Kwestie van tijd

Na mijn vorige blog ‘leven om leven’ kreeg ik verschillende reacties. Onder andere dat de dingen waarmee ik worstel niet uniek zijn en ook niet pers√© een direct gevolg van wat ik meegemaakt heb hoeft te zijn. Ik ben daar nog niet over uit, ik denk dat mijn ervaringen in het leven met mijn gezondheid zeker invloed hebben gehad op mij, maar waarom die bijvoorbeeld voor mijn zus heel andere belevingen opleverden is me een raadsel. En veel mensen met andere uitgangspunten kunnen tegen precies dezelfde dingen aanlopen als ik.

Ik weet wel dat alles heel relatief is. Ik had de vorige blog nog niet geschreven en gepubliceerd had of mijn gedachten gingen al weer hele andere kanten op. Ik ga, zeker als ik wat negatief over mezelf ben, dat bijna altijd direct nuanceren of ontkrachten. Ergens wil ik geen slachtoffer zijn van wat me overkomt. Dat schijnt ook maar 10% te zijn van alles wat ons daadwerkelijk overkomt, zo zag ik vanavond op tv bij ‘Nu verandert er langzaam iets’.

Mijn gedachten zijn vooral momentopnamen en zo moeten mijn blogs ook gelezen worden. Want tijd is relatief. En gedachten zijn dat gelukkig ook.

‘Soms pakt de tijd dingen af en soms geeft de tijd je iets. Het is heel belangrijk de tijd aan je kant te hebben’. Dat schreef Haruki Murakami in De moord op Commentatoren. Een heel interessante gedachte, dacht ik toen ik dat las. Want meestal komen we tijd tekort.

En soms heb je de tijd van je leven.¬† Zo had ik dit weekend de tijd van mijn leven en was de gegeven tijd een cadeautje. Kletsnat geregend op een bootje op de grachten, waar ik op dat moment echt minder blij was, met 5 km per uur voortkruipend op het water met mijn tennisvrienden. Mensen aan de kant liepen sneller… Maar hoe lekker was de Chili sin carne daarna en hoe gezellig was het allemaal verkleumd weer opwarmend in huis. En hoe meer zal me dit als herinnering bij blijven!¬†

Om vervolgens zondag wederom een heerlijke boottocht te maken, nu bij Wormerveer, met gezellige mensen en daarna voetbal kijken, de WK finale van de Hollandse dames tegen Amerika in het Beauforthuis met weer andere mensen. En daarna de meest prachtige muziek te horen, 1,5 uur minimal music met maximal expertise en vakkunde: Canto Ostinato met marimba, piano en harp. Het was een tongstreling voor het oor, een geluidsorgasme ten top, het kon niet lang genoeg duren! En weer ontzettend leuk gezelschap. Ik moest de volgende dag echt bijkomen van deze bijzondere tijd!

Dus wellicht kunnen we de tijd ook wat naar onze hand zetten door leuke uitdagingen aan te gaan, de uitkomst hangt zeer samen met factoren als de juiste mensen, de juiste stemming en de juiste activiteit/uitdaging. En soms kan dat heel mooi uitpakken!

Dus deze keer geen al (te zware) blog maar gewoon oprecht genieten van wat het leven ook kan bieden! Dus pluk de dag, probeer wat dingen uit die je nog niet kent, verbreed je horizon, durf jezelf te laten verrassen, je kan zeer aangenaam verrast worden!

Het leven gaat ‘gewoon’ verder…

Sinds afgelopen april gaat het een stuk beter met mij. Het opruimen van mijn zolder toen, het denken over een hond (wat ik inmiddels weer wat meer heb losgelaten). De orde in mijn huis en tuin heeft zich verder doorgezet, maar vooral ben ik me overall beter gaan voelen. Ik ben niet meer kortademig als ik me wat meer inspan, ik heb meer rust, al wisselt dat nog wel van dag tot dag. Ik merk dat ik enorm geniet van de dingen die ik doe, ik ben veel naar theater geweest, vaker getennist en gedanst, ook weer vaker naar biodanza gegaan, waar dansen en in echt in contact komen met mezelf en anderen zo fantastisch samen komt, en ik ga zowaar op een biodanzavakantie deze zomer. Ik ben heel benieuwd hoe me dat gaat bevallen, twee keer per dag dansen gedurende 5 dagen kan niet verkeerd zijn, en dat nog wel in Midden-Frankrijk. En ik hoef er niet eens voor te vliegen ūüėČ

