In een notendop

Vandaag niet veel bijzonders gedaan, het was een mooie afwisselende dag qua weer, zon en wolken wisselden elkaar af. Tussen 10 en 12 zou de watermeter vervangen worden, dus ik zat rustig te wachten zonder spanning, maar me wel bewust voor houdend dat ik nog geen was moest aanzetten tot hij geweest zou zijn en tussendoor de financiële administratie van afgelopen maand bij te werken. Hij kwam vrij snel na 10 uur aan de deur en was in 10 minuten al weer verdwenen.

Ik popelde ook om mijn planten weer levend te krijgen dus gaf ze royaal water en vrij snel daarna zat ik al op mijn knieën onkruid te wieden. De rest van de dag was ik ietwat onrustig, had het idee dat ik iets moest doen, naar de winkel, wandelen, buiten zitten lezen, opgenomen series kijken, dus uiteindelijk heb ik dat allemaal maar gedaan. Een dutje kwam er niet van echter. Wel dacht ik terug aan de vakantie, aan de dingen die me vooral bij gebleven zijn, dus hieronder maar een opsomming.

Mijn vakantie in Stoupa in een notendop:

De reis:
een vroeg leeg Schiphol
de eerste reizigers
mondkapjes in lange rij, surrealistisch
mondkapjes in vliegtuig, best te doen, maar niet te lang
nonchalante jeugd
gloeiende hitte
lange busreis
veel olijfbomen
prachtige kust
weinig vogels
dorre droge streek
kleine plaatsjes
grote bergen
smalle straatjes
lang lopen in de warmte
onbekende plekken

Rondom en in het appartement:
gloeiend hete deur en deurknop in de ochtendzon,
toiletpapier in een vuilnisemmer,
hitte buiten en binnen,
gloeiend hete aluminium luiken in de middagzon,
airco volop draaiend in de nacht, donker en toch licht,
hongerige katjes,
rond spetterende kinderen in een zwembad, bommetjes en rondvliegend water,
brood in een papieren zak,
Warm familieverband
grind op het pad
trap op, trap af
plankje boven wastafel, niet makkelijk mondspoelen
ieniemienie keukenblok

Rondom het strand:
brandend zand, gruwelijk heet
heerlijke zee
stroompje uit de bergen in de zee
rotsen met vissen
heerlijke bedjes met parasol voor weinig geld op het strand
knop voor service bij bedje
oplader mobiel bij strandbedje
geen monokini
waterfietsen wel of niet
in bikini, uit bikini, in badpak, uit badpak en dat twee keer

En verder:
waar zijn de bakkertjes
waar zijn de supermarktjes
geen zwembroek 😦
lege restaurants
laat eten
laat ontbijt
enorm vriendelijke mensen
drukke stranden
heel veel restaurantjes
550 meter naar het strand
vroeg opstaan voor brood
zwaluwen op een telefoonkabel in de ochtendzon
prachtige zonsondergangen
heerlijke maaltijden
prachtige baai
heerlijke vis
weinig vegetarische maaltijden
heerlijk vlees
weinig groente
rijst erbij
uitgebreid tafelen
spelletjes aan tafel, Tik Tok,
onrust en ongebreidelde energie
landgenoten
veel Griekse vakantiegangers
weinig variatie, too hot too handle
onweer en gerommel
regen maar zeer beperkt
drinkbaar kraanwater
opnamen voor televisie



Home sweet home

Vandaag de terugreis. Om 7 uur ging de wekker naar ik wat iets eerder wakker. Rare dromen, vroeg licht, onrust wellicht onderhuids voor de reis.

Om 8 uur was ik wel klaar, het was al weer goed warm rond die tijd en we hadden nog genoeg tijd. Broodjes smeren, de koffers al tijdig neerzetten en daarna naar de school om daar opgepikt te worden. De bus was wat laat maar we hadden genoeg tijd. Ik was al gekleed op een koude bus en vliegtuig met een hemd onder mijn T-shirt en een lange broek, met vest en jas over mijn arm en een veel te volle rugzak wat nog voor een maand aan medicijnen in zat die ik dus toch niet nodig heeft gehad (gelukkig). Maar het is dus iets dat ik mee moet nemen, gezonde mensen hoeven zich daar niet druk over te maken. Één van de zegeningen van mijn leven 🙄

Na de bus, het vliegveld, daar snel ons gemaakte brood opgegeten, water opgedronken dat we hier niet mee mochten nemen maar op de heenreis wel, vreemd genoeg. Door de boardingpascontrole, scannen van de handbagage, konden we al snel boarden. En ook waren we snel in Nederland, alles liep gesmeerd al regende het wel flink in Amsterdam. Na afscheid van mijn vakantiegenoten voor een week was ik snel weer thuis.

