Negatief

Vandaag was het toch wat onrustig wachten op de uitslag van de Coronatest. Niet omdat ik bang was dat ik het zou hebben, meer om het telefoontje niet te missen. En ja, het blijft toch iets van een examen waarvan je weet dat je het met gemak hebt gehaald maar dat toch nog wel moet horen.

Om half 1 kwam het telefoontje inderdaad. Geen anoniem nummer dus ik was er eerst niet op bedacht. En toen iemand iets zei dat klonk als Dierenbescherming en ook nog eens mij met mevrouw aanspraak, was het me nog niet duidelijk. Maar daarna dus wel: negatief, dus geen Corona. Nou ja, toch een een opluchting en fijn dat het nu klaar is. Zou ook wel heel vreemd zijn als ik met deze verschijnselen het wel zou geven gehad. Hoewel een collega had gezegd dat hij een milde verkoudheid had gehad en dat bleek ook corona te zijn… Dus je weet het nooit.

Maar in elk geval dus voor niets niet getennist, ook voor niets niet gewandeld vrijdag, alleen maar omdat in deze shittijd ik rekening moet houden met het ergste in het belang van vooral anderen om mee heen. Maat eerlijk gezegd gaf het me ook wel rust om donderdag en vrijdag voor mezelf te hebben.

Met het bezoek van mijn vader, waarbij ik na het eten bijna in slaap viel vanwege mijn korte onderbroken nacht, en verder Informer kijken was het weer een rustige dag in de aanloop van mijn vakantiereis maandag.

Coronatest

Mijn belangrijkste wapenfeit op deze vrijdag was de Coronatest. Ik moest vroeg op, 9 uur had ik de afspraak, dus opschieten geblazen. Ik was toch wel wat onrustig, niet wetende wat ik zou aantreffen: een drive-through of een kantoor.

Ik reed er toch iets te laat heen, het was 10 minuten rijden volgens Google Maps, maar ja, ik wil er ook weer niet veel te vroeg zijn maar wel op tijd niet wetende of er een wachtrij zou zijn, ik vertrok al met al om 8.40 uur…

Gek genoeg gaan de dingen meteen anders als je haast hebt. Ik stond voor een verkeerslicht en het duurde langer dan normaal voor die op groen ging. Toen naar de volgende, weer wachten, langer dan normaal, want meestal kan je direct doorrijden als je de rotonde 3/4e neemt. Vervolgens een stuk provinciale weg, daar kon ik ff gas geven, maar bij één van de volgende verkeerslichten zat ik ineens achter een slak, die alle ruimte nam en ik niet langs kon… ook dat is iets dat me normaal niet boeit, maar nu dus wel ff… Ook nog weer eens iemand die onnodig links bleef rijden want ze hoefde niet eens af te slaan bij de direct volgende kruising. Het gevolg was natuurlijk, Wet van Murphy, dat ik net te laat was om nog door groen te kunnen gaan bij de kruising. Maar op dat moment was ik al heel dichtbij, dus ik had goede hoop, met het voorbehoud dat ik nog steeds niet wist wat ik zou aantreffen.

Ik reed het industrieterrein in waar de GGGD zou zitten, en toen ik op de plek kwam, kon ik in elk geval niet echt een kantoor aanschouwen, het waren allemaal van die grote panden die je op een industrieterrein ziet, en waar huisnummers ook niet de eerste prioriteit lijken te hebben. Wel een parkeerplaats die aan alle kanten afgezet was met linten. Maar waar ik nu precies moest zijn… ik baalde dat ik niet even ‘voorgereden’ had, zoals mijn moeder dat vroeger altijd deed bij dit soort dingen, al voel ik me wel een oude lul als ik dit zo zeg. Op één van de hekken stond in het klein GGGD >>> dus dacht ik dan moet ik dat maar volgen. Maar ik twijfelde toch wel, dus uiteindelijk reed ik volgens mij drie keer heen en weer voor ik echt doorreed. Ondertussen had ik door dat het inderdaad een Drive Through is, vergelijkbaar met de McDonalds, en dat er door mijn getreuzel en onzeker gedoe al weer wat mensen voor mij waren gepiepeld.

Het parkeerterrein was net als bij het inchecken op Schiphol, als een soort labyrint zonder keuzepaden, zodat je wel aan moest sluiten achter de andere. Er stonden zo’n 15 auto’s al te wachten en die stonden maar stil te staan. Ik probeerde niet teveel naar de klok te kijken, maar het bleek toch wel dat ze echt om 9 uur zouden beginnen en dat naderde snel. Ik kon ook niet goed zien waar de eerste auto eigenlijk heen moest gaan… die stond voor een grote deur zo bleek, die nog open moest gaan. Ik zag ook nog wat fietsers staan. Ik had eerder ook overwogen met de fiets te gaan, maar bedacht me dat ik waarschijnlijk te weinig tijd zou hebben en het toch iets rustiger wachten is in de auto. Het zou me maar vijf minuten gescheeld hebben overigens op de fiets dus eigenlijk was het een niet heel milieuvriendelijke keuze.

Om 9 uur ging daadwerkelijk de eerste auto ergens heen rijden, en er volgden al snel nog twee anderen. Ik kon opschuiven. Ondertussen begon het te regenen, en was ik helemaal blij dat ik niet op de fiets was gegaan. Wel een raar gezicht die fietsers in een rij met auto’s, die netjes op hun beurt moesten wachten… dat zie je niet elke dag, die piepelen meestal voor. Het ging vrij vlot en voor ik het wist stond ik vooraan en zag ik hoe het ingericht was: een grote ruimte met drie plekken met een huisje, zoals bij een marathon waar je een stempeltje moet halen, waar iemand met een laptop achter zat en een plek waar ik moest parkeren.

Ik kon ook vrij snel doorrijden en was inderdaad binnen de 10 minuten van de afspraak op de plek waar ik moest zijn. Mijn gegevens werden gecontroleerd en ik kon rustig vragen stellen. Zo kon zou ik binnen 48 uur gebeld worden door een anoniem nummer, ik geen schriftelijk bewijs krijg, ze geen voicemail inspreken, maar wel opnieuw bellen als ik niet op tijd de telefoon opneem, en als ik echt een schriftelijk bewijs nodig zou hebben, dat ik dan naar een private organisatie zou moeten gaan…. nu heb ik dit niet nodig, maar dat hadden ze toch minimaal wel even mogen zeggen bij het maken van de afspraak, bedacht ik me. Het is dus een officiële officieuze test.

Ik kon vervolgens doorrijden naar het mannetje in het pak. De bepakking was me inmiddels van televisie al bekend, compleet met spatschermpje maar zonder mondkapje, toch een stuk beter voor zo’n medewerker. Ik had wat bloed in mijn neus gehad zo bleek bij het spoelen die ochtend, mogelijk een klein adertje gesprongen vannacht. Zal je dat weer hebben, dacht ik nog vanochtend, dus zei dat hij beter het linker neusgat kon nemen. Maar ja, hij ging veel dieper, voorbij de plek waar de neusbloeding was geweest, om wat weg te halen. Het was een raar gevoel maar niet veel raarder dan ik ooit gehad heb. Ook de keelafname was niet echt problematisch. Ik begreep dat mensen het een vervelende handeling vonden, maar ik heb wel erger meegemaakt.

Toen na mijn neuspoliepenbehandeling de tampons na 2 dagen eruit gehaald werden, te vroeg naar mijn beleving en ervaring, gingen de wonden weer bloeden op een bepaalde plek. En toen heeft de dokter zo’n tampon, dat feitelijk een soort brede spatel is van ongeveer 20 bij 2,5 centimeter, mijn neus in geduwd waarbij ik even dacht dat toch echt iets te breed was voor mijn neusgat en neusdoorgang… Maar dat paste dus toch wel… en niets weerhield haar om deze ultimum remedium, die ze normaal onder narcose doet wat ik toen helemaal begreep, met gezwinde spoed en weinig voorzichtigheid, uit te voeren. Ik weet nog dat de tranen me in de ogen schoten, zo’n pijn deed dat! Het vervelendste was nog dat ik ze hiervoor al gewaarschuwd had, bij mij herstellen die wonden minder snel. Maar ja, wie luistert er nu naar een patiënt met weet ik niet hoeveel jaren ervaring, nietwaar… En het vervelende was dat ik dezelfde behandeling nog een keer zou kunnen krijgen als de volgende keer dat de tampon eruit wordt gehaald, en er misschien weer wondjes opengaan. Als je eenmaal weet wat je kan verwachten dan kan je je nog minder op je gemak voelen… soms is het beter niet teveel te weten…

Hoe dan ook, de test was relatief eenvoudig, ik was snel weer thuis met nog een hele dag voor me. Ik zou vaker zo vroeg moeten opstaan op een vrije dag, dan heb je veel meer tijd….