Ondertussen is het nog niet rustig in mijn hoofd. Ons denkvermogen wordt als de grootste kracht van de mens ten opzichte van (andere) wezens gezien , maar ik zie het vaak ook wel als een enorme last. Al die schijnbaar onnodige gedachten die blijven malen. Telkens weer terugkomen op thema’s die er heel vaak verhoudingsgewijze niet toe doen. Ze zullen er wel voor een reden zijn, vanwege een oorzaak of achterliggende behoefte of gedachte. Het fijne is wel dat ik steeds vaker weer intu√Įtieve gedachten heb, gedachten die opkomen om me op dat moment te helpen. Het vervelende is dat ik die dan weer ga overdenken en het dan weer nodig vind die gedachte niet op te volgen. En 9 van de 10 keer had ik dat beter wel kunnen doen… ik leef nog dus zo levensbedreigend waren die intu√Įtieve gedachten niet, maar toch… Dan heb ik het over gedachten als: ‘Oh ja, ze zijn deze week met werkzaamheden op de uitgaande weg bezig… misschien kan ik beter de andere kant op gaan’. En dan denk ik ‘ach dat zal wel meevallen…’ En prompt sta ik dus in een file die me 15 minuten meer tijd kost, wat niet gehoeven had… En ben ik vervolgens die 15 minuten in gesprek met mezelf dat ik dat anders had moeten doen, dat ik had moeten luisteren naar mijn intu√Įtieve gedachte, maar mijn andere ik weer zeg dat het nu eenmaal is zoals het is…¬† en proberen dat gesprek te eindigen met mezelf… Gelukkig zijn er geen ergere dingen om me voor mezelf druk over te maken, zoals hongersnood, armoede…

Wat de leuke dingen betreft, ik heb onder andere gezien: de prachtige en verrassende opera Dangerous Liaisons, een eigentijdse toepassing van de opera, vergelijkbaar met de film maar dan anders. In mijn lokale theater was Fuad Hassen, een stand-up komediant in opkomst, die zowaar ook leuk was! Want stand-up komedianten die in een klein theater om de hoek komen, zijn helaas niet altijd even leuk… maar ze moeten ergens beginnen en ik ontmoet wel mijn wijkgenoten zo weer eens, en dat is ook leuk, al ken ik ze eigenlijk niet… Dan zag ik ook de voorstelling Op¬†Hoop Van Zegen, best aardig gedaan, gezien het feit dat alles op √©√©n decorstuk gedaan werd, namelijk een grote rots waar ze continue overheen liepen, met uitzicht op zee… Ik heb prachtige kamermuziek gehoord in de dependance van Landgoed de Paltz in Soest met o.a. Syrinx Jessen en Servaas Jessen. Maar ook de tenenkrommende theatervoorstelling¬† Singel Camping: hoe kunnen ze zoiets schrijven maar vooral ook uitvoeren! Echt enorm g√™nant, vooral het einde. En dat nog wel met gerenommeerde acteurs. Ik vraag me dan af hoe zulke acteurs kunnen kiezen voor zoveel platvloersheid… Ik moet wel enorm dronken of melig zijn om daarvan te kunnen genieten. Het werd ook steeds stiller in de zaal tegen het eind, dus blijkbaar was ik niet de enige die dat vond. Daarentegen was het theaterstuk Voorstelling Art met Waldermar Torenstra, Thijs R√∂mer en Frederik Brom een juweeltje, enorm verrassend speels, diepzinnig en zowaar weer even tranen met tuiten gelachen. Helaas zaten er maar 90 mensen maar het maakt de spelers niet uit, zij speelden alsof het compleet uitverkocht was… En het prachtige concert van het Noord Nederlands Orkest met Harriet Krijgh als celliste was enorm genieten, een tongstreling voor mijn oren. En Fabian Franciscus, komediant, en¬†Ruben Hein, zanger en entertainer,¬†¬†was ook erg leuk in Austerlitz. In het museum in Den Haag de fototentoonstelling van Erwin Olaf gezien, prachtige foto’s die als een kunstwerk opgezet zijn en perfect van kleur, belichting, inrichting. Ware kunstwerkjes.¬†Maar ook √©√©n van de andere leukere ‘weer-eens-wat-anders’ activiteiten waren een kookworkshop Thais en Indiaas, een bruiloft, met bijbehorende ‘vrijgezellige’ vrijgezellenfeest (kookworkshop Italiaans), een 50-jaar feestje, en vooral snookeren en poolen met mijn vader.