Aanvankelijk leek mijn tuin goed op orde, ik maakte een snel rondje en bedankte mijn buren voor het wateren van mijn planten tijdens mijn afwezigheid met een fles olijfolie uit Kalamata. Ik zag dat er wel nog wat water nodig was en bij het water geven van alle planten, de regen die was gevallen was te miniem, zag ik dat een aantal planten echt niet goed door de hitte tijdens mijn afwezigheid waren gekomen. Ik baalde als een stekker. Planten die normaal tot eind september, begin oktober, bloeien waren nu verlept. En ook een paar nieuwe rododendrons lijken op sterven na dood te zijn. Ik had waarschijnlijk niet goed instructies gegeven over hete dagen en mijn instructies zijn te letterlijk opgevolgd met om de dag water geven van de planten in de grond… De bakken voor zagen er goed uit, daar had ik wel goede instructies over gegeven. … En ik had nog een voorgevoel het eerste hete weekend om extra aandacht te vragen hiervoor ten aanzien van de vaste planten in de grond.. maar die intuïtie niet gevolg.. misschien baal ik daarom wel zo. En dan te bedenken hoeveel tijd en energie ik in mijn tuin heb gestoken de laatste vier maanden!

Eten gekocht, mijn vader gebeld over mijn goede terugkeer, eten gekocht, sauna geboekt, Poirot gekeken. En toen was de dag voorbij. Al met al een prima reisdag en het is good to be back! Het was een fijne vakantie, een heerlijk intermezzo maar het blijft home sweet home. Dat ervaar ik met name als ik weggeweest ben geloof ik…

Huize Notos, dag 7, restaurant Pefko

Vandaag een heel andere dag, verwachtingen van onweer en regen dwarsboomden alle eerdere plannen. Laat ontbijt maar vooral een korte nacht omdat ik pas om half 3 de slaap kon vatten, dat maakte dat ik moe wakker werd om half 10. De wekker had ik echter niet hoeven zetten, de anderen waren ook laat, 11 uur opstaan was ook prima geweest. De combinatie van laat thuis komen van het eten, van dat ik in mijn hoofd gehaald had dat ik mijn boek uit zou lezen, en veel teveel liggen slapen en liggen überhaupt gistermiddag op het strand, maakten dat de tijd voorbij vloog. Airco aan, airco uit, ik wist niet goed hoe het op te lossen. Rustig liggen werkte in elk geval niet. Met deken, zonder deken, ook niet. Om half 3 was het boek uit, precies zoals ik het me van de vorige keer kon herinneren, toen bedacht ik me mijn oefeningen maar te doen. En dat werkte.

Die nacht ben ik nog wel drie keer naar de wc geweest maar vooral om te plassen, het zoute eten zal daar debet aan geweest zijn. Dat het ook vettig was geweest had ik geen last van, ik had goed brood erbij gegeten, dat voorkomt pijn in mijn buik. De consequentie was wel dat mijn stoelgang nu in de war was en mijn gebruikelijke ochtendritueel niet plaatsvond op dat vlak.

De verwachting van regen en onweer, het begon precies te donderen toen we bijna weggingen, maakte dat ik besloot bij het zwembad te blijven. De lucht betrok flink, een inderdaad ging het rond half 2 regenen. Heel licht en later aanzienlijk harder. Aanvankelijk was het heel druk in het zwembad met kinderen die speelden, dat gaf me veel onrust in combinatie met het rare weer, rustig liggen en lezen kwam er niet van. Lange tijd bleef ik echter alleen bij het zwembad en daar was het heerlijk rustig. Maat ook gaf ik een gevoel van vast zitten. Mijn kamer vind ik geen optie, het enige dat ik dat kan doen is op mijn bed zitten of liggen en daar is het overdag niet voor bedoeld, en het balkon zo klein dat het ook niet heel fijn zou zijn. En bij de anderen op het terras… Dat was me wat te druk.

