Weekview: nieuwe maatregelen, joggen en dat soort dingen…

Na zo’n druk weekend is het weer afkicken, vooral moeizaam opstaan op de eerste werkdag. En al vroeg gebeld met het Spant of ze het gehoorapparaat van mijn vader hadden gevonden en of ze konden kijken. De dame die ik sprak ging direct aan de slag en binnen een half uur wist ik dat het gevonden was. Dus ook snel geregeld dat ik het zou ophalen. Daar ging voor een deel de werkdag, en omdat het zulk mooi weer was ben ik het apparaat maar direct bij mijn vader gaan brengen, het was toch op de route. Beetje jammer dat ik zaterdag niet wat beter had gekeken, dat had me een ritje gescheeld, maar goed. Wel een leuke verrassing dat ik mijn vader nog even zag en hem een knuffel kon geven.

Op dinsdag voor het eerst weer gaan joggen. Ik was heel benieuwd hoe lang ik het vol zou houden, hoe ver ik kon rennen. Ik was toch wel wat teleurgesteld: na 200 meter verzuurden mijn voeten en kuiten zo erg dat ik weer even moest lopen. En zo om en om gerend en gelopen. Mijn conditie is ook echt ruk. Veel langer rennen lukte ook niet. Maar ik kreeg een tip dat er sokken zijn die de doorbloeding verbeteren, hopelijk helpt dat. Misschien dat mijn schoenen ook niet helemaal lekker met zijn…

De avond zou ook spannend worden, nieuwe maatregelen om corona in te dammen. Zou ik nog mogen blijven tennissen. Gelukkig is men zo wijs geweest te begrijpen dat tennissen buiten in de dubbel echt genoeg op afstand is, ondanks de verwarring die premier Rutte opriep in de persconferentie. Dat zette wel wat mensen op het verkeerde been, waaronder ook de Trouw, die trouw overpende wat Rutte zei, zonder onderzoek te doen bij de bron. Na de nodige bewijzen aandragen, op NOS app, RIVM site, KNLTB site en ook nog Rijksoverheid.nl waren de wantrouwigen toch ook overtuigd. Dus we mogen blijven spelen! Heel fijn. Maar ik wil ook blijven rennen denk ik al beleef ik er nog niet heel veel plezier aan. Naar een bal toe rennen is toch leuker.

Het joggen is me echter niet goed gevallen zo bleek de volgende dag. Ik voelde al direct weer mijn linkerknie bij het van de trap afgaan. Toen ik rende had ik ook het gevoel dat ik als een olifant rende, met grote platvoeten en veel gebonk. Misschien dat mijn renschoenen ook niet meer goed zijn, dat de gel al niet meer dempend werkt. Ik sprak de orthopeed en zei zij dat het inderdaad nog te belastend is voor de knieën zolang de benen niet goed getraind zijn. Dus ik ga weer actief trainen. Heb ik toch die sunning socks iets te snel gekocht… De mooiste tip die ik van de orthopeed gekregen heb is het trainen in het dagelijks leven in te bouwen door als ik sta door de benen te zakken alsof ik tegen een muur zit.. maar dan minder diep natuurlijk. Als je je tanden staat te poetsen, de afwas doet, de was ophangt, kleinere personen een lange hug geeft… 🙂 In de supermarkt doe ik het nog maar even niet, anders denken mensen misschien dat ik naar de wc moet of zo… Ik heb ook een elastiek waarmee ik zijwaartse stappen moet maken om de spieren te trainen. Die heb ik nu ook maar van zolder gehaald (bij wijze van spreken) en ga nu (is mijn voornemen) als ik voor de tv sta (in plaats van zit of lig) dat elastiek erbij pakken… wat een giga bilspieren zal ik dan binnenkort hebben… Ook zei ze dat ik die training zo lang moet doen als de prik die ze me gegeven heeft werkt… ik vrees dus dat die belasting de knie aardig heeft overbelast en de prik, voor zover deze nog werkt, een beetje tegen heeft gewerkt. Al heb ik er aan het eind van de week, na het nodige door de benen zakken terwijl ik sta, toch minder last van dan ik dacht als ik de trap afga. De orthopeed had ook een verdikking van het bovenbeenbot gezien, dus ik heb vrijdag een röntgenfoto laten maken… er zou verband kunnen zijn met de longen… en ze wil uitsluiten dat er iets aan de hand is… ik vind het nog heel vaag, maar de 26e oktober word ik erover teruggebeld… vind het toch wel spannend ergens, want wat zou er mis kunnen zijn…