Sinds het overlijden van mijn moeder is alles ineens anders, wat het fijne van die en komende activiteiten maar weer benadrukt. Wellicht voelde ik me door het heengaan van mijn moeder zo rot de laatste paar maanden en ook nu nog voelt het af en toe unheimisch. Afgelopen Pinksteren heb ik mijn vader uitgenodigd in de zon op mijn terras te komen zitten. Helaas was de zon in de loop van de middag weg en zijn we binnen gaan zitten. We zaten even naar een wielerwedstrijd te kijken, maar snel was ik dat helemaal zat. Ik begrijp sowieso niet dat mensen daar een hele middag naar kunnen kijken, zien hoe een groepje mensen door een landschap fietsen… en dan maar wachten tot de laatste paar meters waar het echt spannend is, want dan moeten ze als eerste¬†over een lijntje rijden… om daarna gekust te worden door schone dames en waardevolle champagne over het publiek en elkaar heen te spuiten… Maar goed, ik zette mijn mediaplayer aan en zag toevallig dat opnames van onze vakantieweek in Domburg in 2007 daarop had staan, waar ik met mijn vader, moeder en zus Ellen waren. En in die opnames, ik had toen vlak daarvoor een videocamera gekocht, stonden filmpjes van ons op de Dijk, een 45 minuten durend ontbijt, Ellen die uitgebreid de verschillende vogelsoorten brood aan het voeren was naast de bungalow in het bungalowpark en een klein interviewtje met mijn zus vlak voor het slapen, dat als geintje was bedoeld maar nu zoveel meer waarde heeft dan ik toen had kunnen inschatten. Het was een waar genoegen om haar maar ook mijn moeder te zien, al was mijn zus meer in beeld dan mijn moeder helaas. En mijn vader vond het ook heel fijn, hij zei ‘het is toch wat dat wij beiden er alleen nog maar zijn van ons vieren… (mijn broer en zijn gezin waren er helaas niet bij…).

Het is idioot dat we zoveel foto’s van onszelf hebben, maar eigenlijk heel weinig filmpjes, opnames van dingen we met elkaar gedaan hebben, die laten zien wie we waren op dat moment. Ik heb dus weer de videocamera opgesnord en alles blijkt te werken. En de camera van de smartphone is natuurlijk ook heel geschikt om snel wat opnames te maken van wat we doen. Ik ga dat toch maar eens vaker weer doen. Het is natuurlijk een stukje vasthouden aan iemand, maar ik weet nu hoe fijn het is daar later naar terug te kijken. Want toen ik Ellen en mijn moeder zag voelde het alsof ze er nog steeds zijn…

 

Daten met een hond

Het project Hond heeft me al aardig wat nieuwe indrukken gegeven. Zo lijkt het kunnen uitlaten van andermans hond verdacht veel op het krijgen van een relatie: wil je een hond uitlaten, bijvoorbeeld via stichting Oopoeh, dan moet je een profiel aanmaken, met een foto, en vertellen wie je bent en wat je zoekt…. internetdaten dus eigenlijk…

En aangezien internetdaten om een relatie al niet echt mijn sterkste punt is, en voor mij ook niet echt heel succesvol is geweest voor de juiste langdurige match, vrees ik het ergste voor project Hond, als het gaat om me het opdoen van ervaringen met het uitlaten van andermans hond. Want dat was mijn eerste gedachte: voor ik zelf een hond neem is het goed om te weten hoe het heden-ten-dagen, in mijn drukke dagelijkse bestaan, is om de verplichting te hebben een hond te hebben die ik elke dag of regelmatig moet uitlaten. Ik kan me niet anders denken dan dat ik dat geweldig zal vinden, ik zie mezelf met een eigen hond overal heengaan, maar als je ergens enorm enthousiast over bent, kan je de neiging hebben de wat minder rooskleurige kanten wat af te vlakken of zelfs niet te (willen) zien: de blinde vlekken zogezegd. Want ineens zal mijn leven draaien om de hond in plaats van mij. Dat geeft misschien rust, ik ben soms veel te veel met mezelf bezig, maar het beperkt ook. Dus opdoen van ervaring is wel handig voor ik mezelf in het diepe gooi en een hond aan mij overlever.

Mijn ervaringen gaan terug naar mijn kindertijd in Heiloo: als 4 jarige kregen wij een boxer: Thezo. Thezo was een schat van een hond maar zo eigenwijs als de pest. Hij was dol enthousiast, vol liefde, maar vrij snel een stuk groter dan ik en ook sterker. Als ik met hem wilde gaan wandelen moest er geen andere hond aankomen. Dan moest ik snel de bosjes induiken, wat meerdere malen gebeurd is, om te zorgen dat Thezo die andere hond niet zag… ja achteraf is het hilarisch, vooral als ik mezelf zo terug zie in het specifieke bosje op de hoek van een straat, maar toen dacht ik daar toch wel anders over. Achteraf gezien vind ik het wel bijzonder dat mijn ouders me alleen met de hond lieten wandelen… vooral toen ik nog zo klein was. En Thezo loslaten was al helemaal een uitdaging. Al wat ouder zijnde, liet ik hem wel eens los in het park. Want, de hele tijd met een hond aan de lijn lopen is niet echt relaxt, noch voor mij, noch voor de hond. Die wil toch altijd net ergens snuffelen waar de band tekort voor is. En dan moet √©√©n van beiden concessies doen.

