Home » Uncategorized » Vrijdag 19 juni, 96 dagen na lockdown: Orde op zaken

Vrijdag 19 juni, 96 dagen na lockdown: Orde op zaken

Het weer werd gaandeweg beter, was het in de ochtend nog fris met zonnetje, in de middag en avond werd het steeds warmer en verdween de bewolking meer en meer, 22 graden.

Vandaag begon de dag anders dan gepland. Mijn planning was om in de middag naar mijn vader te gaan. Ik wilde de laptop die ik gekocht had bij mijn vader testen op de wifi verbinding die zoveel problemen geeft. En als mijn nieuwe beter zou zijn, zou ik ze omruilen en die van mijn vader nemen. Want ik dacht dat dit aan zijn nieuwe laptop lag. Maar sinds ik gister in de buurtapp de vraag had gesteld of er buren zijn die een andere provider hebben dan Ziggo omdat ik er zeer ontevreden over ben, vooral over de Wifi verbinding, kreeg ik verrassende en zeer nuttige reacties. Van mannen, natuurlijk… misschien een vooroordeel, maar toch was het zo… Niet dat vrouwen geen mening hierover zullen hebben… denk ik… maar die vinden het mogelijk toch minder interessant…

Hoe dan ook, Ć©Ć©n van de tips was dat ik inderdaad een andere provider kon nemen, ze waren tevreden over KPN en Tele2. Een andere was dat, aangezien de wifi van het modem van Ziggo blijkbaar waardeloos is, ik beter of een wifi mesh kon nemen, een soort eigen netwerkje van wifi creĆ«ren met losse wifi versterkers… Of in elk geval een andere router koppelen en de wifi van het modem uitzetten. Ik heb een andere router, maar voor ik me hierin wilde gaan verdiepen vanochtend, gebeurde er iets anders.

De ochtend was sowieso al raar begonnen want ik was om 6 uur wakker geworden met de gedachte dat aan de mail met mijn overzicht van werkzaamheden eigenlijk nog informatie ontbrak. Dus besloot ik, wilde ik hier niet al te lang over blijven malen en nog een paar uur kunnen slapen, beter op kon staan om even die mail te gaan sturen. Ja, heel ijverig om op mijn vrije dag dit te doen, maar ik wist dat de cijfers deze week geleverd moesten worden, en het leek me relevant om die informatie te verschaffen, want anders krijg ik dat wel weer via een boemerang voor mijn kiezen terug vreesde ik, dus ik zat al om half 7 achter de computer. Er waren gelukkig geen vervelende mails meer binnen gekomen tussen 17 uur gister en vanochtend, en ik was wel even bezig om de mail goed te verwoorden. Maar om 7 uur kon ik wel weer mijn bed in gaan. Het is niet verrassend dat ik toen niet meer kon slapen… En dat was achteraf ook maar goed, want ik was wat aan het klooien met internet, wilde op dat moment dus iets met die tips gaan doe, toen mijn vader belde.

Mijn vader klonk erg kortademig. Hij verontschuldigde zich voor het feit dat hij mij lastig viel… wat ik echt onbegrijpelijk vind, ik hou van hem, hij kan me op elk moment bellen, ook in de nacht, en hij is met mijn broer de laatste directe familie, maar ja, hem kennende wil hij echt niemand lastig vallen met zijn problemen tot het echt nodig is… Hij zei ‘ik heb heel slecht geslapen, ik ben zeer kortademig, kan je komen’. Dus ik zei natuurlijk ‘ja’, en zei direct te gaan. Ik zei hem rustig te gaan zitten, blijkbaar was ie dat niet aan het doen aan zijn reactie te horen en ging hij het wel doen, en zei dat ik direct kwam. Ik had nog niet opgehangen of ik dacht dat ik hem toch even moest geruststellen, ik zag hem al hyperventileren op de bank zitten, in doodsangst dat zijn laatste uurtje geslagen zou zijn. Ik belde hem nog een keer en zei dat hij maar rustig moest gaan ademen en dat hij waarschijnlijk een paniek aanval had en dat hij daardoor nog kortademiger zou worden. En dat hij zich niet druk moest maken, ik zou er zo zijn.

