Feestje 50 jaar

Afgelopen zaterdag 30 april heb ik mijn 50e verjaardag gevierd en wel door weer eens een feestje te geven. Normaliter heb ik daar een hekel aan en moet ik mezelf hiertoe enorm aanzetten. Gelukkig had ik een actieve ondersteuner aan Inge die vol verve al op mijn eigenlijke verjaardag ballonnen en versiering opgehangen had.Dus de sfeer was er al. En door drank te laten bezorgen via AH was het ook een eitje. Alleen te bedenken hoeveel drank dat dan moest zijn, viel nogal tegen. Ik had 67 mensen uitgenodigd, dus ging uit van de helft ongeveer (wat later ook aardig klopte). Maar dan moet je het drinkgedrag van mensen gaan inschatten.En dat is een hele andere tak van sport. Achteraf was het handig geweest ook die inschatting door twee te delen, dan was ik aardig in de buurt gekomen. Behalve wat bier betreft, want echt bierdrinkers heb ik niet in mijn vriendenkring zo blijkt.

Maar het begon al direct gezellig. Al om 20 uur kwamen de eerste gasten en voor ik het wist werd ik continue van hot naar haar gevraagd, en voerde ik uiteindelijk geen enkel volledig gesprek. Ik vond het ook leuk om nu mijn huis te laten zien die met allerlei verbouwingen, inclusief de nieuwe tuin toch wel ff anders was geworden in 2 jaar tijd. En ik kreeg gelukkig leuke reacties. Op zich ben ik zeer tevreden over alles wat er gebeurd is, het is allemaal precies gegaan zoals ik wilde, maar om de een of andere reden vind ik het dan toch ook wel belangrijk dat anderen het ook leuk of goed vinden. Met name mijn kunstgras voelde als een heikel punt. Daar heb je nu eenmaal voor- en tegenstanders in. En ja, het viel mee, maar ja, het is ook een kwestie van smaak. En als je je aantrekt wat de hele wereld vindt, dan heb je geen leven…

Veronica had een hele berg sushi gemaakt, wat een welkome afwisseling was. Maar ik had ook gerekend op een horde eters dus ook de hapjes waren dubbel aanwezig en kan ik voorlopig nog wel de nodige borrelnootjes en chips eten in de toekomst. De sapjes en fris daarentegen ging heel hard. Tja, veel vrienden wonen buiten de stad dus die komen met de auto…

Een ander leuke afwisseling was dat mijn collega Nico 11 jambees in de auto had liggen en voorstelde of hij die te voorschijn zou halen om met elkaar te spelen. Dat leek me een heel leuk idee en met mij genoeg anderen. De rest keek geamuseerd toe en een half uur lang was het een hels kabaal in mijn huis. Tot tuitende oren toe. Want jambees maken ongelooflijk veel geluid. Van de overburen hoorde ik dat ze benieuwd waren waar die herrie vandaan kwam… ik had niet alle buren gewaarschuwd, dus ik denk dat de nodige ook verrast zullen zijn geweest. Maar een half uurtje was zo voorbij.

En om 1 uur ging de laatste weg en kon het grote schoonmaken beginnen. Ik heb dat liever direct zodat als je de volgende dag wakker wordt je weer in een normaal herkenbaar huis bent, waar alles op zijn plek staat. En dat was gelukt. Al met al een geslaagd 50 jarig feest al heb ik wel door dat je vooral een feest voor anderen geeft als je niet oppast, want zelf heb ik nauwelijks iemand gesproken. Vraag me niet hoe dit kan, want alle drank was voor iedereen om zelf te grijpen, en ook de hapjes werden door anderen in de gaten gehouden. Voorlopig houd ik alleen nog maar kleinschalige verjaardagen, bij voorkeur beperkt tot twee… Of ik moet 100 worden… maar dan mogen anderen het voor me organiseren.

Advertisements

Halve eeuw: mijn Abrahamsdag

Woendag 27 april, 50 jaar geleden zag ik het licht voor het eerst, na 9 maanden in het donker, lekker dobberend op warm vruchwater. Nu 50 jaar later, is het af en toe best verlangen naar weer lekker dobberen zonder iets anders te doen.

