ADR door de 2e Kamer!!! Donorwet een stapje dichterbij!

Met de aanname van de Donorwet, dat iedereen in principe donor is tenzij je aangeeft dat je het niet wilt zijn, is er eindelijk een doorbraak in politiek land gekomen. Al moest de NS er blijkbaar een handje bij helpen door een tegenstander te ‘vertragen’. Lang leve de NS! En jammer dat de politiek toch zo veel moeite heeft om moeilijke keuzes te maken. Dat daar toch weer een concessie moest komen dat het geen ‘JA’ is maar ‘Geen bezwaar’. Maar daar is het niet voor niets politiek voor. Maar lang leve Pia Dijkstra voor het blijven doorgaan met haar strijd om dit te bereiken!

En dan het gevolg. Word ik vanochtend wakker gebeld om te vragen of ik gehoord heb over wat voor heisa de aanname van de Donorwet heeft veroorzaakt in de social media. Dat 4500 mensen teruggekomen zijn op hun “JA” terwijl de wet nog door de 1e Kamer moet en dus nog niet eens geldt.

En dat getransplanteerden zelfs verweten zou worden dat zij oorzaak zijn van het overlijden van een familielid… Je kan ook niet even je ogen sluiten of alles wordt weer ter discussie gesteld. Gelukkig heb ik niet van die kortzichtige (of moet ik zeggen stompzinnige?) mensen in mijn omgeving…

Ik begrijp de heisa niet, maar misschien is het goed dat mensen nu eens bewust bezig gaan met dit vraagstuk. Blijkbaar is dat nodig.

Wat mensen echter vaak niet weten is dat het feit dat je een reële kans op een orgaan nodig hebt om weer vertrouwen en hoop te krijgen om verder te gaan met vechten en strijden om in leven te blijven. Vijf jaar wachten op longen als je er nu voor dood bij ligt, geeft namelijk niet de kracht die je nodig hebt om er door te komen.

Wat mijn donorlongen voor mij betekenen is geen vraag meer lijkt mij: ik heb nu al weer bijna 26 jaar verlenging van mijn leven gekregen en heb het leven gekregen dat sommigen dagelijks al beleven maar zich niet bewust zijn, en anderen alleen maar van kunnen dromen.

Deze Donorwet is meer dan het doorgeven van leven. Het geeft sommige mensen weer hoop! En het ergste is dat al die mensen die nu zo fel reageren misschien in hun leven op een moment komen dat zij zelf die hoop hard nodig hebben. En dan zullen ze het vast ineens heel anders zien!

En ik ben weer benieuwd naar wat de zwijgende meerderheid vindt!

Feestje 50 jaar

Afgelopen zaterdag 30 april heb ik mijn 50e verjaardag gevierd en wel door weer eens een feestje te geven. Normaliter heb ik daar een hekel aan en moet ik mezelf hiertoe enorm aanzetten. Gelukkig had ik een actieve ondersteuner aan Inge die vol verve al op mijn eigenlijke verjaardag ballonnen en versiering opgehangen had.Dus de sfeer was er al. En door drank te laten bezorgen via AH was het ook een eitje. Alleen te bedenken hoeveel drank dat dan moest zijn, viel nogal tegen. Ik had 67 mensen uitgenodigd, dus ging uit van de helft ongeveer (wat later ook aardig klopte). Maar dan moet je het drinkgedrag van mensen gaan inschatten.En dat is een hele andere tak van sport. Achteraf was het handig geweest ook die inschatting door twee te delen, dan was ik aardig in de buurt gekomen. Behalve wat bier betreft, want echt bierdrinkers heb ik niet in mijn vriendenkring zo blijkt.

Maar het begon al direct gezellig. Al om 20 uur kwamen de eerste gasten en voor ik het wist werd ik continue van hot naar haar gevraagd, en voerde ik uiteindelijk geen enkel volledig gesprek. Ik vond het ook leuk om nu mijn huis te laten zien die met allerlei verbouwingen, inclusief de nieuwe tuin toch wel ff anders was geworden in 2 jaar tijd. En ik kreeg gelukkig leuke reacties. Op zich ben ik zeer tevreden over alles wat er gebeurd is, het is allemaal precies gegaan zoals ik wilde, maar om de een of andere reden vind ik het dan toch ook wel belangrijk dat anderen het ook leuk of goed vinden. Met name mijn kunstgras voelde als een heikel punt. Daar heb je nu eenmaal voor- en tegenstanders in. En ja, het viel mee, maar ja, het is ook een kwestie van smaak. En als je je aantrekt wat de hele wereld vindt, dan heb je geen leven…

