Orkambi niet vergoed! ZIJN ZE NU HELEMAAL VAN DE POT GERUKT!!!

Is er eindelijk een medicijn die de levens van CF-ers kan redden, kunnen ze het niet krijgen!!! Want het is te duur!! ZIJN ZE HELEMAAL VAN POT GERUKT IN DEN HAAG??!!!

Onbegrijpelijk dat de overheid letterlijk mensen laat stikken omdat ze niet in staat zijn de waarde van een mensenleven goed tegen de waarde van een medicijn af te wegen.

Blijkbaar goed in onderhandelen zijn ze ook al niet, wel goed in het verkwisten van miljoenen andere gelden aan veel minder levensbedreigende doelen.

En degenen die deze ramp mogen overleven worden nu overgeleverd aan de zware strijd van wachten en het overleven van een transplantatie, als ze dat al haken gezien de wachttijden, en die ook heel veel geld kost. En de ziekenhuisopnames, met de medicijnen, die besparingen zijn ze zeker even helemaal vergeten. Stelletje bureaucraten die achter hun bureau hun berekeningen maken!!! Achterlijk zijn ze!

Maar de belangrijkste boosdoener is de  medicijnleverancier. Die heeft duidelijk geen geweten maar ja dat weten we al lang! Die blijft miljarden winst maken en ondertussen maar zeuren dat ze zulke hoge ontwikkelkosten hebben. En daar vooral ook geen duidelijkheid over willen geven. Stelletje HYPOCRIETEN!!!

Advertisements

Komt een getransplanteerde bij de dokter…

Afgelopen maandag zat ik in de gang van het St. Antoniusziekenhuis in Nieuwegein te wachten op de longfunctie op de poli van de longafdeling. Rustig de krant lezend op mijn mobiel hoor ik ineens iemand zeggen ‘Wat bijzonder jou te zien, weet je hoezeer jij een voorbeeld bent’?

Ik kijk op en zie een man die ik nog niet ken, maar die me verteld dat hij nog steeds de opname van het televisieprogramma van Eén Vandaag van mijn 25 jarig jubileum, 25 jaar dubbele longtransplantatie, op zijn harde schijf heeft staan. En dat die er echt niet afgaat! En daar regelmatig naar kijken als ze het moeilijk hebben. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, dus ik bedank hem hartelijk. ‘Is het u wel vaker verteld dat u zo’n groot voorbeeld bent’ vraagt hij vervolgens. Ja, beken ik, ik heb het vaker gehoord. Ik voel me altijd een beetje ongemakkelijk omdat ik wel heel blij ben dat anderen zoveel hoop krijgen van mijn leven, maar ik denk en zeg ook, ‘ik heb veel geluk gehad’ en ‘Ik doe daar niets voor, alleen maar blijven ademen’. En dat is ook zo! Ik heb geweldige longen gekregen die goed bij mij passen. En hoef daar niets voor te doen, alleen maar blijven ademen.

Ik vergeet echter iets te vaak dat er meer nodig is dan geluk om het zo lang vol te houden. Om het überhaupt te overleven. Je moet ook een bepaald doorzettingsvermogen hebben, ergens telkens weer kracht weten te vinden om door te gaan als je het echt niet meer ziet zitten. En te zorgen dat ik gezond blijf. Daar ben ik toch vaker en meer mee bezig dan ik me besef. Het is een tweede natuur geworden om te zorgen dat ik me warm kleed, goed eet en wat dan ook. En ik heb verhoudingsgewijs niet heel veel tegenslag gehad voor mijn transplantatie, mijn longen werden destijds gewoon in een snel tempo slechter en slechter en op tijd kwam alles op mijn pad. Integendeel! Dat Nieuwegein wilde starten met transplantatie in Nederland, dat ik geschikt werd bevonden, dat ze mij wilden als proefkonijn. Achteraf blijkt dat mijn longarts dr Bakker mij had voorgedragen voor transplantatie. Dat mijn vader van alles gedaan heeft om financiering geborgd te krijgen, en daarna een heel koor Message uit Baarn dat vervolgens de rest van het geld bij elkaar haalde, dat mijn zus dokters weg hield uit mijn kamer om voldoende sterk te blijven, dat ondanks twijfels of ik niet een te groot risico zou zijn voor deze eerste transplantatie ik toch de operatie in mocht gaan ook weer dankzij mijn zus en dr Bakker. Zo veel vertrouwen heeft men in mij gehad dat ik dit ook zou kunnen doorstaan.  Ik heb zoveel engeltjes gehad die over mij waakten, alleen al daarom mag ik mij de gelukkigste getransplanteerde en mens op deze wereld voelen.