Mijn eetgedrag is sinds twee weken ook weer anders, ik eet weer eieren… ik bak die nu, ik vond gekookte eieren toch wat minder, al was opeens eentje kapot gegaan en had ik een gepocheerd ei, die best lekker was… maar om nu expres mijn ei kapot te koken… Het ergste is nog dat ik weer eieren ben gaan eten omdat ik de eersten gratis kreeg bij de kaasboer, als ik een kilo kaas zou kopen. Nu koop ik ongeveer 800 gram kaas per anderhalve week dus die twee ons extra komt ook wel op eer het wegschimmelt. En het smaakt me goed, en ik kan de eiwitten ook wel gebruiken nu ik meer aan spiertraining doe. De kaasboer vertelde me deze week dat hij mijn artikel in het wijkkrantje gezien had maar nog niet gelezen. Ja, het artikel is nu gepubliceerd, van de week kreeg ik al een paar exemplaren. Ik sta er met een grote langgerekte foto in. De foto is bijna groter dan het verhaal… Maar ik betreur nu wel dat ik net die dag mijn haar tot 3 mm teruggebracht heb, want nu zie ik er als een 60 plusser uit… vind ik zelf…. maar wie weet word ik er minder door herkend door de buurt… misschien gaan er wel meer mensen naar mijn site, want ik heb mijn siteadres ook opgenomen in het artikel. Wie weet maakt het meer mensen bewust van toch donor worden.

Deze week was er ook veel onrust. Ik merkte dat ik weer wat onzekerheid voel over mijzelf en mijn werk. De nieuwe klus bij de nieuwe organisatie waar ik minder kennis van heb maakt toch dat ik af en toe zoekende ben naar of ik wel het goede doe. Vooral het op afstand werken, niet direct contact hebben, maakt het moeilijker. Deze week wel voor het eerst weer live met een collega gesproken en naar het systeem gekeken dat gemigreerd moet worden, en dat was heel fijn. Eindelijk weer op een locatie visueel contact gehad. Ik zat vooraf wel te dubben of dat wel kon in deze tijd, wilde ook zeker aankijken of de locatie wel geschikt was, maar dat bleek het zeker te zijn.

Ik lag vanwege de onrust deze week wel regelmatig midden in de nacht af en toe wakker. Ook bij het inslapen lag ik nog vaak teveel te denken. Gelukkig hielp mijn noodoefening, de benen omhoog liggend op de rug, gestrekt en met de tenen naar me toe trekkend, en dan van 20 naar 99 tellen, als ik het haal.. soms beginnen de benen en het hele lichaam al bij 60 zodanig te trillen dat ik het niet meer volhoud, maar soms ga ik voorbij de 99. Dat het werkt merk ik direct, ik begin me te willen uitrekken en geeuwen soms zelfs… dus voor alle moeilijke slapers: dit is dé oefening die je kan helpen… mij in elk geval wel.

