Home » Uncategorized » Weekview: Conditie, zingangst en werkdruk

Weekview: Conditie, zingangst en werkdruk

Ik merk dat mijn conditie abominabel slecht is. Vooral met fietsen. En dat terwijl ik toch echt wel actief beweeg. Maandag had ik het helemaal toen ik opfietste met een yogagenootje, praten en fietsen ging bijna niet tegelijk. Tot ik dinsdag maar eens mijn banden ging oppompen en begreep ik wel een beetje waarom het fietsen zo zwaar ging. Maar het blijft een feit dat ik sinds mijn vakantie in juli veel minder bewogen heb mede door de hitte en dat dit echt wel invloed op mijn conditie heeft gehad. Ik ben ook nog veel moeier de laatste paar weken, word ’s nacht van midden in de nacht wakker, soms kort soms langer. Woensdag lag ik na de lunch zo een uurtje op de bank te pitten, een zware slaap op de bank.

Dinsdagavond een heerlijke tweede biodanzasessie gehad, waar we helaas maar met 8 waren: Corona slaat ook hier hard toe. De facilitator heeft tot het eind van het jaar de zaal moeten betalen. Een zware dobber om dat terug te verdienen met zo weinig opkomst. Er zijn ook minder mensen omdat iedereen bij het minste of geringste kuchje, van henzelf of mensen om hen heen, thuisblijven. Hopelijk komen er toch weer meer al is een klein clubje niet persƩ slecht.

Woensdagmiddag ben ik gaan wandelen in de Soesterduinen. Het weer was grijs maar de regen die in de loop van de wandeling viel was echt een verrassing! Zeiknat waren we door een wolkbreuk op het laatst, zo hard regende het. Net op het moment dat we leuk bedachten een stukje over de zandduin te lopen ook nog, een stukje afsnijden was het idee… . En op de laatste 50 meter sloeg het nog eens extra toe! Soppend zaten we in de auto, ook omdat ik geen paraplu had meegenomen. Ik dacht de bomen fungeren wel als een soort paraplu…. Maar toen ik weer in de buurt van Utrecht kwam leek het daar nauwelijks geregend te hebben! Dat is vaker, zo’n groot verschil tussen Soest en Utrecht, en het scheelt maar 25 km of zo. Het rare was dat ik daarna niet meer wist wat voor dag het was, het leek wel weekend. Op woensdag ben ik al heel lang niet meer echt weggeweest, dus het was een bijzonder uitje al met al…

Op vrijdag was er veel consternatie over het koor in Leiden waar 9 leden Corona hadden gekregen, ogenschijnlijk door het zingen. EĆ©n koor heeft Corona, waar honderden koren de laatste paar weken live gerepeteerd hebben en heel Nederland staat weer op zijn achterste been. Hoewel het waarschijnlijk een incident is, en je ook niet eens weet hoe die leden voor en na het zingen met elkaar omgingen, is heel korenland weer bang en moeten alle koren ineens weer stoppen met zingen, zo is hun beleving. Gelukkig is in men in Den Haag nog niet zo rigoureus, maar het aantal koorleden dat zich weer afmeldt om persoonlijke redenen is weer zorgwekkend. Terug naar Zoom vind ik echt geen leuk alternatief. Vrijdag hebben we beraad gehad met een aantal aanwezige koorleden en gelukkig was de conclusie dat rond de 20 koorleden toch echt wel live wil blijven zingen in de kerk die goed geventileerd wordt en afstand goed gewaarborgd wordt. Je kunt zelfs 3 of 5 meter van elkaar gaan staan, maar ja, dan is al helemaal niet meer te horen wat de ander zingt… of misschien juist wel… Maar die angst en hysterie meteen… ik kreeg ook al berichten dat ik voorzichtig moest zijn… wat denk je dat ik expres CoronapatiĆ«nten ga opzoeken? Maar ik wil niet meegaan in die hysterie en me zeker niet weer laten beperken als dat helemaal niet nodig is. Ik begrijp inmiddels wel hoe sterk een middel als angst door kan werken in een maatschappij. Verschillende dictators hebben daar met succes misbruik van gemaakt. Als de angst in de mens is, gaat deze niet meer zelf nadenken… Ik zie zelfs mensen op een landweggetje waar geen mens te bekennen is met een mondkapje op fietsen. Wat bezielt zo iemand? Dat er iets over komt waaien en deze persoon aansteken? Werkelijk waar…

Mijn vader heeft ondertussen last van kortademigheid. Hij belde de huisarts vrijdag en de assistente dacht meteen aan Corona, hoewel hij helemaal geen andere symptomen heeft. Gelukkig voor hem kon hij wel direct terecht want door hij bleek meer vocht achter zijn longen te hebben en dus meer plaspillen te moeten slikken en zou anders het hele weekend nog in onzekerheid hebben gezeten over zijn situatie. En wij met hem. Ik zag mezelf al weer in het weekend bij de huisartsenpost zitten, uren wachten tot je geholpen wordt. De zorg blijft bij ons natuurlijk of dat het oplost, maar dat moeten we weer afwachten. Echt belachelijk vond ik echter dat hij niet naar de wc moest bij de huisarts! En iemand die plaspillen slikt moet nu eenmaal van het een op andere moment naar de wc! Dus hij naar huis maar was te laat thuis om op het toilet te komen. Ik was furieus en direct wilde ik de huisarts bellen over hoe schandalig ik dit vond. Iemand in zijn broek laten pissen omdat hij daar niet naar de wc kan. En waarom? Je kan je handen vooraf wassen en erna, dus wat voor risico loop je daar. Met mondkapje op ook nog! Maar ja, mijn vader wil geen heisa, dus ik mocht niet bellen… maar ik kan het niet laten om mijn gal hier in elk geval te spuien.

