Home » Uncategorized » Weekview: Minder risico, verademende arts, uithangbord, onrust, onovertroffen toeval en wat te doen met een jubileum

Weekview: Minder risico, verademende arts, uithangbord, onrust, onovertroffen toeval en wat te doen met een jubileum

Uit onderzoek blijkt dat getransplanteerden weliswaar tot een risicogroep horen ten aanzien van Corona, waarbij ze iets meer risico lopen dan gezonde mensen, maar wel minder risico dan andere risicogroepen. Dat zou komen doordat COVID in de meeste gevallen een overreactie van het immuunsysteem in gang zet en in ernstige gevallen sprake is van bloedklontering, waartegen getransplanteerden nu juist medicijnen slikken die deze verschijnselen onderdrukken. Zo lees ik in het patiëntenblad. En inderdaad hoor ik niet veel angstwekkende verhalen vanuit mijn wereldje hierover! Kijk, dat word ik dan weer blij van. Ik kan dus rustig doorgaan met mijn activiteiten 😁.

Moe, prikkelbaar… Dat ben ik de laatste tijd. Onrustig, lees berichtjes en mailtjes te snel, en toch ook drukker met werk waardoor ik mijn vrije uren af en toe gebruik voor overleggen die moeilijk te plannen zijn. Ik haal die tijd wel weer in maar toch…

Ook in mijn omgeving wat onrust, praten over een grote parkeerplaats die overlast veroorzaakt en samen denken over oplossingen met verschillende belangen. En rondom het buiten de boot vallen van een vriendin de vraag hoe ze weer binnenboord komen. Allemaal geen moeilijke dingen maar toch als ik moe ben toch een ding van aandacht die me bezig houdt. En het koor dat nu toch twee weken stopt al had ik de indruk dat toch een aantal koorleden gewoon door wilden gaan. En biodanza nu dan toch maar op 1,5 meter afstand, geen oefeningen met aanraking, geen handen meer vasthouden maar verbinding via sjaaltjes, geen knuffel of hug om elkaar te bedanken of te begroeten. Het verandert allemaal, al ben ik blij dat we nog met elkaar live kunnen dansen, dat ik nog naar yoga in de zaal kan gaan.

Woensdag naar de orthopeed geweest en wat een verademing om een professioneel en communicatief sterke arts te ontmoeten die je meer vertelt dan je vraagt en ook nog andere problemen signaleert dan waar je voor kwam (op zich minder fijn natuurlijk maar beter om te weten), in plaats van zo’n hork die niet meer zegt dat het je meniscus is, dat het niet geopereerd wordt en dat je fysiotherapie moet gaan doen en voor je het weet je al weer de deur uit gewerkt heeft. En dankzij een prik in mijn knie heb ik ook geen last meer van mijn knie als ik de trap af loop! Een zegening, een goede arts die luistert naar een patiënt ook al zit ze in een andere kamer.

Ik ben ook nog gebeld over mijn 30e LTX verjaardag. Wat ik wil. Er kan geen bijeenkomst georganiseerd worden, wel een etentje met 3 andere mensen. Dus geen taartmoment. Misschien weer op televisie, als ze dat willen, om dit heugelijke feit aandacht te geven, maar ja, wordt het dan een herhaling van vorige keer? Ik ben helemaal niet in de stemming hiermee bezig te zijn, wil eerst weer rust en balans krijgen maar weet nog niet precies hoe. Maar ja, kan ik het zomaar laten passeren? In elk geval wil ik meer en beter slapen denk ik, al heb ik ook aardig kunnen uitslapen dit weekend.

Ik kreeg te horen dat ik waarschijnlijk toch wel de langstlevende longgetransplanteerde ben. En gek genoeg gaf me dat even een druk gevoel van verwachtingen die ik niet waar kan maken maar vrij snel erna en gevoel van leuk maar het maakt voor mijn leven verder niets uit. Ik moet blijven ademen en dat is toch ook een doel in het leven los van met plezier leven en zo aangenaam mogelijk. Maar ja misschien schept het ook wel toch onderhuids een gevoel van plicht tot uithangbord voor donorschap… Ik ben niet zo goed in uithangbord spelen alleen. Terwijl ik acteren eigenlijk best wel leuk vind. Denk nog wel eens als figurant of zo ergens aan mee te doen… Vind rollenspellen stiekem wel leuk ook al vind ik het enorm spannend en stressvol.