Ik heb ook het idee dat ik soms een sociaal gehandicapte ben. Ik heb soms het gevoel dat ik te lang onder een glazen stolp heb geleefd en beschermd ben tegen alle kwaad van anderen tot mijn 24e. Ik merk dit vooral als ik beledigd word, of in een conflict raak. In plaats van primair te reageren, zoals sommigen heel goed kunnen, of juist heel doordacht, word ik stil en merk ik dat er iets gebeurt in mij, maar ik kan er dan geen woorden aan geven. En als de situatie voorbij is, dan ineens komt het gevoel dat er eerder was opgewekt: boosheid, onmacht gevoel, onrecht… en komen er ook allerlei woorden die ik eigenlijk had willen zeggen. Zo was er een situatie op tennis, waarbij ik met mijn tennismaatjes op een baan stond en we afgelost werden door anderen. Maar die anderen hadden doodleuk gelijk met ons op de baan naast ons gestaan. Op door-de-weekse avonden is het de regel dat je niet dubbel mag afhangen, zodat anderen ook nog de kans krijgen op die gewilde tijden te spelen. Ik moet op dinsdag om half 9 in de ochtend afhangen anders vis ik achter het net om op donderdagavond om rond 20 uur te kunnen spelen. Deze jongens hadden dus dubbel afgehangen en dan komt er toch iets recalcitrants naar boven bij mij: ik weigerde van de baan te gaan en zei dat ze dubbel afgehangen hadden. Nu ben ik normaal niet zo van de regels, maar als er onrecht plaatsvindt kan ik dus blijkbaar toch ook wel weer ageren. De ene man was wat verbouwereerd van de situatie toen ik hem ermee confronteerde. En toen ontstond dus de discussie over de regel… gelukkig was er één onder hen die precies begreep wat ik bedoelde en zei dat ik gelijk had, en ging ook daadwerkelijk naar huis. Maar ik kon op dat moment het (relatieve) onrecht dat deze dubbelhanger deed aan anderen niet goed onder woorden brengen… op de terugweg kon ik precies het pijnpunt van zijn egoïsme benoemen, maar zelf kon hij dat na veel discussie nog steeds niet inzien… Dat was niet alleen een gemiste kans omdat hij daardoor een volgende keer gewoon weer dubbel afhangt is mijn verwachting, maar tevens werd ik me bewust van deze sociale handicap om voor mezelf op te komen. Dit is me eerder op het werk ook al overkomen en het gebeurt eigenlijk te vaak de laatste tijd. Misschien toch een keer een training geweldloze communicatie of een assertiviteitstraining gaan doen…

Dat biodanze vanaf dinsdag nu ook officieel op 1,5 meter moet plaatsvinden geeft me wel een verarming: dit was dé plek om anderen eens echt weer fysiek aan te raken. Het belang van fysieke aanraking, dat dit jaar zeer aan banden is gelegd, wordt nog eens goed benoemd in het volgende artikel over het boek Huidhonger: https://holistik.nl/aanraking-primaire-levensbehoefte/
Ik citeer: “Tastzin is het eerste zintuig in een embryo dat tot ontwikkeling komt. Het is het enige zintuig dat je niet zomaar ‘uit’ kunt zetten. Daarom kan aanraking ontzettend helend werken (en traumatiseren). Het hormoon oxytocine komt vrij bij aanraking, en heeft allerlei positieve effecten op je welzijn. Het vermindert pijn, versterkt een band, vermindert het aanmaken van het stresshormoon cortisol. Het verbetert zelfs de spijsvertering. Al met al ‘repareren’ we elkaar door elkaar een knuffel te geven. En dat hebben we in deze tijd juist nodig. Zelfs elkaar een hand geven kan al voldoende zijn en zelfs dat mag niet meer”. Ik hoorde dat je in België één (vreemde) persoon een hand mag geven (en niet meer) en één (vreemde) persoon een knuffel… Rare jongens, die Belgen, want, hoezo zou je één vreemde persoon wel mogen aanraken en de rest niet… en waarom toch ook nog één vreemde persoon als je eigenlijk niemand mag aanraken… Maar vooral dat laatste is dus ook al een gemis, want een aanraking tussen vreemden kan heel bindend werken. Denk aan de hand op de schouder of de arm, laatst staan een korte hug of een paar kussen op de wang. Het is meer dan een begroeting, ook al realiseren we ons dat vaak niet. Maar schijnbaar gebeurt er meer dan in verbinding komen. Er is ook een proces van bewustwording in je eigen lichaam door dit contact. Het is een interessant thema dat in het genoemde boek verder wordt uitgewerkt. Ik ben me sinds een tijdje zeer bewust van de helende werking van aanraking en het sterke gemis dat ook meteen voelbaar is als het ontbreekt. Iemand die zich alleen voelt, voelt zich alleen nog maar meer alleen als je niet in verbinding met anderen mag komen. Ouderen waar met een boog omheen gelopen wordt om ze te beschermen voelen hun eenzaamheid ook extra sterk, zo is me verteld. Daarom knuffel ik mijn vader extra lang, ook al heeft hij de gewoonte om me vrij snel al weer weg te duwen… het is duidelijk iets aangeleerds, want als ik zeg dat ik hem nog even wil vasthouden ontvangt hij mij gewillig.

