Overpeinzingen 2015

 

De laatste paar uurtjes van 2015 zijn een mooi moment om het jaar eens te overpeinzen. Als ik eerlijk ben was het een zwaar jaar, vooral gericht op herstel van een burn-out, zorgen om de geestelijke en lichamelijke gezondheid van mijn ouders, herstel van een operatie aan mijn neusholten (poliepen). Verder maakte ik kennis met een nieuwe term ‘plastic soep’, die mij weer extra zorgen bracht ten aanzien van onze leefomgeving over de vervuiling van het open water met plastic deeltjes. Het gevoel van onmacht en wanhoop is voor mij vergelijkbaar met hoe ik zure regen zoveel jaren geleden heb beleefd. En 2015 was vooral een strijd met mezelf, om rust te nemen, niet teveel hooi op mijn vork te nemen, en¬†anderzijds te genieten van alles.
Er waren ook mooie hoogtepunten. Zoals het ontmoeten van Inge. En ook het vieren van 25 jaar verlenging van mijn leven, mijn transplantatiedag. Onvoorstelbaar hoeveel liefde ik bij de receptie kreeg. En ook de bijzondere momenten van televisie- en radio-opnames. De aandacht die dat gaf ook van heel veel collega’s die me ineens ook een stuk beter gingen leren kennen. En het aangaan van een nieuwe uitdaging in het werk, door een nieuwe functie aan te gaan en het vertrouwde beetje bij beetje los te laten. Ja, ik heb mooie bijzondere ontmoetingen mogen beleven in 2015. Naast strijd dus ook veel geluksmomenten. En zo is het leven.
2016 zal wellicht niet veel anders zijn. De gezondheidszorgen rondom mijn ouders nemen niet af, zij worden nu eenmaal ouder. Het werk biedt veel uitdagingen en kansen. Maar dit betekent ook meer inspanning en stress en tja, hoe bewaak ik de balans. En zal ik in staat zijn mijn grenzen goed te kunnen bewaken. Want uiteindelijk is er maar 1 ding belangrijk: Gezondheid. En daarmee direct verbonden: Geluksgevoel. Ik hoop in 2016 nog meer met beide benen op de grond te kunnen blijven staan, in het nu te kunnen blijven leven, de zorgen voor morgen te bewaren. Wellicht dat de dru yoga en mindfullness meditatie, die ik dit jaar gestart ben, me daarbij zullen helpen. En vooral mijn geluksgevoel te kunnen blijven voelen.
Vanavond zit ik alleen de laatste uurtjes van het oude jaar uit te zitten, en het nieuwe jaar af te wachten. Ik heb hier bewust voor gekozen, net als vorig jaar. In deze kerstvakantie heb ik zoveel zaken op orde gebracht, dat het even tijd wordt om rust te nemen, om stil te staan, om bewust om me heen te kijken, en te bedenken dat alleen zijn niet automatisch eenzaamheid betekent. Ik ben nu even alleen, Inge is er nu even niet. Maar gelukkig weldra wel weer. Bewust te worden van mijn gemis, van mijn verlangen, van mijn gevoel, is confronterend, maar ook heel heilzaam. Ik laat me veel met de stroom meegaan, dus het is goed af en toe even een tak vast te pakken om te zien waar ik beland ben, waar ik vandaan kom, en waar ik heenga.
Nu ga ik richting 2016. Wie had dat gedacht. 2016 gaat weer heel veel mooie momenten brengen. Het jaar waarin ik 50 word en ik dit groots hoop te vieren. Waarin ik weer oude vrienden hoop te ontmoeten, en nieuwe ontmoetingen hoop te mogen beleven. En ook spannende momenten, en wellicht verdrietige momenten. Het hoort er allemaal bij. Ik hoop dat ik er dan ook zo rustig en overdenkend naar kan kijken. En over een jaar, in de laatste uren van 2016, hoop ik dat ik vaak verrast ben doordat het leven. Dat ik weer veel liefde en warmte mag ervaren. en nieuwe ervaringen kan delen.
Ik wens iedereen toe, dat wensen vervuld worden, dat (gevoel van) leegte gevuld mag worden. Dat we in staat zijn onze hulpvraag te stellen. Want we moeten veel zelf doen, maar niet alleen. Dat we onze rijkdom niet in materieel bezit, maar in geestelijke rijkdom weten te vinden. Dat we eerlijk durven te zijn naar ons zelf toe en naar anderen. En vooral dat we gelukkig mogen zijn, zoveel als mogelijk. Dat we geloven in onszelf, in onze eigen kracht. Dat we ons realiseren wat echt belangrijk is en ons niet blindstaren op ogenschijnlijk geluk van anderen. Dat wens ik mezelf en iedereen toe.
En tot slot: ik voel heel veel dankbaarheid. Naar mijn vrienden en familie en naar het leven. Dat ik dat nog lang mag blijven voelen.

