Home » Uncategorized » Zaterdag 28 maart, 13e isolatiedag: 1 jaar verder

Zaterdag 28 maart, 13e isolatiedag: 1 jaar verder

Vandaag was weer een prachtige dag, zonnig en net warm genoeg om op mijn loungebank in de zon te zitten, veel uittrekken was er niet bij, want de koude wind kwam zelfs ook in mijn normaal beschutte hoek te vaak om de hoek kijken.

Vandaag zou ook mijn moeder 88 zijn geworden. Vorig jaar op 8 februari overleed zij aan Alzheimer. In dat jaar is veel gebeurd, de zorg voor mijn vaders welzijn, zorgen dat hij niet vereenzamen zou. Het gemis aan daginvulling die hij had met het bezoeken van mijn moeder in het verpleeghuis kon ik natuurlijk niet wegnemen. Maar hem 2 dagelijks bellen, elke week bezoeken, met elkaar eten, dat was zeer waardevol en is dat nog steeds.  Want hij is waardevol.

Vandaag brandden de beide kaarsen die hij heeft staan, de kaarsen die je krijgt van de kerk bij het overlijden: twee grote hoge kaarsen die wel wat branduren kunnen hebben. Bij het altaartje in zijn woonkamer, met een grote foto van Ellen, die nu dus al een jaar vergezeld is door mijn moeders foto, staan deze twee kaarsen prominent te branden. Het is een mooi gezicht en fijn om om even weer aan ze te denken. En ondertussen is er al weer zoveel tijd verlopen sinds het vertrek van mijn zus en voor mijn gevoel van mijn moeder ook. Het leven is weer ingedaald, op zijn plek gevallen, een nieuwe balans, een nieuwe invulling, een nieuwe beleving. De mens moet verder, alleen maar stilstaan bij wat geweest is, is geen leven. Dat wil ik ook niet als ik er niet meer ben. Wel vind ik het belangrijk dat ik iets betekend heb. Dat er nog iets van mij achtergebleven is, dat ik niet voor niets geleefd heb.

Ik realiseerde me, toen ik onlangs met een goede vriend sprak, hoe blij ik ben met de video’s die ik heb gemaakt van mijn moeder (en zus) toen ze nog leefde. De paar gesprekken, de situaties bij een verjaardag, de interactie in Domburg bij het ontbijt, het heen en weer bewegen, het daadwerkelijk zien bewegen van mijn moeder, in plaats van een statische foto, die een soort standbeeld is van de tijd. Die goede vriend vertelde me dat hij nog net een opname op het antwoordapparaat kon redden van zijn vader, de enige woorden die hij nog kan terughalen van zijn stem. En hoe jammer hij dat vindt. Veel mensen zijn zich niet bewust van het feit dat het leven vergankelijk is. Dat het leven door je vingers glipt. En voor je het weet is het voorbij. Jouw leven of dat van een ander. En wat is er dan over…

Soms vraag ik me af waarom ik deze blogs schrijf. Schrijf ik deze voor mezelf, om mijn gedachten van me af te zetten. Of schrijf ik die omdat ik graag van anderen wil horen dat mijn leven zinvol is, of dat ik het goed heb gedaan met hoe ik het beschreven heb? Of is het toch ook een stukje van mezelf achterlaten, dat mensen weten wie ik was als ik er niet meer ben. En wat er zoal in me omging. Een stukje geschiedenis achterlaten misschien. Deze periode zal zeker ingaan als een zwarte maar opmerkelijke voor de mensheid. Hoe ging men ermee om? Hoe ga je om met een chronische ziekte, met de angst om niet oud te worden, met een eenzame strijd, met angst om die strijd alleen te moeten doormaken, met de angst voor de door, het onbekende, het ontcontroleerbare. Kan je daar misschien toch ook een mooi leven van maken.

Met alle social media wordt er tegenwoordig veel vastgelegd. Er zijn verschillende mensen die op allerlei manieren op dit moment geschiedschrijving doen door van wat ze overkomen, in foto’s, beeld, taal vast te leggen. En die is breed toegankelijk, veel meer dan 20 jaar geleden. Je wordt zelfs overspoeld ermee, de hoeveelheid informatie is zodanig dat het niet meer te overzien is. En behapbaar. Zo zal ook mijn verhaal tussen al die verhalen belanden, en hoeveel waarde heeft dat dan?

Ik denk dat ik ook schrijf omdat ik hoor dat ik mensen hoop geef. Dat inderdaad met een chronische ziekte leven, met het vooruitzicht op een kort leven, met nieuwe longen, een mooi leven geleefd kan worden. Angst hoort bij het leven, maar blijdschap ook. Als ik me alleen maar door de angst zou laten leiden, dan zou het leven geen leven zijn maar alleen maar lijden. En dan kan een mensenleven lang duren, hoe kort die ook duurt. En tijd, tijd is relatief. Het gaat erom hoe je met die tijd omgaat. Ik doe dat op mijn manier. Soms hoor ik mensen zeggen dat ze versteld staan van wat ik allemaal doe. En of dat niet allemaal te veel is. Ik denk dat het leven te kort is om niet alles eruit te halen wat er inzit. Er komen nog genoeg momenten waarop het leven even niet geleefd kan worden, wanneer er stilstand is, zoals in de periode van wachten op nieuwe longen. En zelfs dan leef je, want elke seconde telt, elke ademteug is er eentje. Geen mooiere uitspraak dan Carpe Diem, pluk de dag.

Dus daarom ga ik maar door met het schrijven over mijn leven. Te vertellen hoe ik dat gedaan heb. Misschien inspireer ik mensen, net zoals anderen mij inspireren. En misschien wordt er aan mij gedacht als ik er niet meer ben. En leeft mijn leven zo voort, in de gedachten en misschien zelfs in doen en laten van mensen na mij. Mijn stem is in elk geval vastgelegd, al is het maar op de momenten dat ik over mijn leven mocht vertellen in een aantal programma’s op televisie, ben ik hoorbaar op mijn eigen video’s af en toe en heb ik zelfs een solo ingezongen op een cd. En ook mijn moeder en mijn zus leven nog steeds in mijn gedachten en doen en laten. En een dag als vandaag is een dag waarop ik me daar weer even van bewust mag zijn.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s