Home » Uncategorized » Weekview: nieuwe maatregelen, joggen en dat soort dingen…

Weekview: nieuwe maatregelen, joggen en dat soort dingen…

Na zo’n druk weekend is het weer afkicken, vooral moeizaam opstaan op de eerste werkdag. En al vroeg gebeld met het Spant of ze het gehoorapparaat van mijn vader hadden gevonden en of ze konden kijken. De dame die ik sprak ging direct aan de slag en binnen een half uur wist ik dat het gevonden was. Dus ook snel geregeld dat ik het zou ophalen. Daar ging voor een deel de werkdag, en omdat het zulk mooi weer was ben ik het apparaat maar direct bij mijn vader gaan brengen, het was toch op de route. Beetje jammer dat ik zaterdag niet wat beter had gekeken, dat had me een ritje gescheeld, maar goed. Wel een leuke verrassing dat ik mijn vader nog even zag en hem een knuffel kon geven.

Op dinsdag voor het eerst weer gaan joggen. Ik was heel benieuwd hoe lang ik het vol zou houden, hoe ver ik kon rennen. Ik was toch wel wat teleurgesteld: na 200 meter verzuurden mijn voeten en kuiten zo erg dat ik weer even moest lopen. En zo om en om gerend en gelopen. Mijn conditie is ook echt ruk. Veel langer rennen lukte ook niet. Maar ik kreeg een tip dat er sokken zijn die de doorbloeding verbeteren, hopelijk helpt dat. Misschien dat mijn schoenen ook niet helemaal lekker met zijn…

De avond zou ook spannend worden, nieuwe maatregelen om corona in te dammen. Zou ik nog mogen blijven tennissen. Gelukkig is men zo wijs geweest te begrijpen dat tennissen buiten in de dubbel echt genoeg op afstand is, ondanks de verwarring die premier Rutte opriep in de persconferentie. Dat zette wel wat mensen op het verkeerde been, waaronder ook de Trouw, die trouw overpende wat Rutte zei, zonder onderzoek te doen bij de bron. Na de nodige bewijzen aandragen, op NOS app, RIVM site, KNLTB site en ook nog Rijksoverheid.nl waren de wantrouwigen toch ook overtuigd. Dus we mogen blijven spelen! Heel fijn. Maar ik wil ook blijven rennen denk ik al beleef ik er nog niet heel veel plezier aan. Naar een bal toe rennen is toch leuker.

Het joggen is me echter niet goed gevallen zo bleek de volgende dag. Ik voelde al direct weer mijn linkerknie bij het van de trap afgaan. Toen ik rende had ik ook het gevoel dat ik als een olifant rende, met grote platvoeten en veel gebonk. Misschien dat mijn renschoenen ook niet meer goed zijn, dat de gel al niet meer dempend werkt. Ik sprak de orthopeed en zei zij dat het inderdaad nog te belastend is voor de knieën zolang de benen niet goed getraind zijn. Dus ik ga weer actief trainen. Heb ik toch die sunning socks iets te snel gekocht… De mooiste tip die ik van de orthopeed gekregen heb is het trainen in het dagelijks leven in te bouwen door als ik sta door de benen te zakken alsof ik tegen een muur zit.. maar dan minder diep natuurlijk. Als je je tanden staat te poetsen, de afwas doet, de was ophangt, kleinere personen een lange hug geeft… 🙂 In de supermarkt doe ik het nog maar even niet, anders denken mensen misschien dat ik naar de wc moet of zo… Ik heb ook een elastiek waarmee ik zijwaartse stappen moet maken om de spieren te trainen. Die heb ik nu ook maar van zolder gehaald (bij wijze van spreken) en ga nu (is mijn voornemen) als ik voor de tv sta (in plaats van zit of lig) dat elastiek erbij pakken… wat een giga bilspieren zal ik dan binnenkort hebben… Ook zei ze dat ik die training zo lang moet doen als de prik die ze me gegeven heeft werkt… ik vrees dus dat die belasting de knie aardig heeft overbelast en de prik, voor zover deze nog werkt, een beetje tegen heeft gewerkt. Al heb ik er aan het eind van de week, na het nodige door de benen zakken terwijl ik sta, toch minder last van dan ik dacht als ik de trap afga. De orthopeed had ook een verdikking van het bovenbeenbot gezien, dus ik heb vrijdag een röntgenfoto laten maken… er zou verband kunnen zijn met de longen… en ze wil uitsluiten dat er iets aan de hand is… ik vind het nog heel vaag, maar de 26e oktober word ik erover teruggebeld… vind het toch wel spannend ergens, want wat zou er mis kunnen zijn…