Deze zaterdagochtend was het wel een vroege knuffel echter. Hij belde mij omdat hij bloed had geplast die nacht. In een uur tijd was ik bij hem om naar de huisartsenpost te gaan. En zo waren we rond 10 uur in het Meander. Ik merk dat ik de laatste tijd minder snel schrik als zich zoiets voor doet… er is al zoveel gebeurd de laatste paar jaar dat ik eerst wil zien voor ik allerlei vreselijke gedachten heb. Een vriend van mijn vader heeft veel gedoe gehad met bloedplassen en als je niet oppast ga je dat dan ook direct op je eigen situatie projecteren. Maar die oorzaak was totaal anders.. De dokter zei ook dat de kans groot was dat het een blaasontsteking is, en dus even het weekend aankijken en dan maandag de huisarts raadplegen. Zo’n ontsteking is met antibiotica op te lossen dus… weer even rust in de tent en afwachten dus. Zien of het maandag überhaupt nog wel speelt…

De theatervoorstelling waar ik met mijn vader heen zou gaan ging niet door deze zaterdag. Jammer, heel jammer, ook voor de acteurs, maar ja, mijn vaders hoofd stond na alle stress van die ochtend er ook niet naar. En die mogelijke infectie kost hem veel energie dus soms komt het toch beter uit dat je gedacht had. Ik vind het wel jammer, theater is toch een van de dingen die me helemaal weer onder de mensen brengt. Ik vind het zo mooi wat mensen op het toneel doen! Lijkt me heel gaaf maar ook spannend en vooral stressvol. Maar ook zeer belonend als je de reacties ziet. Soms moet je wat uit je comfortzone gaan om een kick te krijgen.

Dit weekend heb ik ook de eerste snoeiactiviteiten uitgevoerd en bollen geplant. Ook in ons gemeentelijk perkje, wat alleen maar groene planten bevat, heb ik aan de rand wat geplaatst, ik ben benieuwd of er wat uit gaat komen. Ik had toen de gedachte ‘wat als we dat perkje in eigen beheer zouden nemen’! Dan zouden we mooie planten die bloemen voortbrengen kunnen planten, zou veel leuker en vrolijker zijn en wellicht ook weer bijvriendelijker. Een overbuurvrouw had daar ook al over nagedacht, wie weet zijn er meer geïnteresseerd. Wel trickie is dat we afhankelijk zijn van de mensen die hier blijven wonen. Want wat als er allerlei verhuisactiviteiten plaats gaan vinden… wie beheert het dan nog? Eerst maar eens horen of er nog meer gegadigden zijn…

En zo is de week en weer een weekend voorbij… er gebeuren toch steeds weer bijzondere dingen, ook al zitten we weer in een gedeelde lockdown. Gelukkig raakt het mij niet heel erg. Of ben ik al gewend geraakt aan de nieuwe situatie. Afkicken zal wel aan de orde zijn als we elkaar straks in tijd weer mogen aanraken….

Weekview: Minder risico, verademende arts, uithangbord, onrust, onovertroffen toeval en wat te doen met een jubileum

Uit onderzoek blijkt dat getransplanteerden weliswaar tot een risicogroep horen ten aanzien van Corona, waarbij ze iets meer risico lopen dan gezonde mensen, maar wel minder risico dan andere risicogroepen. Dat zou komen doordat COVID in de meeste gevallen een overreactie van het immuunsysteem in gang zet en in ernstige gevallen sprake is van bloedklontering, waartegen getransplanteerden nu juist medicijnen slikken die deze verschijnselen onderdrukken. Zo lees ik in het patiëntenblad. En inderdaad hoor ik niet veel angstwekkende verhalen vanuit mijn wereldje hierover! Kijk, dat word ik dan weer blij van. Ik kan dus rustig doorgaan met mijn activiteiten 😁.

