Museum De Pont Tilburg

Zondag ben ik naar museum De Pont in Tilburg geweest. Dit museum werd in mijn cursus moderne cursus aanbevolen als ‘the place to be’ dus daar moest ik dan ook heen. Het museum is gehuisvest in een oude textielfabriek, en ligt ‘op een achterafje’ dat je je afvraagt, zeker als het minder druk is als deze dag, of het wel open is. Maar het was zeer zeker open. Er waren welgeteld maximaal 10 mensen en op zo’n ruimte lijkt het dan wel dat je alleen in het museum rondloopt. In de verschillende opslagruimtes, af te sluiten met stalen deuren, zijn verschillende kunstwerken opgehangen en dat geeft een aparte sfeer. En de grote ruimte geeft een goede mogelijkheid via allerlei tussenwandjes geïsoleerde ‘hallen’ te creëeren. Ik vond het een waar genoegen daar rond te lopen!

Depont We begonnen maar eerst een bakje te doen, op een lege maag wil ik geen museum rondlopen, want dan kan je niet genieten van alles, dan ben je met andere dingen bezig. En de kunst was zeer de moeite waard. De ‘main’ tentoonstelling was van Anton Henning. Hij heeft hier nu tekeningen hangen en schilderijen die veel beweging in zich hebben door het werken met lijnen die in alle bochten gaan. Ook zijn op verschillende werken schaars gekleedde dames te zien, al moet je wel heel goed kijken bij sommigen om het te zien. Echt veel moet je er dus niet van voorstellen in die zin. Zijn werk vond ik niet allemaal even mooi, maar interssant, zeker ook de tekeningenserie van de Mattheus Passion, waar hij in een stuk of 10 tekeningen het lijdens verhaal afbeeldt. Zijn kunst is zeer hedendaags te noemen, beginnend in de jaren 80 tot en met heden. Dat is het leuke van dit soort tentoonstellingen, je bent niet bezig met het verre verleden maar met het directe verleden en het heden. Tenslotte is de kunst van gister al weer geschiedenis. Daarom werd ik ook netjes gecorrigeerd toen ik het moderne kunst noemde en geen hedendaagse kunst.

Verder zijn er werken van Bill Viola te zien, met name het vijfluik, vijf lijsten met in elk een filmpje van een vrouw die in een klooster zit en in verschillende ruimtes tegelijk bezig is, heel langzaam. Het is net of je naar een Harry Potter-schilderij zit te kijken, waar ook de personen bewegen. En ook zijn film ´The Greeting´, waarin hij een filmpje van 45 seconden heeft opgerekt naar 10 minuten, waardoor alle bewegingen, gezichtsuitdrukkingen, gesproken woorden, enorm vertraagd worden en daardoor zeer interessant om te observeren. De film gaat over twee vrouwen die met elkaar praten, in de achtergrond zie je nog twee gestalten iets doen. Dan komt er een derde vrouw bij die het geheel completeert. Erg leuk om te bekijken!

Foto_2 En ook Katharina Grosse ´hangt er´, met een mooi wazig groen schilderij, vol beweging, René Daniëls, Marlene Dumas met de vier babies die er ‘eng’ uit zien hoewel ze eigenlijk heel normaal zijn en daarmee uitdrukkend dat baby’s meestal als mooi beschouwd worden maar als ze geboren worden er maar eng rimpelig uitzien. Michel Francois, met bijzondere foto’s die een eigen verhaal vertellen en Naoya Hatakeyama, met foto’s van kleurrijke achtergronden die door waterdruppels vervormd worden. Gerhard Richter, die portretten van grote bekende mensen heeft gemaakt maar zodanig dat als je dichtbij staat het net is of ze vervagen, maar als je veraf staat ze haarscherp in beeld zijn, heel gaaf, echt prachtig. Marien Schouten met een prachtige ruimte vol met groen glazuren tegels. Allemaal kunstenaars die op hun manier naar de werkelijkheid kijken of een beleving vastleggen, een gevoel en soms iets uitbeelden dat is wat je ziet en meer niet.