Mijn eetgedrag is sinds twee weken ook weer anders, ik eet weer eieren… ik bak die nu, ik vond gekookte eieren toch wat minder, al was opeens eentje kapot gegaan en had ik een gepocheerd ei, die best lekker was… maar om nu expres mijn ei kapot te koken… Het ergste is nog dat ik weer eieren ben gaan eten omdat ik de eersten gratis kreeg bij de kaasboer, als ik een kilo kaas zou kopen. Nu koop ik ongeveer 800 gram kaas per anderhalve week dus die twee ons extra komt ook wel op eer het wegschimmelt. En het smaakt me goed, en ik kan de eiwitten ook wel gebruiken nu ik meer aan spiertraining doe. De kaasboer vertelde me deze week dat hij mijn artikel in het wijkkrantje gezien had maar nog niet gelezen. Ja, het artikel is nu gepubliceerd, van de week kreeg ik al een paar exemplaren. Ik sta er met een grote langgerekte foto in. De foto is bijna groter dan het verhaal… Maar ik betreur nu wel dat ik net die dag mijn haar tot 3 mm teruggebracht heb, want nu zie ik er als een 60 plusser uit… vind ik zelf…. maar wie weet word ik er minder door herkend door de buurt… misschien gaan er wel meer mensen naar mijn site, want ik heb mijn siteadres ook opgenomen in het artikel. Wie weet maakt het meer mensen bewust van toch donor worden.

Deze week was er ook veel onrust. Ik merkte dat ik weer wat onzekerheid voel over mijzelf en mijn werk. De nieuwe klus bij de nieuwe organisatie waar ik minder kennis van heb maakt toch dat ik af en toe zoekende ben naar of ik wel het goede doe. Vooral het op afstand werken, niet direct contact hebben, maakt het moeilijker. Deze week wel voor het eerst weer live met een collega gesproken en naar het systeem gekeken dat gemigreerd moet worden, en dat was heel fijn. Eindelijk weer op een locatie visueel contact gehad. Ik zat vooraf wel te dubben of dat wel kon in deze tijd, wilde ook zeker aankijken of de locatie wel geschikt was, maar dat bleek het zeker te zijn.

Ik lag vanwege de onrust deze week wel regelmatig midden in de nacht af en toe wakker. Ook bij het inslapen lag ik nog vaak teveel te denken. Gelukkig hielp mijn noodoefening, de benen omhoog liggend op de rug, gestrekt en met de tenen naar me toe trekkend, en dan van 20 naar 99 tellen, als ik het haal.. soms beginnen de benen en het hele lichaam al bij 60 zodanig te trillen dat ik het niet meer volhoud, maar soms ga ik voorbij de 99. Dat het werkt merk ik direct, ik begin me te willen uitrekken en geeuwen soms zelfs… dus voor alle moeilijke slapers: dit is dé oefening die je kan helpen… mij in elk geval wel.