Moe, prikkelbaar… Dat ben ik de laatste tijd. Onrustig, lees berichtjes en mailtjes te snel, en toch ook drukker met werk waardoor ik mijn vrije uren af en toe gebruik voor overleggen die moeilijk te plannen zijn. Ik haal die tijd wel weer in maar toch…

Ook in mijn omgeving wat onrust, praten over een grote parkeerplaats die overlast veroorzaakt en samen denken over oplossingen met verschillende belangen. En rondom het buiten de boot vallen van een vriendin de vraag hoe ze weer binnenboord komen. Allemaal geen moeilijke dingen maar toch als ik moe ben toch een ding van aandacht die me bezig houdt. En het koor dat nu toch twee weken stopt al had ik de indruk dat toch een aantal koorleden gewoon door wilden gaan. En biodanza nu dan toch maar op 1,5 meter afstand, geen oefeningen met aanraking, geen handen meer vasthouden maar verbinding via sjaaltjes, geen knuffel of hug om elkaar te bedanken of te begroeten. Het verandert allemaal, al ben ik blij dat we nog met elkaar live kunnen dansen, dat ik nog naar yoga in de zaal kan gaan.

Woensdag naar de orthopeed geweest en wat een verademing om een professioneel en communicatief sterke arts te ontmoeten die je meer vertelt dan je vraagt en ook nog andere problemen signaleert dan waar je voor kwam (op zich minder fijn natuurlijk maar beter om te weten), in plaats van zo’n hork die niet meer zegt dat het je meniscus is, dat het niet geopereerd wordt en dat je fysiotherapie moet gaan doen en voor je het weet je al weer de deur uit gewerkt heeft. En dankzij een prik in mijn knie heb ik ook geen last meer van mijn knie als ik de trap af loop! Een zegening, een goede arts die luistert naar een patiënt ook al zit ze in een andere kamer.

Ik ben ook nog gebeld over mijn 30e LTX verjaardag. Wat ik wil. Er kan geen bijeenkomst georganiseerd worden, wel een etentje met 3 andere mensen. Dus geen taartmoment. Misschien weer op televisie, als ze dat willen, om dit heugelijke feit aandacht te geven, maar ja, wordt het dan een herhaling van vorige keer? Ik ben helemaal niet in de stemming hiermee bezig te zijn, wil eerst weer rust en balans krijgen maar weet nog niet precies hoe. Maar ja, kan ik het zomaar laten passeren? In elk geval wil ik meer en beter slapen denk ik, al heb ik ook aardig kunnen uitslapen dit weekend.

Ik kreeg te horen dat ik waarschijnlijk toch wel de langstlevende longgetransplanteerde ben. En gek genoeg gaf me dat even een druk gevoel van verwachtingen die ik niet waar kan maken maar vrij snel erna en gevoel van leuk maar het maakt voor mijn leven verder niets uit. Ik moet blijven ademen en dat is toch ook een doel in het leven los van met plezier leven en zo aangenaam mogelijk. Maar ja misschien schept het ook wel toch onderhuids een gevoel van plicht tot uithangbord voor donorschap… Ik ben niet zo goed in uithangbord spelen alleen. Terwijl ik acteren eigenlijk best wel leuk vind. Denk nog wel eens als figurant of zo ergens aan mee te doen… Vind rollenspellen stiekem wel leuk ook al vind ik het enorm spannend en stressvol.

Ondertussen ook wat onrust deze week omdat mijn neefje in het weekend koorts had gedurende 2 dagen en daarna weer koortsvrij was, en mijn broer dacht dat hij wel naar mijn vader kon gaan (waar ik ook was) en mijn neefje naderhand toch positief getest was op Corona. Geluk bij ongeluk zit mijn neefje hele dagen op zijn kamer en heeft hij op afstand aan tafel gezeten met eten en alles. Maar ja, mijn broer moet eerst ziek worden wil ik ergens bang voor hoeven zijn … En bang ben ik ook niet, maar de gedachte weer in quarantaine te moeten is vooral mijn zorg

Hoe klein is verder de wereld dat je iemand ontmoet via Tinder en op die date hoort dat ze een vriendin heeft die bij mij in de buurt woont. En vervolgens blijkt dat die vriendin fotografe is en mij gefotografeerd heeft voor het wijkblaadje in verband met mijn aanstaande jubileum! Ik vind het bijzonder. Nog niet zo bijzonder als mijn ex drie jaar na dato van uit gaan van de relatie out of the blue in de tuin van het Alhambra zien met haar nieuwe vriend… En nog wel op een doodlopend stuk waar je heel veel moeite moet doen om elkaar niet te zien!!! En dat dit toch lukte!😁 En dat dan vervolgens toch moet vastleggen op een foto op het uitkijkpunt met grote kans van gezien te worden, om te bewijzen dat het gebeurd is zonder dat ze het merkt. En dan naderhand te zien dat op die foto helemaal in het midden van dat uitkijkpunt mijn kamergenoot van die vakantie staat, die ik eigenlijk aanvankelijk helemaal niet gezien had. Dat is toch wel voor mij het meest uitzonderlijke toeval ooit! Wie kan mij overtreffen?