Sluitend, vullend en volgend

Al vroeg wakker om 8 uur, zware ogen nog, maar wel genoeg besef om even weer te weten hoe de de temperatuur op te nemen. Vannacht ook gedaan, aangezien ik droomde over of ik wel of niet een Coronatest moest doen, aangezien ik neigingen heb tot verkoudheid, zoals op dit moment. Maar ja, het grote probleem is dat ik CF heb en dus mijn holtes chronisch ontstoken zijn, althans delen van het jaar als ik kou heb gevat, zoals volgens mij een paar keer gebeurd is afgelopen week. Nog meer rare dromen waarbij een goede vriend van mij naar porno zat te kijken in een kamer waar ik ook was, waar ik naar een toilet ging om iets te zoeken in een grote bak aarde en het niet kon vinden, en toen ik wegging en weer terug kwam, de bak met aarde weg was en ik datgene dat ik niet meer kon vinden nu voor altijd kwijt was. De schoonmaakster bleek het opgeruimd te hebben… logisch, wat moet een bak met aarde op de wc doen… Een paar dagen geleden had ik een rare droom waarbij een soort proef werd gedaan, zoals bij biologie, waarbij iemand een stuk uit een spier sneed, het leek wel een bovenbeen. Telkens weer kwam dat beeld van het stuk dat uitgesneden werd terug. Heel griezelig maar ook weer fascinerend. Onbegrijpelijk wat dromen voor vreemde beelden kunnen geven.

Vanochtend bedacht ik me ik dat de planten niet meer water had gegeven toen ik thuis kwam gister. Voordat ik mijn ontbijt wilde maken, muesli met yoghurt, amandelen en walnoten, en onderwijl het water kookte, ging ik dus direct die planten maar water geven, anders zouden ze weer een hele dag tekort komen. En ook de plantenbakken voor de schuur moesten gedaan worden. Ik ga dan door de schuur, en toen ik de schuurdeur wilde open doen en deze weer bleek te klemmen, was ik het zat. Ik ging na het water geven direct naar boven om mijn niet eerder gebruikte schuurmachine te pakken, schuurpapier erop, ook nog onaangebroken, en zette me aan het schuren. De aannemer had hier al eerder een poging gedaan om dit te verbeteren, maar tevergeefs. Hij zei al dat hij weer iets te strak gewerkt had, heel vervelend want daarna is hij weg en moet ik het (laten) oplossen. Ik had gezien wat hij de vorige keer deed, de scharnieren verzetten hadden niets opgeleverd, dus de bovenkant afschuren was het devies. En op de trap met het schuurapparaat was niet veel later de deur ook echt gewoon direct weer open dicht te doen, zonder dat het klemde… Nog voor het ontbijt een succesje behaald! De dag begint goed.

Ook bedacht ik me dat ik dan meteen ook wel de tuintafel en -stoelen kan schuren en dan misschien ook meteen met kleurloze lak bewerken… Die moest ik dan nog wel eerst kopen… Ook had ik mijn bestelde planten ontvangen, althans de buurman, dus die ben ik maar vroeg gaan halen. En dat was het signaal voor de tweede activiteit, de plantenbakken die in mijn schuur stonden te wachten, vullen met hydrokorrels, aarde en uiteindelijk de planten. Ik bleek echter niet genoeg hydrokorrels te hebben, dus ik moest eerst naar de winkel. Dat heb ik dus maar direct gedaan, en ook nog meer aarde en nog een paar plantjes die ook mooi in de bak konden.

Voor het definitief vullen van de bakken ging ik echter eerst dan toch de bramen oogsten die mijn tuin heeft opgeleverd, de eerste lichting. Telkens op mijn wandeling zie ik bramenstruiken en bedenk me dat ik naar mijn bramen moet kijken. En ja, die waren al aardig aan het rijpen, in elk geval de helft ervan. Dus ik heb een bakje gepakt en de bramen geplukt. Een heel bakje vol! Ze zijn wat zurige en een enkele zoete, het is niet echt mijn ding. Ik heb het bakje op de grond gezet, ik ben benieuwd of er dieren zijn die ze lusten en komen opeten. Als het maar geen ratten zijn…

De bakken vullen deed ik maar na de lunch. De lunch was nog weer een wit bolletje met een vega burger, ik moest die witte bolletjes nog opeten, die heb ik al bijna een week in de koelkast. Gelukkig lopen ze nog niet weg. Dat was weer een klusje op de knieën, korrels aanvullen, aarde erbij, plantjes uit de plastic bakjes halen… dat is ook zo wat, ik heb een gigantische stapel met plastic bakjes nu over van al die planten die ik de laatste drie maanden geplant heb… wat moet ik ermee! Het liefst breng ik zet terug naar het tuincentrum, maar ik vergeet telkens te vragen of ze die wel willen hebben. Gelet op de duurzaamheid zou je denken van wel, maar de kans is groot dat zij ze ook krijgen van de kwekers waar ze van kopen en ja, die halen ze waarschijnlijk weer van de groothandel… maar weggooien vind ik ook zonde… maar het wordt zo langzamerhand een uitdragerij in mijn schuur.

Eenmaal klaar met de klusjes bedacht ik me dat ik mijn oren nog moest laten uitspuiten om 15.50 uur. Ik had niet alle tijd meer van de wereld. Maar ik voelde me ook wat moe en warm weer, alsof ik weer verhoging heb. Ik voel dit ook aan mijn handen gek genoeg, die voelen ook warmer aan. Ik heb dus getempt en ik bleek toch weer 37,4 te hebben. Dus ik toch maar de huisarts gebeld, althans de assistente, en afgestemd. En overeenkomend met de droom was toch het advies die Coronatest maar te laten doen. Maar ja, dat kon niet direct, het is volle bak op alle stations, zo lijkt het. Dus morgen om 9 uur ben ik aan de beurt. En dan zou het nog op tijd moeten zijn voor zondag dat ik weet of ik nu wel of niet kan gaan. Maar ja, ik weet bijna zeker dat het alleen maar een holteprobleempje is… maar ik wil mensen om me heen geen risico laten lopen. Dus ik heb het tennissen voor vanavond maar afgezegd, ook al is dat in de openlucht en kom ik niet dichtbij mijn tennispartners. En ook heb ik mijn wandeling voor morgen maar afgezegd. Ik vind het jammer, maar ik merk ook dat het me meer tijd voor mezelf geeft. Ik lig nu veel op de bank en merk dat mijn lichaam erom vraagt. Al dan niet met film of serie voor mijn ogen. Meestal sluit ik mijn ogen namelijk en mis ik vervolgens het nodige…

Tussendoor nog maar even mijn vader gebeld. Ook hij moet het weten aangezien ik zaterdag weer met hem afgesproken heb. Met een beetje geluk heb ik voor die tijd de uitslag. Want anders… ja, misschien alleen buiten elkaar ontmoeten, in mijn tuin, op afstand… en niet blijven eten.. nou eerst die test maar afwachten. Het ziekenhuis zei dat het soms al binnen 24 uur bekend is, vooral als je bij de vroege ochtendshift zit… dus laten we dat maar hopen.

Ik had vanavond diepvrieseten… niet dat ik het bevroren gegeten heb, nee, ik had het er om 17 uur uitgehaald, maar dat bleek niet echt de bedoeling te zijn voor de vis, die had er al vanochtend uitgehaald moeten worden of zelfs gister. De groente daarentegen is een ander verhaal. Ik heb eerder wel eens ingevroren groente laten ontdooien gedurende de nacht, maar dat werd bijna pap. Ik durfde dat niet met de direct ingevroren groente te doen, die dus uit het diepvriesvak van de winkel kwam, maar het gevolg was dat het allemaal nog in de pan moest ontdooien. En dat duurt ook een tijd… Vervolgens was ik bang dat ik half koud eten zou opeten, maar ook dat ik het te lang zou laten pruttelen, zodat het alsnog pap zou worden. Uiteindelijk, met voldoende vocht, toch af en toe het elektrische vuur hoger gezet en al met al bleek het allemaal goed warm. En nog verdraaid lekker! De combinatie van groenten, de vis, de hoeveelheid sambal, Thaise vissaus, peper, gembersiroop en wat ketjapsaus maakten het tot een heerlijk maal. En ik heb nog voor twee keer over…

Voor en na het eten zag ik eerst de film “The Red Lantarn”, een Chinees drama dat speelt rond 1920, toen er nog concubines waren (voor zover die er nu niet meer zijn). Een indrukwekkende maar ook heerlijk rustige film, prima om lekker lui voor op de bank te hangen. Helaas stond net het eind er niet op, dat was bij een andere opname erbij genomen, maar ja, die had ik al verwijderd… mijn oude digidecoder nam het dan dubbel op, nu was het foetsie. Dat is dus even wennen…

Ik zag daarna de film Virgin Mountain, die ik opgenomen had, tjonge wat een juweeltje! 5 sterren! Wat een geweldige film over een pure man, die verlegen is, in de 40, een beer van een kerel en nog bij zijn moeder woont. Hij werkt op het vliegveld en is te goed voor deze wereld. Tot ze over zijn grenzen heen gaan. En als hij een spontane vrouw ontmoet blijkt hij nog veel meer in zijn mars te hebben. Als je eens wat anders dan herhalingen wilt zien! Uit IJsland komen de mooiste juweeltjes.