Maar deze 50e verjaardag was een groot feest. Het begon met wakker worden met mijn liefje, die in bed voor me zong en vervolgens, net als vroeger, cadeautjes uitpakken op bed. En ze had zowaar een tas bij zich met verschillende cadeautjes. Een hele fijne verrassing.

En daarbij bleef het niet. We gingen ontbijten, ik kreeg te horen dat ik maar snel naar beneden moest komen, want er was wat. Op mijn pad stond een tuinstoel met daarop ‘een Abraham’. En vlaggetjes. en op alle lantaarnpalen in de buurt en over de hele schutting oranje ballonnen met een A4 Robert 50 jaar, 3 toeteren”. Dus ik natuurlijk denken wie dat gedaan konden hebben. En vooral wie er midden in de nacht speciaal uit hun bed waren gekomen om deze verrassing voor mij te regelen. Erg leuk!

De hovenier was ondertussen mijn tuin aan het afronden. Ik had nog lekkere gebak, vlaai met de krokante schelpbodem, mmm, heerlijk, met banaan maar nog lekkerder ook een vlaai met aardbeien. Op het werk had ik al getrakteerd dus dat had ik al weer achter de rug.

En, het was Koningsdag, dus een vrije dag! De beste uitvinding allertijden, de vlag voor mij uit. Die ochtend lekker gewandeld, het zonnetje scheen heerlijk ondanks alle waarschuwingen voor slecht weer. ‘s Middags mijn ouders op bezoek en ‘s avonds het Koreaanse restaurant Meishi uitgeprobeerd. En dat was echt de moeite waard! Bijzonder was het gerecht Bibimbap, een Koreaanse specialiteit die ook echt lekker is. Hoewel het Koreaanse eten schijnbaar heel pittig is, hadden ze het redelijk eetbaar gemaakt, Europees heet zogezegd. En heerlijke verjaardag dus.

En thuis Abraham maar ff te drogen gelegd in mijn schuur. Want helemaal droog had ie het niet gehouden. Bedankt vriende voor die leuke verrassing!!!

Overpeinzingen 2015

 

