolken ging.

Vandaag zou ik eerst gaan zwemmen, toen werd het tennissen, toen werd iemand ziek en ging ik toch weer zwemmen. Hoewel, zomaar zwemmen is er ook niet meer bij, je moet reserveren! Maximaal aantal mensen in bad, zwemkleding al aan onder de kleren, van de kassa naar het zwembad lopen, aan de kant je uitkleden, spullen op een kast leggen en dan kan je zwemmen. Oh, een afdouchen is er bij dit zwembad niet bij, de douches zijn in de looproute en dat is ongewenst. Tjonge, ooit zullen we hier met een glimlach naar terug kijken hoop ik. Maar het zwemmen was heerlijk! De tijdklok ging lopen, ingesteld op 45 minuten, daarna moest je eruit als het omgeroepen werd. Of eerder natuurlijk als je dat wilde. Apart is dat ik normaal gesproken, na zolang niet gezwommen te hebben vaak na een half al het bad uit ga, maar nu, misschien omdat er een klok loopt en er een gevoel van schaarste in tijd is, bleef ik de volle duur zwemmen tot op de laatste seconde. Ik lag er ook iets eerder in dus 50 minuten heb ik zeker gezwommen. Maar langer kan dus ook niet, of je moet dubbel boeken maar dat zal wel niet kunnen…

Na het zwemmen kon ik met het dakje open terug naar huis rijden. Thuis dus maar afdouchen en ik kreeg meteen de geest om mijn haar te tonderen. Ik dacht laat ik het eens flink kort doen, 3mm, ik heb toch geen belangrijke dingen te doen waar ik misschien representatief moet zijn. Een kale kop acht ik niet helemaal representatief blijkbaar… Ik had het nog niet gedaan of ik bedacht me ineens dat ik in de middag een fotoshoot zou hebben… Shoot, vereeuwigd met een kale kop! De fotoshoot was voor het wijkkrantje, waar ik straks met mijn jubileum van 30 jaar in zal komen te staan. Nou ja, ik keek nog een paar keer goed in de spiegel en dacht dat het er maar mee door moest kunnen gaan.

Na het douchen heerlijk in de zon achter mijn huis geluncht en tot de fotografe zou komen. Zij had al wat plekjes gezien om de foto’s te nemen en na een half uurtje had ze een stuk of 20 foto’s geschoten. Als daar niets bij zit… Daarna kwam een goede vriendin en gingen we wandelen naar en in Amelisweerd. Heerlijk weer om te wandelen! We hadden weer interessante gesprekken over o.a. hoe je omgaat met een niet zichtbare handicap, zoals CF ook is, richting andere mensen, of je het vertelt bijv. En hoe ze dan naar je kijken. Of ze naar je littekens kijken, bijv als ik in mijn blote bast loop. Als mensen naar je kijken is dat één van dingen waar je misschien het eerst aan denkt. Maar misschien kijken ze een naar iets heel anders, mijn dikke buik of mijn mooie blauwe ogen. Wat je dan denkt over waar ze naar kijken zegt dan eigenlijk veel meer over jou dan over die mensen. Maar je kan eventueel wel vanuit die eventueel verkeerde aanname anders reageren richting die personen dan je had gedaan als je wist dat ze naar je buik of blauwe ogen keken… een ander ding was hoe je omgaat met een vooruitzicht dat er ooit een keer iets moet gebeuren, een zware behandeling bijv., maar dat nu nog niet aan de orde is. En hoe je reageert als een arts dan zegt dat je achteruit gaat maar dat zelf helemaal niet zo ervaart… Vooral ook vanuit de gedachte dat je er niet aan moet denken dat het moment al daar is… Lastige dilemma’s die je aardig gek kunnen maken als je niet oppast. Ja, het was een heel lekker luchtig gesprek 😁

Weer thuis werd ik getrakteerd op een fijne lange knuffel, die had ik lang niet meer zo gehad! En daarmee was een heerlijke dag ook mooi afgesloten. Vooral toen mijn vader belde dat hij bij de cardioloog was geweest en dat alles er geweldig uitzag! De verkalking die vorig jaar nog op de foto zichtbaar was, de restanten van zijn oude hartklep, waren nu helemaal verdwenen. En de nieuwe varkenshartklep werkt perfect! Weer een donor om dankbaar voor te zijn! Al zal het varken dit niet helemaal vrijwillig gedoneerd hebben…

Al met al een heerlijke vrije woensdag, zo mogen er nog meer komen!

Over wratten, fietstassen, vaccinaties en sushi …

Vandaag een mooie dag, mijn onrust van gister uitgesproken met mijn collega’s en een plan de campagne gemaakt wat me rust gaf. Vandaag de wrat op mijn voet flink laten koudbranden, en fietstassen gekocht bij de fietsenmaker in mijn wijk, heeft die ook weer verdiensten gehad en ik ben voorbereid op veel spullen mee moeten nemen naar yoga zoals mijn yogamat, een grote deken. Maar ook voor grote boodschappen kan ik nu het ongemak van slappe snelbinders en volle rugzakken die van mijn bagagedrager afschuiven vaarwel zeggen. Het ziet er misschien sukkelig uit maar who cares!

Vanavond weer heerlijk sushi gegeten met een goede vriend van me, was weer een dikke maand geleden, zo niet langer, en ik heb weer even genoeg gegeten voor de komende maand. En een fijne traktatie zo midden in de week!

En verder wou mijn vader zich als proefkonijn aanmelden bij het UMC Utrecht voor het middel daar de weerstand moet vergroten tegen het covid virus, maar er waren gelukkig al genoeg proefkonijnen. Mijn vader was zeer teleurgesteld, hij wil zich graag opofferen voor de mensheid, wat ik zeer nobel vind, maar ik heb toch liever mijn vader wat langer dan dat hij ziek zou worden door wat gerommel met het testen van vaccinaties. Ze zochten gezonde vrijwilligers en ik kan mijn vader met zijn bloedverdunners en medicatie tegen suikerziekte nou niet echt het voorbeeld van gezond noemen. Mogelijk was hij niet geaccepteerd, maar dat had hij liever gehad dan achter het net vissen, is mijn indruk.

Daarnaast heb ik wat filmpjes gezien van de groei en verandering van mijn stad tot nu toe en in de nabije toekomst bij CU2030. Ik vind het geweldig wat ze aan het doen zijn om Utrecht groener en duurzamer en leefbaarder te maken. De Singel moet binnen 2 weken ook weer helemaal water bevatten en de volgende fase is bij Smakkelaarsveld de Leidsche Rijn weer door te trekken naar de Singel, zoals dit dus 60 haar geleden ook was! In de jaren 50 hadden ze het idee om alle singels en grachten te dempen om daar een snelweg van te maken! Dat moet je toch niet aan denken! Over het Domplein zou net als de voormalige Catharijnebaan een geasfalteerde autoweg zijn gegaan, de Dom gescheiden van de Domtoren! Echt malloten waren het in de jaren 50! Ze waren zo onder de indruk van de auto dat die ineens de heilige koe van het Westen moest worden. Het schijnt op een haar na niet doorgegaan te zijn!