Ik heb overigens een nieuw meditatief trucje ontdekt: ik neem een glas water, tot 3/4e gevuld, ik neem 3 scheppen Resonium, en doe die in het water. En vervolgens ga ik kijken wat er gebeurt. Die resonium gebruik ik overigens voor mijn Kaliumprobleem, ik breek dat niet goed af, dus don’t do this at home, tenzij je hetzelfde probleem hebt natuurlijk… Het is fascinerend wat er gebeurt. Om te beginnen zakt de poeder vanuit het midden als een trechter naar beneden, aangezogen door het poeder dat onderaan al in het water opgenomen wordt. Er is onder het poeder één of meerdere luchtbellen ontstaan, waar het poeder zich langs moet wurmen. Vervolgens hoor ik een soort gedruppel: er is iets dat in de luchtbel valt, alsof het iets lekt. Dan hoor ik een zuigend geluid, het water dat het poeder meedogenloos naar beneden trekt. Dat duurt best lang kan ik je zeggen en dan ligt er nog een hele boel poeder dat nog moet zakken… ik had iets minder tijd om te wachten dus ik het het proces iets versneld door met een lepel langs de kanten het water, en daarmee de luchtbel doorprikkend, vat te laten krijgen op het poeder. En dan gaat het snel, zoals bij de Titanic. Er is geen houden meer aan, het poeder is ten prooi aan het water gevallen en zakt heel snel naar de bodem. Er blijft een waas van poeder over, en als ik lang zou wachten zou dat wel eens helder water kunnen zijn. Maar zolang wacht ik niet, ik moet het opdrinken… Maar het is pure natuurkunde dat voor mijn ogen plaatsvindt… als ik het had gevolgd op school had ik het vast kunnen benoemen, het zou een combi van zwaartekracht, osmose, of weet ik veel wat kunnen zijn. Ik heb niet voor niets alle ‘kunde’ vakken laten vallen toen ik een vakkenpakket moest kiezen op de HAVO, eeuwen geleden.

Zo is er toch weer een dag voorbij waar eigenlijk heel veel gebeurd is, en ik heel nuttige dingen heb gedaan. Die test moet ik morgen nog mee gaan maken, maar ik zit me al in te denken hoe het zal zijn als ik straks mensen volledig in plastic ga tegenkomen, alsof er een virusuitbraak is…

Nut, confrontatie en leerzaamheid

Deze woensdag dacht ik eindelijk eens rustig op de loungebank terecht te komen. Het was weer mooi weer, veel zon, blauwe luchten en ook veel wolken weer, rond de 20 graden is het de laatste dagen goed toeven hier in mijn huis.

Echter, ik had de rust niet om op de loungebank te gaan zitten. Ik werd om 9.30 uur wakker, hoefde niet te tennissen dus alle tijd voor mezelf. Ik had het besef dat ik mijn plantenbakken buiten, die aan de muur en tuinhek hangen nog moest voorzien van gaten om het water uit te kunnen laten lopen. Ze verzuipen anders, en ik had al gezien dat de goudbloem een erg gevoelige plant is, die veel water nodig heeft maar niet goed omgaat met teveel water.

In principe moet je de bakken bij aankoop natuurlijk al inboren. Ik had me dit niet gerealiseerd. Eén van de drie bakken had al 2 grote openingen van zichzelf, de anderen niet en ik bedacht me al wel toen dat dit niet handig was. Maar toen ik deze ochtendvroeg, om 10 uur, nog voor ik een hap ontbijt had genomen, hing ik al onder de bakken, want ja, die zitten vast, en zag ik dat er per bak, we 8 gaten geboord moesten worden. Ik had in eerste instantie mijn accuboor/schroevendraaier genomen om de eerste gaatjes te maken, maar merkte al snel dat er een echte boor aan te pas moest komen. Dus die gepakt en met verlengsnoer erbij aan het boren geslagen. Ze hadden geadviseerd om 9mm boortjes te nemen, maar ik merkte al snel dat daarmee het gat veel te groot werd, ook omdat ik ondersteboven moest boren en daardoor niet de precisie kon hebben vergelen met de bakken leeg op zijn kop op een tafel. Plus het plastic is maar dun, je moet even druk zetten om erheen te komen, maar dan is het ook wel gedaan en moet je snel de boor tot stilstand brengen. Dit lukte na de eerste keren beter, maar met een kleiner boortje nog beter.

Vervolgens had ik bedacht dat ik bij de aankoop van die bakken verzuimd had de lekbak ook te kopen. Dit is handig want overtollig water wordt dan verzameld en kan eventueel hergebruikt worden. Ik had echter het idee dat ik eerst even rustig bij moest komen van al deze activiteiten, en eerst maar eens goed ontbijten. En met het ontbijten kwam er weer wat meer rust. De lunch, een wit bolletje met een vega hamburger met curry en een tosti met het tosti/grill apparaat van mijn vader had ik wel lekker in het zonnetje op, maar daarna ging ik toch maar met de fiets naar het tuincentrum, dat bleek echt dichtbij te zijn. Normaal pak ik al snel de auto, ook omdat ik, als ik toevallig ook nog allerlei mooie planten tegen zou komen, die makkelijk mee zou kunnen nemen. Onderweg op de fiets bedacht ik me dat als ik fietstassen zou nemen dat probleem ook opgelost zou zijn. Plus voor de boodschappen zou het handig zijn. Maar ja, in mijn beleving waren fietstassen altijd heel suf. Meer iets voor huismoeders of zo… hoe praktisch ook. Maar nu denk ik dat ik er misschien toch naar ga kijken, misschien ergens tweedehands op de kop tikken.

Ik vond de juiste lekbakken, kocht ook nog wat bamboo ondergoed, een blauwe en een zwarte, want die zitten goed en ik vind het wel goed dat er weer eens een andere manier van kleding maken gestimuleerd mag worden. En ook een mooi verhaal, een man die dit bedacht heeft, geen groothandel zo ver nog kreeg om te investeren en dus zelf geld is gaan steken in de onderneming en klein met minimaal adverteren zo groot is geworden.

Ik dacht ik schuif die lekbakken er wel even tussen door, maar dat viel tegen. Uiteindelijk moest ik de bakken helemaal van de muur en tuinhek halen om het eronder te kunnen doen. Maar de bakken stonden meteen recht, zoals het hoort en het water dat ik gaf werd inderdaad mooi opgevangen in de bakken. Eerste succes van de dag gaf al weer een goed gevoel.

De rest van de middag daarentegen was het luieren geblazen. Ik voelde me moe, maar het was al wat meer bewolkt en de loungebank lonkte nog steeds niet. De bank daarentegen meer aantrekkelijk en lekker De Ridder kijken was een goede aanvulling daarop. Ondertussen merkte ik dat ik een warm hoofd en handen had. Ik had het idee dat ik wel eens wat verhoging kon hebben. En ja, ik bleek 37,1 te hebben, bijna een graad hoger dan ik normaal heb. En ik weet waardoor: ik heb kou gevat de avonden dat ik te lang in te weinig kleren, na tennis, aan het eind van het feestje van mijn zwager, een keer op de bank liggend met de tuindeur open en ook vandaag op de fiets niet warm genoeg gekleed was. Oftewel, mijn neusholten zijn weer ontstoken. Dat is toch één van de terugkerende ongemakken waar ik mee te stellen blijf. Ik stak meteen twee paracetamols in mijn mik en ging weer even liggen op de bank, deze keer met de tuindeur dicht.

Al liggend, de zon schijnend in mijn tuin, vond ik het toch wel zonde van de middag en besloot ik te gaan wandelen. Het werd een wandeling van bijna 2 uur, ook omdat ik, gewapend met verrekijker, af en toe de bomen afstruinde naar de vogels die ik hoorde zingen. In het begin leek het wel of de vogels een siësta aan het houden waren, ik kwam er geen enkele tegen, pas op de helft van de wandeling kon ik vogelsoorten gaan tellen. Zelfs de meerkoet, die ik bijna altijd direct zie, was niet op de geëigende plekken. Bij de kinderboerderij is het echter makkelijk scoren, daar zitten altijd ganzen, vaak ook eenden en een meerkoetenpaar. Daarna zag ik een vogeltje heen en weer vliegen tussen twee bomen, het was zowaar een zwarkopje! Die had ik nog niet eerder gezien. Helaas zat hij half verstopt achter de bladeren, maar ik zag genoeg om te zien dat het geen koolmeesje was. Ik werd acuut weer heel blij… weer een trofee erbij!

