Home » Uncategorized » Niet nauw-contact

Niet nauw-contact

Vandaag werd ik met een onplezierige mededeling geconfronteerd dat bij mij in de yogales vorige week maandag iemand zat die besmet was met het coronavirus. Zij werd ziek na de yogales en had zich laten testen en bleek positief. Ze heeft het echter blijkbaar zaterdag of zondag pas laten testen want maandag, vandaag, was de uitslag. Bijna een hele week is ze ermee door gelopen! Dat vind ik wil onverantwoord. Ze had blijkbaar alleen last van verkoudheid, snotterigheid.

Het gevolg was dat ik vandaag thuis de yoga moest volgen en ook volgende week. Omdat ik niet echt in haar buurt geweest ben, ze lag meer dan 5 meter bij mij vandaan in een ruimte die extreem goed geventileerd werd, en de 1,5 meter afstand dus sowieso in acht was genomen, denk ik dat ik geen risico voor anderen veroorzaak. Volgens de GGGD ben ik niet-nauw contact, maar wordt wel aangeraden thuis te werken. En dus zeg ik alles af qua afspraken deze week of waarschuw ik deze mensen zodat ze zelf een keuze kunnen maken. Biodanza morgen, de eerste weer na lange tijd, ga ik dus niet heen. Zonder direct contact is dat toch een stuk minder en ik wil die mensen niet in gevaar brengen. Maar ik moet meer afzeggen en ik merk dat ik de betrokken persoon eigenlijk ontzettend kwalijk neem dat ik ineens zo beperkt word. En dat terwijl zij er wellicht niets aan kan doen. Tenzij ze niet voorzichtig is geweest, dan wel! Maar dat weet ik niet. En zo blijkt toch weer dat het virus rond sluipt en zich stiekem verspreidt. En we afhankelijk zijn van hoe anderen zich gedragen ten aanzien van het risico. Die verrekte corona-ontkenners zijn al helemaal de puist van onze maatschappij. Maar het feit dat de betrokkene ook weer nauwelijks ziek is, geeft me dan ook weer het gevoel van of het ’t allemaal waard is om nu ineens weer alles te moeten laten vallen. Het merendeel van de mensen die het virus krijgt, wordt nauwelijks ziek. Ik baal dus enerzijds echt dat er zoveel ophef is over de ziekte en tegelijkertijd vrees ik voor mensen die het echt niet moeten krijgen, zoals mijn vader. En beperkt het de mensen die het werk serieus nemen.

Eerlijk gezegd vond ik het wel fijn om vanavond thuis de yoga te doen, hoefde ik de deur niet uit, al mijn zooi niet meerl te nemen. Het zegt ook iets over hoezeer ik al aangepast ben aan het thuis werken en thuis alles achter een scherm doen. Maar ik schrik er ook van dat ik zo gewend raak. Want ik word luier, mijn conditie gaat achteruit, ik merk dat al met fietsen, en ik wandel minder, en nu moet ik ook nog door een ander thuisblijven. Dat kan zo niet doorgaan. Daarnaast wordt het nu ook al steeds vroeger donker dus wandelen na het eten is straks ook afgelopen of ik moet door de wijk gaan lopen in plaats van door het groene park bij mij in de buurt. En ik hoorde ook nog dat het thuiswerken waarschijnlijk tot volgend jaar zomer door zal gaan, omdat wij zo’n ontzettend onhandige kantoortuinomgeving hebben als werkplek. Dat is al helemaal een bittere pil om te slikken. En het wordt er dus voorlopig nog niet beter op.

Ik voel me echt even een slachtoffer, baal als een stekker, maar ja ik leef niet op een eiland, dus moet rekening houden met anderen. Ik hoop alleen dat anderen dat ook met mij doen, want als dit vaker gaat gebeuren dan wordt mijn wereld wel erg klein. En niet alleen dat van mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s