Ondertussen ook wat onrust deze week omdat mijn neefje in het weekend koorts had gedurende 2 dagen en daarna weer koortsvrij was, en mijn broer dacht dat hij wel naar mijn vader kon gaan (waar ik ook was) en mijn neefje naderhand toch positief getest was op Corona. Geluk bij ongeluk zit mijn neefje hele dagen op zijn kamer en heeft hij op afstand aan tafel gezeten met eten en alles. Maar ja, mijn broer moet eerst ziek worden wil ik ergens bang voor hoeven zijn … En bang ben ik ook niet, maar de gedachte weer in quarantaine te moeten is vooral mijn zorg

Hoe klein is verder de wereld dat je iemand ontmoet via Tinder en op die date hoort dat ze een vriendin heeft die bij mij in de buurt woont. En vervolgens blijkt dat die vriendin fotografe is en mij gefotografeerd heeft voor het wijkblaadje in verband met mijn aanstaande jubileum! Ik vind het bijzonder. Nog niet zo bijzonder als mijn ex drie jaar na dato van uit gaan van de relatie out of the blue in de tuin van het Alhambra zien met haar nieuwe vriend… En nog wel op een doodlopend stuk waar je heel veel moeite moet doen om elkaar niet te zien!!! En dat dit toch lukte!😁 En dat dan vervolgens toch moet vastleggen op een foto op het uitkijkpunt met grote kans van gezien te worden, om te bewijzen dat het gebeurd is zonder dat ze het merkt. En dan naderhand te zien dat op die foto helemaal in het midden van dat uitkijkpunt mijn kamergenoot van die vakantie staat, die ik eigenlijk aanvankelijk helemaal niet gezien had. Dat is toch wel voor mij het meest uitzonderlijke toeval ooit! Wie kan mij overtreffen?

Deze zaterdag ben ik met mijn vader voor het eerst sinds tijden naar theater het Spant in Bussum geweest. Het was raar met mondkapje rondlopen in de gang. En toen een plaats toegewezen krijgen… We zaten op de 4e rij helemaal in het hoekje, begane grond, dus we konden niet alles goed zien…terwijl achter ons de eerste rij verhoging begon… Zo’n beetje de slechtste plek ever… wel gelukkig zonder mondkapje. En om de twee stoelen zaten weer mensen… maar het was wel goed verspreid hierdoor. Het stuk, Liefdesspel, was erg leuk!! Heel snel, afwisselend, verrassend, goed geacteerd… Helaas ging er op het laatst, toen de voorstelling klaar was en het mondkapje weer op moest, iets mis. Door het gedoe met het mondkapje raakte mijn vader zijn ene gehoorapparaat kwijt… Die touwtjes in de oren blijven achter zijn apparaat steken en wipt het uit zijn oor… Ik kon het apparaat vervolgens ook niet meer vinden 🙄. Daar baalde ik enorm van en kostte me wel een tijdje om het los te laten… Voelde me schuldig omdat ik hem attendeerde dat zijn mondkapje verkeerd om zat… Daarna ging het mis… Maar ja, wel goed geslapen en niet eens erover gedroomd. Maar zo’n ding kost 1000 euro! Hopelijk vinden zij hem nog!

Ik heb deze weken wel enorm genoten van het tennis van Roland Garros! Wat fijn dat dit alsnog gespeeld is, hoezeer triest en weinig inspirerend ook voor de spelers om zonder publiek of bijna geen publiek te moeten spelen. Helaas heb ik de finale niet zelf live gezien, maar wandelen met mijn vrienden bij Reeuwijk en zowaar eens niet in de regen was ook een waar genoegen! De finale wordt nog wel herhaald.

En zo is een druk en vol weekend weer voorbij en begint morgen de werkweek weer. Nog even de laatste uurtjes genieten van vrijheid….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s