Kakatoe Het laatste half uurtje van de dag zijn we nog een kennismakingsrondje gaan maken door het Natuurmuseum dat direct tegenover het station is. Ook een prachtig museum dat de cyclus van het leven probeert weer te geven: van de voortplanting tot het doodgaan en overgaan in fossielen. Je vindt er veel opgezette dieren in allerlei soorten, en stukken steen, fossielen, prehistorische dieren… vooral voor kinderen erg interessant maar ik had ook wel graag langer dan een half uurtje rond gelopen. Misschien een volgende keer.

Al met al een heerlijke dag musuem, in een stad dat vol kermisgeluid en -plezier was al snap ik niet goed waar die mensen een plezier aan beleven. Nee, wellicht was het het beste moment om het museum te bekijken, in alle rust en ruimte. Voor mensen die nieuwsgierig zijn naar hedendaagse kunst is dit musuem De Pont zeker een aanrader om naartoe te gaan!

Advertisements

Harry Potter a/t Half Blood Prince

Zaterdag ben ik naar The Half Blood Prince geweest van Harry Potter… En het was weer een feestje. Ik vind het zo geweldig in beeld gebracht. Ik mis weliswaar de fantasybeleving die ik zelf bij het lezen van het boek had, maar de effecten, zoals in het begin als er dwars door Londen gevlogen wordt, duizelingwekkend! Ik was dit jaar duidelijk meer gecharmeerd dan vorig jaar, waarom weet ik niet zo goed, er gebeurt alles met elkaar minder voor mijn gevoel en alles lijkt een aanzet tot het volgende deel te zijn, maar toch. De verfilming is nog steeds prachtig en het is weer een aardige zit, maar de tijd vliegt voorbij. Dus wederom genieten geblazen voor degenen die nog gaan.

Blij met niets

Een mens kan soms zo blij zijn met niets. Ik heb gister een nieuwe vuilnisbak gekocht. Ik had de mijne volgens mij al 20 jaar. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik kan me niet voorstellen dat er iemand kan leven van de verkoop van vuilnisemmers. Als iedereen 20 jaar met zijn vuilnisemmer doet, is de doorlooptijd van de verkoop wel heel erg laag. En dan de blijdschap die je kan hebben van zo’n ding.

Mijn vorige was van hard plastic, continue schimmel op lastige plekjes, lastig open te krijgen met de handen vol, en bovendien verkleurd van wit naar vaalgeel, en een enorme scheur inmiddels door de deksel heen. Dus aan vervanging toe. En nu heb ik een weliswaar niet mooie maar wel functionele grijze met een handige hendel voor de klep, geen voetgedoe of zo, maar eenvoudig.

Opzienbarend of wereldschokkend nieuws? Zeker niet, maar wel elke keer als ik iets weggooi even een blij gevoel. Wat wil een mens nog meer. Genieten van het kleine noemen ze dat, of blij zijn met niets…

Bowlingfever

Vanavond ben ik weer sinds tijden gaan bowlen. Twee uur met zijn tweeën gooien, het is me een aardige tijd. Helaas voor mijn andere vriend was de bliksem ingeslagen in de leidingen van het traject Gouda-Utrecht, anders waren we met zijn drieën geweest. De eerste twee uur wilde de vorm maar niet komen. Ik voelde me al honds moe na het werk, het was ook ongelooflijk klam weer, en de regenbui was al half begonnen toen ik naar huis reed. Dus met een Chineesje achter de kiezen eerst een half uurtje uitpuffen op de bank kon de strijd beginnen. Mijn bowlinggezel zei dat hij ook last had van die warmte, vooral in de loop van de middag en er helemaal slaperig van werd. Ik ben blijkbaar toch niet de enige.

Hoe dan ook, de vorm wilde maar niet vlotten, er kwam niet of nauwelijks een strike uit mijn handen, ondanks dat ik prachtige potentiële strikes gooide… tot de laatste vijf minuten en ik besloot gewoon dwars door het midden, recht toe recht aan te gooien. En patch, zes strikes achter elkaar!!! Gewoon op zijn ouderwetse manier á lá knikkeren mikken op de midden pin en dwars over het midden gooien… ik stond er versteld van hoe makkelijk het ineens ging. En baalde dat ik al die tijd zo moeilijk had lopen doen.

