Home » Uncategorized » Woensdag 27 mei, 73e isolatiedag: Onbestemd

Woensdag 27 mei, 73e isolatiedag: Onbestemd

Vandaag was het een mooie warme dag, met aardig wat wind, 19 graden. En gelukkig met af en toe een wolkje. Want uit de wind voelde het echter veel warmer en voelde ik de zon branden.

Vanochtend eerst getennist. Jemigt wat valt me dat tegen! Ik kan gewone ballen soms zo idioot raken! Als je er vijf maanden uit bent, kost het veel tijd of vaak spelen om er weer in te komen. Ook merkte ik dat mijn linker knie, waar mijn meniscusprobleem zit, ook nog volslagen onbetrouwbaar is. Af en toe, bij het afzetten om opzij te rennen, voelde ik wat onrustbarend schuiven in de knie. En dat ondanks de knieband. Wellicht behoedt die me nog voor erger, maar het maakt dat ik nog niet lekker zeker speel. Wellicht dat ik daardoor de bal ook minder lekker raak. Maar het was weer heerlijk buiten, op de tennisbaan en het was druk. Veel mensen willen in de ochtend spelen volgens mij, in de middag is het park weer uitgestorven, zo lijkt het. Er waren ook weer mensen aan het dubbelen, een prettig gevoel van meer naar normaal.

Mijn vader kwam lunchen, zijn parkeergarage werd schoongespoten dus hij moest zijn auto ergens anders parkeren. Dus die kan je dan het beste bij mij parkeren, moet hij gedacht hebben, zo’n 20 km verderop. In elk geval kon hij lekker bij mij in de zon zitten en hij had zowaar zijn korte broek aan. Ik had hem al meerdere keren daarop geattendeerd, hij heeft melkbussen van benen, terwijl de rest poepiebruin is, maar telkens zei hij dat hij daar geen zin in had. Nou ja, op gegeven moment hou ik er dan maar mee op om het te zeggen. Maar dan zie ik dat het blijkbaar toch tot hem doordringt dat dit prima zou kunnen. Het kost blijkbaar even tijd. Misschien is dat als je ouder wordt.. en (eigen)wijzer…

Hoewel mijn vader de krant en een boekje meeneemt, is het op de woensdag toch wel wat onrustiger, merk ik, om niet op mezelf te zijn. Plus hij was ook uit zijn hum en dat heeft automatisch invloed op mij. Het zit volgens mij te hikken tegen het feit dat hij moet gaan speechen, hij is de jongste niet meer en weet veel dingen niet meer. En hij is ook weer nog meer in zijn gedachten bij mijn moeder denk ik. Hij zegt er niet veel over. Ik moet ook niet teveel in het verleden nog gaan grasduinen, soms kom ik dan via een omweg wel bij het verhaal maar eerst zegt hij steevast ‘weet ik niet meer’. Gelukkig schaamt hij zich daar niet voor. Ik heb dat wel aangezien ik, met mijn 54 jaar, ook al het nodige vergeet. Maar ik hou mezelf voor dat dit door de veelheid aan antibiotica en andere rotzooi komt die ik ingepompt heb gekregen in mijn vorige leven en het begin van het nieuwe. En ik slik nog rotzooi natuurlijk om het allemaal goed functionerend te houden. Waarschijnlijk….

Na zijn vertrek ging ik nog weer terug naar de Intratuin, de bak ruilen en kwam terug met een nieuwe bak, maar ook met twee vogelhuisjes, een insteekding waarmee je wortels uit kan steken maar volgens mij ook makkelijker bollen in de grond kan doen. En met nog een aantal bodemkruipers in de strijd met de katten die denken dat mijn tuin een kattenbak is. En ook een verlengstuk van een tuinslang, zodat ik door de garage met de tuinslag kan gaan en niet de gieter telkens hoef te vullen. Best handige aankopen. En daarna nog door naar de AH, wat mango’s kopen, allemaal stuk voor stuk keihard, dus die moeten nog narijpen.

Bij thuiskomst ging het al richting etenstijd, half 6. Ik was echter stront chagrijnig. Ik weet niet hoe dat ineens kwam. Het bleef ook hangen. Waarschijnlijk toch te druk geweest en dat terwijl ik in de middag nog een dutje op de loungebank heb gedaan terwijl mijn vader naast me zat. Na het eten had ik ook geen rust voor televisie of film, alles kwam knetterhard binnen. Dus ik ben maar een flinke wandeling gaan maken. Deze keer mijn verrekijker meegenomen. Maar het is of de vogels het gevoeld hebben, het was muisstil bijna waar ik liep. Af en toe hoorde ik wat, en zelfs een zanglijster was het hoogste lied aan het zingen, maar vinden kon ik hem niet. Dus heb ik me maar op de meer zichtbare dieren gericht. Ik werd weer even vrolijk van twee eenden die in het water doken, op zoek naar eten, en daarbij met een kont loodrecht naar boven kwamen. De natuur brengt me weer wat terug bij mezelf, dat blijkt telkens weer.

Nu kijken of ik morgen op condoleance kan gaan bij mijn tante. Ik heb al gehoord dat ze dit prima vindt, en dus kijken hoe laat ik dat kan doen. Wellicht is mijn stemming ook erg daardoor anders… Nou ja, het zal wel weer overgaan voor ik een meisje ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s