Home » Uncategorized » Top dag

Top dag

Deze zondag was een top dag, maar ook top drukte. De dag begon prachtig met zon, blauwe luchten, open-dakje-weer. En de dag begon weer moeizaam, toen de wekker om half 9 ging leek ik uit een coma te ontwaken. Weliswaar 2x naar de wc geweest vannacht, wat de regelmaat lijkt te worden, ik begin echt een oude man te worden, maar desalniettemin diep geslapen.

Om half 9 dus veel tijd nodig gehad om echt uit bed te komen, maar ik moest om 10 uur weg, dus nog tijd. Een douche hielp mij weer mens worden. En ik had al het nodige klaargezet de vorige dag, dus ik kon rustig aan doen. Om 10 over 10 ging ik uiteindelijk weg, ik moest om 11 uur in Rotterdam zijn aan de kade bij de haven, waar containers verscheept worden. Weinig activiteiten daar deze dag natuurlijk, het is duidelijk geen 7 dagen activiteit. Of de economie ligt erg stil, maar aan de schepen die langs voeren te zien viel dat wel mee. Om nagenoeg 11 uur was ik op de plek van bestemming en was ik nog niet de laatste. Ik zou een picknick aan de kade hebben met mijn vriendengroep, voorheen activiteitengroep Together4Fun. Uitgedund naar nu 7, zonder aanhang dan, is het nog een fijne groep, niet al te gecompliceerd en ieder leidt zijn eigen leven, en een paar keer per jaar zoeken we elkaar weer op om iets te doen met elkaar maar vooral bij te praten.

Vandaag dus een brunchpicknick. Verschillende mensen zouden hartige hapjes meenemen, dus ik nam wat zoetigheden mee. Op zaterdag had ik wat kleine stukjes baklava gekocht, twee honing/krenten broodjes die ik in smalle stroken had gesneden en een rozijnenbroodje, waarvan ik zat te dubben of ik er kaas en boter op zou doen, maar toch maar niet gedaan, want ik zou niet voor eind van de avond weer terug zijn en dan gaat dat allemaal vloeibaar worden. Toen we nagenoeg allemaal gearriveerd waren en op een vrije plek waren neergestreken, konden we lekker aan de waterkant zitten, praten, genieten van elkaars hapjes en wat drinken en af en toe wat naar boten kijken die langs voeren. Een aparte plek om te wonen, zo leeg en bedrijfsmatig allemaal, niet de sfeer van een groene omgeving, maar wel van water. Ik zou er niet willen wonen, alleen al er heen rijden gaf me een naargeestig gevoel, maar eenmaal bij de woonwijk aangekomen valt dat weer reuze mee, daar is het echt wonen in een wijk, met natuurlijk Rotterdam heel dichtbij en water dat altijd in beweging is.

Aan de kade stonden ook bramenplanten. Een vriendin had haar zoontje meegenomen, nu bijna 4, en nog altijd aardig verlegen. Een schattig jochie met blonde gekrulde haren en blauwe ogen. Maar toen ik zag dat hij bramen ging plukken met zijn moeder ging ik meedoen, at ik er ook nog een paar zelf op, een daardoor ontdooide hij helemaal. Ik heb een struik in de tuin waarvan ik telkens vergeet dat die nu ook rijpe bramen aan het opleveren moet zijn, maar telkens vergeet te kijken. De bramen waren wisselend zuur en zoet, maar was een leuke afwisseling op het al meegebrachte eten.

Om half 3 was het aanzienlijk frisser geworden. Daar waar de zon om 11 uur fel scheen was het om half 3 helemaal dichtgetrokken. En aangezien mijn zwager vandaag 50 jaar is geworden, was het tijd om naar zijn verjaardag te vertrekken. Mijn aankondiging van vertrek was meteen het sein voor iedereen om op te breken, iedereen ging naar eigen huis weer terug. De tafeltjes, stoelen, bolderkar met speelgoed en spullen gingen weer richting auto, en hopla, iedereen was weg. Ik had ondertussen me zorgen gemaakt dat ik vergeten was een kaart voor mijn zwager te kopen, aangezien ik een bijdrage zou geven voor zijn cadeau. En ik had geen tijd om op zoek te gaan naar een winkel die op zondag open zou zijn om alsnog een kaart te kopen. Ik had wel een suffige kaart nog in mijn lade gevonden, die ik gratis had gekregen van één van of ander goed doelstichting, zoals er nog velen in mijn lade liggen, kaarten voor de hoge nood. Maar ik vond het toch een trieste vertoning daarmee aan te komen.

Aangekomen bij mijn zwagershuis zag ik mijn stiefschoonzus in de deur staan, die net afscheid nam van bezoek, het was een komen en gaan geweest die dag, zo bleek. Ze bleef staan dus ik seinde dat ik nog een kaart moest schrijven. Ze kwam en zei dat zij ook een kaart had en dat ik daar ook wat op kon schrijven. Aangezien zij het cadeau had geregeld, leek het me handig haar het geld te geven en dus alleen haar kaart te beschrijven, een prachtige 50 jaar kaart, dus het probleem was in één keer opgelost. Dus ik wat geschreven op de kaart in de auto om vervolgens naar binnen te gaan. Zoals altijd is het daar een relaxt gebeuren, mijn zwager zat met twee vrienden naar formule 1 te kijken, Max Verstappen zat op de 2e plek, en buiten zat een buurvrouw, een ex-buurvrouw en een vriendin aan een tafel te kletsen. Mijn kleine stiefnichtje was met vriendinnen de hortop en de van andere twee kinderen was de ene net naar het werk gegaan en de andere nog niet terug van een ecstatic dance festival. Dus ik sloot me aan bij de vrouwen, Formule 1 is niet helemaal mijn ding, maar ook buiten zitten had mijn voorkeur, het was lekker weer.

