Home » Uncategorized » Woensdag 20 mei, 66e isolatiedag: Tennisballen uit de mottenballen

Woensdag 20 mei, 66e isolatiedag: Tennisballen uit de mottenballen

Vandaag was het een mooie zachte warme dag, met regelmatig wolken die het aangenaam maakte. Het voelde vandaag alsof het al vrijdag was. Dit komt natuurlijk om dat het morgen Hemelvaartsdag is, een extra dag tussen mijn vaste vrije dagen… een heerlijk gevoel.

Het begon met tennissen vanochtend om 11 uur. Voor het eerst weer tennissen na 5 maanden! Ik moest bijna  mijn tennisballen uit de mottenballen halen. Zolang tennis deels door de Corona  maar vooral vanwege mijn meniscusproblenen. Ik had een speciale brace om die goed werk deed. Er was aanvankelijk ook nog wel ander volk maar gaandeweg ons spel werd het leger en leger. Ik kwam zowaar iemand van mijn koor tegen, die bleek al 25 jaar lid daar te zijn. Ik nu ongeveer 8 jaar maar heb er al die tijd nog nooit gezien, heel opmerkelijk. Het was erg warm op de baan als de zon scheen. Het viel me in het begin nog bar tegen om de bal goed te raken, maar gaandeweg ging het beter. Het was heel fijn om weer op de baan te staan. Ons clubhuis is ook verbouwd afgelopen winter en het ziet er prachtig uit met veel glas om op alle banen te kunnen kijken. En veel mensen te kunnen herbergen. Jammer dat we het nog niet mogen gebruiken door de Corona. Maar dat we weer kunnen tennissen, weliswaar met maximaal 2, is al fijn.

Ik had weer veel plannen voor vandaag, maar kwam door mijn lome gevoel na het tennissen maar moeilijk weer op gang. Lekker buiten zittend op mijn terras, lunchend aan mijn tuintafel, mijmerde ik wat, luisterde naar wat vogels. Mijn eerst volgende halte zou de verrekijkerwinkel zijn, kijken of er nog een lichtere versie is. Daarna tuincentrum en Praxis (bij elkaar) voor hydrokorrels, potgrond, een nieuwe hortensia voor de bak voor mijn huis. En nog wat eten. Ik moest mezelf ertoe aanzetten op pad te gaan.

In de verrekijkerwinkel was een andere man dan de vorige keer. Het lijkt erop dat experts in verrekijkers mannen zijn… weet niet of dit opgaat, maar de vrouwen in de winkel in Maarssen-Dorp doen de schoenen en andere dingen, de mannen doen de verrekijkers. Het is misschien toeval. Hoe dan ook, ik kwam er niet uit met de man, hij wist niet welk lichtere toestel ik de vorige keer geprobeerd had, en ik wist het ook niet. Ik was wel verrast dat mijn huidige verrekijker 8 x 32 is, ik dacht dat hij een bredere kijker had. Maar hij liet me er een paar proberen en met die verrekijkers bibberden mijn handen wel zo erg dat ik de vogel niet lang scherp zou kunnen observeren. Zeker bij 10 x vergroting is dat erger en zeker ook als ie lichter wordt. Ik heb er dus weinig vertrouwen in dat een lichtere verrekijker iets voor mij is. Maar vrijdag is de andere man er weer, dus ik ga voor nog een poging.

Daarna had ik eigenlijk geen zin meer om naar de Praxis te gaan, maar toen ik eenmaal bij de rotonde links naar huis of rechts naar de Praxis kon gaan, besloot ik toch maar door te zetten. En ik ben er blij om want ik ben goed geslaagd. Geeft een goed gevoel als ik dingen die ik denk nog te moeten doen van mijn lijstje kan strepen en niet als nog te verrichte actie opnieuw opnieuw moet inplannen, dat geeft rust. Nu kan ik morgen, Hemelvaartsdag, de dingen in de tuin doen. Mijn geplande wandeldate gaat niet door, die is verschoven dus alle tijd voor mezelf. Wederom weer veel geld uitgegeven aan planten, alle uitgaven draaien nu om mijn huis en nieuwe hobby’s. Heel bijzonder. Heel lang hoeft dat niet meer te duren denk ik, want per 1 juni mogen de restaurants weer open, mits reserveringen voor maximaal 2 personen. Dus all you can eat sushi kan ook weer… Ik heb het gek genoeg niet heel erg gemist. Ik zat blijkbaar al in een modus om dat af te bouwen.

Na de winkel voor eten en dergelijke te hebben bezocht kon ik eindelijk lekker rustig in de zon op mijn veranda chillen, bijkomen, beetje lezen, en genieten van de zon. En toen kwam dat vrijdaggevoel om de hoek kijken, een heel bevredigend gevoel kwam over me heen, van rust en tijd en weldaad. Wat wil een mens nog meer.

Vanavond weer voor 5 dagen gekookt, nu heb ik voor 10 dagen eten in de vriezer, ook lekker idee, voorlopig even niet koken.

Na het eten nog even lekker gewandeld en zag zowaar zomaar een bonte specht over een veld vliegen, op zijn speciale manier: hij slaat met zijn vleugels, trekt die dan in en zakt dan ineens daardoor en geeft dan weer een slag en gaat zo op een neer, als een conjunctuur. Heel bijzonder. Of het een kleine of grote bonte specht was kon ik niet beoordelen. Maar ik vond het wel kicken! Mijn eerste specht van dit jaar. Helaas had ik mijn verrekijker net niet bij me al ging het waarschijnlijk toch veel te snel…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s