Af en toe zag ik nog weer wat klein zwerfafval liggen en dat pakte ik op, om het mee te nemen naar de dichtstbijzijnde afvalbak. Ik doe dit alleen als ik niet al te lang met die rotzooi moet lopen, maar ik verbaas me telkens weer over het gemak waarmee mensen hun verpakkingen maar dumpen waar ze lopen. Erger werd het toen ik vlak bij huis was. Op de grote parkeerplaats, waar ik eerder een voorstel had gedaan richting buren om daar iets mee te laten doen zodat er geen hangmensen meer blijven hangen, zag ik overal zwerfafval liggen. En met een afvalbak niet ver er vandaan. Ik besloot dat het tijd werd dat aangezicht te veranderen, maar moest wel de nodige keren heen en weer lopen. Toen ik naar de echte puinzooi liep, als ik eenmaal begin kan ik niet stoppen, waar auto’s geparkeerd staan om weet ik veel wat te doen, leek het of er uitgebreid gegeten was. Maar, er lag ook een grote plastic zak. Dat was handig, dan kon ik ineens alles verzamelen. En voor ik het wist was die zak helemaal vol! Want aan de rand van het voetbalveld was het ook een zooitje, allemaal plastic van verpakkingen. En toen ik bij het voetbalveld keek, zag ik dat er een afvalbak stond die volgens mij niet geleegd wordt omdat het hek bijna altijd op slot zit. En die puilde uit. En omdat ik nog wel wat ruimte in mijn zak had, het kon maar net, haalde ik het uitstekende afval eruit en stopte het in mijn zak. Het waren vooral plastic flesjes, papieren koffiebakjes… die moeten wel van de werklui zijn die daar met het voetbalveld aan de slag gaan. Met ook deze trofeeën liep ik naar de container en in één keer was alles opgeruimd. Ik keek nog even terug naar het resultaat en was zeer tevreden!

Thuisgekomen had ik nog een paar uur voor ik op pad zou gaan, uiteten met een goede vriend en daarna naar de film “If Bealestreet could talk”. We aten bij LE-EN, een Aziatische tapaseetgelegenheid, je neemt daar kleine gerechtjes, 2 a 3 per persoon, in etappes of alles in één keer besteld. Ze brengen het dan wel allemaal in één keer als je dat laatste doet… En in verschillende volgorden. Maar het is een fijne plek, heel groot en open, goed geventileerd. We gingen binnen zitten, ik had al bedacht dat ik niet nog meer ellende met mijn holten moest opzoeken. Het is nu al lastig genoeg, ik hoop dat het voor mijn vakantie weer onder controle is.

Het eten, vega sushi met mango, een Thais kokossoepje met garnalen, en kip met een curry en rijst waren meer dan genoeg, het laatste al bijna teveel. De jongedame die ons bediende herkende me toen ik even een praatje maakte met de vraag of ze weer blij was te kunnen werken (wat natuurlijk beaamd werd), en dat vond ik leuk. Het was een leuke vrouw die me aan iemand deed denken. Daarna rap naar het filmhuis, al wandelend, want mijn goede vriend woont dichtbij en loopt makkelijk naar de stad. Het was wel goed even te wandelen om de maaltijd te laten zakken. In het filmhuis waren de maatregelen al ver doorgevoerd: één richting verkeer, noodgedwongen kwam je langs de kassa, geen kaartjes maar digitale bestelbewijzen, alleen moest ik nog mijn Cinevillepas laten zien, en drinken bestellen in een ruimte waar je niet kan zitten. Het aantal zitplaatsen op de andere plekken waren aanzienlijk verminderd en ook het aantal stoelen in de bioscoop waar je niet moest zitten waren afgeplakt.

De film was een liefdesverhaal met een donkere kant, letterlijk en figuurlijk. Het ging over een jong stel dat verliefd is, Afro-Amerikaans, in een Christelijk milieu, die met elkaar willen trouwen. Maar dan wordt hij valselijk beschuldigd van het verkrachten van een vrouw uit Portorico. Terwijl hij getuigen had dat hij daar helemaal niet had kunnen zijn. Gaandeweg de film zijn er telkens flashbacks van wat er gebeurd is. En wordt duidelijk dat er duidelijk sprake is van racisme, en vooral totaal geen recht gedaan werd aan de waarheid. Een politieagent die hem moet hebben, rechtspraak die faalt, een klager die verdwijnt… En het blijkt dat dit dagelijks gebeurt, dat processen uitgesteld worden, dat onschuldigen maar schuld bekennen om zo snel mogelijk met strafvermindering weer thuis te kunnen komen. En waarom? Niet omdat ze iets gedaan hebben, maar omdat ze niet gelijkwaardig behandeld worden.

Op de terugweg hadden we het erover, al wandelend. Dat ‘Black life matters’ goed is geweest maar dat het ook kan doorslaan, dat zo’n moment van aandacht voor iets belangrijks soms in de praktijk door mensen misbruikt wordt. Maar ook dat er zoveel meer discriminatie in ons leven is, dat ook zwarte mensen zelf hun oordelen hebben over mensen. Zo bleek ook wel in de film, de zwaar gelovigen die niet gelovigen of afvalligen niet als mensen zien, maar ook mensen met andere verschillen dan huidskleur de klos kunnen zijn. Het is te eenvoudig om de witte mens overal de schuld van te geven. En we vonden het ook raar dat er nu excuses gegeven moeten worden voor daden die honderden jaren geleden gedaan zijn. Dat waren andere mensen, in andere tijden, daar kan je nu niet meer verantwoordelijk voor zijn, om de eenvoudige reden dat je toen niet leefde. Je kunt er natuurlijk wel aandacht aan geven, en het duidelijk een plek geven in de vorm van een herinneringssymbool. En mensen bewust maken van fouten die gemaakt zijn. Maar er worden nog steeds fouten gemaakt. En ook daarvoor moeten we niet blind zijn. En dat geldt voor bijna elk persoon. Ieder van ons doet dit op zijn eigen manier. Dus laten we niet hypocriet zijn en eerlijk zijn naar onszelf… daar kwam in elk geval ons gesprek op neer…

Thuisgekomen moest ik snel naar de wc. De ellende van zo uiteten gaan en daarna naar de film, waar ik dan zo’n twee uur op een stoel moet zitten, geven me vaak teveel druk op de darmen. En dan ontstaan gassen… gelukkig heel beperkt in de bioscoop, maar toch. En onder het lopen kon het zijn weg vinden… maar ja, ik voelde me wel opgelaten, maar ik dacht laat ik het maar zeggen, zoiets ontgaat degene met wie ik loop niet. En die denkt er dan het zijne van. Al met al viel het wel mee, maar ja, het blijft ongemakkelijk. Voor het slapen nog weer getempt, het was 36,7 graden, de paracetamol was begonnen zijn werk te doen.

Opnieuw beginnen

Stel je bent 26 jaar, in de bloei van je leven en je wordt aangereden door een auto. Je maakt 4 salto’s in de lucht en belandt op je hoofd. Je bent vervolgens 2 maanden comateus en wordt weer wakker.

Het gevolg: alles dat je opgebouwd hebt aan kennis en vaardigheden wordt door elkaar geschud en alle verbindingen zijn zoek: je kunt weer helemaal opnieuw beginnen als een geboren kind: je moet leren zitten, lopen, praten, eten en drinken, zinnelijk worden, je herinneringen van het ongeluk zijn er niet, je herkent je ouders en andere bekenden niet, je begint weer helemaal opnieuw. Met het verschil, je herinneringen van voor je 26e zijn er nog wel. Je denkt dat je alles kan, je weet hoe het is om gezeten, gelopen, gegeten, gedronken, gepraat te hebben, maar op het moment dat je het wilt aanwenden kan je het niet. Want je komt er niet bij.

Dit gebeurde een vrouw die ik vandaag heb ontmoet. Het leven nu, 22 jaar later, is beperkt, alles kan weer maar met mate. Al die tijd heeft ze een zoektocht gedaan naar hoe in het reine te komen hiermee en heeft dit gevonden in zijns-oriëntatie en boeddhisme, leven in het nu, accepteren wat er is, positief zijn en zo min mogelijk een oordeel ergens over hebben. Niet perfectionistisch zijn want veel dingen lukken nog niet en de hersenen hebben continue een overload dus 2x per dag moet er rust genomen worden om weer ruimte te creëren. Het geheugen is slecht, opbouw van herinneringen heel beperkt.

En dat alles omdat iemand geen zin had om te wachten voor een stoplicht en er met volle vaart via een zijstrook voor afslaan omheen is gaan rijden. In een fractie van een seconde is het leven ineens voor één persoon helemaal omgegooid. Dat ze het overleefd heeft is al een wonder. En toch, de manier waarop ze nu in het leven staat is bewonderenswaardig. Dicht tegen de natuur aan wonend, een mooie grote tuin vol leven van vlinders, vogels, een prettig huis. Maar ook een beperkt leven: geen terrasjes bezoeken, niet uiteten in een restaurant, geen drukte met mensen om haar heen. Geen muziek, één ding tegelijk. Een sereen leven, maar ook een totaal ander leven dat ze ervoor geleefd heeft. Natuurlijk heeft ze ook geluk gehad. Ze had de rest van haar leven fysiek gehandicapt kunnen zijn (wat ze op een bepaalde manier ook is), vegeterend kunnen zijn… alles is relatief. Maar te accepteren dat je leven nu is wat het is, je geen slachtoffer voelen de rest van je leven, opbouwend kijken naar je wat je nog kan en het nemen voor wat het is, ik vind het fascinerend en bewonderenswaardig.

