Home » Uncategorized » Dinsdag 9 mei, 65e isolatiedag: Mineur

Dinsdag 9 mei, 65e isolatiedag: Mineur

Vandaag nog weer mooier weer, gister 21 graden, vandaag 23 graden. En zo gaat het nog verder oplopen deze week.

Vannacht heb ik ongelooflijk liggen dromen. Ik lag op tijd op bed, en dus genoeg uren om in een andere wereld te vertoeven. In een droom gaat het net als in een film of boek vaak om het plot, er is iets gaande waarmee ik te maken hebt en dat kan als een fijne droom eindigen, met een (geestelijke) happy end of in een nachtmerrie, dan is het meer drama, horror of misdaad. De eerste droom was van het type drama: ik was op vakantie met mijn familie en ik had mijn medicijnen vergeten… En ik was ergens in nowhereland waar dat wel een probleem was. Natuurlijk komen dan de overwegingen van hoe ga ik dit oplossen, gaat één van ons even heen en weer naar huis of laten we recepten toesturen en hopen we dat ze die medicijnen ook daar in de apotheek hebben. In het echt is het me nog maar één keer gebeurd dat ik een verkeerd doosje had meegenomen. Ik had twee keer prednison in plaats van 1x prednison en 1x allopurinol meegenomen. Gelukkig hielp een recept me, ik was in Londen, maar dat ging ook niet direct zonder slag of stoot. In de droom kwam ik helaas niet tot een oplossing, want er waren andere situaties die ineens meer aandacht vroegen in die vakantie.

Mijn tweede droom was een terugkerende droom over dat ik naar de wc moest en vaak kom ik dan op de raarste plekken terecht, in een gebouw waar geen wc’s zijn, in een overlegkamer waar dan de wc eigenlijk een gat in de grond is of midden in de overlegkamer of kantoorruimte is, of een stoel waar je op moet zitten, maar waar helemaal geen riolering aan gekoppeld is, dus dat je helemaal niet kunt ontlasten, zogezegd. Of vaak een ruimte die een wc zou moeten zijn, maar ineens een douche blijkt te zijn. Vaak dus dat ik niet echt kan ontlasten, logisch, want ik moet eerst wakker worden. Want vaak is het een fysiek ongemak dat aandacht vraagt dat in de droom niet opgelost kan worden. Deze keer trof ik zowaar een wc die speciaal voor CF-ers was! Dat stond ook op de deur! Ik kon mijn ogen niet geloven. De ruimte was niet breder dan een deur, heel smal dus, en je moest op de wc klimmen. Terwijl ik daar zo zat, zag ik ineens dat er op de grond een kopje stond die werd gevuld met koffie uit een koffiekan: op magische manier, via een mechaniek. En vervolgens kwam er een melkkan uit de muur die de koffie aanvulde met koffie en precies op het goede moment weer ophield en terugging in de muur. Tja, meer niet. Wat daarvan de betekenis zou moeten zijn? Maar vooral die speciale CF-wc was toch wel een nieuwtje in de terugkerende droom.

De derde droom ben ik helaas kwijt hoewel ik toen ik wakker werd nog heel goed wist waar die over ging… raar is dat dit dan ook zomaar weer verdwijnt.

Ik heb sowieso steeds vaker dat ik denk iets gedaan te hebben, maar dat helemaal niet gedaan. Het voelt echt alsof het gedaan is, en ben dan verbaast. Bijvoorbeeld dat ik water moet koken voor het spoelen van mijn neus. Dat water moet een hele nacht staan om af te koelen. Als ik dan de ochtend naar beneden ga is er helemaal geen gekookt water. Zit het vaak helemaal niet in de koker… heel frustrerend. Ook bij het beantwoorden van appjes gebeurt dit nog wel eens, dan heb ik dat dus niet gedaan. Pff, zou het de ouderdom zijn?

Vandaag is ook weer een dag dat het me moeite kost om me te motiveren aan het werk te gaan. En dat terwijl ik al om half 9 aan het bureau zat. Vandaag had ik even contact met iemand van mijn oude team over werk en ik merkte daar direct uit, met name door zijn vraag in welke hoedanigheid ik dit met hem besprak, dat ik er niet meer bij hoor en dat ik dus ook niet met iets bezig moet zijn, omdat anderen dit al doen. Dit voelde echt niet fijn.