Thezo loslaten in het park betekende wel dat je 1) de tijd moest hebben, 2) slim moest zijn. Je moest de tijd hebben, want de kans bestond dat hij, niet geheel bewust van waar jij je bevindt, je kwijt was. En dan moest ik hem dus gaan zoeken. Je moest ook slim zijn, want Thezo kwam natuurlijk niet netjes naar je toe als je hem riep. Je moest wachten tot hij heel erg aangetrokken werd door een geur, op hem afsluipen zonder dat hij het door had, en hem snel bij zijn band pakken als je er op tijd bij was… en dat was natuurlijk niet altijd het geval. Daar waar sommige honden nog het gevoel hebben achtergelaten te worden als de baas uit het zicht kwam, had Thezo dit dus geheel niet, dus je moest wel slim zijn al¬† met al. Toch weerhield me dat niet hem los te laten.

De tweede hond was Timmy. We waren naar Soest verhuist¬†en Thezo was vrij snel daarna overleden aan tumoren in zijn gehele buik. Mijn zus zei tegen mijn ouders dat ik weer een hond nodig had. Waarom ze dat zo zei weet ik niet, waarschijnlijk wilde ze zelf graag een hond, en dacht ze dat het blijkbaar meer effect zou hebben als ze zei dat ik het nodig had… Waarom zij een hond wou is me nog steeds een raadsel, zelf liet ze hem volgens mij nooit uit…

Hoe dan ook, mijn zusters smeekbede hadden effect, mijn zus ging met mijn ouders naar het asiel en kwamen met Timmy terug: een zwarte ‘keeshond’, feitelijk een vuilnisbakkenras, die als puppie over de schutting van het woonwagenkamp in Amersfoort was gegooid. Timmy was een ietwat getraumatiseerde hond, niet verrassend dus eigenlijk gezien zijn voorgeschiedenis, die, als je ietwat te krachtig hem tot de orde riep, de neiging had te gaan bijten. Niet heel hard gelukkig, maar toch. Maar ja, wil je een hond wat bijbrengen, dan moet je soms toch wat strenger en hardhandiger zijn (zonder gewelddadig te worden natuurlijk, zoals slaan, hoewel het soms erg moeilijk was die impuls tegen te gaan). Misschien moet ik dit trouwens niet in mijn profiel zetten, want dan is de kans op een date met een hond wel erg klein….

Het lukte me goed Timmy gehoorzaam te krijgen zowaar. Hij kon loslopen en hij kwam als ik hem riep. Tenminste, meestentijds. Het is voorgekomen dat ik hem toch kwijt was, want honden kunnen nu eenmaal opgaan in de luchtjes van de natuur en dan zijn ze alles en iedereen vergeten. Wat dat betreft zijn het net mensen, niet wat de luchtjes betreft natuurlijk, hoewel… je weet nooit wat mensen nu eigenlijk aantrekt… .

Maar mijn ervaringen met Timmy maken dat ik er wel vertrouwen in heb dat ik een eigen hond, mocht die er komen, de nodige gehoorzaamheid en discipline bij kan brengen. En dus hem/haar ook meer vrijheid kan geven. Want dat gaat natuurlijk samen: vertrouwen in elkaar, gehoorzaamheid en discipline, volgen van regeltjes, geeft meer vrijheid. Wederom, dat geldt ook weer voor mensen… Gelukkig zijn honden vaak beter in staat de regeltjes de volgen dan mensen… Ik ben er overigens al van overtuigd dat ik graag een vrouwtje wil… toch onbewust de roep van de natuur misschien…

Hoe dan ook, ik had een eerste reactie gestuurd op een hond die aangeboden werd om uitgelaten te worden in Utrecht op 2,1 km bij mij vandaan. Ben ik afgewezen….! Niet op mijn profiel (zo mag¬† ik hopen) maar omdat ik te ver weg woon. Iemand anders, op 2 minuten afstand, mocht wel de relatie aangaan… Nu heb ik mezelf pas sinds kort ingeschreven, maar bij honden uitlaten komt het inderdaad wel meer aan op afstand. Voor een relatie met een vrouw is het soms wel goed dat ze wat verder woont, dat geeft wat ruimte en ook rust als het toch niet op iets uitloopt, maar voor een hond is dat toch een ander verhaal.

Het fijne van een hond willen is dat¬† je er eentje kan kopen…. Dat is toch wel anders dan met vrouwen. Er zijn weliswaar vrouwen te koop… voor zeer korte duur of voor een huwelijk… maar dat is in elk geval vragen om problemen… een hond is sowieso veel makkelijker dan een vrouw… alles is makkelijker dan een vrouw ben ik bijna geneigd te zeggen… maar ja, dat zullen vrouwen wellicht ook over mannen zeggen.