Maar ja, het werd echt veredeld knikkeren, maar gooide wel direct mijn hoogste score van de avond met 198 punten. Dus wij direct een half uur verlengen, want met zo’n gevoel wil je natuurlijk niet stoppen! Maar ja, gek genoeg was ik meteen ook over mijn hoogtepunt heen en was het toch minder. Het blijft moeilijk, stoppen als het goed is, en niet als je al weer begint te verliezen… Volgende keer beter. En dat zal gauw zijn want de bowlingfever is weer toegeslagen.

Sauna Elysium Bleiswijk

Zondag was weer een dagje van sauna. Mens, wat is dat toch geweldig! Ik voel me altijd weer helemaal mens worden. Heerlijk liggen zweten, lekker ongedwongen rondlopen, geen gêne, geen terughoudendheid, alle soorten mensen door elkaar, allemaal genietend van rust, ontspanning, lekker eten en drinken, zweten en weer afkoelen onder een emmer ijskoud water of een koud water badje. Je ziet er geen chagrijnige mensen, niemand kijkt elkaar raar aan. Geweldig. En vooral tijdloos.

Deze keer ging ik weer naar sauna Elysium, ik had weer zo’n mooie gratis entree voor de 2e persoon, dus dat scheelt weer een slok op een borrel. En de sauna is verbouwd. Blijkbaar is er een brand geweest en dat is soms een mooie aanleiding om weer even de boel te moderniseren. Bij sauna Elysium betekende dit een totaal nieuwe look voor het gigantische restaurant in de Jan de Bouvrie stijl, mooie witte banken en tafels en met wisselende lichtkleuren wordt de sfeer ‘beïnvloed’. Ik vond het geweldig om te zien. Nu eens geen bruin café achtige zithoeken, maar gewoon modern en strak.

Ook is er een vleugel aangebouwd, of verbouwd, waar heleboel nieuwe sauna’s zijn en ook een tweede binnenzwembad. Nee, de sauna is flink groter geworden, iets minder een doolhof dan eerder, en kan nog meer mensen herbergen. De bediening is erg aardig en alles ziet er schoon en mooi uit. Het buiten is ook flink opgeleukt en er komt nog een grote Kelo-sauna midden in de tuin, dat belooft nog wat. Deze zal eind juli/begin augustus in productie moeten zijn. Het zoute bad was ook overbevolkt, je waant je in Romeinse sferen.

En voor het eerst met lenzen in mijn ogen in de sauna was erg prettig. Al is het soms wel prettig als je niét te veel ziet… Soms kan je beter even alles wat waziger zien. Maar ja, ik ben zelf ook niet moeders schoonste dus wat zal het mij wat. Tenslotte kom ik er voor mezelf en niet om mooi gevonden te worden. En om dan een oud stel van in de 80 of misschien wel 90 nog naar de sauna te zien gaan, dat is ook heel bijzonder. Dat moet ik mezelf nog zien doen.

Wat je krijgt dat krijg je punt

Zaterdag was het dus de vijfde CF Beachdance in Woodstock aan het Bloemendaalse strand. Het was jammer dat het weer zo regenachtig was, vooral in het midden van het land. Ik heb lang zitten dubben of ik met de motor zou gaan, toch maar niet gedaan. Maar ik was nog niet bij Haarlem of ik zag blauwe lucht, dat was rond vier uur ‘s middags. En hoewel het niet direct open waaide, was het om 6 uur lekker zonnig en ook winderig. Het slechte weer heeft toch veel mensen blijkbaar thuis gehouden, maar aan het strand was het gezellig! Ik heb voor het eerst sinds tijden weer getafeltennist, en zo onwennig als het voelde bij de eerste slagen, na een paar slagen kwam het toch terug. Leuke tegenstand ook dus helemaal kicken. Wel apart als je tennist, want je gaat ineens helemaal uit je armen slaan in plaats van met de pols. Dus daan maai je er finaal langs. Trouwens, met kersverse lenzen naar het strand gaan is niet praktisch, dat is wel duidelijk. Gelukkig had ik ook de bril bij me.

