Home » Uncategorized » vrijdag 27 maart, 12e isolatiedag: beertjesjacht

vrijdag 27 maart, 12e isolatiedag: beertjesjacht

Op dit moment heerst er een ware beertjesjacht in mijn wijk, blijkbaar is dit landelijk (?). Kinderen worden erop uit gestuurd om beertjes, knuffels, achter de ramen van huizen te spotten, een ware speurtocht. Natuurlijk kan ik me daar niet aan onttrekken, ook omdat ik een heel speciaal beertje heb, dat zat te wachten om weer in het zicht te komen.

Mijn beertje is namelijk 68 jaar oud. Hij mist een oog, is helemaal kaal, is niet groter dan 10 centimeter, en ziet er uit of hij net een natte duik genomen heeft en weer op de kant geklommen is, en nu in mijn vensterbank voor het raam in de zon zit te drogen.

Mijn beertje is mij dierbaar, ook al heb ik het in een potje van keramiek uit Zuid-Frankrijk in mijn kastje achter glazen deurtjes liggen. Ik heb hem gekregen in 1990 toen ik in Hairfield (Londen), Engeland, was voor de screening voor mijn hart-long transplantatie die daar eventueel zou gaan plaats vinden. Ik was daar eind maart 1990 aangekomen en ik ontmoette daar Angela. Angela was de koffiejuffrouw die elke dag mijn natje en droogje kwam brengen.

Ik kreeg een bijzondere band met Angela, die op dat moment 38 jaar was, en ik, met mijn 24 jaar, vond haar erg aardig. Ze had het typisch Londens accent en sprak veel met mij als ze even langs kwam. Tussen alle drukte van onderzoeken door, als ik weer bij moest komen op mijn kamer, was zij een welkome afleiding. En dat was blijkbaar wederzijds.

Na 2 weken echter, mocht ik weer naar huis. Dokter Yacoub had me goedgekeurd voor de transplantatie, en ik mocht weer terug naar Nederland, naar het toenmalige Leijenburgziekenhuis, om te wachten op mijn oproep. Ik mocht namelijk naar huis omdat ik binnen 2 uur reistijd van Londen zat. Anderen, die minder gelukkig waren om zo dichtbij te wonen, moesten in het ziekenhuis daar blijven. Zo verbleven er personen uit bijv. Australiƫ, en sommigen lagen daar al 1,5 jaar te wachten in een zespersoonskamer! Ik kan me niet indenken hoe dat moet zijn! Dat is wel even wat anders dan wat wij nu hebben, in ons gerieflijke huis in isolatie blijven en af en toe een ommetje maken, naar de winkel gaan.

Toen ik weg zou gaan was het wel even afscheid nemen van alle verpleegsters die ik aan mijn bed had gehad. Ik was blijkbaar populair geweest. Zo ook Angela. Zij gaf me om te beginnen haar adres, zodat we konden schrijven. Er was tenslotte destijds nog geen internet in de meeste kringen. En tot slot gaf ze me een heel bijzonder cadeau: het beertje dat zij had gekregen bij haar geboorte. Ik kreeg het beertje, dat ze al 38 jaar met veel liefde en zorgzaamheid had bewaard! Ik voelde me natuurlijk enorm vereerd, durfde het eigenlijk niet aan te nemen. Maar wel duidelijk was hoezeer zij mij die met liefde wilde geven. Om dat nog te onderschrijven zei ze: ‘als ik 14 jaar jonger was geweest zou ik achter je aan gezeten hebben in de gangen’. Een mooiere liefdesverklaring kan je bijna niet krijgen, dacht ik. En met een warm vervuld hart vertrok ik terug naar mijn isolatiekamertje in het Leijenburg, dat zorgvuldig vrijgehouden was voor mij. Ook daar was ik blijkbaar een soort VIP.

Angela heb ik na mijn transplantatie nog twee keer ontmoet, beide keren in haar huis in Hairfield. Ik heb daar twee keer gelogeerd, in 1991 en een paar jaar later, de tweede keer met de motor. Ik heb nog liefdevol contact gehad met haar die eerste keer, maar al snel bleek toch wel dat het leeftijdverschil en wellicht ook het feit dat ik niet verliefd op haar was, vooral een warme vriendschap inhield. Maar dan gebeurt, wat al gauw gebeurt, vriendschap op afstand is moeilijk te onderhouden. En mijn leven werd overstroomd door het leven zelf, ik wist niet wat er allemaal mogelijk was in een leven en werd er door overmand, geleefd, het vulde me zodanig dat er geen ruimte meer was voor haar. En ook zij ging haar eigen gaan, zoekende naar liefde.

Maar ze is nog steeds in mijn gedachten. En hoewel zij zelf niet op Facebook zit, ik heb nog een heel klein beetje contact via Facebook met haar dochter, die vier was toen ik haar ontmoette, en haar oudere dochter, die toen 21 was. Gelukkig is ze dus niet onbereikbaar, en zie ik af en toe nog wat foto’s van haar met haar dochters. Ik begrijp wel dat onze levens totaal verschillend waren en dat het zo gegaan is. Maar ik heb een hele bijzondere herinnering aan haar, en eentje verbeeld in het kleine fragiele beertje voor mijn raam. EĆ©n van de cadeautjes in mijn leven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s