De laatste paar uurtjes van 2015 zijn een mooi moment om het jaar eens te overpeinzen. Als ik eerlijk ben was het een zwaar jaar, vooral gericht op herstel van een burn-out, zorgen om de geestelijke en lichamelijke gezondheid van mijn ouders, herstel van een operatie aan mijn neusholten (poliepen). Verder maakte ik kennis met een nieuwe term ‘plastic soep’, die mij weer extra zorgen bracht ten aanzien van onze leefomgeving over de vervuiling van het open water met plastic deeltjes. Het gevoel van onmacht en wanhoop is voor mij vergelijkbaar met hoe ik zure regen zoveel jaren geleden heb beleefd. En 2015 was vooral een strijd met mezelf, om rust te nemen, niet teveel hooi op mijn vork te nemen, en anderzijds te genieten van alles.
Er waren ook mooie hoogtepunten. Zoals het ontmoeten van Inge. En ook het vieren van 25 jaar verlenging van mijn leven, mijn transplantatiedag. Onvoorstelbaar hoeveel liefde ik bij de receptie kreeg. En ook de bijzondere momenten van televisie- en radio-opnames. De aandacht die dat gaf ook van heel veel collega’s die me ineens ook een stuk beter gingen leren kennen. En het aangaan van een nieuwe uitdaging in het werk, door een nieuwe functie aan te gaan en het vertrouwde beetje bij beetje los te laten. Ja, ik heb mooie bijzondere ontmoetingen mogen beleven in 2015. Naast strijd dus ook veel geluksmomenten. En zo is het leven.
2016 zal wellicht niet veel anders zijn. De gezondheidszorgen rondom mijn ouders nemen niet af, zij worden nu eenmaal ouder. Het werk biedt veel uitdagingen en kansen. Maar dit betekent ook meer inspanning en stress en tja, hoe bewaak ik de balans. En zal ik in staat zijn mijn grenzen goed te kunnen bewaken. Want uiteindelijk is er maar 1 ding belangrijk: Gezondheid. En daarmee direct verbonden: Geluksgevoel. Ik hoop in 2016 nog meer met beide benen op de grond te kunnen blijven staan, in het nu te kunnen blijven leven, de zorgen voor morgen te bewaren. Wellicht dat de dru yoga en mindfullness meditatie, die ik dit jaar gestart ben, me daarbij zullen helpen. En vooral mijn geluksgevoel te kunnen blijven voelen.
Vanavond zit ik alleen de laatste uurtjes van het oude jaar uit te zitten, en het nieuwe jaar af te wachten. Ik heb hier bewust voor gekozen, net als vorig jaar. In deze kerstvakantie heb ik zoveel zaken op orde gebracht, dat het even tijd wordt om rust te nemen, om stil te staan, om bewust om me heen te kijken, en te bedenken dat alleen zijn niet automatisch eenzaamheid betekent. Ik ben nu even alleen, Inge is er nu even niet. Maar gelukkig weldra wel weer. Bewust te worden van mijn gemis, van mijn verlangen, van mijn gevoel, is confronterend, maar ook heel heilzaam. Ik laat me veel met de stroom meegaan, dus het is goed af en toe even een tak vast te pakken om te zien waar ik beland ben, waar ik vandaan kom, en waar ik heenga.
Nu ga ik richting 2016. Wie had dat gedacht. 2016 gaat weer heel veel mooie momenten brengen. Het jaar waarin ik 50 word en ik dit groots hoop te vieren. Waarin ik weer oude vrienden hoop te ontmoeten, en nieuwe ontmoetingen hoop te mogen beleven. En ook spannende momenten, en wellicht verdrietige momenten. Het hoort er allemaal bij. Ik hoop dat ik er dan ook zo rustig en overdenkend naar kan kijken. En over een jaar, in de laatste uren van 2016, hoop ik dat ik vaak verrast ben doordat het leven. Dat ik weer veel liefde en warmte mag ervaren. en nieuwe ervaringen kan delen.
Ik wens iedereen toe, dat wensen vervuld worden, dat (gevoel van) leegte gevuld mag worden. Dat we in staat zijn onze hulpvraag te stellen. Want we moeten veel zelf doen, maar niet alleen. Dat we onze rijkdom niet in materieel bezit, maar in geestelijke rijkdom weten te vinden. Dat we eerlijk durven te zijn naar ons zelf toe en naar anderen. En vooral dat we gelukkig mogen zijn, zoveel als mogelijk. Dat we geloven in onszelf, in onze eigen kracht. Dat we ons realiseren wat echt belangrijk is en ons niet blindstaren op ogenschijnlijk geluk van anderen. Dat wens ik mezelf en iedereen toe.
En tot slot: ik voel heel veel dankbaarheid. Naar mijn vrienden en familie en naar het leven. Dat ik dat nog lang mag blijven voelen.

 

Nu 25 jaar een nieuwe adem en een nieuwe kans op leven

Het is nu 25 jaar geleden dat mijn oude leven eindigde en mijn nieuwe begon. Er is zoveel gebeurd in die 25 jaar, meer dan ervoor. Het was onvoorstelbaar voor mij dat ik ooit een leven zou kunnen leiden zoals anderen dat leken te hebben. Gezond te zijn zonder me druk te hoeven maken over gezondheid, geen dagelijkse angst meer over hoe het verder zal gaan. Vooral in het laatste jaar voor mijn transplantatie, waarin angst en onzekerheid afgewisseld werden met onvoorstelbaar mooie ontmoetingen en belevingen. En toen kwam het moment van het nieuwe leven, vol van keuzes die ik nooit kon nemen, en ook niet geleerd had te nemen. Het leven is zo vol van keuzes, van mogelijkheden, van kansen, dat je soms niet meer weet wat je moet kiezen, dat je soms de kans niet durft te grijpen omdat je niet weet waar het toe zal leiden. Wat ooit ook op zijn eigen manier vertrouwelijk was, is ineens helemaal niet meer vertrouwd. Een nieuw lichaam, zo lijkt het, dat anders reageert dan voorheen.