Ondertussen is er nog een andere vrouw bijgekomen in de gang. Zij kent mij niet. De man vertelt haar of ze zich wel realiseert wie er naast haar zit. Dat ik een voorbeeld ben, en al 26,5 jaar getransplanteerd ben. De vrouw is aangenaam verrast. Zij is nu 6 jaar getransplanteerd, longemfyseem. En vervolgens vertelt zij over al haar kwalen, allerlei problemen, haar stoma, dat haar man er niet meer is, de problemen met andere ongemakken. En vervolgens nog meer ellende van anderen die ze ook weer kent. En tja, ik ben toch een beetje iemand die het vreselijk vindt als mensen het zo vreselijk hebben of hebben gehad, het zou me meer bewust moeten maken van mijn geluk, maar eigenlijk voel ik me alleen maar machteloos. Ik denk wel, tel je zegeningen Robert, maar het liefst ga ik dan toch weg. Ik kan niet zo goed tegen al die ellende. Ik heb dat ook altijd proberen te vermijden van anderen in het verleden. Ik wil niet horen wat er allemaal mis kan gaan, welke ellende er allemaal is. Daar word je niet hoopvoller of positiever van.

Ondertussen is de vrouw van de man erbij gekomen, ze heeft net ook longfunctie gehad, het blazen viel tegen. Ze heeft nu 5 jaar haar nieuwe longen, ook longemfyseem. Ze ziet er ietwat kortademig uit. Wederom voel ik me gelukkig dat ik het zo goed getroffen heb, niet iedereen heeft dat. Ook zij is onder de indruk van mijn aanwezigheid.

Ik word ondertussen opgehaald voor mijn longfunctie, die gelukkig weer goed is, als al jaren. Een pak van me hart, juist nu ik sinds een dikke maand zo zit te kwakkelen met weinig energie. Allemaal heel relatief, maar toch wel zo dat je er niet echt blij van wordt. en ik graag bevestig zie dat mijn longen het nog gewoon goed doen. Mijn zus had tenslotte een chronische afstoting gekregen na verloop van tijd. Bij mijn terugkomt zitten er andere mensen te wachten in de gang die mij niet kennen. Geen nieuwe verhalen, geen vragen. Niet veel later komen man en vrouw bij de dokter vandaan, hij steekt zijn duim op naar mij ten teken van afscheid.

Nadat ik mijn gesprek bij de dokter heb gehad, en we gelukkig wederom konden constateren dat het niet aan mijn longen ligt. Dat het de laatste jaren, als ik me niet goed voelde, eigenlijk nooit aan mijn longen ligt. En dat dit me meer vertrouwen in mezelf zou moeten geven. Ik vertel haar over de mensen die op de gang zaten, over hoe ik een voorbeeld voor hen ben. Dat ik soms niet zo goed weet hoe ik daarmee om moet gaan. ‘Nou’, zegt ze, ‘je hebt in elk geval hun dag goed gemaakt’, zo hadden ze haar verteld.

Als ik er later over vertel realiseer ik me eigenlijk hoe bijzonder dit allemaal is. Ik vergeet iets te vaak hoe bijzonder het is wat ik meegemaakt heb en wat ik gekregen heb. Dat ik me soms wat minder kan voelen maar dat het tot nu toe allemaal wel heel relatief is. En dat ik me vereerd mag voelen dat mensen mij zo hoog hebben zitten, dat ik hun hoop geef en een voorbeeld ben als het hen wat slechter gaat. Wat wil een mens nog meer. En het enige wat ik moet doen om hun hoop te blijven is blijven ademen. Ik voel me dankbaar!

ADR door de 2e Kamer!!! Donorwet een stapje dichterbij!

Met de aanname van de Donorwet, dat iedereen in principe donor is tenzij je aangeeft dat je het niet wilt zijn, is er eindelijk een doorbraak in politiek land gekomen. Al moest de NS er blijkbaar een handje bij helpen door een tegenstander te ‘vertragen’. Lang leve de NS! En jammer dat de politiek toch zo veel moeite heeft om moeilijke keuzes te maken. Dat daar toch weer een concessie moest komen dat het geen ‘JA’ is maar ‘Geen bezwaar’. Maar daar is het niet voor niets politiek voor. Maar lang leve Pia Dijkstra voor het blijven doorgaan met haar strijd om dit te bereiken!