Vervolgens ben ik gauw mijn spullen bij elkaar pakken. Ik weet inmiddels dat als ik in dit soort situaties zomaar naar mijn vader ga ik ineens op een spoedeisende hulp kan belanden, zonder stekker voor mijn oplader, zonder eten of warme kleren etc. dus ik dacht voor ik ga moet ik snel even de benodigde dingen pakken. En aangezien ik toch al van plan was van alles bij hem thuis te gaan doen, iets met de laptop, zijn televisie bijwerken met met de laatste software update en dat soort dingen, pakte ik mijn boeltje, smeerde nog snel een paar boterhammen en sjeesde naar hem toe, me redelijk aan de snelheid houdend overigens…

Daar aangekomen, de helft van mijn hebben en houden meenemend naar boven, zat hij rustig op de bank, net het gesprek met de doktersassistente te beĆ«indigen. Hij had haar al om 8 uur gebeld en de dokter zou hem binnen een uur terug bellen. Dat was niet gebeurd, dus dan zit mijn vader direct weer aan de telefoon een uur later. Dat is hem wel toevertrouwd. Hij had nogmaals op urgentie aangedrongen en inderdaad een 10 minuten belde de huisarts terug. Mijn vader nam op, begon te vertellen hoe het ging, bagatelliseerde een beetje zijn toestand, waarop ik steeds meer geĆÆrriteerd raakte en naast hem staande wat opmerkingen richting de huisarts slingerde. Ik was geĆÆrriteerd omdat mijn vader woensdag al problemen had, maar de donderdag een belafspraak had, dus zijn ellende nog maar even een dag inslikte… Maar wat gebeurt er: die huisarts belt hem niet terug. Niet in de ochtend, niet in de middag nadat mijn vader ze al weer gevraagd had of ze nog gingen bellen. Mijn vader had de hele middag in onrust gezeten over zijn situatie en het niet gebeld worden, dus ik vond het al schandalig dat ze dat niet gedaan hadden. En ik was zeer bereid om ze dat even flink te vertellen. Dus toen ik half hoorde dat de ze door de telefoon iets zei over eind van de middag, ontplofte ik bijna. Dus ik sleurde bijna de telefoon uit de handen van mijn vader, die vaak de helft ook niet goed hoorde, en kreeg de huisarts aan de lijn. Ik zei eerst rustig dat ik de zoon was en dat hij toch echt niet tot eind van de middag kon wachten. Maar de huisarts had vlak daarvoor iets tegen mij vader gezegd dat ik net niet had meegekregen omdat er net toevallig op dat moment iemand het gras moest gaan maaien in het parkje naast het gebouw. Ze zei dat ze had gezegd dat ze vond dat het in haar beleving ‘niet‘ kon wachten tot het eind van de middag… nou dat scheelde weer. Ze zei dat ze vanaf 11 uur rondes ging doen langs de huizen en dat ze zich dan in een geheel plastic pak moest gaan verkleden… Dus ik opperde direct met mijn vader erheen te gaan, maar dat kon niet want ze had nog een aantal mensen in de wachtkamer zitten.. Dus ik zeg kom dan direct om 11 uur… ze zei dat ze langs zou komen… niet precies hoe laat dus ik nam maar aan dat mijn aandringen haar wel rond 11 uur zou doen laten komen.

Nou dat scheelde weer… ik had inmiddels al wel gedacht dat het een wonder zou zijn als ze om 11 uur er zou zijn… spreekuur loopt altijd uit bij doctoren, en wie weet moest ze eerst nog ergens anders in het plastic verschijnen. Ik ging maar aan de thee, had mijn vader al voorzien van zijn cracker met hagelslag, een zeer karig ontbijt wat blijkbaar voor hem voldoende is elke dag, en zelf nam ik Ć©Ć©n van mijn eigen boterhammen. Ik wist toen ik van huis ging al dat de kans klein was dat hij iets voor mij te eten zou hebben. En op een cracker met hagelslag kan ik niet lang teren in elk geval.

Al wachtend naderden we de 11 uur en meer en stelde ik mijn vader voor hem een kop koffie te geven. Hij wilde wachten tot de dokter kwam… nou, ik zei dat hij dan nog lang kon wachten en dat hij het beter direct kon nemen. Maar, niet veel later, om 10 over 12 ging ineens de bel en zowaar was daar de huisarts! Slechts een uur later dan gedacht. Ze moest zich inderdaad eerst in het plastic hijsen, een beetje zoals Dexter in de gelijknamige serie, of in elk geval vergelijkbaar met mijn IC tijd toen ik net getransplanteerd was. Al had zij zelfs een spatschermpje voor in de vorm van een soort stofbril. Hoe dan ook, ze was snel binnen dus blijkbaar getraind in het omkleden. Ik bekeek haar kleding met interesse terwijl mijn vader onderzocht werd en zag dat een soort grote blauwe condoom is die ze aantrok, die uit Ć©Ć©n geheel staat, van schoenen tot om de hals, met de armen en benen natuurlijk als uitsparingen… een soort huispak maar dan anders… met mondkapje en spatbril en ook een hoofdkapje. Als ik haar al kende herkende ik haar in elk geval niet…

Ze stelde de nodige vragen, miujn vader antwoordde, ik vulde aan op basis van wat hij mij vertelde, over het heden, vannacht, het recente verleden en het langere verleden…. gaandeweg bleek wel dat er verschillende oorzaken konden zijn voor zijn kortademigheid… geen verrassing. Maar ze nam alle tijd, saturatie gemeten, zelfs een Coronatest gedaan, niet echt fijn om te ondergaan heb ik al in de gaten, geluisterd, bloeddruk gemeten, gekeken in de informatie die ze bij zich had op papier van mijn vader en de conclusie was dat hij met prednison kon beginnen als hij nog zo’n moeilijke nacht zou hebben. Zijn COPD zou hem ineens parten kunnen zijn gaan spelen waar dat eerder nog rustiger was, en hij moest vaker zijn pufje gebruiken om de luchtpijp wat meer te ontspannen.

Mijn broer was tussendoor ook nog gekomen, hij haalt wekelijks boodschappen voor hem, en hij kwam zelfs zonder mondkapje binnen. Zijn gesnotter was gelukkig over. Hij ging ook nog wat belletjes doen voor zijn werk maar kon ook nog wat meepraten toen de dokter er was. En dat was fijn. Ook voor mijn vader denk ik, beide zonen paraat voor hem.

In elk geval zou er volgende week bloed geprikt gaan worden, het kon ook wel zijn Hb waarde kunnen zijn, en ze ging weer, toch bijna een uur later. Dat maakte al veel goed al heb ik haar tussendoor natuurlijk nog wel even genoemd dat hij de vorige dag niet gebeld was en hij daarover in de stress had gezeten. Ze gaf geen verklaring noch teken van verontschuldiging… maar ik was al een stuk milder in mijn kritische houding, ook omdat de dokter best sympathiek was en misschien zelfs wel knap, al kon ik dat natuurlijk met al dat blauwe plastic en de rest van de vermomming niet echt goed zien. Mijn vader had ook dat extrapufje al genomen waar ze bij was, maar toen ik hem vroeg hoe het nu ging, of hij zich al beter voelde, ze was toen al weg, zei hij dat er nog niets veranderd was…. nou you could have fooled me! Die indruk had hij in elk geval niet dat uur gegeven… al moet ik wel zeggen dat hij af en toe duidelijk moe was en niet veel energie had om veel te zeggen. Daarom was ik des te blijer dat ik er al was en dus al die vragen kon stellen en soms ook antwoorden kon geven. Dat ontlast toch.

Toen begon de rest van de middag. Ik was een enorme bezige bij geweest altijd het wachten op de arts, ik had al de netwerkkabel aan de tv gekoppeld en de software bijgewerkt, ik had de instellingen van de tv al vernaggeld toen ik, met internetverbinding iets met de Smarthub ging doen… ineens waren alle zenders weg… en vonden we de Belgische zender ineens op kanaal 4 en 5 en een Duitse zender op kanaal 6… Chips… Dat was balen. Moest ik dat ook nog gaan herstellen. Maar ik was de kalmte zelve, ik was daar toch al heel vroeg, ik had de hele dag om het te herstellen. En om nog andere dingen te doen ook. Ik wilde ook de oude laptop van mijn vader, die zo traag is als dikke stroop, weg krijgen maar dat was tot nu toe niet gelukt omdat hij nog een Casema emailaccount heeft dat ik niet geĆÆnstalleerd kon krijgen op zijn nieuwe laptop. Dat was al een jaar geleden. Maar ik was vastberaden dit vandaag op te lossen. Waar ineens deze energie vandaan kwam… ik ben er nog steeds verrast over.

Hoe dan ook, de dokter was weg en ik ging met Ziggo bellen en met de Expert waar de tv vandaan kwam. Na een paar keer bellen met heel geduldige Ziggo medewerkers, echt een verademing, kwam ik er uiteindelijk uit. Ik kon eerst het terugbrengen naar fabrieksinstellingen niet voor elkaar krijgen, wist niet waar dat verstopt zat, maar internet is een ware bron van informatie, dus dat achterhaalde ik in een handleiding van de televisie. Toen bleef de tv maar 26 kanalen geven, allemaal analoog. Wat ik ook probeerde, andere instellingen, telkens de tv terugbrengend naar fabrieksinstellingen als ik weer iets nieuws probeerde, het lukte niet, al had ik echt engelengeduld met mezelf! Tot ik dus die engel van Ziggo sprak, die alle tijd nam, die rustig wachtte terwijl ik zat te klooien, gingen we Ć©Ć©n voor Ć©Ć©n de instellingen door. Het bleek gewoon in een frequentie te liggen die fout stond… en ik had eerst de smartcard eruit moeten halen voor ik de kanalen in ging stellen… Ja als ze dat nu op internet zetten op hun Ziggo pagina! En toen ging het ineens allemaal goed. Wat een heerlijk gevoel om even iets simpels weer bereikt te hebben. Ik voelde me al zo lullig dat ik de instellingen, die prima stonden, vernaggeld had. Om de een of andere reden, als ik iets bij iemand anders moet herstellen of verbeteren, gaat het altijd mis. Ik bied mezelf ook nooit aan als computer of technisch expert, want, als ik al weet hoe ik het moet oplossen, de wet van Murphy, als het fout kan gaan, gaat het ook fout, is telkens weer van toepassing. En vaak ben ik dan zolang aan het modderen bij iemand dat ik naar huis moet en de rotzooi achter moet laten. Maar omdat ik nu de hele dag had, was dit geen probleem en voelde ik geen stress. Vandaar mijn rust denk ik.

Mijn volgende project, mocht je nog zin hebben om dit te lezen, was dus de laptop. Mijn vader had een laptop die dus heel traag is, maar een nieuwe die continue zijn wifi verbinding kwijt raakte. Waren we de belastingen aan het indienen, dan viel de internetverbinding weg… en dat wil je echt niet! Om maar te zwijgen over andere lastige momenten. Dus de oude was als dikke stront, de nieuwe zo onbetrouwbaar als de pest, maar wel ontiegelijk snel met de SSD harde ‘schijf’. Dat moest dus een keer opgelost worden. Maar omdat ik nu wist dat het waarschijnlijk aan het wifi modem lag en niet aan de laptop, hoewel ik nog steeds niet snap dat de ene laptop, op precies dezelfde plek wel verbinding houdt, en de andere niet, kon ik ook gericht aan het probleem werken. De Expert in het dorp had ze niet meer met al die thuiswerkers, dus ben ik maar naar de BCC in Amersfoort gegaan. Ik moest toch de Coronatest naar het ziekenhuis in Amersfoort brengen, anders hadden we het resultaat niet binnen 48 uur binnen. Dus ik met open dakje door de polder van Soest naar Amersfoort, lekker ritje, naar het ziekenhuis, pakje met test afgegeven, zonder enige problemen zelfs, geen belemmeringen in het ziekenhuis, geen vragen over hoesten, koorts en andere verschijnselen van Corona, en daarna door naar de BCC. Die liet me drie soorten oplossingen zien, en hij vertelde rustig wat de een deed en wat de ander. Weer iemand die alle tijd nam, en ik kon rustig bedenken wat wijsheid was voor deze situatie, ook mijn eigen situatie thuis in gedachten nemend. Het was allemaal zo anders vandaag!

We kwamen uit op een betaalbare oplossing in de vorm van een wifi extender: vlak bij het modem gaat een wifi versterker in het stopcontact in de meterkast. Bij het stopcontact op de plek waar de verbinding nodig is, en mijn vader dus met zijn laptop zit, doe je een tweede kastje, die pikt het signaal op, de elektrische kabels geeft dus het signaal door! Leek heel eenvoudig en dat was het ook. Het mooie was ook nog dat je de twee apparaten kon voorzien van een netwerkabeltje met enerzijds een verbinding met het modem en anderzijds bij de werkplek met de laptop. Zo ontstond er als het ware een bedraad netwerk! Hoe knap bedacht. Ik had jaren geleden al gehoord dat je de internetverbinding via het elektriciteitsnetwerk kon laten gaan maar vond dat maar een raar idee. En ik hoorde dat er ook vertraging kon ontstaan doordat er ook nog andere dingen door zo’n kabel gaan, namelijk stroom, maar bij mijn vader werkte het prima. Ik moet nu wel een netwerkkabel in zijn laptop laten want het ding blijft haperen met de wifiverbinding. Maar nu hoef ik niet nog eens ook een router aan het modem te verbinden… nou ja, allemaal technisch geleuter van de koude grond natuurlijk, belangrijkste was dat het werkt.

Maar ik moest ook nog het probleem van het oude casema emailadres oplossen, anders had ik nog niet bereikt wat ik wilde. Ik dus weer aan de telefoon met Ziggo. Kwam er een andere Ziggo-engel aan de telefoon, die thuis zat te werken. Ik dacht dit te horen aan de geluiden die leken alsof ze aan een eettafel zat, en dat klopte ook. En dat gaf meteen een heel vertrouwd huiselijk gevoel met haar. En ook zij had alle tijd. Ze was tot mijn verrassing blij dat ik vervolgens met de laptop zat te klooien, waar de verbinding ineens niet lekker ging met de Ziggo site, en ik zat te klooien op het plastic tafelkleed dat op de salon- annex eettafel van mijn vader ligt en het dus echt niet lekker computeren is, maar ja, het is de enige plek waar het kan… En ja, het bleek gewoon aan het wachtwoord te liggen…. !

Mijn vader heeft allerlei accounts en wachtwoorden in een soort agenda staan met telefoonnummers, en hij gebruikt daarvoor lege pagina’s die nooit ergens voor bedoeld waren, dus het is een zoekplaatje wat waarbij hoort maar vooral is er nauwelijks ruimte om hetgeen geschreven is aan te passen… En ja, het wachtwoord dat er stond bleek niet te kloppen.. tja, als je daar al niet meer vanuit kan gaan… Ik had echt flink wat tijd zitten klooien met allerlei instellingen in Outlook voor het opvoeren van een nieuw account op die nieuwe laptop, met precies dezelfde settings als op de oude, maar die pikte de nieuwe niet… En toen ik het wachtwoord had veranderd, ging het vanzelf! Al kostte het veranderen dus ook veel tijd voor dat gelukt was, ik heb een half uur met die leuke jonge meid aan de keukentafel aan de telefoon gezeten. Ik stond perplex en ik had weer een triomf, mijn derde! Eerst de tv, die ik weliswaar eerst vernaggeld had maar wel geupdate met de nieuwste software, toen de wifi problematiek en nu ook emailproblematiek. En dat terwijl ik eigenlijk had gedacht die oude email gewoon te killen… maar dat kan niet, want daar communiceren nog bepaalde instanties mee. Trouwens, die Ziggo-engel vond het wel fijn om zo met mij een tijdje aan de lijn te zitten. Eindelijk kon ze wat langer met Ć©Ć©n klant aan de telefoon. Blijkbaar kreeg ze constant vragen die ze met Ć©Ć©n zin kon beantwoorden…

En eigenlijk stelde ik een vraag die ze aan de telefoon niet beantwoorden. Dat zei het telefoonmenu in elk geval. Als je belt krijg je namelijk een keuzemenu. Je kiest voor 1, verbindingsproblemen en instellingen en daarna voor 2, emailinstellingen en daarna nog drie opties over email, maar is de standaardreactie ‘dat dit soort vragen niet via de telefoon worden beantwoord’ en dat je naar internet moet gaan… maar ja, daar kwam ik er niet uit omdat ik, als ik mijn wachtwoord niet meer weet en een emailadres opgeef om een nieuw wachtwoord te kunnen instellen, ik kon wachten tot ik een ons weeg op de mail die ze me zouden sturen. En ook bleek de gebruikersnaam in de agenda niet juist te staan, dus ik kwam ook niet eens in het Mijn Ziggo domein van mijn vader… ja, dan ben je zo een half uur verder… en ze vond het allemaal prima. Volgens mij vond ze het zelfs jammer dat ik zei dat ik besloot het toch nog zelf even te proberen toen ik al een stuk verder was… want dan hadden we wel een uur gezeten… maar ja, voor mij is het toch wel een stuk rustiger aanklooien zonder een Ziggo-engel aan mijn hals te hebben hangen..

En toen was het tijd om eten te gaan halen. Ik haalde de bestelde sushi op bij het afhaalrestaurant en daarna ging alles gewoon rustig en gesmeerd. Was ik de vorige keer nog zo chagrijnig tegen mijn vader uitgevallen, vandaag was ik de ideale zoon, de reddende engel. En ik kon zowaar mijn eigen nieuwe laptop gewoon mee naar huis nemen, ik hoefde hem niet om te ruilen met die van mijn vader, als deze wel goed was geweest met de wifi daar. Hoe bijzonder het allemaal gaat. Ik was ontzettend efficiĆ«nt bezig geweest, nuttig, kalm, rustig, en heb alle problemen opgelost bij mijn vader… behalve natuurlijk zijn gezondheid… Ik hoefde niet bij hem te slapen, hij had de kussens al gestapeld voor de nacht en was op het ergste voorbereid volgens mij, inclusief de saturatiemeter die we konden lenen van de huisarts. Ik zei dat hij me altijd kan bellen, mijn telefoon ligt binnen bereik naast mijn bed.

Thuisgekomen was het bij mij echter een zooitje… mijn aanrecht lag vol met rotzooi, ik had nog eten van gister dat ik nog moest koken… ik had de laptop nog niet uitgepakt…. maar na snel alles aan kant gedaan te hebben, kon ik eindelijk zitten op de bank… inmiddels was het half 10…

Op de bank voelde ik al wel dat ik nog wel eens goed uitgeput kon zijn van deze actieve dag. Ik heb zo het idee dat ik morgen voor pampus lig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s