Afgelopen week was ook zo’n week, waar ik eerst helemaal geen zin in had, tegenop zag. Ik wil niet op een podium staan, in de spotlights. Ik weet niet hoe ik me dan moet gedragen. Dat heb ik nooit echt geleerfd zo lijkt het. Maar ik weet dat ik iets moet. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn, de bijzondere mensen die alles voor me betekend hebben, die liefde en aandacht gegeven hebben, die gemaakt hebben dat ik er nog ben. De donorfamilie, de donor zelf, de vrienden die het benodigde geld bij elkaar haalden, de doctoren die het aan durfden te gaan de medische grenzen van Nederland te verkennen en ze over te gaan, hun nek uit steken en investeren in nieuwe kansen voor veel Cystic Fibrosis patienten. En vooral mijn dankbaarheid ten aanzien van mijn ouders, mijn broer en mijn zus, zonder wie ik het nooit allemaal had volghouden. De onvoorwaardelijke, onvermoeibare en oneindige liefde en zorg die zij mij gegeven hebben, maar ook de wanhoop en onmacht, de angst en onzekerheid die zij doogemaakt hebben.

Helaas ontbraken twee heel belangrijke personen voor mij. Mijn zus Ellen, die rond deze tijd ook overleden is in 2007, en die ik nog dagelijks mis. Die in alles wat ik meemaakte naast me stond en me beschermde ook als ik het zelf niet wist. Die doktoren vertelden mij niet lastig te vallen als ik niet sterk genoeg was. En dr Van der Bosch, mijn tweede vader, die dag en nacht in het ziekenhuis verbleef om de transplantatie tot een succes te laten worden en daarbij heel veel van zijn tijd aan mij, aan het ziekenhuis gaf, die hij niet aan zijn gezin gaf. Die altijd klaar stond om mij te steunen en op te vangen als ik dacht dat er iets mis was. Die mij het vertrouwen heeft gegeven dat het allemaal wel goed zou komen.

Dus zei ik ja tegen de media, die bereid was mijn verhaal te brengen, zodat anderen ervan horen, zodat ze weten wat het betekenen kan om in een uitzichtloze situatie te zitten en te weten dat je die voor een ander helemaal kan veranderen. De media, in dit geval het radioprogramma Op Weg Naar Morgen op NPO1 op woensdag 11 november, en televisieopname van U Vandaag bij RTV Utrecht, hebben op mooie wijze mij de kans gegeven mijn verhaal te doen. En daarna bij de radio Utrecht Komt Thuis. Om ook een interview te hebben met het AD die op zaterdag 14 november in de krant stond. En Een Vandaag die opnamen heeft gemaakt waarvan de uitzending is uitgesteld in verband met de ellende in Parijs die IS veroorzaakt heeft.

En als klapper op de vuurpijl een geweldige receptie in en van het St. Antoniusziekenhuis, waarbij ik met een aantal van mijn dierbare vrienden en mijn familie samen dit feest kon vieren samen met mensen van het ziekenhuis van toen en nu. 25 jaar nieuw leven! Ik ben dankbaar en vol goede hoop dat ik dit nog lang mag meemaken.

Bedankt iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt.

Verademing

Op 24 augustus mocht ik weer wat poliepen uit mijn neusholten laten halen. In 2004 mocht ik dit ook ondergaan. Er zat een ontsteking in mijn neusholten die maar niet overging doordat poliepen de doorgang versperden. Ik had natuurlijk helemaal geen zin, voelde me erg goed juist voor die tijd na een heerlijke twee dagen in Castricum te zijn geweest en op zondag genoten te hebben van de sauna. Maar ik was er wel klaar voor.

Maandag moest ik rond 9 uur in het UMCU zijn maar ik bleek pas om half 12 aan de beurt te zijn. Het was goed om even wat tijd te hebben om daar te ‘aarden’ en ook, na afscheid van mijn ouders, even alleen te zijn, als psychische voorbereiding. Operatie nieuwe stijl voor mij, want na een lange rit er naartoe, begon dr Ligtenberg eerst met een briefing met de aanwezigen. Heel bijzonder. Toen diep ademend in een mondkapje en met toedienen van het ‘slaapmiddel’ zag ik langzaam de wereld wegzakken… weer een hele aparte ervaring om bewust van te zijn.

Twee uur later werd ik wakker omdat iemand zei dat de operatie geslaagd was. Ik kon mijn ogen echter niet open krijgen. Gedurende een uur werd mijn omgeving vanuit de waas steeds scherper tot ik weer helemaal bij was, liggend op de uitslaapkamer. Een heerlijk raketijsje deed wonderen voor mijn ietwat geirriteerde huig van de tube van de beademing.