 

Nu 25 jaar een nieuwe adem en een nieuwe kans op leven

Het is nu 25 jaar geleden dat mijn oude leven eindigde en mijn nieuwe begon. Er is zoveel gebeurd in die 25 jaar, meer dan ervoor. Het was onvoorstelbaar voor mij dat ik ooit een leven zou kunnen leiden zoals anderen dat leken te hebben. Gezond te zijn zonder me druk te hoeven maken over gezondheid, geen dagelijkse angst meer over hoe het verder zal gaan. Vooral in het laatste jaar voor mijn transplantatie, waarin angst en onzekerheid afgewisseld werden met onvoorstelbaar mooie ontmoetingen en belevingen. En toen kwam het moment van het nieuwe leven, vol van keuzes die ik nooit kon nemen, en ook niet geleerd had te nemen. Het leven is zo vol van keuzes, van mogelijkheden, van kansen, dat je soms niet meer weet wat je moet kiezen, dat je soms de kans niet durft te grijpen omdat je niet weet waar het toe zal leiden. Wat ooit ook op zijn eigen manier vertrouwelijk was, is ineens helemaal niet meer vertrouwd. Een nieuw lichaam, zo lijkt het, dat anders reageert dan voorheen.

Afgelopen week was ook zo’n week, waar ik eerst helemaal geen zin in had, tegenop zag. Ik wil niet op een podium staan, in de spotlights. Ik weet niet hoe ik me dan moet gedragen. Dat heb ik nooit echt geleerd zo lijkt het. Maar ik weet dat ik iets moet. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn, de bijzondere mensen die alles voor me betekend hebben, die liefde en aandacht gegeven hebben, die gemaakt hebben dat ik er nog ben. De donorfamilie, de donor zelf, de vrienden die het benodigde geld bij elkaar haalden, de doctoren die het aan durfden te gaan de medische grenzen van Nederland te verkennen en ze over te gaan, hun nek uit steken en investeren in nieuwe kansen voor veel Cystic Fibrosis pati√ęnten. En vooral mijn dankbaarheid ten aanzien van mijn ouders, mijn broer en mijn zus, zonder wie ik het nooit allemaal had volgehouden. De onvoorwaardelijke, onvermoeibare en oneindige liefde en zorg die zij mij gegeven hebben, maar ook de wanhoop en onmacht, de angst en onzekerheid die zij doorgemaakt hebben.

Helaas ontbraken twee heel belangrijke personen voor mij. Mijn zus Ellen, die rond deze tijd ook overleden is in 2007, en die ik nog dagelijks mis. Die in alles wat ik meemaakte naast me stond en me beschermde ook als ik het zelf niet wist. Die doktoren vertelden mij niet lastig te vallen als ik niet sterk genoeg was. En dr Van der Bosch, mijn tweede vader, die dag en nacht in het ziekenhuis verbleef om de transplantatie tot een succes te laten worden en daarbij heel veel van zijn tijd aan mij, aan het ziekenhuis gaf, die hij niet aan zijn gezin gaf. Die altijd klaar stond om mij te steunen en op te vangen als ik dacht dat er iets mis was. Die mij het vertrouwen heeft gegeven dat het allemaal wel goed zou komen.