Rond half 5 gingen twee naar het strand, ik besloot hen de ruimte te geven samen te gaan en toch naar boven te gaan, nog even lekker lezen en wat te bloggen. Om 8 uur het laatste avondmaal hier in Stoupa bij restaurant Pefko. Ik hou sowieso helemaal niet van op de kamer rondhangen, er is ook geen bank of zo, alleen een twee persoonsbed onder een schuin houten dak met douche en wc in één aparte ruimte en een klein keukenblokje en een bureau die mogelijk als eettafel zou kunnen dienen. En een klein balkonnetje met een klein tafeltje en twee stoeltjes, een studio voor twee noemen ze dit. Als het mooi weer is prima, om een dag of meer te vertoeven echt niet. Maat met airco en verwarming. Een auto huren is hier geen overbodige luxe, die wij voor deze week niet hebben genomen.

Soms duren 3 uurtjes lang. Ik had spijt dat ik niet toch naar het strand was gegaan al vanaf het moment van het onweer, ook omdat de lucht bij het strand gewoon blauw leek te zijn. Maak ik heb al genoeg spijt van allemaal dingen die ik niet heb gegaan of anders had moeten doen. Dat lijkt nooit op te houden. Ik wou dat ik die kraan dicht kon zetten. En ook de kraan van onophoudelijke gedachten over vrouwen en hun lichaam, ik word er doodmoe van. Het is weer zo’n voorbeeld van wat je voedt dat groeit. Het voelt soms dat ik gedoemd ben tot die gedachten omdat ik een man ben. Ik hoor het ook van zoveel andere mannen, meestal vrijgezel overigens. Ik wil me weer gaan richten op anderen gedachten, die me positiviteit brengen en niet kijken naar mijn obsessief gemis.

Om 19.45 uur gingen we eten. Ondanks mijn eerdere pleidooi veel vis te eten, koos ik toch voor kipfilet met kerriesaus en rijst. Weer spijt, het eten was zo simpel als wat. Hoe aardig ook de mensen, we gingen er eten voor de vegetarische moussaka, en ik had voor de gegrilde zeebaars moeten gaan. Niet helemaal mijn dag deze dag. We deden nog een opsomming van slechtste en beste momenten van de vakantie, en ik kon niet anders dan deze dag tot de slechtste te benoemen. Het was me niet gelukt het om te buigen. Na de maaltijd kwamen vrienden van mijn nicht langs die toevallig ook in Stoupa waren. Dat maak je niet gauw nog een keer mee dus dat moest het gevierd worden. De jongeren gingen met elkaar op pad en de oudjes bleven achter. Wel bedenkend dag ik de oudste van het gezelschap was. Na niet al te lange tijd kreeg ik het koud en besloot terug te gaan, het was ook al half 11. Nog ff de koffer gepakt, dat zou er schelen voor de vertrekdag, morgen vroeg. En al snel viel ik in slaap.

Huize Notos, dag 6, restaurant Akrogiali

Vandaag weer een strakke blauwe lucht in de ochtend maar af en toe ook wat wolkjes, net als de afgelopen dagen, iets minder warm maar nog steeds 32 graden, gevoelstemperatuur 39. Ik heb heerlijk geslapen, de paracetamol zal ook geholpen hebben en de kamer op 25 graden bij een airco van 21 graden was ook niet verkeerd, al snap ik niet zo goed dat het hier toch warmer blijft ondanks de airco. Wellicht dat de warmte in de muur en dan blijft. Vanochtend 36,4 graden in mijn lijf, kijken wat er vandaag weer gebeurt.

Laat ontbeten weer, het is eigenlijk brunchen wat we doen met vandaag om half 5 een late lunch of vroeg voorgerecht, in mijn geval een wrap met kip en salade erop. Het was weer de hele dag op het strand in de schaduw liggen, met wat jongere mensen om ons heen, vooral ook heel veel (gillende) kinderen, het zal het weekend zijn. Toen de rust was weergekeerd, viel ik in een lome slaap, lekker op mijn buik liggend. Nog een paar keer naar de boei gezwommen, maar de sterke stroming maakte het weer zwaar. Ook kreeg ik regelmatig wat water binnen, zout water is echt niet lekker, vooral als je nog een flink stuk moet zwemmen.