Terug op de kamer begon het ritueel van alledag: pijnstillers nemen, controles, maaltijden kiezen en opeten, bezoek, en vooral lezen en uitrusten. De eerste nacht was een drama, want de vier tampons, in elk neusgat twee, belemmerden de ademhaling totaal en door de mond ademen was een drama. Vooral mijn lippen werden droog. De 8 uur die ik ‘sliep’ heb ik ongeveerd 32 dutjes gedaan, want telkens moest ik wat water nemen in mijn mond om de droogte weg te nemen. De tweede nacht ging dat beter, want ik had labello op mijn lippen gedaan. Telkens in slaap vallen ging makkelijk, want ik was moe genoeg, maar in slaap blijven minder. Toch 8 dutjes gedaan ongeveer…

Woensdag was het D-day: de tampons zouden eruit gaan. Die ervaring wil je iemand graag onthouden… vorige keer was dit al een drama, deze keer werd dit een groter drama. Er bleef bloed in mijn keel stromen na het weghalen van de tampons. Ik werd misselijk van mijn eigen bloedgeur maar vooral ook bleek en viel bijna in zwijm. Suikerwater hielp me snel op de been en helaas moesten in de rechterneusholte toch weer tampons ingebracht worden. Nu begrijp ik waarom ze dit onder narcose doen. Allemachtig, een staaf recht je neus in duwen… daar word je niet blij van. Maar het bloeden stopte en uitgeput werd ik weer in bed gebracht. Na 2 uurtjes slapen voelde ik weer energie terugkomen. En de linkerneus was nu wel open! Die nacht was al een stuk beter, al zat mijn linkerneus flink te pruttelen van restanten van de operatie. Tijd om te spoelen dus.

Spoelen werd donderdag in gang gezet. En al snel kon ik gewoon weer ademen door mijn neus. Wat een verademing! Het begin van herstel. Maar vrijdag zou de rechterneus ontzet worden en ik zag er erg tegen op. Woensdag had me toch weer een aardig trauma opgeleverd: herinneringen van onmacht, overgeleverd zijn aan anderen en ook wel angst voor… in elk geval geen controle hebben over mijn eigen lichaam. Donderdagnacht had ik een heftige nachtmerrie die zelfs terugkeerde nadat ik naar de wc was geweest… en toen kwam vrijdag.

Ik moest iets langer wachten op de zaalarts die de actie weer zou uitvoeren. Zij had er alle vertrouwen in, ik moest die nog vinden in mezelf. Maar een kort dutje ervoor maakte dat ik goed uitgerust was. Ik trok mijn t-shirt uit, want de vorige keer was die toch niet ongeschonden uit de strijd gekomen, en zat daar deels ontbloot weer op de stoel. Na het uithalen van de tampons kwam er een kleine bloeding maar mijn keel bleef droog. Ik voelde me wel een beetje lullig, daar in mijn ontblote bovenlijf zittend… maar vooral ook opgelucht. En de neus was zodanig vrij dat ik er ook doorheen kon ademen… de tweede maal een verademing.

En toen ging het snel. Hop naar huis. Heerlijk naar mijn eigen bed. En starten met spoelen. Want na zo’n operatie moet je nog zo’n twee weken je neus met zoutwateroplossing spoelen om de bloedresten en korsten te verwijderen…. en dat is tot nu toe geweldig gegaan. Geen nabloedingen, en een heel ruim gevoel in mijn neus. Dus al met al een hele geslaagde operatie! Het kost wat bloed, zweet en tranen, maar dan heb je toch wel wat…

Vakantie

Mijn drie weken vakantie zitten erop. Ik had niets gepland qua bestemming en het is voorbij gevlogen. Het was vooral een uitetenvakantie.

Zo heb ik heerlijk gegeten bij restaurant Blij, wat op herhaling was, maar zeer lekker en verrassend eten. Ook het principe van keuze om SamSam te doen, wat wil zeggen dat je voor dezelfde prijs twee voorgerechten kan kiezen en twee hoofdgerechten, zodat je meer kan ‘proeven’  van  hun heerlijke kaart.

Daarnaast een voor mij nieuw restaurant Zies uitgeprobeerd, aan de Twijnstraat in Utrecht. Ook perfect en geweldig en lekker. Het is het waard nog eens heen te gaan.