Dus zei ik ja tegen de media, die bereid was mijn verhaal te brengen, zodat anderen ervan horen, zodat ze weten wat het betekenen kan om in een uitzichtloze situatie te zitten en te weten dat je die voor een ander helemaal kan veranderen. De media, in dit geval het radioprogramma Op Weg Naar Morgen op NPO1 op woensdag 11 november, en televisieopname van U Vandaag bij RTV Utrecht, hebben op mooie wijze mij de kans gegeven mijn verhaal te doen. En daarna bij de radio Utrecht Komt Thuis. Om ook een interview te hebben met het AD die op zaterdag 14 november in de krant stond. En Een Vandaag die opnamen heeft gemaakt waarvan de uitzending is uitgesteld in verband met de ellende in Parijs die IS veroorzaakt heeft.

En als klapper op de vuurpijl een geweldige receptie in en van het St. Antoniusziekenhuis, waarbij ik met een aantal van mijn dierbare vrienden en mijn familie samen dit feest kon vieren samen met mensen van het ziekenhuis van toen en nu. 25 jaar nieuw leven! Ik ben dankbaar en vol goede hoop dat ik dit nog lang mag meemaken.

Bedankt iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt.

Verademing

Op 24 augustus mocht ik weer wat poliepen uit mijn neusholten laten halen. In 2004 mocht ik dit ook ondergaan. Er zat een ontsteking in mijn neusholten die maar niet overging doordat poliepen de doorgang versperden. Ik had natuurlijk helemaal geen zin, voelde me erg goed juist voor die tijd na een heerlijke twee dagen in Castricum te zijn geweest en op zondag genoten te hebben van de sauna. Maar ik was er wel klaar voor.

Maandag moest ik rond 9 uur in het UMCU zijn maar ik bleek pas om half 12 aan de beurt te zijn. Het was goed om even wat tijd te hebben om daar te ‘aarden’ en ook, na afscheid van mijn ouders, even alleen te zijn, als psychische voorbereiding. Operatie nieuwe stijl voor mij, want na een lange rit er naartoe, begon dr Ligtenberg eerst met een briefing met de aanwezigen. Heel bijzonder. Toen diep ademend in een mondkapje en met toedienen van het ‘slaapmiddel’ zag ik langzaam de wereld wegzakken… weer een hele aparte ervaring om bewust van te zijn.

Twee uur later werd ik wakker omdat iemand zei dat de operatie geslaagd was. Ik kon mijn ogen echter niet open krijgen. Gedurende een uur werd mijn omgeving vanuit de waas steeds scherper tot ik weer helemaal bij was, liggend op de uitslaapkamer. Een heerlijk raketijsje deed wonderen voor mijn ietwat geirriteerde huig van de tube van de beademing.

Terug op de kamer begon het ritueel van alledag: pijnstillers nemen, controles, maaltijden kiezen en opeten, bezoek, en vooral lezen en uitrusten. De eerste nacht was een drama, want de vier tampons, in elk neusgat twee, belemmerden de ademhaling totaal en door de mond ademen was een drama. Vooral mijn lippen werden droog. De 8 uur die ik ‘sliep’ heb ik ongeveerd 32 dutjes gedaan, want telkens moest ik wat water nemen in mijn mond om de droogte weg te nemen. De tweede nacht ging dat beter, want ik had labello op mijn lippen gedaan. Telkens in slaap vallen ging makkelijk, want ik was moe genoeg, maar in slaap blijven minder. Toch 8 dutjes gedaan ongeveer…

Woensdag was het D-day: de tampons zouden eruit gaan. Die ervaring wil je iemand graag onthouden… vorige keer was dit al een drama, deze keer werd dit een groter drama. Er bleef bloed in mijn keel stromen na het weghalen van de tampons. Ik werd misselijk van mijn eigen bloedgeur maar vooral ook bleek en viel bijna in zwijm. Suikerwater hielp me snel op de been en helaas moesten in de rechterneusholte toch weer tampons ingebracht worden. Nu begrijp ik waarom ze dit onder narcose doen. Allemachtig, een staaf recht je neus in duwen… daar word je niet blij van. Maar het bloeden stopte en uitgeput werd ik weer in bed gebracht. Na 2 uurtjes slapen voelde ik weer energie terugkomen. En de linkerneus was nu wel open! Die nacht was al een stuk beter, al zat mijn linkerneus flink te pruttelen van restanten van de operatie. Tijd om te spoelen dus.