Ik heb ook het idee dat ik soms een sociaal gehandicapte ben. Ik heb soms het gevoel dat ik te lang onder een glazen stolp heb geleefd en beschermd ben tegen alle kwaad van anderen tot mijn 24e. Ik merk dit vooral als ik beledigd word, of in een conflict raak. In plaats van primair te reageren, zoals sommigen heel goed kunnen, of juist heel doordacht, word ik stil en merk ik dat er iets gebeurt in mij, maar ik kan er dan geen woorden aan geven. En als de situatie voorbij is, dan ineens komt het gevoel dat er eerder was opgewekt: boosheid, onmacht gevoel, onrecht… en komen er ook allerlei woorden die ik eigenlijk had willen zeggen. Zo was er een situatie op tennis, waarbij ik met mijn tennismaatjes op een baan stond en we afgelost werden door anderen. Maar die anderen hadden doodleuk gelijk met ons op de baan naast ons gestaan. Op door-de-weekse avonden is het de regel dat je niet dubbel mag afhangen, zodat anderen ook nog de kans krijgen op die gewilde tijden te spelen. Ik moet op dinsdag om half 9 in de ochtend afhangen anders vis ik achter het net om op donderdagavond om rond 20 uur te kunnen spelen. Deze jongens hadden dus dubbel afgehangen en dan komt er toch iets recalcitrants naar boven bij mij: ik weigerde van de baan te gaan en zei dat ze dubbel afgehangen hadden. Nu ben ik normaal niet zo van de regels, maar als er onrecht plaatsvindt kan ik dus blijkbaar toch ook wel weer ageren. De ene man was wat verbouwereerd van de situatie toen ik hem ermee confronteerde. En toen ontstond dus de discussie over de regel… gelukkig was er één onder hen die precies begreep wat ik bedoelde en zei dat ik gelijk had, en ging ook daadwerkelijk naar huis. Maar ik kon op dat moment het (relatieve) onrecht dat deze dubbelhanger deed aan anderen niet goed onder woorden brengen… op de terugweg kon ik precies het pijnpunt van zijn egoïsme benoemen, maar zelf kon hij dat na veel discussie nog steeds niet inzien… Dat was niet alleen een gemiste kans omdat hij daardoor een volgende keer gewoon weer dubbel afhangt is mijn verwachting, maar tevens werd ik me bewust van deze sociale handicap om voor mezelf op te komen. Dit is me eerder op het werk ook al overkomen en het gebeurt eigenlijk te vaak de laatste tijd. Misschien toch een keer een training geweldloze communicatie of een assertiviteitstraining gaan doen…

Dat biodanze vanaf dinsdag nu ook officieel op 1,5 meter moet plaatsvinden geeft me wel een verarming: dit was dé plek om anderen eens echt weer fysiek aan te raken. Het belang van fysieke aanraking, dat dit jaar zeer aan banden is gelegd, wordt nog eens goed benoemd in het volgende artikel over het boek Huidhonger: https://holistik.nl/aanraking-primaire-levensbehoefte/
Ik citeer: “Tastzin is het eerste zintuig in een embryo dat tot ontwikkeling komt. Het is het enige zintuig dat je niet zomaar ‘uit’ kunt zetten. Daarom kan aanraking ontzettend helend werken (en traumatiseren). Het hormoon oxytocine komt vrij bij aanraking, en heeft allerlei positieve effecten op je welzijn. Het vermindert pijn, versterkt een band, vermindert het aanmaken van het stresshormoon cortisol. Het verbetert zelfs de spijsvertering. Al met al ‘repareren’ we elkaar door elkaar een knuffel te geven. En dat hebben we in deze tijd juist nodig. Zelfs elkaar een hand geven kan al voldoende zijn en zelfs dat mag niet meer”. Ik hoorde dat je in België één (vreemde) persoon een hand mag geven (en niet meer) en één (vreemde) persoon een knuffel… Rare jongens, die Belgen, want, hoezo zou je één vreemde persoon wel mogen aanraken en de rest niet… en waarom toch ook nog één vreemde persoon als je eigenlijk niemand mag aanraken… Maar vooral dat laatste is dus ook al een gemis, want een aanraking tussen vreemden kan heel bindend werken. Denk aan de hand op de schouder of de arm, laatst staan een korte hug of een paar kussen op de wang. Het is meer dan een begroeting, ook al realiseren we ons dat vaak niet. Maar schijnbaar gebeurt er meer dan in verbinding komen. Er is ook een proces van bewustwording in je eigen lichaam door dit contact. Het is een interessant thema dat in het genoemde boek verder wordt uitgewerkt. Ik ben me sinds een tijdje zeer bewust van de helende werking van aanraking en het sterke gemis dat ook meteen voelbaar is als het ontbreekt. Iemand die zich alleen voelt, voelt zich alleen nog maar meer alleen als je niet in verbinding met anderen mag komen. Ouderen waar met een boog omheen gelopen wordt om ze te beschermen voelen hun eenzaamheid ook extra sterk, zo is me verteld. Daarom knuffel ik mijn vader extra lang, ook al heeft hij de gewoonte om me vrij snel al weer weg te duwen… het is duidelijk iets aangeleerds, want als ik zeg dat ik hem nog even wil vasthouden ontvangt hij mij gewillig.