Deze zaterdag ben ik met mijn vader voor het eerst sinds tijden naar theater het Spant in Bussum geweest. Het was raar met mondkapje rondlopen in de gang. En toen een plaats toegewezen krijgen… We zaten op de 4e rij helemaal in het hoekje, begane grond, dus we konden niet alles goed zien…terwijl achter ons de eerste rij verhoging begon… Zo’n beetje de slechtste plek ever… wel gelukkig zonder mondkapje. En om de twee stoelen zaten weer mensen… maar het was wel goed verspreid hierdoor. Het stuk, Liefdesspel, was erg leuk!! Heel snel, afwisselend, verrassend, goed geacteerd… Helaas ging er op het laatst, toen de voorstelling klaar was en het mondkapje weer op moest, iets mis. Door het gedoe met het mondkapje raakte mijn vader zijn ene gehoorapparaat kwijt… Die touwtjes in de oren blijven achter zijn apparaat steken en wipt het uit zijn oor… Ik kon het apparaat vervolgens ook niet meer vinden 🙄. Daar baalde ik enorm van en kostte me wel een tijdje om het los te laten… Voelde me schuldig omdat ik hem attendeerde dat zijn mondkapje verkeerd om zat… Daarna ging het mis… Maar ja, wel goed geslapen en niet eens erover gedroomd. Maar zo’n ding kost 1000 euro! Hopelijk vinden zij hem nog!

Ik heb deze weken wel enorm genoten van het tennis van Roland Garros! Wat fijn dat dit alsnog gespeeld is, hoezeer triest en weinig inspirerend ook voor de spelers om zonder publiek of bijna geen publiek te moeten spelen. Helaas heb ik de finale niet zelf live gezien, maar wandelen met mijn vrienden bij Reeuwijk en zowaar eens niet in de regen was ook een waar genoegen! De finale wordt nog wel herhaald.

En zo is een druk en vol weekend weer voorbij en begint morgen de werkweek weer. Nog even de laatste uurtjes genieten van vrijheid….

Weekview: Conditie, zingangst en werkdruk

Ik merk dat mijn conditie abominabel slecht is. Vooral met fietsen. En dat terwijl ik toch echt wel actief beweeg. Maandag had ik het helemaal toen ik opfietste met een yogagenootje, praten en fietsen ging bijna niet tegelijk. Tot ik dinsdag maar eens mijn banden ging oppompen en begreep ik wel een beetje waarom het fietsen zo zwaar ging. Maar het blijft een feit dat ik sinds mijn vakantie in juli veel minder bewogen heb mede door de hitte en dat dit echt wel invloed op mijn conditie heeft gehad. Ik ben ook nog veel moeier de laatste paar weken, word ’s nacht van midden in de nacht wakker, soms kort soms langer. Woensdag lag ik na de lunch zo een uurtje op de bank te pitten, een zware slaap op de bank.

Dinsdagavond een heerlijke tweede biodanzasessie gehad, waar we helaas maar met 8 waren: Corona slaat ook hier hard toe. De facilitator heeft tot het eind van het jaar de zaal moeten betalen. Een zware dobber om dat terug te verdienen met zo weinig opkomst. Er zijn ook minder mensen omdat iedereen bij het minste of geringste kuchje, van henzelf of mensen om hen heen, thuisblijven. Hopelijk komen er toch weer meer al is een klein clubje niet persé slecht.