En dan het gevolg. Word ik vanochtend wakker gebeld om te vragen of ik gehoord heb over wat voor heisa de aanname van de Donorwet heeft veroorzaakt in de social media. Dat 4500 mensen teruggekomen zijn op hun “JA” terwijl de wet nog door de 1e Kamer moet en dus nog niet eens geldt.

En dat getransplanteerden zelfs verweten zou worden dat zij oorzaak zijn van het overlijden van een familielid… Je kan ook niet even je ogen sluiten of alles wordt weer ter discussie gesteld. Gelukkig heb ik niet van die kortzichtige (of moet ik zeggen stompzinnige?) mensen in mijn omgeving…

Ik begrijp de heisa niet, maar misschien is het goed dat mensen nu eens bewust bezig gaan met dit vraagstuk. Blijkbaar is dat nodig.

Wat mensen echter vaak niet weten is dat het feit dat je een reële kans op een orgaan nodig hebt om weer vertrouwen en hoop te krijgen om verder te gaan met vechten en strijden om in leven te blijven. Vijf jaar wachten op longen als je er nu voor dood bij ligt, geeft namelijk niet de kracht die je nodig hebt om er door te komen.

Wat mijn donorlongen voor mij betekenen is geen vraag meer lijkt mij: ik heb nu al weer bijna 26 jaar verlenging van mijn leven gekregen en heb het leven gekregen dat sommigen dagelijks al beleven maar zich niet bewust zijn, en anderen alleen maar van kunnen dromen.

Deze Donorwet is meer dan het doorgeven van leven. Het geeft sommige mensen weer hoop! En het ergste is dat al die mensen die nu zo fel reageren misschien in hun leven op een moment komen dat zij zelf die hoop hard nodig hebben. En dan zullen ze het vast ineens heel anders zien!

En ik ben weer benieuwd naar wat de zwijgende meerderheid vindt!

Feestje 50 jaar

Afgelopen zaterdag 30 april heb ik mijn 50e verjaardag gevierd en wel door weer eens een feestje te geven. Normaliter heb ik daar een hekel aan en moet ik mezelf hiertoe enorm aanzetten. Gelukkig had ik een actieve ondersteuner aan Inge die vol verve al op mijn eigenlijke verjaardag ballonnen en versiering opgehangen had.Dus de sfeer was er al. En door drank te laten bezorgen via AH was het ook een eitje. Alleen te bedenken hoeveel drank dat dan moest zijn, viel nogal tegen. Ik had 67 mensen uitgenodigd, dus ging uit van de helft ongeveer (wat later ook aardig klopte). Maar dan moet je het drinkgedrag van mensen gaan inschatten.En dat is een hele andere tak van sport. Achteraf was het handig geweest ook die inschatting door twee te delen, dan was ik aardig in de buurt gekomen. Behalve wat bier betreft, want echt bierdrinkers heb ik niet in mijn vriendenkring zo blijkt.

Maar het begon al direct gezellig. Al om 20 uur kwamen de eerste gasten en voor ik het wist werd ik continue van hot naar haar gevraagd, en voerde ik uiteindelijk geen enkel volledig gesprek. Ik vond het ook leuk om nu mijn huis te laten zien die met allerlei verbouwingen, inclusief de nieuwe tuin toch wel ff anders was geworden in 2 jaar tijd. En ik kreeg gelukkig leuke reacties. Op zich ben ik zeer tevreden over alles wat er gebeurd is, het is allemaal precies gegaan zoals ik wilde, maar om de een of andere reden vind ik het dan toch ook wel belangrijk dat anderen het ook leuk of goed vinden. Met name mijn kunstgras voelde als een heikel punt. Daar heb je nu eenmaal voor- en tegenstanders in. En ja, het viel mee, maar ja, het is ook een kwestie van smaak. En als je je aantrekt wat de hele wereld vindt, dan heb je geen leven…

Veronica had een hele berg sushi gemaakt, wat een welkome afwisseling was. Maar ik had ook gerekend op een horde eters dus ook de hapjes waren dubbel aanwezig en kan ik voorlopig nog wel de nodige borrelnootjes en chips eten in de toekomst. De sapjes en fris daarentegen ging heel hard. Tja, veel vrienden wonen buiten de stad dus die komen met de auto…