Eén stel trok wel speciaal de aandacht. Zij kwam al aan met een zwart gehaakt jurkje met rode bikini dat vooral een opvallende string was, waarbij haar prominente billen flink zichtbaar waren. Haar vriend was zo’n typische strak gebouwde man, met lichte baardgroei, en lange zwarte haren, een natte droom voor veel vrouwen wellicht en samen met haar sensuele rode lippen straalden ze pure seks uit. Tussendoor verkleedde ze zich ter plekke om naar een wit badpak, ook weer met string en uitpuilende borstenpartij.

Ik had deze kledingwisseling even gemist, maar die had zeker open en bloot plaatsgevonden, gezien het feit dat ze op het eind nog een derde gedaanteverwisseling doormaakte, met het verwisselen van het badpak naar een ander soort badpak, waarbij ze duidelijk, al zittend het ene lapje voor het andere tussen haar benen moest verwisselen. Dat ze in de loop van hun aanwezigheid merkten dat ze gezien werden was wel duidelijk want ze gingen ook nog even soort kleine vrijage houden, waarbij hij haar benen ruw open duwde en op haar ging liggen. Even ervoor had zij nog even in zijn kruis geknepen… Ze lagen ook met hun bedjes vooraan bij de de zee dus echt veel moeite om dit te volgen hoefde niemand. Nee, exebitionisme was hen niet vreemd. Een oude man lag op gelijke hoogte met een tas op zijn schoot, we wilden er niet aan denken waar hij met zijn gedachten, en meer, zat.

Pas om half 7 gingen we terug naar ons verblijf om ook weer wat later te gaan eten. We gingen naar restaurant Akrogiali, die direct onder restaurant Pefko zat, links in de baai. We waren net te laat voor de zonsondergang, we gingen paar om half 9 eten. Mijn nichtje at niet mee, ze had zin even tijd en ruimte voor zichzelf te hebben. Ik had een gigantisch bord met seafood, teveel van het goede. Maar wel lekker op zich al had ze de ansjovis er al uitgelaten en wat meer sardientjes en inktvis gegeven. Daar waren drie soorten van op het bord te vinden. We waren zeer laat thuis, rond kerst voor 12. Maar om half 11 kwam nog een gezin met kleine kinderen binnen om te gaan eten! Rare jongens, die Grieken.

Huize Notos, dag 5, Restaurant Enigma

Vandaag een hele warme dag. Ik had een slechte nacht gehad, midden in de nacht werd ik rillend wakker, voelde me ziek. Ik had echter maar 36,8 graden. Toch maar twee paracetamol genomen en het sprei dat als deken fungeert, dubbel geslagen om extra warm te zijn. En de airco wat minder koud, op 21 graden gezet. Daarna in een diepe slaap gevallen en vlak voor de wekker wakker geworden. Ik had ook last van mijn buik, moest meerdere keren naar de wc in de ochtend en moest ook nog naar de bakker. Ik had me voorgenomen ook al vroeg in de zee te gaan zwemmen maar dat toch maar niet gedaan. Bij het strand aangekomen had ik daar spijt van, het zag er zo heerlijk uit. Morgen weer een dag om het te proberen

Het ontbijt duurde korter dan normaal en vandaag een beetje bij het zwembad liggen lezen, wat slapen en in de middag zwemmen in de zee lijkt me wel wat. Daar kwam helemaal niets van. Ik lag de hele dag voor Pampus in de schaduw bij het zwembad, geslapen, gelezen, geluncht, weer geslapen, gelezen en uiteindelijk gingen we om half 7 richting restaurant dat ons was aanbevolen, estaurant Enigma.

We hadden het laatste tafeltje, gingen nog even naar een ander strand lopen en wat drinken daar voor het eten. Ik voelde me echt niet lekker. Moe, warm, geen energie. In het restaurant zat ik ook onrustig op totaal onprettige stoelen. En het tafelen duurde weer erg lang, ik had best weinig trek ook. Ik had kipfilet met garnalen, met een wat machtige saus, en wilde rijst en puree van wortel en nog daarnaast puree van aardappel. Het was mijn eerste vlees deze week. Op zich smaakte het goed, maar vanwegen hoe ik me voelde was het ook wel weer jammer. Want het eten was voor de anderen erg goed en het was naast restaurant Stoupa.