De muziek was weer heerlijk met o.a. DJ Ernesto en ook DJ Felix draait altijd lekkere muziek. En het was leuk om weer eens een aantal ‘soortgenoten’ te zien. Het aparte is dat er tegenwoordig echt een vermenging ontstaat tussen ‘prétranspantaal’ en ‘posttransplantaal’. Het moet wel apart zijn om vrienden en vriendinnen, waarmee je jaren van ‘sputumdelen’ en allerlei ziekenhuisopnames ineens ‘gescheiden’ wordt doordat de één ‘door’ is en de ander niet. De ander die er nog niet aan moet denken. Vooral als je bedenkt wat je moet doormaken om überhaupt in aanmerking te komen voor een transplantatie. Het is niet even een diplomaatje halen of zo. Te zien dat een hartsvriend of -vriendin ineens een totaal ander leven krijgt, kan wellicht iets om jaloers op te zijn, maar volgens mij ook iets om vertrouwen uit te krijgen. Dat er uitkomst is als het niet meer goed met je gaat en je de wanhoop nabij bent. Al moet je er tegenwoordig wel heel erg lang kracht en moed voor hebben.

En voor mij als oudgediende… Ik weet al bijna niet meer hoe het is om in de tijd te leven van bezig zijn met sputum ophoesten, sprayen, ziekenhuisopnames,…. het lijkt in een vorig leven. Ik vergeet soms bijna hoe het was om continue in een ziekenhuis te moeten liggen, de angst of je wel op tijd longen krijgt. Nu sommige mensen weer helemaal zien opleven na tijden van diepe ellende en uitzichtloosheid is toch wel iets heel erg moois. Jammer dat zo weinig mensen dit kunnen zien, zoveel mensen op gaan in hun eigen leventje. Ik heb het weer even mogen aanschouwen van anderen, en realiseer me weer dat ik een enorme geluksvogel ben. Het maakt ook alles dat ik moeilijk vind in het leven ineens een stuk minder belangrijk.

En toch, iedereen moet nu eenmaal zijn eigen leven leven. Je kunt wel dromen, fantaseren, kijken naar een ander, jaloers zijn op een ander, graag het leven willen hebben van een ander, het helpt je niets verder. Wat je krijgt dat krijg je punt. Niet meer en niet minder.

CF Beachdance

Morgen, zaterdag 18 juli, is het weer tijd voor de jaarlijkse CF Beachdance!!!! CF Beachdance is grotendeels een door Veronica Miltenburg, georganiseerd strandfeest met en voor CF-ers maar ook voor iedereen die van een strandfeest houdt! Geweldige en zeer bekende dj’s, geweldige sfeer bij Woodstock in Bloemendaal, waar je lekker kunt lounchen op het strand en bij de strandtent in lekkere banken. Een waar strandparadijs!

VeronicamiltenburgEn als het weer net zo slecht wordt als ze voor vandaag hadden voorspeld, dan mag ik me in mijn handjes knijpen, want na 9 uur vanochtend is er geen druppel meer gevallen en brak zelfs de zon door. Zulke verrassingen mogen morgen zeker weer komen, of gewoon een stralend blauwe dag, helemaal toppie. Want Veronica is weer het hele jaar bezig geweest allerlei mensen te enthousiasmeren om gratis en voor noppes van alles te investeren, aan te bieden, te doen, uit te lenen, op te treden, aanwezig te zijn, noem het maar op, en dat alles voor de CF Stichting, want daar gaat alle opbrengst naartoe. Geweldig hoe zij zich belangeloos inzet voor met name CF-ers, maar eigenlijk voor iedereen die het nodig heeft en het vaak niet eens laat merken. Ze verdient een lintje!

Maar ja, die wil ze natuurlijk niet hebben, want dan staat ze weer teveel in de spotlights en dat wil ze helemaal niet. Daarom doe ik het maar even met mijn weblogje, met plaatje! Veronica, een geweldige vriendin, maar vooral een mens met een hart van goud! Hopen dat het weer net zo’n groot succes wordt als de voorgaande jaren! En kom dus allen naar dat feest, want het is en blijft een feest voor iedereen! Waar: Strandparadijs Woodstock in Bloemendaal, daar moet je zijn! Voor meer informatie kan je ook naar www.cfbeachdance.nl gaan.