Home » Uncategorized » Nut, confrontatie en leerzaamheid

Nut, confrontatie en leerzaamheid

Deze woensdag dacht ik eindelijk eens rustig op de loungebank terecht te komen. Het was weer mooi weer, veel zon, blauwe luchten en ook veel wolken weer, rond de 20 graden is het de laatste dagen goed toeven hier in mijn huis.

Echter, ik had de rust niet om op de loungebank te gaan zitten. Ik werd om 9.30 uur wakker, hoefde niet te tennissen dus alle tijd voor mezelf. Ik had het besef dat ik mijn plantenbakken buiten, die aan de muur en tuinhek hangen nog moest voorzien van gaten om het water uit te kunnen laten lopen. Ze verzuipen anders, en ik had al gezien dat de goudbloem een erg gevoelige plant is, die veel water nodig heeft maar niet goed omgaat met teveel water.

In principe moet je de bakken bij aankoop natuurlijk al inboren. Ik had me dit niet gerealiseerd. Eén van de drie bakken had al 2 grote openingen van zichzelf, de anderen niet en ik bedacht me al wel toen dat dit niet handig was. Maar toen ik deze ochtendvroeg, om 10 uur, nog voor ik een hap ontbijt had genomen, hing ik al onder de bakken, want ja, die zitten vast, en zag ik dat er per bak, we 8 gaten geboord moesten worden. Ik had in eerste instantie mijn accuboor/schroevendraaier genomen om de eerste gaatjes te maken, maar merkte al snel dat er een echte boor aan te pas moest komen. Dus die gepakt en met verlengsnoer erbij aan het boren geslagen. Ze hadden geadviseerd om 9mm boortjes te nemen, maar ik merkte al snel dat daarmee het gat veel te groot werd, ook omdat ik ondersteboven moest boren en daardoor niet de precisie kon hebben vergelen met de bakken leeg op zijn kop op een tafel. Plus het plastic is maar dun, je moet even druk zetten om erheen te komen, maar dan is het ook wel gedaan en moet je snel de boor tot stilstand brengen. Dit lukte na de eerste keren beter, maar met een kleiner boortje nog beter.

Vervolgens had ik bedacht dat ik bij de aankoop van die bakken verzuimd had de lekbak ook te kopen. Dit is handig want overtollig water wordt dan verzameld en kan eventueel hergebruikt worden. Ik had echter het idee dat ik eerst even rustig bij moest komen van al deze activiteiten, en eerst maar eens goed ontbijten. En met het ontbijten kwam er weer wat meer rust. De lunch, een wit bolletje met een vega hamburger met curry en een tosti met het tosti/grill apparaat van mijn vader had ik wel lekker in het zonnetje op, maar daarna ging ik toch maar met de fiets naar het tuincentrum, dat bleek echt dichtbij te zijn. Normaal pak ik al snel de auto, ook omdat ik, als ik toevallig ook nog allerlei mooie planten tegen zou komen, die makkelijk mee zou kunnen nemen. Onderweg op de fiets bedacht ik me dat als ik fietstassen zou nemen dat probleem ook opgelost zou zijn. Plus voor de boodschappen zou het handig zijn. Maar ja, in mijn beleving waren fietstassen altijd heel suf. Meer iets voor huismoeders of zo… hoe praktisch ook. Maar nu denk ik dat ik er misschien toch naar ga kijken, misschien ergens tweedehands op de kop tikken.

Ik vond de juiste lekbakken, kocht ook nog wat bamboo ondergoed, een blauwe en een zwarte, want die zitten goed en ik vind het wel goed dat er weer eens een andere manier van kleding maken gestimuleerd mag worden. En ook een mooi verhaal, een man die dit bedacht heeft, geen groothandel zo ver nog kreeg om te investeren en dus zelf geld is gaan steken in de onderneming en klein met minimaal adverteren zo groot is geworden.

Ik dacht ik schuif die lekbakken er wel even tussen door, maar dat viel tegen. Uiteindelijk moest ik de bakken helemaal van de muur en tuinhek halen om het eronder te kunnen doen. Maar de bakken stonden meteen recht, zoals het hoort en het water dat ik gaf werd inderdaad mooi opgevangen in de bakken. Eerste succes van de dag gaf al weer een goed gevoel.

