Home » Uncategorized » Maandag 25 mei, 71e isolatiedag: Dipje en wederom verlies

Maandag 25 mei, 71e isolatiedag: Dipje en wederom verlies

Vandaag is het een prachtige warme dag, zoveel anders dan gister. Maar ik heb vandaag echt een dipje, zeg maar dip. Ik heb echt geen zin in werken.

Ik merk dat ik vooral een drang heb naar vrij zijn, tijd voor mezelf en eigenlijk is dat raar want ik heb meer tijd met mezelf dan ooit! Thuiswerkend ben ik ook met mezelf, in mijn eigen huis, kamer, achter eigen computer. Af en toe in contact met collega’s maar vooral in mijn eigen wereld. Ik werk al drie dagen en dat is al niet veel, vorige week was een gebroken week en ik heb volgende week vrij en kijk daar meer dan ooit naar uit. Ik zat al te denken of ik er nog een dag extra, donderdag, aan kon koppelen maar dan zit ik vol met afspraken.

Ik ging vandaag wandelen met een vriend in de pauze, en we hadden het al over dat het als zomervakantie voelt, het mooie weer, zoveel thuis zijn, de stilte op de weg… Het is het natuurlijk niet maar het hele normale bewustzijn van alledag is nieuw, overhoop. Nog steeds of nog steeds meer, aangezien we al 71 dagen thuis zijn. Volgende week gaat hopelijk het filmhuis weer open en hoewel er niet veel nieuwe films zullen kunnen komen, is er nog genoeg dat niet getoond is lijkt mij. In elk geval heb ik nog genoeg te zien. En ook de sauna biedt, zij het beperkt, mogelijkheden als verandering van omgeving. Zeker als het mooi weer is om op de ligweide te liggen. Toch een beetje het gevoel alsof het weer als vanouds is.

Wat vandaag ook extra triest en moeilijk maakt is dat ik om half 2 hoorde dat mijn oom Jan vanochtend is overleden. Hij leed aan Parkinson en was daardoor slecht aanspreekbaar en te volgen, ik heb hem al een jaar niet meer gezien en toen zelfs niet gesproken. Hij zat in een rolstoel, ging naar dagopvang sinds niet al te lange tijd, en recent is dat ook weer hervat. Maar dat is nu voorbij. Hij zat in zijn stoel, was nog gewassen door mijn tante en zij ging even weg en hij is ingeslapen… een mooie manier om weg te gaan uit het leven, dat wel, maar zeer verdrietig voor mijn tante en haar kinderen en familie (waaronder ikzelf). Juist omdat hij zoveel zorg nodig had, zal het gemist extra zijn omdat het zo opvallend anders ineens is. Het zorgen is vaak ook een hele speciale manier om met iemand bezig te zijn. Ik vind het fijn dat ze in elk geval die zorg die ochtend nog heeft kunnen geven, toen hij nog bij was en warm en levend en ademend.

Mijn oom was altijd de linkse in de familie. Hij zat in de sociale hoek qua werk, en aan alles merkte ik dat hij ook die beleving had. Ik denk dat ik toch vooral rechts opgevoed ben, al zou ik mijn opvoeding toch echt niet politiek geladen willen noemen. Mijn opvoeding was voor Christelijk denk ik, al was het niet dogmatisch, en ik denk dat mijn oom Jan dat niet was. Eigenlijk weet ik dat niet zo goed, zo’n gesprek kan ik me niet herinneren. Het is soms verbazingwekkend hoeveel meer mensen iets met het geloof hebben dan ik denk. Puur omdat we het er niet zo gauw over hebben wellicht.

Maar Oom Jan was toch altijd anders, in zijn meningen en discussies. Ik had daar wel wat moeite mee eerlijk gezegd. Dat zei niets over mijn liefde voor hem, maar wel dat ik het lastig vond om met hem te praten. Misschien meed ik hem ook wel een beetje daarom. Maar ja, hij was ook een oom en als kind had ik sowieso niet zo heel veel met ooms en tantes. Mijn broertje en zusje veel meer. Maar volgens mij keken zij een beetje op dezelfde manier naar hem.

Maar nu is mijn laatste oom overleden. Ik heb nog twee tantes waarvan er eentje ook met Alzheimer in een verpleeghuis zit, en waar ik helemaal geen contact meer mee heb. Familie was als kind altijd belangrijk, we gingen er op bezoek, vaak langere tijd omdat het ver rijden was. En nu ik ouder ben wordt het ineens ook weer belangrijker, ook omdat ze straks er mogelijk ook niet lang meer zijn. Met ouder worden komt verlies, zo is het nu eenmaal. Maar als het dan toch gebeurt is het toch altijd zeer pijnlijk en verdrietig. Er gaat toch een stukje van mezelf verloren.

Ik heb de rest van de middag maar vrij genomen. Ik merk dat er niets uit mijn handen komt. Vanavond yoga, hopelijk brengt me dat weer in een ander gevoel. Morgen wordt een vollere dag qua werk, dat zal ook wel helpen. En nu maar even me over geven aan wat er allemaal komt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s