Op een bepaalde manier lijkt haar leven op mijn leven. Een leven dat naar een dood eind liep, en ineens weer helemaal open ging, een nieuwe start, met nieuwe gezondheid, die belemmeringen weg nam die er eerst waren. Die ook nieuwe belemmeringen brengt natuurlijk. Ook daarvoor moet een mens positief in het leven staan, te doorstaan wat er komt, te accepteren wat er op de weg komt. Ik zit wel anders in elkaar dan deze vrouw, ik zit nog vol strijd, ben nog lang niet in volledige acceptatie, ik ben van nature positief maar kan me erg druk maken over gemis, en perfectionisme… dat is al helemaal een enorme valkuil voor mij in dit leven. Misschien als je echt zo beperkt bent als zij, als je niet anders kunt dan zo leven, dat dan al die valkuilen minder groot zullen zijn. Ik ben echter bang dat ik heel erg veel moeite zou hebben met zo’n beperkt leven. Aan de andere kant weet ik ook dat als je steeds minder kan, steeds beperkter wordt door wat dan ook, dat dan je grenzen verschuiven. Dat je dan accepteert wat je ervoor niet zou hebben geaccepteerd. Dat je voor lief neemt, dat je minder kan en dat je je wellicht nog richt op hetgeen je wel kunt. Het is ook de enige manier om nog een leven te hebben, om te overleven. Want iemand die de slachtofferrol op zich neemt wordt niemand gelukkig van. Ook het slachtoffer zelf niet. Dus rest er alleen nog maar positief naar het leven te kijken. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Vandaag was dus een indrukwekkende dag. Ook was het een heerlijke dag met volop zon, met flink wat wolken, met open dakje rijden, en genieten van het leven. Maar ook van gejaagd racen met de auto, snel thuis willen zijn na een bezoek en daarbij het overzicht kwijt rakend. Door een gevaarlijke situatie in het verkeer bracht ik mezelf en anderen in gevaar en realiseerde me dat het ook zomaar afgelopen had kunnen zijn. En waarom? Om 10 minuten eerder thuis te zijn. Idioot dat ik na een onvoorstelbaar interessant bezoek ineens zomaar in een situatie kan belanden die me ook ik weet niet waar had kunnen brengen. Het liep goed af, het instinct nam de overhand, de reflexen reageerden zoals het moest, het lichaam en geest waren op scherp, maar het had ook anders kunnen zijn. Ongelukken zitten in een klein (dood)hoekje soms… en het leven kan in een fractie van een seconde ineens helemaal veranderen. Nog een les voor mij ook deze dag, ik ben echt niet onfeilbaar en onkwetsbaar.

Top dag

Deze zondag was een top dag, maar ook top drukte. De dag begon prachtig met zon, blauwe luchten, open-dakje-weer. En de dag begon weer moeizaam, toen de wekker om half 9 ging leek ik uit een coma te ontwaken. Weliswaar 2x naar de wc geweest vannacht, wat de regelmaat lijkt te worden, ik begin echt een oude man te worden, maar desalniettemin diep geslapen.

Om half 9 dus veel tijd nodig gehad om echt uit bed te komen, maar ik moest om 10 uur weg, dus nog tijd. Een douche hielp mij weer mens worden. En ik had al het nodige klaargezet de vorige dag, dus ik kon rustig aan doen. Om 10 over 10 ging ik uiteindelijk weg, ik moest om 11 uur in Rotterdam zijn aan de kade bij de haven, waar containers verscheept worden. Weinig activiteiten daar deze dag natuurlijk, het is duidelijk geen 7 dagen activiteit. Of de economie ligt erg stil, maar aan de schepen die langs voeren te zien viel dat wel mee. Om nagenoeg 11 uur was ik op de plek van bestemming en was ik nog niet de laatste. Ik zou een picknick aan de kade hebben met mijn vriendengroep, voorheen activiteitengroep Together4Fun. Uitgedund naar nu 7, zonder aanhang dan, is het nog een fijne groep, niet al te gecompliceerd en ieder leidt zijn eigen leven, en een paar keer per jaar zoeken we elkaar weer op om iets te doen met elkaar maar vooral bij te praten.

Vandaag dus een brunchpicknick. Verschillende mensen zouden hartige hapjes meenemen, dus ik nam wat zoetigheden mee. Op zaterdag had ik wat kleine stukjes baklava gekocht, twee honing/krenten broodjes die ik in smalle stroken had gesneden en een rozijnenbroodje, waarvan ik zat te dubben of ik er kaas en boter op zou doen, maar toch maar niet gedaan, want ik zou niet voor eind van de avond weer terug zijn en dan gaat dat allemaal vloeibaar worden. Toen we nagenoeg allemaal gearriveerd waren en op een vrije plek waren neergestreken, konden we lekker aan de waterkant zitten, praten, genieten van elkaars hapjes en wat drinken en af en toe wat naar boten kijken die langs voeren. Een aparte plek om te wonen, zo leeg en bedrijfsmatig allemaal, niet de sfeer van een groene omgeving, maar wel van water. Ik zou er niet willen wonen, alleen al er heen rijden gaf me een naargeestig gevoel, maar eenmaal bij de woonwijk aangekomen valt dat weer reuze mee, daar is het echt wonen in een wijk, met natuurlijk Rotterdam heel dichtbij en water dat altijd in beweging is.

Aan de kade stonden ook bramenplanten. Een vriendin had haar zoontje meegenomen, nu bijna 4, en nog altijd aardig verlegen. Een schattig jochie met blonde gekrulde haren en blauwe ogen. Maar toen ik zag dat hij bramen ging plukken met zijn moeder ging ik meedoen, at ik er ook nog een paar zelf op, een daardoor ontdooide hij helemaal. Ik heb een struik in de tuin waarvan ik telkens vergeet dat die nu ook rijpe bramen aan het opleveren moet zijn, maar telkens vergeet te kijken. De bramen waren wisselend zuur en zoet, maar was een leuke afwisseling op het al meegebrachte eten.

Om half 3 was het aanzienlijk frisser geworden. Daar waar de zon om 11 uur fel scheen was het om half 3 helemaal dichtgetrokken. En aangezien mijn zwager vandaag 50 jaar is geworden, was het tijd om naar zijn verjaardag te vertrekken. Mijn aankondiging van vertrek was meteen het sein voor iedereen om op te breken, iedereen ging naar eigen huis weer terug. De tafeltjes, stoelen, bolderkar met speelgoed en spullen gingen weer richting auto, en hopla, iedereen was weg. Ik had ondertussen me zorgen gemaakt dat ik vergeten was een kaart voor mijn zwager te kopen, aangezien ik een bijdrage zou geven voor zijn cadeau. En ik had geen tijd om op zoek te gaan naar een winkel die op zondag open zou zijn om alsnog een kaart te kopen. Ik had wel een suffige kaart nog in mijn lade gevonden, die ik gratis had gekregen van één van of ander goed doelstichting, zoals er nog velen in mijn lade liggen, kaarten voor de hoge nood. Maar ik vond het toch een trieste vertoning daarmee aan te komen.

Aangekomen bij mijn zwagershuis zag ik mijn stiefschoonzus in de deur staan, die net afscheid nam van bezoek, het was een komen en gaan geweest die dag, zo bleek. Ze bleef staan dus ik seinde dat ik nog een kaart moest schrijven. Ze kwam en zei dat zij ook een kaart had en dat ik daar ook wat op kon schrijven. Aangezien zij het cadeau had geregeld, leek het me handig haar het geld te geven en dus alleen haar kaart te beschrijven, een prachtige 50 jaar kaart, dus het probleem was in één keer opgelost. Dus ik wat geschreven op de kaart in de auto om vervolgens naar binnen te gaan. Zoals altijd is het daar een relaxt gebeuren, mijn zwager zat met twee vrienden naar formule 1 te kijken, Max Verstappen zat op de 2e plek, en buiten zat een buurvrouw, een ex-buurvrouw en een vriendin aan een tafel te kletsen. Mijn kleine stiefnichtje was met vriendinnen de hortop en de van andere twee kinderen was de ene net naar het werk gegaan en de andere nog niet terug van een ecstatic dance festival. Dus ik sloot me aan bij de vrouwen, Formule 1 is niet helemaal mijn ding, maar ook buiten zitten had mijn voorkeur, het was lekker weer.