Maar het kopen, het kiezen van een hond eigenlijk vooral, is ook niet zo makkelijk. Want voor wat voor hond ga ik dan. Een jonkie of een al wat oudere. Wat voor soort hond? Hoe groot? Met of zonder lange haren? Een rashond of een vuilnisbakkenras, zoals Timmy was? Uit het asiel of uit een nestje? Als ik het over het asiel heb, waar Timmy ook vandaan kwam, dan denk ik dat is heel fijn, dan krijgt zo’n hond ook nog een toekomst. In plaats van vergast te worden… als dat tenminste nog gebeurt… Maar zo’n hond heeft ook een rugzakje… en je weet niet wat er in dat rugzakje zit. En dan de verhalen over de asiels. Het ene asiel is de andere niet. Je moet toch minimaal op een eerste date gaan, in het asiel welteverstaan, om een indruk te krijgen van hoe het daar gaat, wat voor tweede indruk de hond heeft van het leven in zo’n weeshuis. En dan, achter die tralies, proberen een klik te krijgen. Wel wat anders dan samen ergens wat gaan drinken.

En dan… als de hond er dan is. Dan heb ik het huis er nog naar in te richten. Als het een jonkie is, dan is de kans groot dat mijn huis half gesloopt wordt. Ik ben nu al aan het kijken wat er aan moet geloven als dat gebeurt. Mijn zwager heeft een mooie houten bak gemaakt, dat dient als slaapplek maar ook als een tijdelijke verblijfplaats. Als ik dat wil, waar laat ik dat dan? En ik moet de tijd gaan nemen. Als de hond komt, zal zij toch wel wat alleen moeten kunnen zijn. Ik moet dat opbouwen, zodat de hond vertrouwen krijgt dat ik weer terug kom. En ik wil de hond natuurlijk niet de hele dag alleen laten. Het liefst ga ik minder werken, maar ja, dat is niet echt een optie voor de lange termijn.

Ik zag op hondenasiel.nl dat er hondjes uit laboratoria worden aangeboden. Schattige hondjes die vrijgelaten zijn uit het asiel. De eerste gedachte is dan, wat deden die honden daar dan, wat is hen aangedaan, waarom waren ze daar? En wat is er gebeurd? Wat is hun bagage. Maar zulke schattige kopjes op die foto’s doen mijn hart al direct smelten. En dat wordt mijn grootste uitdaging: gaan voor mijn gevoel. Bij daten moet je op zoveel dingen letten: wat is je eerste indruk, hoe komt de ander over, hoe is de sfeer, is er een klik. Bij honden is dat natuurlijk ook zo. En moet ik oppassen dat ik me niet meteen aan de eerste de beste geef? Dat is toch al mijn valkuil. Dus eerst met meerdere honden daten? Pfff, het valt nu al niet mee als ik daar aan denk. Mijn gevoel volgen en niet teveel denken, maar wel goed vooraf weten welk soort hond het beste bij mijn past. Misschien toch een lijstje maken, zoals in Rosies Project, van de hond die het beste bij mij past en daar de boer op mee gaan?. Misschien dat dit voor honden wel werkt.

Of anders misschien toch eerst kijken of ik op iemands hond kan passen voor een tijdje, een weekend bijvoorbeeld. Maar mijn gevoel zegt dat ik pas echt weet hoe het is als ik er gewoon aan begin met een eigen hondje en erop vertrouw dat het allemaal goed komt…

 

Hamsteren…..

Ik ben deze Paasvakantie een weekje vrij, en het voelde als een goed moment om mijn zolder eens onder handen te nemen: op te ruimen welteverstaan. Ik had al wat spullen klaargezet om weg te brengen, maar zoals dat wel vaker gebeurt, iets klaar zetten wil nog niet zeggen dat er ook iets mee gebeurt, al is het natuurlijk wel een eerste stap. Zoiets als je wel bewust zijn van dat je dingen anders wilt doen in het leven of niet tevreden over bent, maar je nog wel wat moet doen om het te veranderen.

Mijn voornaamste drempel bij het opruimen van mijn zolder, los van de wil om eraan te beginnen, is het daadwerkelijk wegbrengen van de spullen. Ik heb een tweezitter (auto), en met het dak open, kan ik nog best een plant of een ladder of iets anders hoogs wegbrengen, maar breed moeten het niet zijn… en in de achterbak kan ook echt niet veel. Dus ik moet eerst zorgen dat ik ofwel een gewillig of willoos slachtoffer vind die me wil helpen, ofwel een grotere auto lenen, zoals die van mijn vader.