Nog even gelezen in het laatste deel van de trilogie Kronieken van het verbroken verbond, die ik ook dus al eerder had geleden een paar maanden geleden… Ik heb nog de tip gekregen de Keizerrijktrilogie van Feist te lezen, ook fantasy. Ik merk dat ik fantasy best leuk vind.

Teruggekomen in mijn studio merkte ik ook dat ik 37,5 had, dus geen verbazing dat het niet lekker zat. Maar weer paracetamol genomen, hopelijk nu een betere nacht. Al met al is het gewoon te warm en is er geen ruimte om veel anders te doen dan in de schaduw liggen, af en toe zwemmen, een luieren, slapen en lezen. Het klinkt bijna alsof ik het heel slecht heb…

Huize Notos, dag 4, Restaurant Mango

Vandaag weer een warme dag, 36 graden, vroeg op om brood te halen, ik had dit aangeboden. Het was om 8 uur nog maar 20 graden, heel rustig, lege stranden met vooral oudjes die al zwommen en op de bedjes of vooral handdoek zaten. De boulevard was ook helemaal leeg, winkels waren nog dicht. Na de bakker bezocht te hebben zag ik op de terugweg allemaal zwaluwen op een telefoonkabel zitten. Die wilde ik nader van bekijken dus ik liep terug met mijn verrekijker, ze zaten er gelukkig nog steeds. De verrekijker niet voor niets meegenomen in elk geval. Roofvogels heb ik nog niet gezien echter.

Na het ontbijt naar het strand gegaan, dit keer verder op de baai. Er was aanzienlijk meer wind dan gister en golven, dus de beleving van de warmte was anders. Toch de hele middag onder de parasol gezeten tot 18 uur, vanaf dan kon ik wel in de zon liggen. Heerlijk gezwommen en weer een paar keer naar de boei, en ook wat rond de rotsen gekeken naar vissen al was dat met zwembrilletje niet zo heel comfortabel.

Om half 8 was ik wel klaar met de hele dag liggen. Ik was tussentijds nog het strand afgelopen een terug gezwommen, was even het praten om mee heen zat. Het was fijn even een tijdje op mezelf. Ik word ook alleen maar meer moe lijkt het. Het kan aan de inspanning van het zwemmen gelegen hebben, ik moet van mezelf toch telkens naar de boei zwemmen, bij voorkeur in 1 keer met borstcrawl. Dat heb ik twee keer gedaan, wel zo’n 200 meter heen en 200 meter terug ( er zijn meerdere boeien op verschillende afstanden). Ik heb wel meer muziek geluisterd, ik ben blij dat ik de draadloze oortjes heb meegenomen.

Half 8 gingen we eten bij pasta restaurant Mango dat ook vis had, ik nam de zalm. Pizza eten werd me bespaard op deze manier, we zouden eerst namelijk bij Rodi gaan eten op aanraden van een Grieks gezin,, maar dat was veel te smal en dan moesten we binnen zitten. We zaten nog niet koud bij Mango of er kwam een vrouw met een microfoon en een man met een camera op ons af en voor ik het wist werd mij een aantal vragen gesteld: of ik hier voor het eerst was, met wie ik daar was en wat ik zoal gegeten had tot nu toe. Ik zei dat ik een soort van oom was. Het ging me verrassend spontaan af, mogelijk omdat ik overrompeld was. Mijn neefje werd ook nog bevraagd. Iedereen kijkt naar zijn enorm blonde hoofd. Maandag 3 augustus wordt het uitgezonden op Alpha tv rq, de medewerker van restaurant Mango zal het op Facebook Stoupa zetten, zei hij. Om half 11 waren we pas weer thuis, weer lang getafeld. Deze keer was ik het wel een beetje beu, vooral omdat er tussendoor niet terug gegaan waren naast ons verblijf. Het dobbelspel dat we gespeeld hadden, had dat niet kunnen veranderen. Mijn vader bellen kon niet meer dus maar even berichtje gestuurd in de familie appgroep.