Mijn schoonzus had foto’s verzameld van mijn zwager, ook ik had foto’s aangeleverd, en ze had een mooie slinger gemaakt van die foto’s die chronologisch in de keet waren op gehangen, erg leuk! En ook hing er buiten een Hongaarse stoof te pruttelen boven een vuurtje. De hond Max kwam bij mij en ik ging hem heerlijk knuffelen, het was een waar genoegen voor ons beiden. Toen kwam mijn nichtje even langs en ik kon het niet nalaten haar op te pakken en lekker te knuffelen. Ze liet dit gewoon gebeuren terwijl haar vriendinnen stonden toe te kijken. Ze was eigenlijk op weg voor het een of ander maar nam even de tijd voor mij, heel fijn. Ik voelde wel mijn linker knie wat knikken toen ik haar oppakte, dus ik weet nu dat ik dat niet meer moet doen, daar is ze toch iets te zwaar voor…

Niet lang daarna kwam mijn stiefnichtje terug van het estatic dance festival en ze was er ook naar gekleed met dreadlocks en mooie jurk, die wat hippie-achtig leek, lekker vrij en ongedwongen. Ook haar kon ik fijn een knuffel geven, zij stond na een week etherisch dansen en omgaan met dito mensen wel voor open. Zoals ze dat altijd wel is. Heel fijn. Inmiddels even lang als ik, als volgroeide vrouw, is het toch wel bijzonder te zien, hoe zij zich ontwikkeld heeft. Toen zij eind 2008 bij mijn zwager kwam wonen heb ik nog geholpen bij de verhuizing. Vanwege scheiding ging het samenwonen extra snel, maar het is heel fijn te zien dat zij nu 12 jaar verder het echt goed getroffen hebben met elkaar. Zeker na het overlijden van mijn zus kwam mijn zwager in een diep gat en is alleen zijn ineens heel alleen. Bij de verhuizing zag ik dat mijn stiefnichtje het heel moeilijk had, dus ik heb me op haar gericht en dat bleek goed te vallen. Sindsdien kan ik heel fijn met haar praten en hebben we een affiniteit ondanks de 35 jaar verschil. Ze had ook aan me gedacht die week dat ze op het festival was, en dat vond ik erg fijn om te horen.

Zij had een man mee naar binnen genomen, die bleek haar een rit te hebben gegeven vanaf Venlo, en die ook op het festival was geweest. Hij was ook overeenstemmend gekleed en had ook zijn haar in strings, een bijzonder voorkomen. Hij en ik kwamen al snel te praten en ook wij hadden affiniteit aangezien ik zeker ook heel veel bezig ben geweest met vergelijkbare activiteiten, een heerlijke wereld waarin mensen open en vol vertrouwen zijn, waarin knuffelen van vreemden, mannen en vrouwen, geen probleem is, geen oordelen, maar elkaar laten voor wie we zijn, en accepteren wat er bij jou leeft en op komt door de ervaring van het dansen en open samen zijn. En dat allemaal zonder drugs, maar gewoon high on life zogezegd. Sommige noemen het zweverig, maar het is aardser dan ooit, althans dat kan het zijn juist om dat je geaard moet zijn om high te kunnen worden, anders zweef je weg… al zijn er ook die vol zijn van vorige levens en daar graag over praten. Terwijl hij en ik praten was de stoof klaar, was het cadeau gegeven, een dage gave ritten maken op Zandvoort met allerlei exclusieve auto’s, iets dat mijn zwager en ik samen kunnen doen. De stoof was verrukkelijk, en met warm Turks brood was het helemaal af. De man bleef gewoon eten, voelde zich vereerd dat hij zomaar kon blijven, maar zo open is ook deze familie.

En nog natafelend en pratend, verspreid in keet en aan de buitentafel ging gaandeweg al het bezoek weg. Er waren een paar buitjes gevallen tussendoor, mijn stiefneef was teruggekomen van werk en ik had nog even met hem gesproken terwijl hij nog zijn portie Hongaarse stoof naar binnen werkte, een mooi moment om even contact te maken voor we straks een week met elkaar op reis zouden gaan. Ondertussen lag mijn stiefnichtje in de armen van mijn zwager in de keet te slapen, haar vriendinnetjes waren ook al naar huis, en ook de hond Max lag uitgeput te slapen op een stoel. Je kon met hem doen wat je wilde, ik geloof niet dat hij zich bewust was van het feit dat ik hem zat te aaien. En toen iedereen vertrokken was, en oma binnen televisie zat te kijken, zich helemaal opgenomen en vertrouwd voelend in het gezin, gingen we snel de spullen opruimen, tafels aan kant en ik maar op huis aan. Inmiddels was ik 12 uur verder vanaf het moment dat ik mijn huis had verlaten.

Thuis nog even mijn weekmedicijnen weer klaargemaakt onderwijl naar Stumptown kijkend en ging ik snel naar bed, ik was doodmoe: moe maar vooral zeer voldaan, moe van een hele dag buiten, moe van een hele dag praten en gezelschap maar vooral gevoed door al die contacten en knuffels die ik gekregen had. Een top dag!

Zinloos series kijken en een spannende race

Vandaag mijn eerste officiële vrije dag, geen wekker zetten was het uitgangspunt, om half 7 wakker worden niet… En toch gebeurde dat. Het voelde alsof het al veel later was, dus ik heb mijn mobiel met gepakt en een mailtje uitgebreid beantwoord. Daarna nog weer gaan liggen maar de slaap was voorbij.

De was doen was er ook bij ingeschoten afgelopen weekend dus maar vandaag om elk geval een wasdag gemaakt. Ook zag ik al vroeg een koolmeesjes op mijn vogelsilo landen om zich te goed te doen aan wat zaden. Grappig om te zien hoe hij dit eet: hij pakt een zaadje, draait zich om en houdt het vast met de tenen van zijn ene pootje om het daarna open te maken en de inhoud te verorberen. Het is ook een plek waar de koolmees even rustig blijft zitten en dus goed te bekijken is. De duiven en andere grote vogels kunnen er niet bij, er zit een klein beugeltje aan de silo wat alleen kleine vogels op kunnen landen en blijven zitten.

Terwijl ik zo te trappen op en neer liep om de was aan te zetten, voelde ik mijn linker knie pijn doen, bovenop de knie. Ik ging wat raar lopen en toen deed mijn rechter heup pijn. Crisis, ik werd echt bejaard, dacht ik. Ik heb waarschijnlijk teveel gestaan gister, een om mijn nichtje optillen kan de knie verergert hebben. En drie keer tennissen is misschien ook wat teveel in een week… Wel balen allemaal. Vandaag maar rustig aan doen dacht ik toen… Buiten scheen de zon volop en er was veel blauwe lucht, met de nodige wolken, en dit nam toe in de loop van de dag. Ik voelde me schuldig omdat ik binnen zat en niets nuttigs deed. En dat terwijl ik me heel bewust afvroeg of ik zin had om daar te gaan zitten en het antwoord was nee. Dus geheel zinloos was het niet. Ik heb afleveringen van Stumptown gekeken en Rebecka Martinsson, was leuk, vervelend is dat ik dan weer een week moet wachten voor het vervolg. Weer een reden om wel Netflix te nemen, dan kan ik alles in één keer kijken. Maar ja, om nou de hele dag dan te gaan zitten kijken, die verleiding is dat ook groot en kom ik helemaal niet meer buiten.

Daarom besloot ik maar dat ik in elk geval naar de winkel moest, ik had geen echt eten meer in de vriezer of koelkast. Ik heb nog wel diepvriesvis en diepvriesgroente, voor het eerst in mijn leven gekocht, maar wel voor rainy days, als ik echt geen zin heb om de deur uit te gaan. Vandaag was dit niet zo. Op het moment dat ik wegging was het bewolkt, dus deed ik ook maar een jasje aan, maar zodra de zon scheen was het zo warm dat die jas echt totaal overbodig was. Ik kwam langs de apotheek en bedacht me direct ook mondkapjes voor de reis te kopen. Ze hadden de gangbare, 10 voor een tientje, niet de ffp1 of hoe die dingen ook heten, die ze in het ziekenhuis dragen en die ik ook thuis heb, als het geen ffp2 is tenminste… Ik dub nog of ik die extra bescherming op moet doen in het vliegtuig, ik begrijp dat ik vooral anderen tegen mij bescherm daarmee en vervolgens zit ik me de smores te stikken terwijl anderen een dun lapje voor hun mond hebben en mij niet beschermen. Ik besluit maar gewoon beiden mee te nemen, dan kan ik ter plekke nog beslissen waar ik denk het meest bij gebaat te zijn.

Na de winkel, terugrijdend, vroeg ik me af of ik nog zin had om te gaan wandelen. Maar ik ga morgen nog uitgebreid wandelen dus vandaag maar even niet. Mijn heup en knie voelde ik echter al helemaal niet meer, dus dat leek even over te zijn. Thuisgekomen nog een stuk van Titanic gekeken en halverwege in slaap gevallen… precies wat ik beoogt had. Ik had echter de deur open staan en er komt dan toch koude lucht binnen. Ik merk dat ik als de dood ben dat ik nog verkouden word voor de vakantie… dat wil ik kost wat het kost voorkomen… al vraag ik me af of iemand een reis cancelt als hij verkouden is… want die verkoudheid kan van alles betekenen. Je moet wel een gezondheidsverklaring tekenen, maar ja… zal de verzekering een annulering accepteren als je alleen maar verkouden bent?

De nieuwe buurvrouw kwam nog even langs en ze had twee plantjes bij zich, uit haar volkstuintje. Laatst was ze even komen kijken naar mijn tuin toen ze mij had zien sproeien en me had aangesproken. Toevallig had ik precies dezelfde plantjes al staan in mijn nieuwe bakken, maar een gegeven paard kijk je niet in de bek, dus heb ik gezegd dat ik ze mooi in mijn bakken kan gaan plaatsen. Ze gaf me ook nog een tip over een kweker die planten levert met een echte kluit, die niet eerst een jaar moeten staan om daarna pas echt stevig te worden. Dit is wel vaak het geval met de kleine planten uit het tuincentrum. Ik vond het in elk geval heel aardig dat ze langskwam hiermee. Ik heb haar attent gemaakt op de buurtapp en ze zei dat ze nog geen whatsapp had maar dat nog moest installeren. Maar een vriend zou dit nog wel komen doen.