Spoelen werd donderdag in gang gezet. En al snel kon ik gewoon weer ademen door mijn neus. Wat een verademing! Het begin van herstel. Maar vrijdag zou de rechterneus ontzet worden en ik zag er erg tegen op. Woensdag had me toch weer een aardig trauma opgeleverd: herinneringen van onmacht, overgeleverd zijn aan anderen en ook wel angst voor… in elk geval geen controle hebben over mijn eigen lichaam. Donderdagnacht had ik een heftige nachtmerrie die zelfs terugkeerde nadat ik naar de wc was geweest… en toen kwam vrijdag.

Ik moest iets langer wachten op de zaalarts die de actie weer zou uitvoeren. Zij had er alle vertrouwen in, ik moest die nog vinden in mezelf. Maar een kort dutje ervoor maakte dat ik goed uitgerust was. Ik trok mijn t-shirt uit, want de vorige keer was die toch niet ongeschonden uit de strijd gekomen, en zat daar deels ontbloot weer op de stoel. Na het uithalen van de tampons kwam er een kleine bloeding maar mijn keel bleef droog. Ik voelde me wel een beetje lullig, daar in mijn ontblote bovenlijf zittend… maar vooral ook opgelucht. En de neus was zodanig vrij dat ik er ook doorheen kon ademen… de tweede maal een verademing.

En toen ging het snel. Hop naar huis. Heerlijk naar mijn eigen bed. En starten met spoelen. Want na zo’n operatie moet je nog zo’n twee weken je neus met zoutwateroplossing spoelen om de bloedresten en korsten te verwijderen…. en dat is tot nu toe geweldig gegaan. Geen nabloedingen, en een heel ruim gevoel in mijn neus. Dus al met al een hele geslaagde operatie! Het kost wat bloed, zweet en tranen, maar dan heb je toch wel wat…

Vakantie

Mijn drie weken vakantie zitten erop. Ik had niets gepland qua bestemming en het is voorbij gevlogen. Het was vooral een uitetenvakantie.

Zo heb ik heerlijk gegeten bij restaurant Blij, wat op herhaling was, maar zeer lekker en verrassend eten. Ook het principe van keuze om SamSam te doen, wat wil zeggen dat je voor dezelfde prijs twee voorgerechten kan kiezen en twee hoofdgerechten, zodat je meer kan ‘proeven’ ¬†van ¬†hun heerlijke kaart.

Daarnaast een voor mij nieuw restaurant Zies uitgeprobeerd, aan de Twijnstraat in Utrecht. Ook perfect en geweldig en lekker. Het is het waard nog eens heen te gaan.

Verder geluncht met mijn vader bij restaurant Vuur op de weg van Baarn naar Hilversum, waar je twee kreeften voor de prijs van 1 kunt eten. Niet dat ik dat doe, maar mijn vader des te liever.

En leuk en lekker was Kasteel Kerckebosch in Zeist, waar je in de middag wel om de grote kaart moet vragen als je uitgebreider (lees grotere porties) wilt krijgen van hun lekkernijen.

