Home » Uncategorized » Opnieuw beginnen

Opnieuw beginnen

Stel je bent 26 jaar, in de bloei van je leven en je wordt aangereden door een auto. Je maakt 4 salto’s in de lucht en belandt op je hoofd. Je bent vervolgens 2 maanden comateus en wordt weer wakker.

Het gevolg: alles dat je opgebouwd hebt aan kennis en vaardigheden wordt door elkaar geschud en alle verbindingen zijn zoek: je kunt weer helemaal opnieuw beginnen als een geboren kind: je moet leren zitten, lopen, praten, eten en drinken, zinnelijk worden, je herinneringen van het ongeluk zijn er niet, je herkent je ouders en andere bekenden niet, je begint weer helemaal opnieuw. Met het verschil, je herinneringen van voor je 26e zijn er nog wel. Je denkt dat je alles kan, je weet hoe het is om gezeten, gelopen, gegeten, gedronken, gepraat te hebben, maar op het moment dat je het wilt aanwenden kan je het niet. Want je komt er niet bij.

Dit gebeurde een vrouw die ik vandaag heb ontmoet. Het leven nu, 22 jaar later, is beperkt, alles kan weer maar met mate. Al die tijd heeft ze een zoektocht gedaan naar hoe in het reine te komen hiermee en heeft dit gevonden in zijns-oriëntatie en boeddhisme, leven in het nu, accepteren wat er is, positief zijn en zo min mogelijk een oordeel ergens over hebben. Niet perfectionistisch zijn want veel dingen lukken nog niet en de hersenen hebben continue een overload dus 2x per dag moet er rust genomen worden om weer ruimte te creëren. Het geheugen is slecht, opbouw van herinneringen heel beperkt.

En dat alles omdat iemand geen zin had om te wachten voor een stoplicht en er met volle vaart via een zijstrook voor afslaan omheen is gaan rijden. In een fractie van een seconde is het leven ineens voor één persoon helemaal omgegooid. Dat ze het overleefd heeft is al een wonder. En toch, de manier waarop ze nu in het leven staat is bewonderenswaardig. Dicht tegen de natuur aan wonend, een mooie grote tuin vol leven van vlinders, vogels, een prettig huis. Maar ook een beperkt leven: geen terrasjes bezoeken, niet uiteten in een restaurant, geen drukte met mensen om haar heen. Geen muziek, één ding tegelijk. Een sereen leven, maar ook een totaal ander leven dat ze ervoor geleefd heeft. Natuurlijk heeft ze ook geluk gehad. Ze had de rest van haar leven fysiek gehandicapt kunnen zijn (wat ze op een bepaalde manier ook is), vegeterend kunnen zijn… alles is relatief. Maar te accepteren dat je leven nu is wat het is, je geen slachtoffer voelen de rest van je leven, opbouwend kijken naar je wat je nog kan en het nemen voor wat het is, ik vind het fascinerend en bewonderenswaardig.

Op een bepaalde manier lijkt haar leven op mijn leven. Een leven dat naar een dood eind liep, en ineens weer helemaal open ging, een nieuwe start, met nieuwe gezondheid, die belemmeringen weg nam die er eerst waren. Die ook nieuwe belemmeringen brengt natuurlijk. Ook daarvoor moet een mens positief in het leven staan, te doorstaan wat er komt, te accepteren wat er op de weg komt. Ik zit wel anders in elkaar dan deze vrouw, ik zit nog vol strijd, ben nog lang niet in volledige acceptatie, ik ben van nature positief maar kan me erg druk maken over gemis, en perfectionisme… dat is al helemaal een enorme valkuil voor mij in dit leven. Misschien als je echt zo beperkt bent als zij, als je niet anders kunt dan zo leven, dat dan al die valkuilen minder groot zullen zijn. Ik ben echter bang dat ik heel erg veel moeite zou hebben met zo’n beperkt leven. Aan de andere kant weet ik ook dat als je steeds minder kan, steeds beperkter wordt door wat dan ook, dat dan je grenzen verschuiven. Dat je dan accepteert wat je ervoor niet zou hebben geaccepteerd. Dat je voor lief neemt, dat je minder kan en dat je je wellicht nog richt op hetgeen je wel kunt. Het is ook de enige manier om nog een leven te hebben, om te overleven. Want iemand die de slachtofferrol op zich neemt wordt niemand gelukkig van. Ook het slachtoffer zelf niet. Dus rest er alleen nog maar positief naar het leven te kijken. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Vandaag was dus een indrukwekkende dag. Ook was het een heerlijke dag met volop zon, met flink wat wolken, met open dakje rijden, en genieten van het leven. Maar ook van gejaagd racen met de auto, snel thuis willen zijn na een bezoek en daarbij het overzicht kwijt rakend. Door een gevaarlijke situatie in het verkeer bracht ik mezelf en anderen in gevaar en realiseerde me dat het ook zomaar afgelopen had kunnen zijn. En waarom? Om 10 minuten eerder thuis te zijn. Idioot dat ik na een onvoorstelbaar interessant bezoek ineens zomaar in een situatie kan belanden die me ook ik weet niet waar had kunnen brengen. Het liep goed af, het instinct nam de overhand, de reflexen reageerden zoals het moest, het lichaam en geest waren op scherp, maar het had ook anders kunnen zijn. Ongelukken zitten in een klein (dood)hoekje soms… en het leven kan in een fractie van een seconde ineens helemaal veranderen. Nog een les voor mij ook deze dag, ik ben echt niet onfeilbaar en onkwetsbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s