Een ander leuke afwisseling was dat mijn collega Nico 11 jambees in de auto had liggen en voorstelde of hij die te voorschijn zou halen om met elkaar te spelen. Dat leek me een heel leuk idee en met mij genoeg anderen. De rest keek geamuseerd toe en een half uur lang was het een hels kabaal in mijn huis. Tot tuitende oren toe. Want jambees maken ongelooflijk veel geluid. Van de overburen hoorde ik dat ze benieuwd waren waar die herrie vandaan kwam… ik had niet alle buren gewaarschuwd, dus ik denk dat de nodige ook verrast zullen zijn geweest. Maar een half uurtje was zo voorbij.

En om 1 uur ging de laatste weg en kon het grote schoonmaken beginnen. Ik heb dat liever direct zodat als je de volgende dag wakker wordt je weer in een normaal herkenbaar huis bent, waar alles op zijn plek staat. En dat was gelukt. Al met al een geslaagd 50 jarig feest al heb ik wel door dat je vooral een feest voor anderen geeft als je niet oppast, want zelf heb ik nauwelijks iemand gesproken. Vraag me niet hoe dit kan, want alle drank was voor iedereen om zelf te grijpen, en ook de hapjes werden door anderen in de gaten gehouden. Voorlopig houd ik alleen nog maar kleinschalige verjaardagen, bij voorkeur beperkt tot twee… Of ik moet 100 worden… maar dan mogen anderen het voor me organiseren.

Halve eeuw: mijn Abrahamsdag

Woendag 27 april, 50 jaar geleden zag ik het licht voor het eerst, na 9 maanden in het donker, lekker dobberend op warm vruchwater. Nu 50 jaar later, is het af en toe best verlangen naar weer lekker dobberen zonder iets anders te doen.

Maar deze 50e verjaardag was een groot feest. Het begon met wakker worden met mijn liefje, die in bed voor me zong en vervolgens, net als vroeger, cadeautjes uitpakken op bed. En ze had zowaar een tas bij zich met verschillende cadeautjes. Een hele fijne verrassing.

En daarbij bleef het niet. We gingen ontbijten, ik kreeg te horen dat ik maar snel naar beneden moest komen, want er was wat. Op mijn pad stond een tuinstoel met daarop ‘een Abraham’. En vlaggetjes. en op alle lantaarnpalen in de buurt en over de hele schutting oranje ballonnen met een A4 Robert 50 jaar, 3 toeteren”. Dus ik natuurlijk denken wie dat gedaan konden hebben. En vooral wie er midden in de nacht speciaal uit hun bed waren gekomen om deze verrassing voor mij te regelen. Erg leuk!

De hovenier was ondertussen mijn tuin aan het afronden. Ik had nog lekkere gebak, vlaai met de krokante schelpbodem, mmm, heerlijk, met banaan maar nog lekkerder ook een vlaai met aardbeien. Op het werk had ik al getrakteerd dus dat had ik al weer achter de rug.

En, het was Koningsdag, dus een vrije dag! De beste uitvinding allertijden, de vlag voor mij uit. Die ochtend lekker gewandeld, het zonnetje scheen heerlijk ondanks alle waarschuwingen voor slecht weer. ‘s Middags mijn ouders op bezoek en ‘s avonds het Koreaanse restaurant Meishi uitgeprobeerd. En dat was echt de moeite waard! Bijzonder was het gerecht Bibimbap, een Koreaanse specialiteit die ook echt lekker is. Hoewel het Koreaanse eten schijnbaar heel pittig is, hadden ze het redelijk eetbaar gemaakt, Europees heet zogezegd. En heerlijke verjaardag dus.

En thuis Abraham maar ff te drogen gelegd in mijn schuur. Want helemaal droog had ie het niet gehouden. Bedankt vriende voor die leuke verrassing!!!

