Home » Uncategorized » Vrijdag 22 mei, 68e isolatiedag: In de kijker

Vrijdag 22 mei, 68e isolatiedag: In de kijker

Vandaag een bewolkte dag, benauwende warmte, regen was onvermijdelijk en ook noodzakelijk. Dus gelukkig viel die ook, vooral nadat ik mijn activiteiten had gedaan.

Ik werd om half 10, zoals verwacht, met spierpijn wakker. Bijna alles deed zeer, vooral mijn hamstrings. Dus deed ik 20 squats om het lost te maken, en dat ging krakend en stotend. Vrij snel naar de winkel gegaan, wilde voor de lunch een beetje klaar zijn, maar dat was een utopie, want ik wilde én naar de verrekijkerwinkel, en planten kopen en bakken voor aan mijn tuinhek voor en ook nog eens naar de winkel voor eten…

Bij de verrekijkerwinkel, waar ik woensdag ook al was, was gelukkig de man die mij eerder had geadviseerd. Ik vertelde hem weer het verhaal van mijn behoefte, hij was het al weer vergeten, niet vreemd wellicht na 1,5 week… maar ja, het voelt voor mij dan een beetje alsof mijn behoefte geen indruk gemaakt heeft. Net als de kaasboer waar je wekelijks hetzelfde besteld en na een paar maanden nog niet weet dat je belegen komijnenkaas wilt bestellen… Eerlijk is eerlijk, de kaasboer was helemaal nieuw en weet het inmiddels wel…

Anyway, hij kwam weer met wat kijkers aanzetten, en zei dat ik het buiten maar even moest uitproberen. Ik keek hem waarschijnlijk een beetje ongeloofwaardig aan, maar hij pakte twee van de drie kijkers, en ik nam de derde en mijn eerder gekochte kijker mee naar buiten. Daar stond een fiets met fietstassen, die kon mooi fungeren als tafeltje. Hij legde de verrekijkers neer, per stuk toch zo’n 700 euro, en zei ‘ga maar kijken en vergelijken’. Ik dacht ‘okay’ en hij ging weer naar binnen. Ik moest me op een straatnaambordje focussen aan de ene kant en aan de andere kant en kijken wat het fijnst was. En ja, dat was een goede manier. Ik had in de winkel me gefocust op een map in een kast over Noorwegen (want dat stond op rug van de map) maar dit was beter. Ik heel voorzichtig één voor één de verrekijkers gepakt en weer neergelegd, ik was als de dood dat er eentje zou vallen.

Het ging mij erom dat ik een lichtere wilde dan die ik het laatste gekocht had, de GPO Passion 8×32. En de drie waren alle drie lichter, vooral vanwege het soort glas, maar ook vanwege de diameter van de kijker/glas. Hoe hoger de tweede waarde hoe zwaarder de kijker. De 32 is weer lichter dan de 42 die ik het eerst gekocht had. En één van de nieuwe kijkers was een Swarovksi 8×25. De 25 betekent ook breder beeld in de verte… Die beviel me echter goed, 370 gram, maar wel weer bijbetalen geblazen. En de volgende stap zou een pocketverrekijker zijn, maar dan gaan mijn handen toch echt teveel bibberen. Nu is daar wel een truc voor, hoorde ik daarna weer, je moet de verrekijker tegen je wenkbrauw houden. Ja dat had ik nog niet geprobeerd. Dus ik weet nog niet zeker of hij nu helemaal van me af is. Maar ja, zo’n kijker gaat dan wel naar 1200 euro… dat is nog wel even een zure appel waarvan ik eerst moet bepalen of ik doorheen wil bijten…

Ik zei nog tegen de man dat ik het steeds leuker begon te vinden vogels te spotten, en dat ik ook bezig was met het leren herkennen van de geluiden. ‘Dat kunt u vergeten’ zei de man, ‘daar zijn wij veel te oud voor’. Ik dacht nog, ik weet niet hoe oud je me inschat, dat ‘wij daar te oud voor zijn (ik had me nog wel geschoren vandaag), maar hij voegde eraan toe dat je er al als kind mee vertrouwd moet raken wil je het leren en niet vergeten. En verder zei hij dat als je het wel leerde, dan was je het volgende seizoen het al weer vergeten als de vogels ff weggeweest zijn… Nou, tja, ik had zelf inderdaad gemerkt dat ik het lastig vind als ik in een bos onderscheid te maken alles er van alles door elkaar tettert en fluit . Zo’n los vogeltje, en dan de bekendere, dat lukt nog wel. Ik geef het nog niet op, het is een soort legpuzzel maar dan anders. Je begint en denkt hoe krijg ik het in hemels naam bij elkaar en gaandeweg valt het op zijn plaats. Ik heb stille hoop dat het voor een aantal vogels gaat lukken… En anders maar niet, het houdt me op de straat, of in de natuur, in elk geval en dat is leuk.