Veronica had een hele berg sushi gemaakt, wat een welkome afwisseling was. Maar ik had ook gerekend op een horde eters dus ook de hapjes waren dubbel aanwezig en kan ik voorlopig nog wel de nodige borrelnootjes en chips eten in de toekomst. De sapjes en fris daarentegen ging heel hard. Tja, veel vrienden wonen buiten de stad dus die komen met de auto…

Een ander leuke afwisseling was dat mijn collega Nico 11 jambees in de auto had liggen en voorstelde of hij die te voorschijn zou halen om met elkaar te spelen. Dat leek me een heel leuk idee en met mij genoeg anderen. De rest keek geamuseerd toe en een half uur lang was het een hels kabaal in mijn huis. Tot tuitende oren toe. Want jambees maken ongelooflijk veel geluid. Van de overburen hoorde ik dat ze benieuwd waren waar die herrie vandaan kwam… ik had niet alle buren gewaarschuwd, dus ik denk dat de nodige ook verrast zullen zijn geweest. Maar een half uurtje was zo voorbij.

En om 1 uur ging de laatste weg en kon het grote schoonmaken beginnen. Ik heb dat liever direct zodat als je de volgende dag wakker wordt je weer in een normaal herkenbaar huis bent, waar alles op zijn plek staat. En dat was gelukt. Al met al een geslaagd 50 jarig feest al heb ik wel door dat je vooral een feest voor anderen geeft als je niet oppast, want zelf heb ik nauwelijks iemand gesproken. Vraag me niet hoe dit kan, want alle drank was voor iedereen om zelf te grijpen, en ook de hapjes werden door anderen in de gaten gehouden. Voorlopig houd ik alleen nog maar kleinschalige verjaardagen, bij voorkeur beperkt tot twee… Of ik moet 100 worden… maar dan mogen anderen het voor me organiseren.

Halve eeuw: mijn Abrahamsdag

Woendag 27 april, 50 jaar geleden zag ik het licht voor het eerst, na 9 maanden in het donker, lekker dobberend op warm vruchwater. Nu 50 jaar later, is het af en toe best verlangen naar weer lekker dobberen zonder iets anders te doen.

Maar deze 50e verjaardag was een groot feest. Het begon met wakker worden met mijn liefje, die in bed voor me zong en vervolgens, net als vroeger, cadeautjes uitpakken op bed. En ze had zowaar een tas bij zich met verschillende cadeautjes. Een hele fijne verrassing.

En daarbij bleef het niet. We gingen ontbijten, ik kreeg te horen dat ik maar snel naar beneden moest komen, want er was wat. Op mijn pad stond een tuinstoel met daarop ‘een Abraham’. En vlaggetjes. en op alle lantaarnpalen in de buurt en over de hele schutting oranje ballonnen met een A4 Robert 50 jaar, 3 toeteren”. Dus ik natuurlijk denken wie dat gedaan konden hebben. En vooral wie er midden in de nacht speciaal uit hun bed waren gekomen om deze verrassing voor mij te regelen. Erg leuk!

De hovenier was ondertussen mijn tuin aan het afronden. Ik had nog lekkere gebak, vlaai met de krokante schelpbodem, mmm, heerlijk, met banaan maar nog lekkerder ook een vlaai met aardbeien. Op het werk had ik al getrakteerd dus dat had ik al weer achter de rug.

En, het was Koningsdag, dus een vrije dag! De beste uitvinding allertijden, de vlag voor mij uit. Die ochtend lekker gewandeld, het zonnetje scheen heerlijk ondanks alle waarschuwingen voor slecht weer. ’s Middags mijn ouders op bezoek en ’s avonds het Koreaanse restaurant Meishi uitgeprobeerd. En dat was echt de moeite waard! Bijzonder was het gerecht Bibimbap, een Koreaanse specialiteit die ook echt lekker is. Hoewel het Koreaanse eten schijnbaar heel pittig is, hadden ze het redelijk eetbaar gemaakt, Europees heet zogezegd. En heerlijke verjaardag dus.

En thuis Abraham maar ff te drogen gelegd in mijn schuur. Want helemaal droog had ie het niet gehouden. Bedankt vriende voor die leuke verrassing!!!