Overpeinzingen 2015

 

De laatste paar uurtjes van 2015 zijn een mooi moment om het jaar eens te overpeinzen. Als ik eerlijk ben was het een zwaar jaar, vooral gericht op herstel van een burn-out, zorgen om de geestelijke en lichamelijke gezondheid van mijn ouders, herstel van een operatie aan mijn neusholten (poliepen). Verder maakte ik kennis met een nieuwe term ‘plastic soep’, die mij weer extra zorgen bracht ten aanzien van onze leefomgeving over de vervuiling van het open water met plastic deeltjes. Het gevoel van onmacht en wanhoop is voor mij vergelijkbaar met hoe ik zure regen zoveel jaren geleden heb beleefd. En 2015 was vooral een strijd met mezelf, om rust te nemen, niet teveel hooi op mijn vork te nemen, en anderzijds te genieten van alles.
Er waren ook mooie hoogtepunten. Zoals het ontmoeten van Inge. En ook het vieren van 25 jaar verlenging van mijn leven, mijn transplantatiedag. Onvoorstelbaar hoeveel liefde ik bij de receptie kreeg. En ook de bijzondere momenten van televisie- en radio-opnames. De aandacht die dat gaf ook van heel veel collega’s die me ineens ook een stuk beter gingen leren kennen. En het aangaan van een nieuwe uitdaging in het werk, door een nieuwe functie aan te gaan en het vertrouwde beetje bij beetje los te laten. Ja, ik heb mooie bijzondere ontmoetingen mogen beleven in 2015. Naast strijd dus ook veel geluksmomenten. En zo is het leven.
2016 zal wellicht niet veel anders zijn. De gezondheidszorgen rondom mijn ouders nemen niet af, zij worden nu eenmaal ouder. Het werk biedt veel uitdagingen en kansen. Maar dit betekent ook meer inspanning en stress en tja, hoe bewaak ik de balans. En zal ik in staat zijn mijn grenzen goed te kunnen bewaken. Want uiteindelijk is er maar 1 ding belangrijk: Gezondheid. En daarmee direct verbonden: Geluksgevoel. Ik hoop in 2016 nog meer met beide benen op de grond te kunnen blijven staan, in het nu te kunnen blijven leven, de zorgen voor morgen te bewaren. Wellicht dat de dru yoga en mindfullness meditatie, die ik dit jaar gestart ben, me daarbij zullen helpen. En vooral mijn geluksgevoel te kunnen blijven voelen.
Vanavond zit ik alleen de laatste uurtjes van het oude jaar uit te zitten, en het nieuwe jaar af te wachten. Ik heb hier bewust voor gekozen, net als vorig jaar. In deze kerstvakantie heb ik zoveel zaken op orde gebracht, dat het even tijd wordt om rust te nemen, om stil te staan, om bewust om me heen te kijken, en te bedenken dat alleen zijn niet automatisch eenzaamheid betekent. Ik ben nu even alleen, Inge is er nu even niet. Maar gelukkig weldra wel weer. Bewust te worden van mijn gemis, van mijn verlangen, van mijn gevoel, is confronterend, maar ook heel heilzaam. Ik laat me veel met de stroom meegaan, dus het is goed af en toe even een tak vast te pakken om te zien waar ik beland ben, waar ik vandaan kom, en waar ik heenga.
Nu ga ik richting 2016. Wie had dat gedacht. 2016 gaat weer heel veel mooie momenten brengen. Het jaar waarin ik 50 word en ik dit groots hoop te vieren. Waarin ik weer oude vrienden hoop te ontmoeten, en nieuwe ontmoetingen hoop te mogen beleven. En ook spannende momenten, en wellicht verdrietige momenten. Het hoort er allemaal bij. Ik hoop dat ik er dan ook zo rustig en overdenkend naar kan kijken. En over een jaar, in de laatste uren van 2016, hoop ik dat ik vaak verrast ben doordat het leven. Dat ik weer veel liefde en warmte mag ervaren. en nieuwe ervaringen kan delen.
Ik wens iedereen toe, dat wensen vervuld worden, dat (gevoel van) leegte gevuld mag worden. Dat we in staat zijn onze hulpvraag te stellen. Want we moeten veel zelf doen, maar niet alleen. Dat we onze rijkdom niet in materieel bezit, maar in geestelijke rijkdom weten te vinden. Dat we eerlijk durven te zijn naar ons zelf toe en naar anderen. En vooral dat we gelukkig mogen zijn, zoveel als mogelijk. Dat we geloven in onszelf, in onze eigen kracht. Dat we ons realiseren wat echt belangrijk is en ons niet blindstaren op ogenschijnlijk geluk van anderen. Dat wens ik mezelf en iedereen toe.
En tot slot: ik voel heel veel dankbaarheid. Naar mijn vrienden en familie en naar het leven. Dat ik dat nog lang mag blijven voelen.