Woensdagmiddag ben ik gaan wandelen in de Soesterduinen. Het weer was grijs maar de regen die in de loop van de wandeling viel was echt een verrassing! Zeiknat waren we door een wolkbreuk op het laatst, zo hard regende het. Net op het moment dat we leuk bedachten een stukje over de zandduin te lopen ook nog, een stukje afsnijden was het idee… . En op de laatste 50 meter sloeg het nog eens extra toe! Soppend zaten we in de auto, ook omdat ik geen paraplu had meegenomen. Ik dacht de bomen fungeren wel als een soort paraplu…. Maar toen ik weer in de buurt van Utrecht kwam leek het daar nauwelijks geregend te hebben! Dat is vaker, zo’n groot verschil tussen Soest en Utrecht, en het scheelt maar 25 km of zo. Het rare was dat ik daarna niet meer wist wat voor dag het was, het leek wel weekend. Op woensdag ben ik al heel lang niet meer echt weggeweest, dus het was een bijzonder uitje al met al…

Op vrijdag was er veel consternatie over het koor in Leiden waar 9 leden Corona hadden gekregen, ogenschijnlijk door het zingen. Eén koor heeft Corona, waar honderden koren de laatste paar weken live gerepeteerd hebben en heel Nederland staat weer op zijn achterste been. Hoewel het waarschijnlijk een incident is, en je ook niet eens weet hoe die leden voor en na het zingen met elkaar omgingen, is heel korenland weer bang en moeten alle koren ineens weer stoppen met zingen, zo is hun beleving. Gelukkig is in men in Den Haag nog niet zo rigoureus, maar het aantal koorleden dat zich weer afmeldt om persoonlijke redenen is weer zorgwekkend. Terug naar Zoom vind ik echt geen leuk alternatief. Vrijdag hebben we beraad gehad met een aantal aanwezige koorleden en gelukkig was de conclusie dat rond de 20 koorleden toch echt wel live wil blijven zingen in de kerk die goed geventileerd wordt en afstand goed gewaarborgd wordt. Je kunt zelfs 3 of 5 meter van elkaar gaan staan, maar ja, dan is al helemaal niet meer te horen wat de ander zingt… of misschien juist wel… Maar die angst en hysterie meteen… ik kreeg ook al berichten dat ik voorzichtig moest zijn… wat denk je dat ik expres Coronapatiënten ga opzoeken? Maar ik wil niet meegaan in die hysterie en me zeker niet weer laten beperken als dat helemaal niet nodig is. Ik begrijp inmiddels wel hoe sterk een middel als angst door kan werken in een maatschappij. Verschillende dictators hebben daar met succes misbruik van gemaakt. Als de angst in de mens is, gaat deze niet meer zelf nadenken… Ik zie zelfs mensen op een landweggetje waar geen mens te bekennen is met een mondkapje op fietsen. Wat bezielt zo iemand? Dat er iets over komt waaien en deze persoon aansteken? Werkelijk waar…

Mijn vader heeft ondertussen last van kortademigheid. Hij belde de huisarts vrijdag en de assistente dacht meteen aan Corona, hoewel hij helemaal geen andere symptomen heeft. Gelukkig voor hem kon hij wel direct terecht want door hij bleek meer vocht achter zijn longen te hebben en dus meer plaspillen te moeten slikken en zou anders het hele weekend nog in onzekerheid hebben gezeten over zijn situatie. En wij met hem. Ik zag mezelf al weer in het weekend bij de huisartsenpost zitten, uren wachten tot je geholpen wordt. De zorg blijft bij ons natuurlijk of dat het oplost, maar dat moeten we weer afwachten. Echt belachelijk vond ik echter dat hij niet naar de wc moest bij de huisarts! En iemand die plaspillen slikt moet nu eenmaal van het een op andere moment naar de wc! Dus hij naar huis maar was te laat thuis om op het toilet te komen. Ik was furieus en direct wilde ik de huisarts bellen over hoe schandalig ik dit vond. Iemand in zijn broek laten pissen omdat hij daar niet naar de wc kan. En waarom? Je kan je handen vooraf wassen en erna, dus wat voor risico loop je daar. Met mondkapje op ook nog! Maar ja, mijn vader wil geen heisa, dus ik mocht niet bellen… maar ik kan het niet laten om mijn gal hier in elk geval te spuien.