En last but far from least: restaurant De Melodie in Soest. Dit nieuwe restaurant is nu 6 maanden open en looptzeer goed. Terecht ook, want het eten is echt overheerlijk! De ingredienten hebben elk een speciale behandeling gehad en de eigenaar/chef kok legt graag uitgebreid uit wat die behandelingen zijn geweest. Met veel passie en trots maar ook bescheidenheid legt hij uit hoe zalm 6 uur in de gin gelegen heeft, hoe de mul op 52 graden is verhit en noemt het op, teveel om te onthouden. Ook hier moet je voor de lunch vragen om de ‘grote’ kaart, anders krijg je de¬†standaard lunchkaart, waar broodjes opstaan. Waar niets mis mee is overigens, maar je mist wel het nodige ermee. Avondeten kan ook, is vaak vooruit gereserveerd, dus wees er snel bij. En nee, ik heb een aandelen ūüôā

In deze vakantie heb ik ook de sauna drie keer bezocht, en heb ik voor het eerst Sail meegemaakt. Mijn vakantie eindigt met een opname in het ziekenhuis deze maandag 24 augustus vanwege poliepen in mijn neusholten. Weliswaar gepland maar zin heb ik er natuurlijk niet in. Dus ff afzien komende week en dan hoop ik nog wat tijd over te hebben om plezier te hebben naast herstel voor de lange periode van werken weer begint en de volgende vakantie nog niet in zicht is….

Stockholm City Trip

Van 5 tm 9 juni ben ik met vrienden naar Stockholm geweest. Wauw, wat een heerlijke stad. En zoveel water! Ik wist niet dat Stockholm uit alleen maar eilandjes bestond tot een collega vroeg op welk eiland mijn hotel stond… De afstanden zijn daarmee ook gigantisch, helemaal als je hotel bij de Ikea buiten de stad is, maar het Dialog Hotel was weliswaar zeer laag geprijsd maar niet laag van kwaliteit. Prima bedden en lekker ontbijt. De eerste desillusie van het betreden van een barak was daarmee¬†al snel weg. Nadeel is wel dat je dus de hele dag op pad gaat en alle spullen voor die dag mee moet nemen, want even tussendoor naar je hotel is er niet bij. Of je moet met de auto zijn…

De sfeer in Stocklholm was ook heerlijk. Veel mensen op straat zonder het gevoel te hebben dat het druk is. Leuke marktjes, mooie historische gebouwen… verbazingwekkend om te horen dat de socialisten na de oorlog van plan waren ‘opnieuw te willen beginnen’ ¬†door eeuwenoude wijken met historische gebouwen plat te gooien voor sociale woningbouw. Gestoord, die socialisten! Gelukkig stak daar 1 man een stokje voor, van beroep architect, door in de krant aan te geven welk monumentaal gebouw die dag rijp voor de sloop was, met zijn historie en al. Dat gaf genoeg commotie om de zich oppermachtig wanende socialisten tot inkeer te brengen.

image

Ook fietsen door de stad is geen probleem en zelfs een geweldige manier om de stad even snel te doorkruizen want alles lopen is niet te doen.

image

Met het prachtige Stadhuis waar de Nobelprijs wordt uitgereikt. Bij die gelegenheid zijn er 1300 gasten, waaronder koning en koningin, met een diner in de Blauwe Zaal die rood is, waarbij elke  gang binnen 4 minuten opgediend wordt dankzij 200 man bediening. En een gouden zaal waar gedanst wordt na het diner. En een prachtig Koninklijk Paleis dat ik helaas niet van binnen gezien heb. En een must is zeker een boottochtje over al dat water met verschillende eilandjes om aan te leggen. Kortom geweldig genoten van vijf dagen Stockholm, een aanrader.

Kinderfeestjes als therapie

Er is niets beter dan een kinderfeestje om eens even helemaal je gedachten totaal ergens anders te hebben dan je dagelijkse zorgen. De stress van alle dag, of juist datgene waar je al dagen mee loopt, is in no time weg. Een kinderfeestje aan het strand in Scheveningen al helemaal, met zand, zee, strand en leuk gezelschap. Dit mocht ik zaterdag beleven, helemaal uitwaaien, lekker zonnen, en vooral veel naar kinderen kijken. En er is een andere stress die ontstaat: de kinderen in de gaten houden. Nu heb¬†was ik maar als vriend mee met mijn beste vriendin en haar dochtertje, maar toch, je voelt je even verantwoordelijk. Ook om haar even te vermaken als ze de andere kinderen even zat is. Want tenslotte bem ik ook een soort op bezoek. Dus een ronddraaiende wip is dan de uitnodiging om mij haar rond te laten draaien, al krijg ik bijna een hernia van het voortduwen van de iets te lage wip… en het is natuurlijk altijd ‘nog een keer’, nooit genoeg, ook al begin ik al snel met mijn wat op leeftijdrakende lichaam als een paard te hijgen… goede gymnastiek dus.