Huize Notos, dag 3, Restaurant Five Brothers

Vandaag weer een prachtige zonnige dag, 36 graden. We waren nog trager dan eerder, boodschappen waren of om 11 uur gehaald, ontbijt begon om 11.15 uur. Maar het maakte niet uit. Mijn nichtje, de waterrat ging er snel samen met mijn neefje, de andere waterrat, het zwembad in. Vandaag een dagje zwembad al leek het idee nog te bestaan in het begin in de middag naar het strand te gaan.

Na het ontbijt hadden we nog een interessant gesprek over hoe mijn oudste nichtje, nu 18 jaar, haar opvoeding beleefd had, in een gezin met gescheiden ouders, waar regels en grenzen aangeven een belangrijk aspect waren die wel of niet zo beleefd of gemist werden. Hoe ver ga je om je kind niet te veel te begrenzen maar wel bewust maakt dat niet zomaar alles kan, alleen al omdat een kind niet altijd de consequenties van handelen kan overzien. En soms blij is of soms hoopt op begrenzing, waar de ouders juist liberaal willen zijn en de keuze bij het kind willen leggen om het zo bewust te maken van keuzes. Wanneer is een kind volwassen genoeg om dat te doen. Zeer interessant om te horen hoe mijn nichtje met 18 jaar kan reflecteren op zichzelf en de ouders en de opvoeding. En hoe de ouders daarop reageren. Want het is moeilijk om kinderen op te voeden, de juiste dingen te doen zodat je het kind én voldoende het gevoel geeft dat het altijd liefde en geborgenheid kan vinden, én ook weet dat ouders boeman kunnen zijn en in de weg staan aan jouw plezier. De balans daartussen is heel belangrijk.

Het strand werd niet meer bezocht, wel het restaurant aan het strand later op de avond. De lunch was ook weer laat geweest, om 15.15 uur, lekker op het terras van mijn zwager. En weer een interessant nagesprek met mijn zwager, schoonzus en nicht. Dat zijn bijzondere momenten. Aan het zwembad ook mijn eerste echte dutje gedaan, toen even de rust in het water was weer gekeerd. Het restaurant, five Brothers, gespecialiseerd in vegetarische gerechten, werd niet heel druk bezocht. Wij waren er sowieso vroeg om half 8 en het eten stond in no time op tafel. Mijn zeebaars was lekker, met rijst en knapperige andijvie, ook de vegetarische gerechten waren okay, maar het eten werd niet met heel veel bezieling gebracht, en de sfeer was ook niet heel bijzonder. Mijn zwager zat sowieso peentjes te zweten in de warme avondzon, het was ook nog steeds boven de 30 graden. Na het eten ergens anders nog wat gedronken, met lieftallige Griekse dames als bedienden, en toen op tijd naar huis, het was toch al weer over tienen. Een fijne luie dag aan het zwembad.

Huize Notos, dag 2, Restaurant Stoupa

Vandaag om half 10 met moeite opgestaan, om 10 uur te kunnen ontbijten, gewoon op het terras van mijn zwager beneden.

Om half 1 op het strand, lekker op bedjes gelegen, heerlijk gezwommen in de zee, die heel warm is! En helder! 8x op en neer naar de boei gezwommen die vermoedelijk op 100 meter afstand ligt. Ik ga er een dagelijks trainingsritueel van maken. Ik was nog niet zodanig tot rust gekomen dat ik op op het bedje in slaap kom vallen, ik lag naast een trapje waar continue mensen langs kwamen. En ook het aangezicht van al die mensen met hun eigen voorkomen in badkleding gaf de nodige afleiding. Voor mij zwager was het voor het eerst in 10 jaar dat hij zo op die manier met het gezin op het strand was. En gelukkig zijn ze blij met mijn aanwezigheid 😏. Om half 7 gingen we pas terug naar het huisje, het werd weer laat dineren.

We aten bij restaurant Stoupa aan de andere kant van de baai, in de andere hoek en dus een ander uitzicht. Het was een gek gezellig restaurant met heel erg goed eten. Ik at weer vis, ik heb toch het idee dat ze dit zo bij de zee het beste kunnen maken. Maar ook de vleesgerechten waren erg goed en zelfs mijn nichtje kreeg nog een aardig vegetarisch gerecht al had ze er eerst een hard hoofd in. Ze zijn in elk geval veel heel royaal met de porties, soms te royaal.