Deze zaterdagochtend was het wel een vroege knuffel echter. Hij belde mij omdat hij bloed had geplast die nacht. In een uur tijd was ik bij hem om naar de huisartsenpost te gaan. En zo waren we rond 10 uur in het Meander. Ik merk dat ik de laatste tijd minder snel schrik als zich zoiets voor doet… er is al zoveel gebeurd de laatste paar jaar dat ik eerst wil zien voor ik allerlei vreselijke gedachten heb. Een vriend van mijn vader heeft veel gedoe gehad met bloedplassen en als je niet oppast ga je dat dan ook direct op je eigen situatie projecteren. Maar die oorzaak was totaal anders.. De dokter zei ook dat de kans groot was dat het een blaasontsteking is, en dus even het weekend aankijken en dan maandag de huisarts raadplegen. Zo’n ontsteking is met antibiotica op te lossen dus… weer even rust in de tent en afwachten dus. Zien of het maandag überhaupt nog wel speelt…

De theatervoorstelling waar ik met mijn vader heen zou gaan ging niet door deze zaterdag. Jammer, heel jammer, ook voor de acteurs, maar ja, mijn vaders hoofd stond na alle stress van die ochtend er ook niet naar. En die mogelijke infectie kost hem veel energie dus soms komt het toch beter uit dat je gedacht had. Ik vind het wel jammer, theater is toch een van de dingen die me helemaal weer onder de mensen brengt. Ik vind het zo mooi wat mensen op het toneel doen! Lijkt me heel gaaf maar ook spannend en vooral stressvol. Maar ook zeer belonend als je de reacties ziet. Soms moet je wat uit je comfortzone gaan om een kick te krijgen.

Dit weekend heb ik ook de eerste snoeiactiviteiten uitgevoerd en bollen geplant. Ook in ons gemeentelijk perkje, wat alleen maar groene planten bevat, heb ik aan de rand wat geplaatst, ik ben benieuwd of er wat uit gaat komen. Ik had toen de gedachte ‘wat als we dat perkje in eigen beheer zouden nemen’! Dan zouden we mooie planten die bloemen voortbrengen kunnen planten, zou veel leuker en vrolijker zijn en wellicht ook weer bijvriendelijker. Een overbuurvrouw had daar ook al over nagedacht, wie weet zijn er meer geïnteresseerd. Wel trickie is dat we afhankelijk zijn van de mensen die hier blijven wonen. Want wat als er allerlei verhuisactiviteiten plaats gaan vinden… wie beheert het dan nog? Eerst maar eens horen of er nog meer gegadigden zijn…

En zo is de week en weer een weekend voorbij… er gebeuren toch steeds weer bijzondere dingen, ook al zitten we weer in een gedeelde lockdown. Gelukkig raakt het mij niet heel erg. Of ben ik al gewend geraakt aan de nieuwe situatie. Afkicken zal wel aan de orde zijn als we elkaar straks in tijd weer mogen aanraken….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s