Mijn schoonzus had foto’s verzameld van mijn zwager, ook ik had foto’s aangeleverd, en ze had een mooie slinger gemaakt van die foto’s die chronologisch in de keet waren op gehangen, erg leuk! En ook hing er buiten een Hongaarse stoof te pruttelen boven een vuurtje. De hond Max kwam bij mij en ik ging hem heerlijk knuffelen, het was een waar genoegen voor ons beiden. Toen kwam mijn nichtje even langs en ik kon het niet nalaten haar op te pakken en lekker te knuffelen. Ze liet dit gewoon gebeuren terwijl haar vriendinnen stonden toe te kijken. Ze was eigenlijk op weg voor het een of ander maar nam even de tijd voor mij, heel fijn. Ik voelde wel mijn linker knie wat knikken toen ik haar oppakte, dus ik weet nu dat ik dat niet meer moet doen, daar is ze toch iets te zwaar voor…

Niet lang daarna kwam mijn stiefnichtje terug van het estatic dance festival en ze was er ook naar gekleed met dreadlocks en mooie jurk, die wat hippie-achtig leek, lekker vrij en ongedwongen. Ook haar kon ik fijn een knuffel geven, zij stond na een week etherisch dansen en omgaan met dito mensen wel voor open. Zoals ze dat altijd wel is. Heel fijn. Inmiddels even lang als ik, als volgroeide vrouw, is het toch wel bijzonder te zien, hoe zij zich ontwikkeld heeft. Toen zij eind 2008 bij mijn zwager kwam wonen heb ik nog geholpen bij de verhuizing. Vanwege scheiding ging het samenwonen extra snel, maar het is heel fijn te zien dat zij nu 12 jaar verder het echt goed getroffen hebben met elkaar. Zeker na het overlijden van mijn zus kwam mijn zwager in een diep gat en is alleen zijn ineens heel alleen. Bij de verhuizing zag ik dat mijn stiefnichtje het heel moeilijk had, dus ik heb me op haar gericht en dat bleek goed te vallen. Sindsdien kan ik heel fijn met haar praten en hebben we een affiniteit ondanks de 35 jaar verschil. Ze had ook aan me gedacht die week dat ze op het festival was, en dat vond ik erg fijn om te horen.

Zij had een man mee naar binnen genomen, die bleek haar een rit te hebben gegeven vanaf Venlo, en die ook op het festival was geweest. Hij was ook overeenstemmend gekleed en had ook zijn haar in strings, een bijzonder voorkomen. Hij en ik kwamen al snel te praten en ook wij hadden affiniteit aangezien ik zeker ook heel veel bezig ben geweest met vergelijkbare activiteiten, een heerlijke wereld waarin mensen open en vol vertrouwen zijn, waarin knuffelen van vreemden, mannen en vrouwen, geen probleem is, geen oordelen, maar elkaar laten voor wie we zijn, en accepteren wat er bij jou leeft en op komt door de ervaring van het dansen en open samen zijn. En dat allemaal zonder drugs, maar gewoon high on life zogezegd. Sommige noemen het zweverig, maar het is aardser dan ooit, althans dat kan het zijn juist om dat je geaard moet zijn om high te kunnen worden, anders zweef je weg… al zijn er ook die vol zijn van vorige levens en daar graag over praten. Terwijl hij en ik praten was de stoof klaar, was het cadeau gegeven, een dage gave ritten maken op Zandvoort met allerlei exclusieve auto’s, iets dat mijn zwager en ik samen kunnen doen. De stoof was verrukkelijk, en met warm Turks brood was het helemaal af. De man bleef gewoon eten, voelde zich vereerd dat hij zomaar kon blijven, maar zo open is ook deze familie.

En nog natafelend en pratend, verspreid in keet en aan de buitentafel ging gaandeweg al het bezoek weg. Er waren een paar buitjes gevallen tussendoor, mijn stiefneef was teruggekomen van werk en ik had nog even met hem gesproken terwijl hij nog zijn portie Hongaarse stoof naar binnen werkte, een mooi moment om even contact te maken voor we straks een week met elkaar op reis zouden gaan. Ondertussen lag mijn stiefnichtje in de armen van mijn zwager in de keet te slapen, haar vriendinnetjes waren ook al naar huis, en ook de hond Max lag uitgeput te slapen op een stoel. Je kon met hem doen wat je wilde, ik geloof niet dat hij zich bewust was van het feit dat ik hem zat te aaien. En toen iedereen vertrokken was, en oma binnen televisie zat te kijken, zich helemaal opgenomen en vertrouwd voelend in het gezin, gingen we snel de spullen opruimen, tafels aan kant en ik maar op huis aan. Inmiddels was ik 12 uur verder vanaf het moment dat ik mijn huis had verlaten.

Thuis nog even mijn weekmedicijnen weer klaargemaakt onderwijl naar Stumptown kijkend en ging ik snel naar bed, ik was doodmoe: moe maar vooral zeer voldaan, moe van een hele dag buiten, moe van een hele dag praten en gezelschap maar vooral gevoed door al die contacten en knuffels die ik gekregen had. Een top dag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s