En alles is zo lekker primair met kinderen. Ze willen iets of ze willen het niet. Geven heel duidelijk hun grenzen aan. Daar kan ik nog wat van leren. En vooral niet over die grens heengaan want dan zal je het weten. Gelukkig vergeten ze het ook snel weer, en ben je zo weer in de genade… ook wat voor volwassenen om van te leren in plaats van elkaar drie dagen doodzwijgen… Nee kinderen zijn de beste spiegel die je maar kunt hebben al willen wij maar al te vaak niet in die spiegel kijken. Want dan zien we soms iets teveel van onszelf….

Tijd voor nieuwe indrukken

Het is weer een tijd geleden dat ik wat schreef. Na een heftig 2014 met veel werkstress en veel spanning rondom de gezondheid van mijn ouders, mijn vader met name, lijkt 2015 het jaar van de reparatie. Ik heb eindelijk weer mijn energie terug, werk weer voltijds, en het herstel gaat voort. Beginnend met een implantaat in mijn kaak afgelopen dinsdag. Onvoorstelbaar wat ze allemaal in je mond kunnen doen zonder het te voelen. In je kaak boren, een schroef erin draaien, dopje erop, naald en draad de boel weer wat dicht maken. En ook de dagen erna, geen centje pijn! Die man moet een geweldige klusser zijn thuis.

Maar de stress rondom het hele gebeuren was wel heel vermoeiend. Waar een mens zich al druk om kan maken! Een mens lijdt echt het meest onder het het lijden dat hij vreest. Ondertussen mag ik in augustus weer onder het mes voor mijn poliepen. Na wellicht iets te gemakkelijk te zijn geweest gedurende 10 jaar met het niet nemen van flixonase is de boel weer terug in mijn neus en mag ik het weer laten weghalen. En weer neem ik me voor om het daarna echt bij te houden. Maar echt zin heb ik er natuurlijk niet in. Want ik weet wel wat het weer even gaat betekenen. Deze keer wel. Maar laat ik maar niet alvast weer gaan lijden onder het lijden dat ik vrees.

Ondertussen zit ik naar de film The Fault in Our Stars te kijken. En is het of ik naar mijn zus Ellen zit te kijken. Ze lijkt¬†er genoeg op om terug te dwalen naar haar mooie kopje, ook met een zuurstofslangetje… En ik voel weer verlangen naar het verleden, naar toen zij er was… waarom zij nu zo nodig weg moest gaan… in plaats van mij. Ik vind het allemaal maar moeilijk in het leven, te kiezen voor dingen, ondergaan van alles wat erop mijn pad komt. Meestal nog ongekozen ook trouwens.

Afgelopen week was er in Noord Holland een muziekfestival. Een vriend van vroeger interviewde me omdat ze de opbrengst van het festival (100.000 euro) deels aan het CF fonds doneerden. Het was weer heerlijk om hem en zijn gezin te zien. Een stukje verleden dat niet slecht was, van voetballen en lol trappen, van herinneringen van spelen in onze tuin… en zijn meiden al als pubers rond te zien lopen.. en vandaag voel ik me ineens bijna 50. Als ik al die jonge sporters zie, rennen, tennissen, en dan vraag ik me af waar de tijd blijf. Wat doe ik er allemaal mee… even een moment van melancholie dus…

Maar ik ga leuke dingen doen de komende dagen, dus ik kijk uit naar nieuwe energie en nieuwe ervaringen. Een collega vertelde me vandaag van zijn rondreis door China. En dat hij er niet voor inge-ent hoefde te worden. Dat lijkt mij ook gaaf. Kijken of ik dat kan gaan doen. Tijd voor nieuwe indrukken.