Na het eten ging ik naar een goede vriend, die ik al lang niet meer gesproken had. Op de heenweg naar die vriend had ik een bijzonder ritje, doordat ik een soort race aan het houden was met een BMW, zwart, zo’n auto waar bepaalde types in zitten. Hij was nogal actief achter mij op de rotonde gas aan het geven, ik voelde aan alle kanten dat hij mij het liefst opzij drukte. Invoegend op de provinciale weg deed hij dat ook, maar bij het verkeerslicht bij de rotonde kwam hij toch weer achter mij, doordat ik slimmer aansloot. Ik stond vooraan, een motor kwam tussendoor en positioneerde zich een beetje half voor mij. Ik had besloten dat ik vol gas weg zou rijden, dus die motor schrok zich rot toen ik bijna sneller vertrok dan hij en ik zijn kont bijna raakte. Op de rotonde nam ik de buitenste baan in deze 3.4e te nemen en de BMW wilde naast mij op de linkerbaan terechtkomen als we bij het volgende stoplicht zouden komen. Daar stond echter al een busje, en zo stond ik weer vooraan. Ik was weer vastbesloten eerder weg te zijn dan het busje, met achter mij een Porsche, en even later zag ik de BMW daar ook weer op aansluiten. Op de parallelweg langs de A12 moest ik richting A27, daar moet je echt niet harder dan 80 rijden, zag ik dat de BMW weer een omtrekkende beweging wilde maken door buiten om op de parallelweg te komen. Maar omdat hij ook maar 80 moest blijven rijden, kwam hij toch weer niet voor mij op de parallelweg en gaf ik gas nar de 100 zodra het mocht. Weer zat ik voor hem. En toen voegden we in op de A27, hij wilde weer links erlangs, maar daar reed nog een andere auto die al op de A27 zat. Ik was hem weer te snel af. En zo reed ik nog steeds voor hem toen ik de afslag ging nemen. Ik zag hem twee banen links van mij rijden en ik zag dat de mannen moesten lachten en hun hand opstaken, alsof we een leuke race hadden gehad (zonder harder te rijden dan we mochten). En ik moest ook lachten dat ik hen de hele tijd te slim af was geweest. Maar eigenlijk was ik in het begin wat gestrest want ik wist niet hoe ze zouden reageren. Op gegeven moment kon ik het wel als een spel zien en gelukkig deden zij dit dus ook.

Aangekomen bij mijn vriend was ik helemaal hyper. Alsof ik net een Formule 1 race gereden had. We zaten even buiten en het was goed dat hij even thee ging zetten, zodat ik weer met beide benen op de grond kon komen. Ik merkte al snel dat dit toch iets te fris was. Binnen zitten is echter wat minder, wat ik dus wilde uitstellen, hij heeft een bank die niet echt makkelijk zit. Het is zo’n half rond aflopende bank, je zit nooit helemaal recht voor iemand, of je moet je ene been op de bank neerleggen… dat deed ik maar een tijdje, maar ik merkte dat mijn darmen helemaal in de knoop raakten. Ik voelde van alles samentrekken en tot overmaat van ramp begon ik allerlei gassen te ontwikkelen. Meer richting rand manoeuvrerend, zat ik half met mijn billen op de bank en mijn benen aan de rand, alsof je op het punt staat weg te gaan maar het goede moment nog afwacht. Dat hou je ook geen uur vol. Dus op gegeven moment heb ik de houding maar aangegrepen om daadwerkelijk te gaan en buiten of in de auto de luchten uit mijn darmen ook de ruimte te geven. Het was ook al 23 uur, dus prima om weg te gaan en nog enigszins op tijd naar bed te gaan.

Morgen weer wakker worden zonder wekker te zetten, hopelijk deze keer wat later.

De laatste klus

Vandaag vroeg op voor een weekenddag, want om 10 zou mijn buurman komen voor het laatste klusje: mijn netwerkkabel door het plafond trekken van mijn werkplek naar het modem. En hoewel ik op tijd wakker was, vloog de tijd door mijn vingers en was hij voor ik het wist al voor de deur.

Ik had alles al wel voorbereid, tangen klaar, adapter klaar. De eerste uitdaging was de oude netwerkkabel, die te kort was en slechts Cat5, verbinden aan de nieuwe Cat6 kabel zodat we met de eerste de tweede door het gat konden trekken. Plakband was niet sterk genoeg, ik had gelukkig tape en het bleek een eitje te zijn als ik de kabel maar recht maar boven het gat hield. Daarna kwam het lastigere stukje: de buitencouting rippen zonder de draden te beschadigen. Dat mislukte twee keer maar gelukkig was de kabel lang genoeg. Ik liet het mijn buurman maar doen, hij heeft een aanzienlijk vastere hand en hij zei dat hij toch wilde oefenen voor bij hem thuis. Goed excuus dacht ik zo en ik was er natuurlijk voor de ondersteuning en de juiste volgorde van de kabels want die moet precies goed zijn anders geen netwerkverbinding.

Het lastigste daarbij is dat de draden in elk elkaar zijn gedraaid en dus uit elkaar gehaald moeten worden, recht getrokken moeten worden zodat de krommingen eruit zijn en daarbij trek je makkelijk zijn draad kwijt. Wat twee keer gebeurde. Maar bij de derde keer, konden we de draden op gelijke hoogte afknippen zodat ze even lang waren. Maar toen moesten de kleuren opnieuw gecontroleerd worden en er waren wat draadjes verwisseld van plek. Daar is dus die vaste hand nodig want je moet dat heel precies doen. Maar ook dat ging goed. Toen de uiteinde van de buitencouting nog in de adapter erbij en vast drukken maar met de speciale tang. En klaar is Kees. En het werkte direct. Ik wilde hem meteen een high five geven, maar bedacht me dat dit niet mag, dus maar een elleboog gegeven… Wat een onzin ook weer, dacht ik, als je zo dicht op iemand al samen geklust hebt en dan toch om de regel die hand niet tegen elkaar kunnen slaan… Bij tennis geeft dat ook van dit rare situaties dat je niet meer lekker spontaan elkaar kan feliciteren na een goede bal. Dat moet je dan de rackets tegen elkaar tikken of zo als alternatief…

Maar ik was zo blij!!! Het laatste klusje gedaan, het slotstuk van alles eigenlijk dat het doel ook was van alles. Geen kabel meer via mijn trapgat maar gewoon maximale verbinding via het plafond! Daarna moest ik bijkomen van alles, tot ik naar mijn vader zou gaan. Dus buiten geluncht, met ovenbroodjes kaas, in de heerlijke warme zon. Het was zo prachtig blauw af en toe maar ook regelmatig bewolkt dat ik het even moment bijna verbrandde en het andere moment weer heerlijk koeler kon zitten: petje op, petje af.

Na de lunch snel naar de winkel de inkopen doen voor de lunch morgen met mijn vriendengroep en daarna nog even bijkomen op de bank, klein dutje proberen te doen wat niet helemaal lukte. Ik was ietwat laat bij mijn vader maar was nog net voor dat hij me zou bellen, zo dacht ik, maar dat bleek hij toch gedaan te hebben terwijl ik op de parkeerplaats waar… De zon was echt helemaal weg inmiddels, buiten zitten was eigenlijk meer voor de frisse lucht dan voor de zon. Ik kon wel makkelijker de vogels bekijken, het waren allemaal koolmeesjes die op een neer vlogen. Ik had wederom de verrekijker bij me, die neem ik standaard mee naar hem mocht er nog een bijzondere vogel in de boom komen. Vlakbij mijn vader had ik wel een buizerd zien cirkelen op niet eens zo’n grote hoogte, naar ja ik was aan het rijden met mijn dak open en kon niet erg lang kijken, laat staan dat ik het met mijn verrekijker had kunnen bekijken. Ik kon ook nergens parkeren dus heb het maar gelaten.

We hebben Indisch gehaald bij de afhaal die sinds kort op de hoek zit bij mijn vader, lekker makkelijk, kan er zo heen lopen. Het smaakte heerlijk, twee heerlijke maaltijden op een rij deze dagen. Daarna mijn broer gebeld die in Valencia zit via videobellen. Hij zat nog lekker volop in de zon, hartstikke bruin en lekker te genieten. Ik was even jaloers. Hopelijk zit ik over iets meer dan een week ook zo lekker in de zon bij een zwembad.

Met mijn vader naar de eerste aflevering van Informer gekeken en daarna rap naar huis voor het tweede deel. En het opgenomen. En de planten nog maar weer water geven, de planten voor mijn schuur zijn dorstig als de pest! Nog even bloggen en snel naar bed, morgen een drukke dag.