Huize Notos Stoupa Peleponnesos Griekenland: dag 1, Restaurant Pefko

Vandaag, maandag 27 juli 2020, om 2.40 u ging de wekker. Om 3.10 u vertrok ik en om 3.40 was ik bij mijn zwager. En om 4 uur de taxi, 4.40 u op het vliegveld, het was me een partij vroeg! Ik had nauwelijks geslapen de uren voor mijn vertrek, bijna niet, dankzij yoga oefeningen toch een paar uur geslapen. En het voelde even als genoeg.

Mijn nichtje ging voor het eerst vliegen, alles was dus nieuw voor haar, heel interessant om te bedenken terwijl ik op een reis ga die ik al vele malen op vergelijkbare manier gemaakt heb. Echter, ook voor mij deze keer alles enigszins nieuw, want wat trof ik aan? En nagenoeg leeg Schiphol, met alleen maar een giga rij voor incheckbalie 4,5 waar iedereen die richting Griekenland ging stond. Er leken geen andere landen aan gedaan te worden. De rij was giga omdat we vanaf het begin in één lange stoet werden geleid om de 1,5 meter afstand enigszins te kunnen garanderen. Wat normaal samen dringt in een klont van mensen was er nu een rij dit vergelijkbaar was met de rij bij de St. Pieter in Rome: de hoek om en nog eens de hoek om, netjes achter elkaar. Deze rij duurde echter aanzienlijk korter. In een redelijk tempo schoven we telkens door. Het meest surrealistisch was de grote hoeveelheid mensen met een mondkapje op in die rij voor de incheckbalies. Ook al weet ik van de situatie, zoveel mensen had ik zo nog niet bij elkaar gezien op deze manier.

Er was verder geen douane want het was Schengen gebied, wel een controle op de boarding pass. En daarna werd het nog rustiger richting gate. En toen had wat langere wachten. Mijn nichtje zag voor het eerst een vliegtuig van dichtbij. Wij zagen voor het eerst weer een vliegtuig sinds lange tijd, dit keer met een mooie zonsopgang.

De reis was maar 2,5 uur. Met wind mee wisten ze een uur eerder aan te komen. In het vliegtuig was vooral het mondkapje het nieuwe element. Neem je daar mijn ooglapjes bij en mijn noise reducing koptelefoon en opgeblazen -kussen en -nekkussen en je kunt je indenken dat je eigenlijk niets meer van mijn gezicht zag. Maar ik sliep er wel een goed uur mee! Ik kon namelijk op een lege rij zitten/liggen, het vliegtuig was maar 3/4e gevuld.

In Kalamata was het 35 graden, een zeer warme lucht kwam ons tegemoet en ik was natuurlijk veel te warm gekleed. De bus bracht ons in 1.10 uur naar onze bestemming en het was een fijne plek. Met mijn eigen kamer met airco is het helemaal goed. In de bus ook een mondkapje op, eten was er niet bij, mits stiekem. En dat kon prima met de hoge stoelen. De provincie is vooral bekend om de olijfolie, wat wr duidelijk zagen aan de hoeveelheid olijfbomen vanuit de bus.

We lagen al snel in het zwembad al had ik het gepresteerd mijn zwembroek te vergeten. Zonder lijstje zomaar kleren uit de kast pakken werkt toch niet goed voor mij, zo blijkt. Bij het zwembad toch wel een aardig uurtje liggen pitten, ingesmeerd en in de schaduw. Daarna het strand en centrum verkend, een zwembroek gekocht en andere dingen, en daarna eten aan het strand. We aten bij restaurant Pefko, met prachtig uitzicht op de baai en de zonsondergang. Het eten was aardig, de bediening zeer vriendelijk.

Heerlijk! Het vakantiegevoel is er helemaal, het is wel wennen mijn zoveel mensen te zijn, 5 gezinsleden van mijn zwager. Maar het voelt heel vertrouwd. Op tijd naar bed, de vermoeidheid zit nog in het lijf.