 

Nu 25 jaar een nieuwe adem en een nieuwe kans op leven

Het is nu 25 jaar geleden dat mijn oude leven eindigde en mijn nieuwe begon. Er is zoveel gebeurd in die 25 jaar, meer dan ervoor. Het was onvoorstelbaar voor mij dat ik ooit een leven zou kunnen leiden zoals anderen dat leken te hebben. Gezond te zijn zonder me druk te hoeven maken over gezondheid, geen dagelijkse angst meer over hoe het verder zal gaan. Vooral in het laatste jaar voor mijn transplantatie, waarin angst en onzekerheid afgewisseld werden met onvoorstelbaar mooie ontmoetingen en belevingen. En toen kwam het moment van het nieuwe leven, vol van keuzes die ik nooit kon nemen, en ook niet geleerd had te nemen. Het leven is zo vol van keuzes, van mogelijkheden, van kansen, dat je soms niet meer weet wat je moet kiezen, dat je soms de kans niet durft te grijpen omdat je niet weet waar het toe zal leiden. Wat ooit ook op zijn eigen manier vertrouwelijk was, is ineens helemaal niet meer vertrouwd. Een nieuw lichaam, zo lijkt het, dat anders reageert dan voorheen.

Afgelopen week was ook zo’n week, waar ik eerst helemaal geen zin in had, tegenop zag. Ik wil niet op een podium staan, in de spotlights. Ik weet niet hoe ik me dan moet gedragen. Dat heb ik nooit echt geleerd zo lijkt het. Maar ik weet dat ik iets moet. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn, de bijzondere mensen die alles voor me betekend hebben, die liefde en aandacht gegeven hebben, die gemaakt hebben dat ik er nog ben. De donorfamilie, de donor zelf, de vrienden die het benodigde geld bij elkaar haalden, de doctoren die het aan durfden te gaan de medische grenzen van Nederland te verkennen en ze over te gaan, hun nek uit steken en investeren in nieuwe kansen voor veel Cystic Fibrosis patiënten. En vooral mijn dankbaarheid ten aanzien van mijn ouders, mijn broer en mijn zus, zonder wie ik het nooit allemaal had volgehouden. De onvoorwaardelijke, onvermoeibare en oneindige liefde en zorg die zij mij gegeven hebben, maar ook de wanhoop en onmacht, de angst en onzekerheid die zij doorgemaakt hebben.

Helaas ontbraken twee heel belangrijke personen voor mij. Mijn zus Ellen, die rond deze tijd ook overleden is in 2007, en die ik nog dagelijks mis. Die in alles wat ik meemaakte naast me stond en me beschermde ook als ik het zelf niet wist. Die doktoren vertelden mij niet lastig te vallen als ik niet sterk genoeg was. En dr Van der Bosch, mijn tweede vader, die dag en nacht in het ziekenhuis verbleef om de transplantatie tot een succes te laten worden en daarbij heel veel van zijn tijd aan mij, aan het ziekenhuis gaf, die hij niet aan zijn gezin gaf. Die altijd klaar stond om mij te steunen en op te vangen als ik dacht dat er iets mis was. Die mij het vertrouwen heeft gegeven dat het allemaal wel goed zou komen.

Dus zei ik ja tegen de media, die bereid was mijn verhaal te brengen, zodat anderen ervan horen, zodat ze weten wat het betekenen kan om in een uitzichtloze situatie te zitten en te weten dat je die voor een ander helemaal kan veranderen. De media, in dit geval het radioprogramma Op Weg Naar Morgen op NPO1 op woensdag 11 november, en televisieopname van U Vandaag bij RTV Utrecht, hebben op mooie wijze mij de kans gegeven mijn verhaal te doen. En daarna bij de radio Utrecht Komt Thuis. Om ook een interview te hebben met het AD die op zaterdag 14 november in de krant stond. En Een Vandaag die opnamen heeft gemaakt waarvan de uitzending is uitgesteld in verband met de ellende in Parijs die IS veroorzaakt heeft.

En als klapper op de vuurpijl een geweldige receptie in en van het St. Antoniusziekenhuis, waarbij ik met een aantal van mijn dierbare vrienden en mijn familie samen dit feest kon vieren samen met mensen van het ziekenhuis van toen en nu. 25 jaar nieuw leven! Ik ben dankbaar en vol goede hoop dat ik dit nog lang mag meemaken.

Bedankt iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt.