Home » Uncategorized » Vrijdag 29 mei, 75e isolatiedag: Over tantra, sauna, speeches en de tuin

Vrijdag 29 mei, 75e isolatiedag: Over tantra, sauna, speeches en de tuin

Vandaag weer een stralende zonnige dag, geen wolkje aan de lucht. Met 21 graden was het in mijn zonnige hoekje weer aanzienlijk warmer. Het was braden geblazen. Dus af en toe maar even het zonnescherm naar beneden gedaan.

Maandag gaat de sauna deels weer open, het grasveld, het zwembad en het restaurant zijn dan toegankelijk. En ik hoorde het goede nieuws dat het 1 juli weer helemaal open gaat, als het goed is. Ik durf er nog maar niet van uit te gaan. Het is toch een omgeving om me helemaal natuurlijk te voelen, zo bloot rond lopen, zwemmen, zonnen, zweten… hoewel ik de helft van de tijd met badjas rondloop, zeker in de winter. Ik lag op mijn loungebank maar even wat meer met de billen bloot, even wat voorkleuren anders heb ik dinsdag, als ze 27 graden verwachten, in no time giga rode kadetjes. En dat zal vast niet lekker zitten, op de blaren. Het voelt wel ietwat onwennig om half met mijn witte kadetten thuis in de tuin te liggen, alsof iemand het zal zien, is toch anders dan in de sauna. Echt rustig een dutje doen, doe ik zo in elk geval helemaal niet.

Bij wakker worden moest ik denken aan mijn cursus Tantra bij Kasteel de Schans in Belgiƫ. Ik heb daar van 2010 tot 2014 verschillende cursussen emotioneel lichaamswerk gedaan, in verschillende gradaties, waarbij de eerste cursus, behalve verwerking van een leven lang shit met me meedragen, ook geleerd werd om in mijn lijf en in contact met mezelf maar ook met anderen te komen. De tweede cursus, een jaartraining De Ontdekking, ging al weer een stukje verder, meer shit omhoog halen via familie- en systeemopstellingen, veel dansen en aan het eind een voorproefje van tantra. Een logisch vervolg was dus voor mij een jaartraining tantra. Een cursus waar ik nog meer in contact met mezelf kwam, maar nu ook op het gebied van naaktheid, in niet seksuele omgang met anderen. Grenzen voelen en aangeven, wat wil ik wel, wat wil ik niet. Loslaten en spannende grenzen aangaan. Wederom niet seksueel maar wel intiem en sensueel. Heel bijzonder.

Deze ochtend dacht ik aan het speelse, vrije, ongecompliceerde van die contacten, die na de cursus nog wat door bleven gaan, tot het ineens eindigde. Ik voel een gemis van dat vrije intieme contact, geen liefde, geen seks, maar aanraking, warmte, aandacht, zo bijzonder, maar helaas voor zoveel mensen taboe. Die laten dat niet toe, is te vreemd, is fout, mag niet, of vinden dat ze te lelijk zijn of wat er ook voor gedachten en oordelen zijn. Of het moet in een relatie zijn. Een veilige vertrouwde omgeving is sowieso een must natuurlijk! Die is nu helemaal onbereikbaar, want 1,5 meter is dan lastig te overbruggen. Ik dacht, misschien moet ik weer een tantramaatje zoeken, eentje die niet complex is zoals een relatie, wat ook niet echt op mijn pad komt tot nu toe. Wel leuke wandeldates, maar dat kost veel tijd, ook als het klikt. Maar eigenlijk weet ik niet zo goed wie open staat en mag staan voor tantra. Zal ook niet makkelijk zijn iemand te vinden. En wellicht wordt dan slechts een tijdelijke behoefte vervuld.

Vanochtend al vroeg een wandeling gemaakt met mijn yogavriendin. We hadden het boekje met wandelingen van onze wijk bij ons om eens wat meer te weten te komen van de specifieke plekken in de wijk. Deze keer zouden we de buitenste ring nemen. Maar met al dat lezen ging het allemaal toch wat trager, en waren we na een dik uur pas halverwege. En zij zat wat op hete kolen vanwege een afspraak dus de rest maar voor de volgende keer uitgesteld.

Thuisgekomen lekker geluncht. Ondertussen had ik app contact met mijn neef en nicht over morgen. Ik ben weliswaar niet bij de crematie morgen, maar ik heb gister wel informatie gekregen over de crematie, die ik gedeeld heb met mijn andere nicht. Grappig maar ook weer triest dat rondom het overlijden van een familielid ineens die familiecontacten weer tot stand komen. En met de app van tegenwoordig gaat dat helemaal makkelijk. Mijn nicht heeft het ongelooflijk zwaar met ook nog een man die kanker heeft en zwaar aan de chemo is en geen goede prognoses heeft gegeven. Corona, het plotselinge overlijden van haar vader en haar man die ernstig ziek is, dat is een hele zware en bittere pil om te slikken.

