Home » Uncategorized » Het leven gaat ‘gewoon’ verder…

Het leven gaat ‘gewoon’ verder…

Sinds afgelopen april gaat het een stuk beter met mij. Het opruimen van mijn zolder toen, het denken over een hond (wat ik inmiddels weer wat meer heb losgelaten). De orde in mijn huis en tuin heeft zich verder doorgezet, maar vooral ben ik me overall beter gaan voelen. Ik ben niet meer kortademig als ik me wat meer inspan, ik heb meer rust, al wisselt dat nog wel van dag tot dag. Ik merk dat ik enorm geniet van de dingen die ik doe, ik ben veel naar theater geweest, vaker getennist en gedanst, ook weer vaker naar biodanza gegaan, waar dansen en in echt in contact komen met mezelf en anderen zo fantastisch samen komt, en ik ga zowaar op een biodanzavakantie deze zomer. Ik ben heel benieuwd hoe me dat gaat bevallen, twee keer per dag dansen gedurende 5 dagen kan niet verkeerd zijn, en dat nog wel in Midden-Frankrijk. En ik hoef er niet eens voor te vliegen 😉

Ondertussen is het nog niet rustig in mijn hoofd. Ons denkvermogen wordt als de grootste kracht van de mens ten opzichte van (andere) wezens gezien , maar ik zie het vaak ook wel als een enorme last. Al die schijnbaar onnodige gedachten die blijven malen. Telkens weer terugkomen op thema’s die er heel vaak verhoudingsgewijze niet toe doen. Ze zullen er wel voor een reden zijn, vanwege een oorzaak of achterliggende behoefte of gedachte. Het fijne is wel dat ik steeds vaker weer intuĂŻtieve gedachten heb, gedachten die opkomen om me op dat moment te helpen. Het vervelende is dat ik die dan weer ga overdenken en het dan weer nodig vind die gedachte niet op te volgen. En 9 van de 10 keer had ik dat beter wel kunnen doen… ik leef nog dus zo levensbedreigend waren die intuĂŻtieve gedachten niet, maar toch… Dan heb ik het over gedachten als: ‘Oh ja, ze zijn deze week met werkzaamheden op de uitgaande weg bezig… misschien kan ik beter de andere kant op gaan’. En dan denk ik ‘ach dat zal wel meevallen…’ En prompt sta ik dus in een file die me 15 minuten meer tijd kost, wat niet gehoeven had… En ben ik vervolgens die 15 minuten in gesprek met mezelf dat ik dat anders had moeten doen, dat ik had moeten luisteren naar mijn intuĂŻtieve gedachte, maar mijn andere ik weer zeg dat het nu eenmaal is zoals het is…  en proberen dat gesprek te eindigen met mezelf… Gelukkig zijn er geen ergere dingen om me voor mezelf druk over te maken, zoals hongersnood, armoede…