En toen de tuinspullen: bij de Praxis stond zo’n grote rij dat ik geen zin had daar mijn plantenbakken te halen. Ik heb het, nu mijn achtertuin wel zo’n beetje gevuld is, in mijn hoofd gehaald, de tuin weer wat meer naar voren te halen, en dat kan nog door bakken aan mijn tuinhek te hangen. En onder mijn raam kan ik beugels hangen, die hingen daar eerder ook maar heb ik om één of andere (stomme) reden weggehaald. Bezint eer ge begint is nog steeds van toepassing. Hoe dan ook, ik kwam weer met allerlei plantjes thuis, voor die bakken, maar ook plantjes die stinken zodat katten niet meer gaan poepen in mijn borders (hoop ik). En nog wat extra bijenplanten al wordt het dringen in de borders…

Thuisgekomen de boel uitgeladen, gelukkig waren het allemaal kleine plantjes, zo’n stuk 25, die kunnen makkelijk in mijn achterbak, inclusief de drie bakken die ik gekocht had. Thuis de plantjes wat geordend, maar het was al 14 uur en ik had razende honger. Dus lekker ovenbroodjes met zalm gegeten. Sinds een week hebben ze mijn lievelingsbroodjes weer bij AH, dan merk ik toch wel dat ik een enorm gewoontedier ben. Er zijn alternatieven maar op een moment weet je gewoon wat je lekker vindt en dan moet het er wel zijn. Als ze structureel stoppen met die broodjes moet ik weer opzoek naar iets anders… vooralsnog hoeft dat gelukkig niet.

Tijdens het eten, zittend op mijn terras, merkte ik dat het was gaan druppelen. Dus ik zo snel mogelijk naar de winkel, en terug regende het nog wat meer. Lekker, want dat geeft me dan meer rust om gewoon op de bank te gaan liggen en wat te gaan kijken van de series en films die ik opgenomen heb. Maar de rust kwam niet echt, en de zon kwam ook weer door waardoor ik niet echt goed naar de tv kon kijken vanwege invallend licht. Dus maar een beetje gelegen, en geprobeerd iets te zien dat niet te donker was… al met al lukte dat niet, en een dutje lukte ook niet. Af en toe hoorde ik ook weer een vogeltje en pakte ik weer de verrekijker… nee heel veel rust had ik vanmiddag niet… waarschijnlijk omdat ik toch weer te laat naar bed ben gegaan en gewoon nog moe ben… of omdat ik weer te druk was geweest met van alles moeten. Vanavond vroeger naar bed…

In de avond nog even gebeld met mijn wandelafspraak voor morgen, lekker even kletsen nadat ik eigenlijk alleen uitvoerig met de verrekijkerman had gesproken. Ik merk dat mijn behoefte aan intimiteit steeds meer begint toe te nemen. Ik wil niet toegeven aan bepaalde drangen die dan naar boven komen, daar heb ik ook niets aan. En biodanza via Zoom doet echt niets op dat vlak. Hopelijk kan ik snel weer een knuffel scoren, dat geeft misschien weer wat rust. Ik denk dat het feit dat contact niet mag alleen maar maakt dat ik het juist meer wil. Want eerder had ik die drang lang niet zo erg. Het is vaak zo, je wilt graag wat niet mag… idioot is dat. Het is ook wel frustrerend dat ik zelfs mijn vader niet een hug mag geven. Ook al zie ik niemand, en zit ik één keer per week op een halve meter vandaan bij het eten met hem, hij blijft star volhouden aan die regel… als ik iets had, had hij het echt al lang gekregen van mij… Ik ben wat dat betreft een beetje tweeslachtig. Ja, ik moet oppassen en ja, ik vind het soms ook van de zotte dat ik gezonde mensen loop te ontwijken… vooral van degenen van wie ik wel weet dat zij ook dat virus niet hebben… Maar ja, ik moet ook aan andermans welzijn denken en vooral andermans mening respecteren…

Nu is het toch weer later dat ik naar bed ga dan eigenlijk bedoeld, maar de dag is zo voorbij gevlogen. Was het woensdag alsof het vrijdag was, en vandaag alsof het zaterdag was, ik heb nog steeds het gevoel te weinig tijd voor mezelf te hebben. Misschien komt het ook door het thuiswerken, dat ongemerkt meer invloed heeft dan ik dacht. Ik denk ook weer vaker aan werk in de tijd dat ik niet hoef te werken. En vooral ook op woensdag, de tussendoordag… Nou ja, laat het maar zijn, er tegen vechten heeft geen zin. Het is zoals het is. Hopelijk brengt de vrije week van 1 juni meer rust, de filmhuizen gaan dan ook weer met restricties open, en de restaurants ook, dus wie weet ga ik toch weer een keer all you can eaten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s