De rest van de middag daarentegen was het luieren geblazen. Ik voelde me moe, maar het was al wat meer bewolkt en de loungebank lonkte nog steeds niet. De bank daarentegen meer aantrekkelijk en lekker De Ridder kijken was een goede aanvulling daarop. Ondertussen merkte ik dat ik een warm hoofd en handen had. Ik had het idee dat ik wel eens wat verhoging kon hebben. En ja, ik bleek 37,1 te hebben, bijna een graad hoger dan ik normaal heb. En ik weet waardoor: ik heb kou gevat de avonden dat ik te lang in te weinig kleren, na tennis, aan het eind van het feestje van mijn zwager, een keer op de bank liggend met de tuindeur open en ook vandaag op de fiets niet warm genoeg gekleed was. Oftewel, mijn neusholten zijn weer ontstoken. Dat is toch één van de terugkerende ongemakken waar ik mee te stellen blijf. Ik stak meteen twee paracetamols in mijn mik en ging weer even liggen op de bank, deze keer met de tuindeur dicht.

Al liggend, de zon schijnend in mijn tuin, vond ik het toch wel zonde van de middag en besloot ik te gaan wandelen. Het werd een wandeling van bijna 2 uur, ook omdat ik, gewapend met verrekijker, af en toe de bomen afstruinde naar de vogels die ik hoorde zingen. In het begin leek het wel of de vogels een siësta aan het houden waren, ik kwam er geen enkele tegen, pas op de helft van de wandeling kon ik vogelsoorten gaan tellen. Zelfs de meerkoet, die ik bijna altijd direct zie, was niet op de geëigende plekken. Bij de kinderboerderij is het echter makkelijk scoren, daar zitten altijd ganzen, vaak ook eenden en een meerkoetenpaar. Daarna zag ik een vogeltje heen en weer vliegen tussen twee bomen, het was zowaar een zwarkopje! Die had ik nog niet eerder gezien. Helaas zat hij half verstopt achter de bladeren, maar ik zag genoeg om te zien dat het geen koolmeesje was. Ik werd acuut weer heel blij… weer een trofee erbij!

Af en toe zag ik nog weer wat klein zwerfafval liggen en dat pakte ik op, om het mee te nemen naar de dichtstbijzijnde afvalbak. Ik doe dit alleen als ik niet al te lang met die rotzooi moet lopen, maar ik verbaas me telkens weer over het gemak waarmee mensen hun verpakkingen maar dumpen waar ze lopen. Erger werd het toen ik vlak bij huis was. Op de grote parkeerplaats, waar ik eerder een voorstel had gedaan richting buren om daar iets mee te laten doen zodat er geen hangmensen meer blijven hangen, zag ik overal zwerfafval liggen. En met een afvalbak niet ver er vandaan. Ik besloot dat het tijd werd dat aangezicht te veranderen, maar moest wel de nodige keren heen en weer lopen. Toen ik naar de echte puinzooi liep, als ik eenmaal begin kan ik niet stoppen, waar auto’s geparkeerd staan om weet ik veel wat te doen, leek het of er uitgebreid gegeten was. Maar, er lag ook een grote plastic zak. Dat was handig, dan kon ik ineens alles verzamelen. En voor ik het wist was die zak helemaal vol! Want aan de rand van het voetbalveld was het ook een zooitje, allemaal plastic van verpakkingen. En toen ik bij het voetbalveld keek, zag ik dat er een afvalbak stond die volgens mij niet geleegd wordt omdat het hek bijna altijd op slot zit. En die puilde uit. En omdat ik nog wel wat ruimte in mijn zak had, het kon maar net, haalde ik het uitstekende afval eruit en stopte het in mijn zak. Het waren vooral plastic flesjes, papieren koffiebakjes… die moeten wel van de werklui zijn die daar met het voetbalveld aan de slag gaan. Met ook deze trofeeën liep ik naar de container en in één keer was alles opgeruimd. Ik keek nog even terug naar het resultaat en was zeer tevreden!

Thuisgekomen had ik nog een paar uur voor ik op pad zou gaan, uiteten met een goede vriend en daarna naar de film “If Bealestreet could talk”. We aten bij LE-EN, een Aziatische tapaseetgelegenheid, je neemt daar kleine gerechtjes, 2 a 3 per persoon, in etappes of alles in één keer besteld. Ze brengen het dan wel allemaal in één keer als je dat laatste doet… En in verschillende volgorden. Maar het is een fijne plek, heel groot en open, goed geventileerd. We gingen binnen zitten, ik had al bedacht dat ik niet nog meer ellende met mijn holten moest opzoeken. Het is nu al lastig genoeg, ik hoop dat het voor mijn vakantie weer onder controle is.