1,5 meter droom

Ik had vannacht mijn eerste 1,5 meter droom. Ik was met een vrouw, een collega op sommige momenten en andere momenten was ze dat weer niet, met wie ik naar een film zou gaan. Maar ineens was het geen film maar een bijeenkomst, dan weer een optreden. Ze durfde niet te gaan dus ik stelde voor dat we zouden afwachten hoeveel mensen er zouden komen en misschien zou het heel rustig zijn. We konden nog altijd niet naar binnen gaan. Dat vond ze goed. En ja het was rustig. Het was een grote ruimte, met stoelen verspreid opgesteld. Maar toen bleek dat er gedanst zou gaan worden of een optreden komen waarbij we moesten gaan staan, en iedereen ging toch dicht bij elkaar staan. Of zocht een plek om op zichzelf te kunnen staan. Ik was zoekende en ging toen weer bij die vrouw staan, die heel vertrouwd aanvoelde wel. En toen stond ik ineens op een soort balkon en iemand deed een toespraak maar niemand kon hem horen, dus ik liep er omzichtig naar toe om dat te zeggen. De vrouw die over de organisatie ging liep naar een installatie en begon te vloeken en tieren dat het niet werkte en ik vroeg of ik kon helpen. Dat hielp wel iets. En toen lag ik ineens bij die college, ze lag straks tegen me aan, maar zei dat ze afstand wilde houden, maar ondertussen lagen we wel lip tegen lip, zonder iets seksueels te doen. Het voelde fijn en benauwend tegelijk. Ze riep iets tegen een andere vrouw hierover maar liet het gewoon, alsof ze zich vastklampte aan mij. Ondertussen ging er continu een gevoel door me heen dat het misschien niet veilig is om te gaan vliegen, of op reis te gaan, dat ik misschien niet iets moet riskeren, en de vraag of het me waard is om een risico te lopen na zo’n leven van strijd en daarna een cadeau in de vorm van nieuwe longen en dat ik dat op het spel zet om dat kwijt te raken.

Ik had gisternacht enorm gezweet en een bang dat ik Corona had. Maar toen ik opstond om naar de wc te gaan merkte ik al wel dat ik gewoon alleen maar warm was. Maar ik had het ook koud gehad omdat het raam open stond en het in de nacht nog koud was. Mijn T-shirt was nat van het zweet. Vannacht had ik dat weer even in mildere vorm. Ook heb ik al twee dagen op rij een keer een droge hoest gehad, heel even, gek kort, maar wel zodanig dat ik dacht dat ik er niet aan moest denken om weer zo te moeten hoesten zoals vroeger, zo benauwd zijn.

Ik heb het gevoel dat nu de zorgen over mijn werk even weg zijn, de zorgen zich nu lijken te richten op mijn vakantie. Het stemmetje in mij dat mij overal voor wil behoeden, ik vind het verwarrend, is het mijn intuïtie of is het mijn beschermer die me tevens ook tegenhoudt om de dingen in het leven aan te gaan, zonder te weten waar het heen gaat, zonder controle. Het lijkt of er nu ineens ruimte komt voor een angst die ik tot nu toe telkens heb weggestopt.

Deze ochtend werd ik weer wakker voor de wekker, derde dag op rij. Ik moest om 9 uur op de baan staan om te tennissen, maar was ruim op tijd wakker. Mijn ogen hadden weer tijd nodig om wakker te worden, ik heb de laatste tijd droge ogen merk ik en ze zijn wat troebel. Hopelijk gaat meer rust daar verandering in brengen. Het was heerlijk om op de tennisbaan te staan, met fijne tennisvrienden die ik aardig ken maar ook weer nauwelijks iets van weet. Het spel ging niet heel fantastisch maar het was een leuke pot. Na het spelen gingen we nog wat drinken en dat was heel gezellig en een moment om elkaar beter te leren kennen. Aanvankelijk echter was het stil terwijl we op het drinken zaten te wachten dat één van ons aan het halen was. Ik vroeg me af wat die stilte betekende. Hebben wij elkaar niet zoveel te vertellen? Eén zat op haar mobiel, zij kende de anderen al heel goed. Dus ik ging maar wat vragen stellen en gaandeweg kwan er een gesprek op gang. Op zich had die stilte trouwens niet echt iets bedreigends.

Toen de twee dames weg waren bleef ik nog even nazitten met mijn tennismaatje, en ik voelde een enorm welbehagen. Ik hoefde nergens heen, had geen dingen te doen, gewoon lekker zitten terwijl hij zat te vertellen over het MBO onderwijs en hoe verschillend sommige leraren in hun vak staan: de één is oprecht geïnteresseerd in de leerlingen en wil ze zo veel mogelijk naar hun einddoel brengen, de ander volgt de regeltjes en als de student ergens niet voor slaagt, ook al is dat niet zijn einddoel en is deze ergens anders wel heel goed in waar hij wel verder in wil, dan kan die strak in de leer zijn en de student laten zakken. Of je helpt het op zijn pad. Studenten kunnen hun leraar soms zelfs op het MBO nog steeds als vijand zien in plaats van iemand die ze kan helpen. En leraren die hun lessen niet vastleggen waardoor het ook niet overdraagbaar is aan anderen. Of studenten PowerPoints geven zodat ze naslag hebben. Heel verrassend en interessant. Ik heb weer wat geleerd in elk geval.

Thuisgekomen ging ik direct aan de slag met de CAT6 kabels die verrassend genoeg toch waren geleverd gisteravond. Zonder bericht van levering en bij de buren afgegeven. Het was een heel gedoe om de kabels weg te halen die ik in kabelgoten had zitten en te vervangen voor de nieuwe kabels die weer in de kabelgoten moesten. Maar met lunch tussendoor was ik in 2 uur klaar. En zeer tevreden over het resultaat. Weer een nuttige activiteit gehad toch!

Snel naar de winkel om daarna nog even een dutje op de bank te kunnen doen alvorens naar mijn afspraak te gaan: een etentje met mijn goede vrienden en ex-huisgenoten. De vriendin had wederom heerlijk gekookt, een Singapoors gerecht als ik het goed onthouden heb. En heerlijke loempia’s, van kip met wortel. Het was verrukkelijk, ik bleef maar eten, maar het was vooral heel gezellig! We hadden elkaar al maanden niet meer gezien en gesproken en er was veel gebeurd. De laatste keer was op de begrafenis van de vader van één van mijn twee vrienden, en toen hebben we elkaar nauwelijks echt gesproken. Ik ging laat naar huis maar het was heel fijn om ze weer gezien te hebben.

En dat is het mooie van goede vrienden, je hoeft de deur niet bij elkaar plat te lopen om het goed met elkaar te hebben en als je elkaar een tijd niet gezien hebt, is het meteen weer goed en vertrouwd als je elkaar ontmoet. Dat heb ik met hen in elk geval! Maar we hebben ook niet voor niets negen jaar met elkaar in één huis gewoond.

Deze dag was in elk geval en mooi begin van de vakantie.

VAKANTIE!!!!

Ik voel het nog niet helemaal zo en kan het haast niet geloven, maar ik heb nu een maand vakantie! Het mooie weer begint er ook aan te komen, in elk geval voor even, dus ik heb er zin in.

Vandaag was nog een pittige werkdag met wat losse eindjes aan elkaar knopen en dingen in gang zetten, de pauze schoot er weer bij in. Maar aan het eind toch een redelijk bevredigend gevoel en hopelijk poppen er geen gedachten meer op over wat ik vergeten ben en niet een maand kan wachten.

De regenachtige dag maakte het niet moeilijk om te werken, de avondzon hielp me goed het los te laten. Een onverwachts avondje tennissen omdat iemand anders niet speelt, en morgenochtend weer, geven een fijn actief begin ook direct.

Ik moet nog denken aan een paar dagen geleden toen ik in de avond, het was al donker, mijn achterdeur open deed om een vlieg buiten de deur te laten, toen ik een enorm gesnuif hoorde. Ik schrok me rot en sloot snel weer de deur, mezelf natuurlijk verwijtend dat ik wel een erge bangerik ben. Ik dacht daarna dat het wel eens de egel geweest kon zijn die ik van het weekend zag, een hele dikke grote. Één van de katten uit de buurt was hem aan het besluipen, dus die kat heb ik weggejaagd. De egel waggelde een hoekje in aanvankelijk maar kwam er toch ook weer nieuwsgierig uit. Ik dacht misschien kan ik het wat water geven maar toen ik weer opkeek was ie weg.

Vanavond bij het tennissen was ik zo hyper als een konijn. Tjonge ik liep naar te kletsen en grapjes te maken, totaal onrustig en doodmoe zo bleek wel toen we naderhand een drankje namen. Door het rustige zitten en te luisteren naar allerlei verhalen over zwaartekracht en vacuüm op de maan, dat een hamer dat net zo snel of traag valt als een veer, werd ik steeds lomer en gaapte ik fijn wat. Het eerste moment van stil zitten en niets doen en lekker buiten zijn. Toen ik naar tennis ging zat de voordeur nog op slot! De hele dag niet buiten geweest. En dat was eerder deze week ook al het geval. Weer geen pauze genomen. Hoe moet dat straks in de winter!

Dus het was fijn dat ik toch was gaan tennissen in plaats van op de bank hangen. En mijn gevoel van vakantie moet nog steeds komen. Ik zal wel een week minstens nodig hebben om helemaal los te komen. Maar dat geeft niet, ik heb ruim de tijd.