Deze week was dinsdag de perfecte dag. Dus ik in alle vroegte, half 11, de auto opgehaald bij mijn vader. Op zolder bleek ik alleen de voorbereidingen nog niet helemaal goed gedaan te hebben: ik moest nog het nodige ontdoen van papier, plastic en ander verpakkingen, want alles moet gerecycled worden natuurlijk. Daarnaast werd ik ook wat ontmoedigd van de aanblik van alles dat nog zou blijven liggen nadat ik de voorbereide spullen zou hebben weggebracht. Ik werd me ineens bewust hoeveel spullen ik wel niet heb. W√©l heb dus welteverstaan. En niet alleen veel, maar ook nog veel van hetzelfde. Ik heb om maar wat te noemen zo’n 20 paar schoenen, 3 elektrische dekens, voor 1 en 2 personen, over de 100 dvd’s met speciale dvd hoesjes, allemaal zelf gemaakte dvd’s welteverstaan, waar ik dus niets meer mee doe, want alles staat tegenwoordig op mijn harddisks. En over de 100 cd’s, ook zelf gemaakt, met hoesjes. De meer dan 200 cassettebandjes had ik al eerder weggedaan.¬†En dan nog maar niet te spreken over de doos met snoertjes, kabels en weet ik niet wat allemaal voor allerlei apparatuur, die ik heb of ooit gehad heb.

En als ik dan zo verder mijn huis doorloop, zie ik dat het daar niet ophoudt: meer dan 15 onderbroeken, 20 hemden, 15 zwarte t-shirts, over de 50 sokken, voor winter en zomer natuurlijk, 20 theedoeken… ik rond het voor het gemak maar af, ik ga ze natuurlijk niet echt allemaal tellen want dan is mijn vakantie helemaal snel voorbij. Gelukkig ben ik niet de enige want bij mijn vader zag ik, toevallig, in zijn ladekast minstens zoveel onderbroeken en sokken liggen. Dat geeft weer een beetje het gevoel dat ik inderdaad niet de enige hamsteraar ben, maar toch. Het wordt sowieso dus tijd voor maatregelen, en afgezien van opruimen, door het ofwel naar de sloop, ofwel naar de kringloop of Leger des Heils te brengen, is het ook goed dat ik mezelf een halt toeroep: bij deze is het mij verboden nog sokken, t-shirts, onderbroeken, hemden, en bij voorkeur ook nieuwe electronica te kopen… al zit ik wel erg hard te denken aan een all-in-one-computer, omdat deze laptop waar ik dit op type wel erg traag begint te worden en rare kuren begint te vertonen…. maar NEE…. voorlopig alleen als het echt nodig is! CONSUMINDEREN.

En mijn opruimwoede is in elk geval nog niet gestild. Er liggen nog plastic bakken op zolder die ongekende schatten en rotzooi bevatten. Want ja, dat leek de eerste oplossing voor het opruimen natuurlijk: het organiseren van de rommel: door plastic bakken te kopen, waarin je de rommel per soort bij elkaar kan stoppen. Heel georganiseerd en gestructureerd zo lijkt het, maar in de praktijk zie je tussen de bakken de spullen niet meer. Zo ben ik tijden op zoek geweest naar een oud mobieltje, daar heb ik er ook meerdere van, niet meer wetende in welke bak het zit, of waar die bak zich bevindt… Nee de enige manier van structuur en orde is weinig spullen hebben. Want voor je het weet koop je nogmaals iets wat je ergens hebt liggen maar niet meer weet waar je het gelaten hebt. En ik ofwel geen zin heb het te gaan zoeken, ofwel het zoeken zoveel tijd neemt dat je het eigenlijk al niet meer nodig hebt of het opgegeven hebt.

Het komt er dus op neer dat we volgens mij meer op hamsters lijken dan we denken met onze verzamelwoede. En hoe meer ruimte je hebt, hoe meer je verzamelt. Het is niets nieuws, en toch trap ik daar ook toch telkens weer in: heb ik iets dat weg moet, eerst maar naar zolder brengen, je weet nooit of je het nog kunt gebruiken.

Helemaal alles wegdoen op zolder is natuurlijk een utopie: er blijft altijd de gedachte dat ik iets straks nog een keer nodig kan hebben. Wat soms ook echt zo is: mijn twee elektrische kacheltjes waren een uitkomst toen mijn cv ketel het niet deed. Of de herinneringen aan vroeger, mijn oude schriftjes, dat kan natuurlijk ook nog niet weg. Dat is een stukje van mij, dat was ik ooit. Of ik het ooit nog ga bekijken is een tweede, maar als het er niet meer is… tja, dan is het er niet meer… Ik kan nog steeds weemoedige gevoelens hebben over de 3 tekeningen waar ik ooit een 10 voor kreeg op school die mijn vader in zijn opruimwoede gewoon weggegooid heeft… zij moesten verhuizen en mijn spullen van vroeger lagen daar nog… Soms is het misschien beter dat een ander voor je op gaat ruimen zit ik nu te denken… weg is weg. En je herinneringen aan de verloren gegane spullen is veel sterker: ik weet nog precies hoe die tekeningen eruit zagen. Misschien is daar wel een carri√®re voor mensen in te vinden: andermans zolder opruimen… of werkelozen of bijstandstrekkers dit laten doen… win-win situatie.