Terwijl ik met haar appte was ik bezig een tosti te maken. Ik had het denkbeeldige vuur (ik heb een keramische kookplaat) te hoog had gezet, en was de ene helft van de tosti in no time zwart geblakerd… Een man moet ook geen twee dingen tegelijk doen, appte ze me. Dat kunnen ze ‘officieel’ niet. Ik moest daar natuurlijk op reageren, beetje geinen. Het voelde goed even grapjes met haar te maken over de app. Ik heb haar toegezegd dat ik binnenkort langskom, als het voor hen tenminste haalbaar is gezien de situatie. Ik had haar een jaar niet meer gezien en ben ook nog nooit bij haar thuis geweest zolang ze al woont waar ze woont (…klinkt een beetje dubbel).

Vanmiddag had ik dus de tijd om bij te komen, maar als gezegd lag ik een beetje te garen in de zon. Ik moest echter nog een kaart op de bus doen en ik had nog zo’n 14 plantjes die ik moest planten. Ik had die vorig weekend gekocht, maar die zaten nog in hun bakjes… Dat gaf dus onrust, want ik had me voorgenomen die vandaag te planten. Allereerst maar de bak, die voor mijn raam aan de muur moet hangen, opgehangen. Ik moest er de nodige gereedschap voor van boven halen, boor, schroevendraaier, plugjes, stanleymes… gelukkig deze keer geen 10 keer maar 3x op en neer gelopen. En het ging zeer voorspoedig. Er zaten al gaten van de vorige beugels en met een beetje uitboren en hergebruik lukte het al snel om de beugels op te hangen. En daarna de bak te plaatsen en de lavendelplantjes erin te doen met aarde. Ik had meteen een goed gevoel en was zowaar gemotiveerd om de rest van de planten ook maar te doen. Voor ze wortel zouden schieten op mijn terras.

Ik heb elk bakje met plantje maar eerst op de plek van bestemming gezet, om te zien of er nog wel plek is… want inmiddels is het overvol en bijna geen plekje meer over. Het zal een aardige strijd onder de grond worden voor de wortels om een plekje te veroveren. Ik heb ook de anti-katplanten geplaatst, die zo moet stinken dat de katten ontmoedigd worden daar te gaan pissen. Ik hoop dat ze het poepen nu ook gaan laten… Die drollen leveren namelijk helemaal geen mest op voor de grond, ze worden hard, verstenen en tja… heb ik dus niets aan, maar ziet er zeer onsmakelijk uit als ik mijn bloemetjes inspecteer. Kijken of het werkt.

Ik was te laat voor de brievenbus zag ik al, het was al 6 uur. Ik had ook helemaal geen zin meer om eruit te gaan. Dus maar lekker gegeten, het bleek weer gehakt te zijn. Ik heb zo’n 5 dagen geleden voor meerdere keren gekookt, en die bakjes in de vriezer op mijn zolder. Ik heb ze systematisch op volgorde van gekookt zijn in die vriezer geplaatst, maar het blijft een verrassing voor mij als ik er een bakje uit haal: is het vis, soms vlees of weer vega vlees. Leuk zo’n verrassing, behalve als je dus een foutje maakt en tussendoor hetzelfde nog een keer kookt, met groente- en sausvariatie. Zoals gister toen ik ook al gehakt had gemaakt. Ik las net Sandy’s blog, ook zo’n lekker openhartige blog, waar ze het deze keer onder andere over een site heeft waar ze haar recepten zet. Ik zal dat maar niet doen, want het is telkens een variatie op hetzelfde: roerbak. Dat kan zelfs iemand die denkt alleen water te kunnen koken… Want koken kan je het niet echt noemen. Maar het houdt me in leven, en ik vind het lekker dus who cares.

Vanavond mijn vader nog even gesproken. Hij gaat morgen speechen en ik merkte dat hij al wat onrustig is. Hij is dan wat weinig spraakzaam. Nu is hij dat ook wel vaak als hij geen onrust heeft, maar goed, dan moet ik hem een handje helpen met van alles te gaan vertellen over mijn interessante belevenissen, en soms gaat hij zomaar zelf vertellen wat hij gedaan heeft. Maar vandaag dus ff niet, al heb ik mijn best gedaan om al mijn bijzondere avonturen te vertellen. Al met al toch een dik half uur met hem gesproken en daarna was het weer klaar. Ik zou nog een vriend bellen maar daar had ik geen zin meer in, even genoeg gepraat. Dat is dan weer het fijne van alleen zijn.

Tijdens mijn wandeling vanochtend had ik het met die vriendin ook gesproken over wat zij nu het meest mist qua relatie. Zij is ook alleen en ook aan het daten. Zij mist het contact met een man vooral vanwege het kunnen vertellen van haar dagelijkse bezigheden, en zodanig dat de ander haar volgt en weet wat er speelt en dat er dus een opbouwende uitwisseling is. Ik dacht dat dit voor mij ook geldt, al dacht ik eerst dat het intieme contact toch vooral het eerste zou zijn dat ik mis. Nu vanavond denk ik dat het toch het laatste is… Praten is fijn, maar niet te veel…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s