Reünie lagere school

Zondag had ik de reünie van mijn lagere school: voor het eerst in 30 jaar zou ik sommige mensen weer terug zien! Ik heb op de Ark (nu De Duif) in Heiloo gezeten, en in de vijfde klas ben ik naar een andere school gegaan met de helft van de klas, omdat onze school te klein werd: we hadden 37 leerlingen in klas vier (nu groep 6). De toenmalige leerkracht Joop was 22 jaar (!), dus dat moet onvoorstelbaar moeilijk voor hem geweest zijn. Maar we bleken goed hanteerbare kinderen te zijn. Natuurlijk 🙂 We woonden in een nette buurt, net dorp, weinig rare dingen nog in die tijd, voor zover ik me bewust was natuurlijk.

Het elkaar ontmoeten was een waar feest van op zoek gaan naar herkenningspunten in het gezicht, want iedereen is natuurlijk een stuk groter en soms forser dan vroeger. Sommigen waren direct herkenbaar, alsof ze niets veranderd waren, en bij anderen moest ik diep in de ogen kijken of me alleen op de kern van het gezicht concentreren. Sommigen had ik maar kort mee in de klas gezeten dus die herkennen was al een stuk moeilijker. Maar vrij snel voelde het heel snel vertrouwd gek genoeg! Ik realiseerde me later dat ik toch in een belangrijke fase met hen leefde, in een tijd dat alles nog veilig leek, zorgeloos bijna, geen bewustzijn van wat er allemaal komt, leven bij de dag. 

Ik voelde ook een soort melancholie: was het nog maar zo als toen, dat ik me niet druk hoefde te maken, alleen maar bezig met mijn omgeving en mezelf. Natuurlijk ben ik waarschijnlijk alles aan het romantiseren, want toen was er natuurlijk ook van alles, aan ergernissen, frustraties, onbeantwoorde liefdes, spanningen over schoolresultaten, musicaloptredens… heel veel dingen leren, die nieuw zijn. Dat houdt nooit op.

We kletsten van 2 tot 6 uur, zonder problemen, en een fix aantal ging ook mee eten in Alkmaar bij restaurant Bios. Een leuke gezellig restaurant met opvallend lekker eten in hartje centrum van Alkmaar. Het bleef gezellig, te horen wat iedereen met zijn leven had gedaan tot nu toe, waar men woonde, en wat herinneringen aan vroeger ophalen. Gek genoeg had ik niet zo heel veel herinneringen meer. Ik merk dat de jeugd heel vluchtig leeft, wat vorige week geweest is weten ze vaak niet meer. En dat gold voor mij ook natuurlijk.

Bij het weggaan van school, als laatste, op weg naar Alkmaar, en ook na het afscheid na het eten voelde ik een raar gevoel van gemis, teruggeworpen op mezelf, terug naar mijn eigen leven. Me afvragend wat ik met mijn leven gedaan heb, als ik al die mensen hoor die zo gesetteld zijn, met gezin, en carrières…. Ik weet dat het allemaal maar schijn kan zijn, of dat je de dingen van een ander niet altijd maar als beter moet zien, het groenere gras van de buren… Soms voelt het alsof ik niet de kansen heb gekregen die anderen hebben gehad, dat er slechts strijd is geweest, vooral ook als de transplantatie als hoogtepunt in mijn leven in de reünie over tafel gaat.

Daar doe ik mezelf natuurlijk te kort mee. Maar af en toe vraag ik me af hoe mijn leven zou zijn gegaan als ik net als hen gezond was geweest, welke keuzes ik had gemaakt, welke kansen ik zou hebben gekregen. Ik ben een rijk mens met mijn ervaringen, zonder meer, en af en toe afgunstig, maar overall weet ik dat ik een gelukkig mens mag zijn, met alles wat ik heb en wie ik ben. Tenslotte heeft het ook weinig zin anders te willen zijn, ik ben wie ik ben, met mijn voors en tegens. Wat een reünie al niet te weeg brengt…. Het was echter fijn sommigen weer te zien en te spreken! En het gevoel van toen even terug te krijgen.

Advertisements

Inhaalrace

De laatste tijd kom ik niet echt tot het schrijven van mijn blog. Of ik ben te druk, of geen zin, of de activiteiten volgen elkaar zo snel op dat er geen tijd is om het bij te houden. Dus ff een samenvatting van de hoogtepunten 🙂

Om te beginnen kan je heerlijk all-you-can-eat-sushi eten in …. Veenendaal of all places bij Kiyoshi. De kaart is iets minder gevarieerd wat betreft de maki's, maar er zijn een paar afwijkende keuzes en het concept is vertrouwd, zoals alle grote jongens het doen. Heerlijk genieten dus in een mooie ambiance, vergelijkbaar met Shabu Shabu in Amersfoort. En ze zijn zelfs op zondag open! En dat voor Veenendaal! 

Daarnaast de leuke lachwekkende film Rien à déclarer gezien. Dezelfde regisseur en acteur te weten Dany Boon, als Bienvenue chez les Chti's… maar wel even een andere toon met Benoît Poelvoorde, die sterk is als 'raciale' Belg. Ook van Podium bekend o.a. De strijd tussen Franse Fransen en Belgische Fransen wordt op de grens van uitgevochten.