Het eten, vega sushi met mango, een Thais kokossoepje met garnalen, en kip met een curry en rijst waren meer dan genoeg, het laatste al bijna teveel. De jongedame die ons bediende herkende me toen ik even een praatje maakte met de vraag of ze weer blij was te kunnen werken (wat natuurlijk beaamd werd), en dat vond ik leuk. Het was een leuke vrouw die me aan iemand deed denken. Daarna rap naar het filmhuis, al wandelend, want mijn goede vriend woont dichtbij en loopt makkelijk naar de stad. Het was wel goed even te wandelen om de maaltijd te laten zakken. In het filmhuis waren de maatregelen al ver doorgevoerd: één richting verkeer, noodgedwongen kwam je langs de kassa, geen kaartjes maar digitale bestelbewijzen, alleen moest ik nog mijn Cinevillepas laten zien, en drinken bestellen in een ruimte waar je niet kan zitten. Het aantal zitplaatsen op de andere plekken waren aanzienlijk verminderd en ook het aantal stoelen in de bioscoop waar je niet moest zitten waren afgeplakt.

De film was een liefdesverhaal met een donkere kant, letterlijk en figuurlijk. Het ging over een jong stel dat verliefd is, Afro-Amerikaans, in een Christelijk milieu, die met elkaar willen trouwen. Maar dan wordt hij valselijk beschuldigd van het verkrachten van een vrouw uit Portorico. Terwijl hij getuigen had dat hij daar helemaal niet had kunnen zijn. Gaandeweg de film zijn er telkens flashbacks van wat er gebeurd is. En wordt duidelijk dat er duidelijk sprake is van racisme, en vooral totaal geen recht gedaan werd aan de waarheid. Een politieagent die hem moet hebben, rechtspraak die faalt, een klager die verdwijnt… En het blijkt dat dit dagelijks gebeurt, dat processen uitgesteld worden, dat onschuldigen maar schuld bekennen om zo snel mogelijk met strafvermindering weer thuis te kunnen komen. En waarom? Niet omdat ze iets gedaan hebben, maar omdat ze niet gelijkwaardig behandeld worden.

Op de terugweg hadden we het erover, al wandelend. Dat ‘Black life matters’ goed is geweest maar dat het ook kan doorslaan, dat zo’n moment van aandacht voor iets belangrijks soms in de praktijk door mensen misbruikt wordt. Maar ook dat er zoveel meer discriminatie in ons leven is, dat ook zwarte mensen zelf hun oordelen hebben over mensen. Zo bleek ook wel in de film, de zwaar gelovigen die niet gelovigen of afvalligen niet als mensen zien, maar ook mensen met andere verschillen dan huidskleur de klos kunnen zijn. Het is te eenvoudig om de witte mens overal de schuld van te geven. En we vonden het ook raar dat er nu excuses gegeven moeten worden voor daden die honderden jaren geleden gedaan zijn. Dat waren andere mensen, in andere tijden, daar kan je nu niet meer verantwoordelijk voor zijn, om de eenvoudige reden dat je toen niet leefde. Je kunt er natuurlijk wel aandacht aan geven, en het duidelijk een plek geven in de vorm van een herinneringssymbool. En mensen bewust maken van fouten die gemaakt zijn. Maar er worden nog steeds fouten gemaakt. En ook daarvoor moeten we niet blind zijn. En dat geldt voor bijna elk persoon. Ieder van ons doet dit op zijn eigen manier. Dus laten we niet hypocriet zijn en eerlijk zijn naar onszelf… daar kwam in elk geval ons gesprek op neer…

Thuisgekomen moest ik snel naar de wc. De ellende van zo uiteten gaan en daarna naar de film, waar ik dan zo’n twee uur op een stoel moet zitten, geven me vaak teveel druk op de darmen. En dan ontstaan gassen… gelukkig heel beperkt in de bioscoop, maar toch. En onder het lopen kon het zijn weg vinden… maar ja, ik voelde me wel opgelaten, maar ik dacht laat ik het maar zeggen, zoiets ontgaat degene met wie ik loop niet. En die denkt er dan het zijne van. Al met al viel het wel mee, maar ja, het blijft ongemakkelijk. Voor het slapen nog weer getempt, het was 36,7 graden, de paracetamol was begonnen zijn werk te doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s