Gelukkig ben ik wel zeer gewenst bij mijn huidige opdrachtgever, dus ik krijg wel voldoening van wat ik daarvoor doe. En wordt daar op waarde ingeschat. Dat gevoel moet ik af en toe wel even weer naar voren halen op een dag als deze. Vanmiddag was het wat dat betreft al weer heel anders. Bezig gaan met meetnetten van peilpunten in de ondergrond en die in kaart laten brengen is weer iets waar ik eerder nog niet zo mee bezig ben geweest en nieuwe materie om weer wat van te leren. En zo zal het nog wel een tijdje gaan met het werk, als een op en neergaande conjunctuur, van opleving en mineur. Het is fijn om zo druk te zijn dat de dag voorbij vliegt, maar weer niet zo druk te zijn dat het werk in mijn hoofd blijft malen als ik niet aan het werk ben.

Ondertussen maar kijken waar ik energie van krijg. Ik had de tip gekregen voor een gratis online vogelcursus en die heb ik aangevraagd. Ze hebben een onlinecursus van de vogelbescherming voor beginners over tuinvogels en een tweede voor vogels in Nederland. Ik begin maar even met de eerste. De cursus bestaat uit 10 lessen en elke 4 dagen krijg ik een mailtje met een les. Ik ben heel benieuwd, ik ga morgen of de komende dagen daar maar mee beginnen.

Vanavond weer biodanza gedaan. Weer had ik gezonde weerstand vlak voor ik me ging aanmelden. Dit kwam ook omdat ik vandaag tot lang voor het scherm had gezeten om eens al mijn weblogberichten te verzamelen in één document. Dit viel niet mee omdat de enige manier om dit te doen was het te exporteren naar XML. En tja, dat is geen echt normale opmaak… Maar Excel zet dit mooi naar verschillende kolommen en met wat freubelen en bewerken is het me toch gelukt. Het is wel apart om dit terug te lezen en af en toe vraag ik me werkelijk af of er iemand geïnteresseerd is in mijn geneuzel. Soms heb ik al weer genoeg van wat ik geschreven op het moment dat ik het gepubliceerd heb… maar ja, het leven is niet alleen maar spannende en indrukwekkende en interessante momenten…

Door het lange schermwerk kwam het eten ook in het gedrang, dat moest ik op het laatst nog snel naar binnen werken. En het was een veganistische curry van Smulders Kookt die wel lekker was maar heel zwaar, dus het viel anders dan wat ik normaal kook. En dat ik sneller naar binnen kan werken.

Maar het dansen was wel weer bijzonder. Ik moest de bank weer wegschuiven om meer dansruimte te hebben. Er was weer veel interactie één op één dansen. Het is grappig dat als je één op één danst, als je dus één iemand ‘pint’ met het scherm zodat je de anderen van de groep niet meer ziet, dat je dan heel direct in iemands woonkamer kijkt en ziet hoe iemand leeft. Een oefening was ook om met je laptop door je kamer te gaan lopen. Ik kon dit niet doen want mijn batterij moet op de voeding blijven, die is al op namelijk, dus ik kon alleen rondom het stopcontact en zolang als de energiekabel bereik heeft een rondje rond de tafel lopen. Nu kon ik mijn wel planten laten zien natuurlijk 🙂

Maar al met al wel een fijne dansavond weer, lekker gegeeuwd. Maar ik merk wel dat na het intensieve contact het des te stiller weer is als de sessie afgelopen is en iedereen weer verder gaat met zijn eigen leven in diezelfde woonkamers. Ik heb daar op zich geen moeite mee, maar soms voelt het alsof je weer alleen achtergelaten wordt. Als ik fysiek ergens heen gaat, dan ga ik daar ook echt weer vandaan om naar huis te gaan. Ik kom dan echt thuis. Nu ben ik al thuis en is het of het bezoek weg is gegaan… Dat is een raar gevoel.

Maar nu beginnen vijf vrije dagen, met mooi weer dus laat ik me daar maar op gaan richten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s