Deze week heb ik 3x op de tennisbaan gestaan, woensdagochtend al vroeg om 9 uur, donderdagavond konden we bij geluk ook spelen al lagen er op onze gereserveerde baan enorme plassen water; we konden tennissen waar anderen koudwatervrees gehad hadden en bang waren de bui op hun kop te krijgen, en er dus een baan vrij was… En zaterdagochtend om 9 uur stond ik er al weer… weg ochtenden van uitslapen maar wel heerlijk buiten zijn en ook lekker gespeeld. Wel merk ik dat 3x spelen in de week iets teveel van het goede is, zaterdag ging mijn linkerknie toch weer iets schuiven. Komende dinsdag naar de orthopeed dus hopelijk biedt die uitkomst, al ben ik wel benieuwd wat dat is. Want sta ik nu echt te wachten op een operatie? Ik wil niet meer zo onzeker spelen, bang zijn voor die schuivende knie… maar ik heb ook geen zin in revalidatiegedoe.

Verder heb ik op mijn werk een klus gekregen bij het Sociaal Domein, voor mij totaal nieuw terrein, maar wel interessant daardoor. Ik mag een data-analyse doen in verband met twee systemen die naar een nieuw systeem overgezet moeten worden. In dat moet in drie maandagen gedaan worden en ook nog vanuit de thuiswerkplek. Een voor mij totaal onrealistische korte tijd, maar ik ben geen projectleider, dus mijn verantwoordelijkheid gaat niet verder dan afstemmen wat belangrijk is, wat zit er in welke systemen en hoe krijgen we dit in het nieuwe systeem, maar dat is opgave genoeg. Daarbij is er ook nog sprake van een soort samenkomen van teams, en zij werken vanaf november met het nieuwe systeem… dus een boel verandering voor die mensen in korte tijd… 8 uur per week hieraan besteden is een utopie, dus ik ga er maar wat meer uurtjes aan besteden, en mogelijk dus over mijn 24 uur die ik nu werk, maar moet er vooral voor waken dat ik weer in een ongewenste stressperiode ga komen. Hoe rustig ik op een bepaalde manier ook gehad heb met het werk, zorgeloos en rusteloos is het afgelopen half jaar zeker niet geweest.

En ook is het aardig in date-land geweest. Een tweede afspraak leidde weliswaar niet tot een potentiĆ«le relatie, maar wel weer tot een interessante ontmoeting met zowaar een echt persoonlijk gesprek. Dat blijft altijd fijn. Het daten voelt ook erg onnatuurlijk op dit moment, als je iets wilt afspreken dan is het toch vaak bij huis, of wandelen, want ergens heen gaan wordt steeds meer beperkt. En het levert soms wat meer vriendschappen op, al vraag ik me af waar ik de tijd vandaan moet halen om die te onderhouden. Maar ja, als al mijn huidige activiteiten door een lockdown weer tot stilstand komen is er natuurlijk volop tijd, maar daar zit ik echt niet op te wachten. Ik merk ook dat het daten me niet echt aantrekt, het helemaal opnieuw beginnen, het aftasten, het voelen hoe het zit, en dan weer al die fasen doorgaan van elkaar leren kennen op verschillende niveaus… het voelt als een opgave ergens. Terwijl de belangrijkste behoefte toch de nabijheid van iemand is, knuffels, liefdevolle aandacht… maar ja voor je die hebt ben je zo weer maanden verder als ik geluk heb. Of zelfs meerdere dates… ik word al moe als ik er aan denk. Leuk die wandelafspraken maar die lading erop dat je bezig bent iets van die ander te vinden is toch wat anders…. Misschien maar even weer wat minder actief zijn of minder verwachten… maar het blijft iets raars hebben, dat Tinder of internetdaten. Ik hoop telkens via activiteiten leuke vrouwen tegen te komen maar ja, die worden dus schaarser. En ergens vind ik het allemaal wel prima zo… Tja, het leven blijft een worsteling.

Vandaag ook het tuinmeubilair weer op hok gezet. Hoewel het net allemaal nat was van de regen, timing is everything, toch de boel maar weer in de schuur en onder het afdakje van de veranda gezet, de kans op warm weer is nu wel heel klein geworden. Daardoor is de blik op mijn tuin wel ineens weer veel ruimer geworden, een fijne bijkomstigheid. En ik zie dat ik nog een klus te doen heb: de bemoste tegels eens aanpakken, anders wordt het weer glibberen als ik erover heen ga lopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s