Verder geluncht met mijn vader bij restaurant Vuur op de weg van Baarn naar Hilversum, waar je twee kreeften voor de prijs van 1 kunt eten. Niet dat ik dat doe, maar mijn vader des te liever.

En leuk en lekker was Kasteel Kerckebosch in Zeist, waar je in de middag wel om de grote kaart moet vragen als je uitgebreider (lees grotere porties) wilt krijgen van hun lekkernijen.

En last but far from least: restaurant De Melodie in Soest. Dit nieuwe restaurant is nu 6 maanden open en looptzeer goed. Terecht ook, want het eten is echt overheerlijk! De ingredienten hebben elk een speciale behandeling gehad en de eigenaar/chef kok legt graag uitgebreid uit wat die behandelingen zijn geweest. Met veel passie en trots maar ook bescheidenheid legt hij uit hoe zalm 6 uur in de gin gelegen heeft, hoe de mul op 52 graden is verhit en noemt het op, teveel om te onthouden. Ook hier moet je voor de lunch vragen om de ‘grote’ kaart, anders krijg je de standaard lunchkaart, waar broodjes opstaan. Waar niets mis mee is overigens, maar je mist wel het nodige ermee. Avondeten kan ook, is vaak vooruit gereserveerd, dus wees er snel bij. En nee, ik heb een aandelen 🙂

In deze vakantie heb ik ook de sauna drie keer bezocht, en heb ik voor het eerst Sail meegemaakt. Mijn vakantie eindigt met een opname in het ziekenhuis deze maandag 24 augustus vanwege poliepen in mijn neusholten. Weliswaar gepland maar zin heb ik er natuurlijk niet in. Dus ff afzien komende week en dan hoop ik nog wat tijd over te hebben om plezier te hebben naast herstel voor de lange periode van werken weer begint en de volgende vakantie nog niet in zicht is….

Stockholm City Trip

Van 5 tm 9 juni ben ik met vrienden naar Stockholm geweest. Wauw, wat een heerlijke stad. En zoveel water! Ik wist niet dat Stockholm uit alleen maar eilandjes bestond tot een collega vroeg op welk eiland mijn hotel stond… De afstanden zijn daarmee ook gigantisch, helemaal als je hotel bij de Ikea buiten de stad is, maar het Dialog Hotel was weliswaar zeer laag geprijsd maar niet laag van kwaliteit. Prima bedden en lekker ontbijt. De eerste desillusie van het betreden van een barak was daarmee al snel weg. Nadeel is wel dat je dus de hele dag op pad gaat en alle spullen voor die dag mee moet nemen, want even tussendoor naar je hotel is er niet bij. Of je moet met de auto zijn…

De sfeer in Stocklholm was ook heerlijk. Veel mensen op straat zonder het gevoel te hebben dat het druk is. Leuke marktjes, mooie historische gebouwen… verbazingwekkend om te horen dat de socialisten na de oorlog van plan waren ‘opnieuw te willen beginnen’  door eeuwenoude wijken met historische gebouwen plat te gooien voor sociale woningbouw. Gestoord, die socialisten! Gelukkig stak daar 1 man een stokje voor, van beroep architect, door in de krant aan te geven welk monumentaal gebouw die dag rijp voor de sloop was, met zijn historie en al. Dat gaf genoeg commotie om de zich oppermachtig wanende socialisten tot inkeer te brengen.

image

Ook fietsen door de stad is geen probleem en zelfs een geweldige manier om de stad even snel te doorkruizen want alles lopen is niet te doen.

image

Met het prachtige Stadhuis waar de Nobelprijs wordt uitgereikt. Bij die gelegenheid zijn er 1300 gasten, waaronder koning en koningin, met een diner in de Blauwe Zaal die rood is, waarbij elke  gang binnen 4 minuten opgediend wordt dankzij 200 man bediening. En een gouden zaal waar gedanst wordt na het diner. En een prachtig Koninklijk Paleis dat ik helaas niet van binnen gezien heb. En een must is zeker een boottochtje over al dat water met verschillende eilandjes om aan te leggen. Kortom geweldig genoten van vijf dagen Stockholm, een aanrader.