De tenniswedstrijd op het open toernooi bij de meest afgelegen club van Utrecht laat ik verder maar voor wat het is. De wedstrijd was spannend maar ja, ik heb niet gewonnen en daar wordt het toch wel eens tijd voor. Binnenkort de clubkampioenschappen van Domstad, dus misschien win ik eens een set of zo… voor het fijnere gevoel zogezegd.

En last but nog least CFBeach Dance te Bloemendaal, op 18 juni. Hoewel het weer het afliet in heel Nederland was het toch aardig tot mooi weer, ondanks de enorme wind, in het zonovergoten Bloemendaal. Vanaf 16 uur aardig wat zon al was ik toen nog fijn in Utrecht… Toen ik kwam kon ik nog wat zon meepikken. Echt geweldig bleef het niet. De sfeer was echter opperbest. Het was jammer dat de dj's binnen moesten spelen, en dat er ook niet heel veel mensen op waren komen dagen, maar het was des te gezelliger omdat er veel meer persoonlijke aandacht mogelijk was zo: samen in de gezellige ruimte van Woodstock, met weer de speciale CF tent. Veronica had het weer geweldig georganiseerd met haar crew. Ik heb genoten tot in de late uurtjes in elk geval. Zelfs DJ Jean was weer van de partij! Voor hen die er niet waren, je hebt wat gemist, volgend jaar is er vast weer een nieuwe kans, ongeacht het weer.

Hopelijk kan ik vanaf nu weer de gebeurtenissen beschrijven als ze net plaats gevonden hebben…

Want het wordt weer druk met een reünie van de lagere school, biodanza op het strand van Scheveningen als het weer het toelaat en eindelijk de baby van vrienden zien voor het jochie al naar school gaat…

Oh, en ik heb na 20 jaar eindelijk de weekpillendozen ontdekt. In plaats van twee keer per dagen pillen uit doosjes drukken, gewoon één keer per week alles klaar maken. De doorgewinterde slikkers weten het mogelijk al jaren, maar ik ben er nu toch ook aan. Het scheelt een boel tijd zo 's ochtends, je hebt in no time een handje pillen door het strotje geslikt, kan ik weer vijf minuten langer slapen 🙂

 

Eigentijds Festival

Vorige week donderdag ben ik, tot en met zondag 29 mei, naar het Eigentijds Festival geweest. Dit festival staat bekend als spiritueel en ecologisch, het is vooral een festival waar je allerlei zaken rondom 'human interest, loskomen van het verstand, dichterbij je gevoel komen, bij het NU, bij dingen die groter zijn dan dagelijkse zorgen over werk, geld… aards, maar ook weer niet. Je vindt er workshops als Mindfullnes, Tantra, Massage, Yoga, Sjamanisme, muziek en dans, met biodanza en de vijf ritmes, Trance dans, healing, aura reading, handlezen, noem maar op. En daarmee zo divers dat er ook verschillende mensen op afkomen. Ook dus mensen zoals ik  :-)

Ik ging er alleen heen, zeer tegen mijn zin, omdat ik niet graag alleen op dingen af ga gek genoeg. Maar ik koos voor een blokhut als verblijf, zodat ik in elk geval niet hoefde te kamperen. Een goede keuze zo bleek, want het was bitter koud 's nachts, de grond was nog lang niet warm. Ook was het regenachtig dus een waterdichte tent was wel zeer wenselijk. Nu is de blokhut ook geen hotel, het is een ruimte met bedden, qua breedte vergelijkbaar met de bedden van een onderzeeër volgens mij. Maar droog en warm, en ook gezellig. Ik zat met vier mannen in de blokhut en we hadden zowaar ook een beetje hetzelfde ritme qua slapen. Met oordoppen in was het slapen ook prima, al slaap ik op dit soort plekken nooit lang. 

Ik heb geweldige workshops gedaan, zoals kennismaken met Mindfullnes, Integratieve massage (o.a. pulsing), Thaise Yoga massage, Vijf ritmes, Seksualiteit als Basis, Op adem komen… wil je nog meer weten hierover dan adviseer ik je naar de site van het eigentijds festival te gaan. Ook heb ik in mijn eentje ongelooflijk makkelijk contacten gelegd, ik was er zelf verrast over. In het begin nog onwennig, aan het eind volleerd in het maken van contact. Ook waren er een paar mensen die ik al kende, die ik slechts toevallig tegen kwam, want er waren zo'n 1800 mensen! In Vierhouten was de halve camping afgehuurd, al weer voor de 18e keer (al riep iemand dat het al de 20e was). 

Je komt hier niet voor 1 dag, je komt direct voor alle vier de dagen. Dat is ook logisch want je wilt met elkaar in één stemming, in één sfeer, in één energiegolf blijven. En dat er veel energie rondgaat, dat is te merken. Gezinnen, stellen, alleengaanden, van allerlei pluimage, kan je er vinden. Ik weet dat ik verkocht ben en volgend jaar weer wil. Al is het maar alleen voor de mensen.