Straks als mijn zolder na deze vakantie klaar is, denk ik dat als een vreemde mijn zolder ziet deze nog steeds zal denken: wat een rotzooi. Maar hopelijk denkt ie wel: wat een ‘georganiseerde’ rotzooi…

Mijn lieve moedertje is niet meer

Donderdag op vrijdagnacht heeft mijn lieve moedertje haar laatste adem uitgeblazen.

Hoewel bijna 87 is ze wat mij betreft te vroeg overleden. Sinds een half jaar zat ze, na veel ellende rondom het herstellen van een gebroken heup, in het geweldige verpleeghuis Antoniushof in Bussum waar ze liefdevol verpleegd werd. Dat lag ook grotendeels aan mijn moeder die het zonnetje in huis was, aldus het personeel. Ik kan het me niet anders voorstellen.

Maar de laatste maand ging het al minder met haar en de laatste twee weken bleken haar bloedwaarden zeer slecht, ze zou eind 2019 niet halen. Maar in die twee weken at en dronk ze bijna niet waardoor ze heel snel verslechterde.

Afgelopen woensdagnacht had ze ademstops dus op donderdag moesten we afscheid van haar nemen. Gelukkig was ze goed bij en keek ze vrolijk op. Comunicatie was al een tijdje niet meer mogelijk voor haar, maar haar blik en glimlach zei genoeg.

Na een dag waken bij haar bed moesten we het aan de nacht overlaten. Gelukkig heeft ze niet lang meer hoeven lijden. Maar de stilte door haar afwezigheid is oorverdovend.  Wij zijn intens verdrietig. Gelukkig is ze nu bij Ellen. Maar voor ons is het leven niet meer hetzelfde.

Donderdagmiddag 14 februari is het definitieve afscheid in de Emmakerk in Soest.

Loslaten

2018 stond in het teken van loslaten. Loslaten van mijn band met mijn ex vriendin, loslaten dat ik niet zonder haar kon, dat ik geen ander maatje meer zou vinden. Maar ook loslaten van verdriet, van gemis, van niet weten of ik mezelf tekort deed door geen contact meer aan te gaan, gemis van niet meer geliefd worden. Loslaten van het gebrek aan vertrouwen dat dit weer in mijn leven zou komen.

Loslaten van het idee dat ik me op mijn werk moest forceren om mezelf te laten zien, terwijl ik, als ik loslaat en mezelf ben, ik meer gezien word dan ik me realiseer. Loslaten van oude ambities en doelstellingen, ingegeven door drang naar meer geld, of meer gezien worden, bevestiging krijgen. In plaats daarvan heb ik andere en nieuwe keuzes gemaakt, die de kwaliteit van mijn leven verbeteren en me hopelijk niet telkens in dezelfde valkuil doen laten vallen.

Loslaten van het idee dat ik de loop van mijn leven en die van anderen kan beheersen en controleren. Ik kon niet voorkomen dat mijn moeder viel en haar heup brak, dat ze veel pijn moest lijden, vervelende behandelingen moest ondergaan, en uiteindelijk zelfs haar huis moest verruilen voor het verpleeghuis. Dat ze mijn vader moest achterlaten en dat wij op onze beurt haar in het verpleeghuis moesten achterlaten. Soms gebeuren dingen omdat ze moeten gebeuren, omdat ze onvermijdelijk zijn. Dit was wellicht zo’n situatie, een kwestie van tijd.

Ik moest loslaten dat mijn vader een zware ingreep moest krijgen aan zijn hart. Ik probeerde het te bagatelliseren om de angst niet te voelen dat ik misschien ook mijn vader kwijt zou kunnen raken. Wat ook bijna gebeurde! Blijkbaar heb ik mezelf een mechanisme aangeleerd om afstand van situaties te nemen om mezelf te beschermen. Of in elk geval even niet te lijden voordat een situatie een feit is. En soms werkt dat tegen me, het kan dan moeilijker worden ergens helemaal voor te gaan.

En loslaten dat ik niet weet wat er nog verder op mijn pad komt. Of er nieuwe liefde komt of dat ik alleen blijf en dat misschien ook prima is. Of dat dierbaren of mijzelf op korte termijn iets overkomt. Sommige situaties zijn onvermijdelijk en we worden allemaal ouder.