Wat de leuke dingen betreft, ik heb onder andere gezien: de prachtige en verrassende opera Dangerous Liaisons, een eigentijdse toepassing van de opera, vergelijkbaar met de film maar dan anders. In mijn lokale theater was Fuad Hassen, een stand-up komediant in opkomst, die zowaar ook leuk was! Want stand-up komedianten die in een klein theater om de hoek komen, zijn helaas niet altijd even leuk… maar ze moeten ergens beginnen en ik ontmoet wel mijn wijkgenoten zo weer eens, en dat is ook leuk, al ken ik ze eigenlijk niet… Dan zag ik ook de voorstelling Op Hoop Van Zegen, best aardig gedaan, gezien het feit dat alles op Ă©Ă©n decorstuk gedaan werd, namelijk een grote rots waar ze continue overheen liepen, met uitzicht op zee… Ik heb prachtige kamermuziek gehoord in de dependance van Landgoed de Paltz in Soest met o.a. Syrinx Jessen en Servaas Jessen. Maar ook de tenenkrommende theatervoorstelling  Singel Camping: hoe kunnen ze zoiets schrijven maar vooral ook uitvoeren! Echt enorm gĂȘnant, vooral het einde. En dat nog wel met gerenommeerde acteurs. Ik vraag me dan af hoe zulke acteurs kunnen kiezen voor zoveel platvloersheid… Ik moet wel enorm dronken of melig zijn om daarvan te kunnen genieten. Het werd ook steeds stiller in de zaal tegen het eind, dus blijkbaar was ik niet de enige die dat vond. Daarentegen was het theaterstuk Voorstelling Art met Waldermar Torenstra, Thijs Römer en Frederik Brom een juweeltje, enorm verrassend speels, diepzinnig en zowaar weer even tranen met tuiten gelachen. Helaas zaten er maar 90 mensen maar het maakt de spelers niet uit, zij speelden alsof het compleet uitverkocht was… En het prachtige concert van het Noord Nederlands Orkest met Harriet Krijgh als celliste was enorm genieten, een tongstreling voor mijn oren. En Fabian Franciscus, komediant, en Ruben Hein, zanger en entertainer,  was ook erg leuk in Austerlitz. In het museum in Den Haag de fototentoonstelling van Erwin Olaf gezien, prachtige foto’s die als een kunstwerk opgezet zijn en perfect van kleur, belichting, inrichting. Ware kunstwerkjes. Maar ook Ă©Ă©n van de andere leukere ‘weer-eens-wat-anders’ activiteiten waren een kookworkshop Thais en Indiaas, een bruiloft, met bijbehorende ‘vrijgezellige’ vrijgezellenfeest (kookworkshop Italiaans), een 50-jaar feestje, en vooral snookeren en poolen met mijn vader.

Sinds het overlijden van mijn moeder is alles ineens anders, wat het fijne van die en komende activiteiten maar weer benadrukt. Wellicht voelde ik me door het heengaan van mijn moeder zo rot de laatste paar maanden en ook nu nog voelt het af en toe unheimisch. Afgelopen Pinksteren heb ik mijn vader uitgenodigd in de zon op mijn terras te komen zitten. Helaas was de zon in de loop van de middag weg en zijn we binnen gaan zitten. We zaten even naar een wielerwedstrijd te kijken, maar snel was ik dat helemaal zat. Ik begrijp sowieso niet dat mensen daar een hele middag naar kunnen kijken, zien hoe een groepje mensen door een landschap fietsen… en dan maar wachten tot de laatste paar meters waar het echt spannend is, want dan moeten ze als eerste over een lijntje rijden… om daarna gekust te worden door schone dames en waardevolle champagne over het publiek en elkaar heen te spuiten… Maar goed, ik zette mijn mediaplayer aan en zag toevallig dat opnames van onze vakantieweek in Domburg in 2007 daarop had staan, waar ik met mijn vader, moeder en zus Ellen waren. En in die opnames, ik had toen vlak daarvoor een videocamera gekocht, stonden filmpjes van ons op de Dijk, een 45 minuten durend ontbijt, Ellen die uitgebreid de verschillende vogelsoorten brood aan het voeren was naast de bungalow in het bungalowpark en een klein interviewtje met mijn zus vlak voor het slapen, dat als geintje was bedoeld maar nu zoveel meer waarde heeft dan ik toen had kunnen inschatten. Het was een waar genoegen om haar maar ook mijn moeder te zien, al was mijn zus meer in beeld dan mijn moeder helaas. En mijn vader vond het ook heel fijn, hij zei ‘het is toch wat dat wij beiden er alleen nog maar zijn van ons vieren… (mijn broer en zijn gezin waren er helaas niet bij…).

Het is idioot dat we zoveel foto’s van onszelf hebben, maar eigenlijk heel weinig filmpjes, opnames van dingen we met elkaar gedaan hebben, die laten zien wie we waren op dat moment. Ik heb dus weer de videocamera opgesnord en alles blijkt te werken. En de camera van de smartphone is natuurlijk ook heel geschikt om snel wat opnames te maken van wat we doen. Ik ga dat toch maar eens vaker weer doen. Het is natuurlijk een stukje vasthouden aan iemand, maar ik weet nu hoe fijn het is daar later naar terug te kijken. Want toen ik Ellen en mijn moeder zag voelde het alsof ze er nog steeds zijn…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s