Home » Uncategorized » Donderdag 28 mei, 74e isolatiedag: No regrets

Donderdag 28 mei, 74e isolatiedag: No regrets

Vandaag is het weer een zonnige dag, met strak blauwe hemel en een lekker windje, rond de 20 graden. Weer een werkdag maar wel de laatste voor mijn vakantie.

Het ene overleg na het andere werd verschoven dus in de volle agenda kwamen ineens gaten, maar toch niet weer zo dat ik sneller met de vakantie kon beginnen.

Na een heerlijke wandeling in de pauze, waarbij ik zomaar een vogel van tak naar tak zag wippen die daardoor wat moeilijk te volgen was door mijn verrekijker die ik zowaar bij me had. Wat dat betreft zou ik willen dat die vogels iets meer rust in hun kont hadden. Dat ik ze ff rustig kan bekijken.

Ik vraag me ook vaak af wat een vogel (of een kat) beweegt om ergens heen te gaan of te besluiten om gewoon te gaan liggen/zitten. Wat gaat er om in hun koppie. Als het goed is denken ze niet echt maar volgen ze een bepaalde oerdrift. Ze kennen flight, fright fight is mij wel geleerd, vluchten, verstarren en vechten, maar ja dat doen ze natuurlijk alleen in bepaalde situaties. De rest van de tijd is het wellicht ook rond fladderen, beetje de buurt verkenner, op zoek naar soortgenoten en vooral de jacht op het vrouwtje en eten wellicht. En het vrouwtje zal wel continue op de vlucht zijn… Maar ja, kennen vogels ook continue die driften zoals mensen dat hebben? Wel bijzonder lijkt de eeuwige strijd tussen kraaien/kauwtjes en eksters. Hoe vaak zie ik die niet in de clinch met elkaar. Reuze interessant op zijn tijd.

Vanavond lekker gekookt, vega gehakt, met lekkere gemengde groente (puntpaprika, broccoli en andere groenten). Daarna nog even bijgekomen op de bank en merkte ineens hoe moe ik was. De werkdag is ineens zo snel voorbij gegaan met een paar goede overleggen, eerder vakantie houden was er nog niet bij. Want ik ging op condoleancebezoek bij mijn tante.

Mijn oom lag nog gewoon in zijn bed in de woonkamer. ‘Niet schrikken’, zei mijn neef nog, ‘hij ligt hier direct om de hoek’. En inderdaad ik was het korte halletje nog niet door of pats boem daar lag hij. En ik kan niet anders zeggen, het was net of hij daar lag te slapen. Niets veranderd qua voorkomen, gekleed en wel op zijn bed. Heel vredig lag hij erbij. Geen steek veranderd. Hij leed al 20 jaar aan Parkinson, had tussendoor een speciaal apparaatje gehad waarbij elektroden met zijn hersenen waren verbonden om het heftige trillen tegen te gaan. Sindsdien was de kwaliteit van leven aanzienlijk verbeterd. Maar de laatste tijd was hij steeds slechter gaan lopen, in begin met rollator en moest later meestal in de rolstoel verplaatst worden. Stoeltjeslift, veel zorg waren het gevolg en heel pittig voor mijn tante die hem geen minuut alleen kon laten. En de ene minuut dat ze dat wel deed piepte hij er tussenuit. Dat was wel een ontgoocheling voor haar. Los van het vreselijke besef dat hij er ineens niet meer was. Hij leek aanvankelijk te slapen in zijn stoel, dus ze wachtte even, maar ja…

Ik had echter ineens enorme buikkrampen terwijl ik zo daar zo op de bank zat. Mijn tante leek het fijn te vinden dat ik daar was en zij haar verhaal kon doen, maar ik zat enorm op hete kolen. Ik heb daar eigenlijk nooit last van, maar mogelijk had ik toch iets teveel gegeten en ik had niet mijn avondwandeling gemaakt, dus wellicht vanaf lunch tot weggaan teveel en te lang gezeten. In de auto en thuisgekomen kon ik vrij uit de gassen in mijn buik de ruimte geven, het is maar goed dat er niemand bij mij in de auto zat… Om het verhaal wat luchtiger te maken 🙂

Komende zaterdag is dus het afscheid, de crematie. Er mogen 30 mensen komen, mijn broer gaat met mijn vader, ik kan via de webcam de dienst volgen. Dat is wel een mooie service! Ik ben blij dat ik vanavond nog geweest was en hem gezien heb. Ik was in de 44 jaar dat ze vlak bij mij wonen, 20 minuten rijden, nog nooit bij hen thuis geweest! En ik heb ze ik weet niet hoe lang niet gesproken. Ik vind dit nog steeds onbegrijpelijk. Want ook op het afscheid van mijn moeder waren ze er, maar heb ik ze niet gesproken. Ik werd toen een beetje geleefd, maar tijdens het diner erna had dat prima gekund. Hoewel praten al heel moeizaam ging toen, is het toch een onvergetelijk moment om even elkaar gezien te hebben. Zo blijkt maar weer dat je elke minuut moet aangrijpen om met degenen die je dierbaar zijn in contact te blijven. Je moet niet aannemen dat ze er altijd wel zullen zijn… Voor je het weet zijn ze er niet meer. En dan komt berouw. Eeuwig zonde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s