Het is fijn dat we een knip kunnen zetten in de tijd, dat we kunnen zeggen dat na 31 december een nieuw jaar begint, een afbakening van een tijd die gericht was op loslaten en misschien de nieuwe periode weer iets anders inluidt. Anderzijds wetende dat 1 januari gewoon 1 dag later is na 31 december en dus het leven er niet wezenlijk anders zal uitzien.

Maar er blijft altijd de hoop, en die hoop mag ik elke dag hebben, dat elke dag iets kan gebeuren dat het leven totaal anders maakt als dat nodig is. En dus ook het nieuwe jaar.

En zelfs in de minder fijne dingen die me overkomen zitten ook mooie dingen. De zorg en liefde die ik voor mijn moeder en mijn vader mag hebben, de liefde die ik mag voelen, misschien juist door de zorg te geven die ze nodig hadden dit jaar.  Wellicht zou ik die minder beleefd hebben als de dingen niet waren gebeurd.

Ik wil nog meer loslaten. Plaatjes van hoe ik denk dat mijn leven eruit zou moeten zien, hoe geluk eruit ziet, en relaties, dat ouders er altijd horen te zijn, en zullen zijn. Dat werk altijd leuk is en stress te voorkomen is. Sommige dingen horen bij het leven, waar je ook leeft en in welke omstandigheden ook. Wat je ook overkomt. Of je nu alleen leeft of met iemand.

Allemaal kunnen en mogen we hopen dat het leven plotsklaps verandert. Of anders het leven nemen zoals het is en loslaten dat we ertegen moeten strijden. Bewust leven en loslaten dat we het allemaal in de hand hebben. En anderzijds de kracht en de moed hebben te handelen als we wel iets kunnen veranderen.

Ik hoop dat het nieuwe jaar mij en iedereen hoop en kracht brengt. Nieuwe kansen, veranderingen, maar ik ben ergens ook bang voor wat ik allemaal nog meer moet gaan loslaten. Hopelijk wordt het ‚Äúwillen‚ÄĚ loslaten. En kan ik ook angst loslaten.

Hiep, hiep, hoera, 28 jaar getransplanteerd

Vandaag vier ik mijn 28e transplantatieverjaardag. Ik ga lekker sushi eten. What else!

Door de roerige tijden het laatste half jaar (zie mijn vorige blog) is het extra bewust omgaan met de tijd die ik helemaal voor mezelf heb. En realiseer ik me ook dat het bewust kiezen voor hetgeen je zelf leuk vindt, nog best lastig is soms.

Ik had maandag een cursus Vitaliteit, waarbij de aandacht met name lag op het spanningsveld tussen werk, thuis en je eigen behoeften. En onder thuis werd ook familie en vrienden besognes verstaan. Daar heb ik in elk geval zeker een spanningsveld gevoeld. Zelfs als je nog gaat voor je eigen behoeften, dan zit daar een afweging in van ‘wat kost me dat’. Als ik bijvoorbeeld op dinsdagavond van 20 uur tot 22.30 uur naar biodanza ga, dan betekent dit dat ik woensdags vermoeider ben omdat ik minder kan slapen en ook nog vaak slecht in slaap val door de drukte ervoor. En dat merk ik dan wee op het werk. Maar het levert anderzijds ook heel veel op.

Voor anderen in de cursusgroep, veelal ouders van een gezin, speelt dit nog veel meer: die zijn vaak vader/moeder, partner, hebben een rol op het werk, en daarnaast zichzelf nog. Dat zijn best veel rollen… en dan goed voor jezelf zorgen, je eigen behoefte volgen en de dingen doen die jij leuk vindt en dus tijd kosten die ervoor anderen dan niet is, is best lastig. Ik heb ‘maar’ drie rollen gelukkig.

Ik realiseer me dat het belangrijk is te blijven doen wat ik leuk vind en dus af en toe nee te zeggen. Maar ook weer niet te veel willen doen en niet bang zijn voor ‘missing out’. Dat is niet makkelijk want als je dan tijd voor jezelf hebt, dan is het ook weer dat je moet kiezen, wat doe ik wel en wat doe ik niet met die tijd. Je kan maar op √©√©n plek tegelijk zijn en meerdere dingen per dag doen is vaak te vermoeiend en gaat ten koste van de volgende dag soms.

Hoe dan ook, hoewel de laatste tijd de tijd voor mezelf ietwat schaarser was, gelukkig mag ik inmiddels wel 28 jaar bijtellen bij mijn levenstijd, en hopelijk heb ik nog veel extra tijd om in te vullen en me druk te maken over hoe ik die ga invullen.

HIEP HIEP HOERA!