Deze week heb ik 3x op de tennisbaan gestaan, woensdagochtend al vroeg om 9 uur, donderdagavond konden we bij geluk ook spelen al lagen er op onze gereserveerde baan enorme plassen water; we konden tennissen waar anderen koudwatervrees gehad hadden en bang waren de bui op hun kop te krijgen, en er dus een baan vrij was… En zaterdagochtend om 9 uur stond ik er al weer… weg ochtenden van uitslapen maar wel heerlijk buiten zijn en ook lekker gespeeld. Wel merk ik dat 3x spelen in de week iets teveel van het goede is, zaterdag ging mijn linkerknie toch weer iets schuiven. Komende dinsdag naar de orthopeed dus hopelijk biedt die uitkomst, al ben ik wel benieuwd wat dat is. Want sta ik nu echt te wachten op een operatie? Ik wil niet meer zo onzeker spelen, bang zijn voor die schuivende knie… maar ik heb ook geen zin in revalidatiegedoe.

Verder heb ik op mijn werk een klus gekregen bij het Sociaal Domein, voor mij totaal nieuw terrein, maar wel interessant daardoor. Ik mag een data-analyse doen in verband met twee systemen die naar een nieuw systeem overgezet moeten worden. In dat moet in drie maandagen gedaan worden en ook nog vanuit de thuiswerkplek. Een voor mij totaal onrealistische korte tijd, maar ik ben geen projectleider, dus mijn verantwoordelijkheid gaat niet verder dan afstemmen wat belangrijk is, wat zit er in welke systemen en hoe krijgen we dit in het nieuwe systeem, maar dat is opgave genoeg. Daarbij is er ook nog sprake van een soort samenkomen van teams, en zij werken vanaf november met het nieuwe systeem… dus een boel verandering voor die mensen in korte tijd… 8 uur per week hieraan besteden is een utopie, dus ik ga er maar wat meer uurtjes aan besteden, en mogelijk dus over mijn 24 uur die ik nu werk, maar moet er vooral voor waken dat ik weer in een ongewenste stressperiode ga komen. Hoe rustig ik op een bepaalde manier ook gehad heb met het werk, zorgeloos en rusteloos is het afgelopen half jaar zeker niet geweest.

En ook is het aardig in date-land geweest. Een tweede afspraak leidde weliswaar niet tot een potentiële relatie, maar wel weer tot een interessante ontmoeting met zowaar een echt persoonlijk gesprek. Dat blijft altijd fijn. Het daten voelt ook erg onnatuurlijk op dit moment, als je iets wilt afspreken dan is het toch vaak bij huis, of wandelen, want ergens heen gaan wordt steeds meer beperkt. En het levert soms wat meer vriendschappen op, al vraag ik me af waar ik de tijd vandaan moet halen om die te onderhouden. Maar ja, als al mijn huidige activiteiten door een lockdown weer tot stilstand komen is er natuurlijk volop tijd, maar daar zit ik echt niet op te wachten. Ik merk ook dat het daten me niet echt aantrekt, het helemaal opnieuw beginnen, het aftasten, het voelen hoe het zit, en dan weer al die fasen doorgaan van elkaar leren kennen op verschillende niveaus… het voelt als een opgave ergens. Terwijl de belangrijkste behoefte toch de nabijheid van iemand is, knuffels, liefdevolle aandacht… maar ja voor je die hebt ben je zo weer maanden verder als ik geluk heb. Of zelfs meerdere dates… ik word al moe als ik er aan denk. Leuk die wandelafspraken maar die lading erop dat je bezig bent iets van die ander te vinden is toch wat anders…. Misschien maar even weer wat minder actief zijn of minder verwachten… maar het blijft iets raars hebben, dat Tinder of internetdaten. Ik hoop telkens via activiteiten leuke vrouwen tegen te komen maar ja, die worden dus schaarser. En ergens vind ik het allemaal wel prima zo… Tja, het leven blijft een worsteling.

Vandaag ook het tuinmeubilair weer op hok gezet. Hoewel het net allemaal nat was van de regen, timing is everything, toch de boel maar weer in de schuur en onder het afdakje van de veranda gezet, de kans op warm weer is nu wel heel klein geworden. Daardoor is de blik op mijn tuin wel ineens weer veel ruimer geworden, een fijne bijkomstigheid. En ik zie dat ik nog een klus te doen heb: de bemoste tegels eens aanpakken, anders wordt het weer glibberen als ik erover heen ga lopen.