Fijne Kerstdagen!!!

Het is weer even rustig geweest in blogland, maar ik heb eindelijk vakantie!!! Lekker een week andere dingen doen, waaronder natuurlijk Kerst vieren!

Ik wens iedereen een hele gezellige kerst toe of in elk geval fijne vrije dagen als de Kerst toch niet zo gezellig (b)lijkt te zijn. En voor hen die het moeilijk hebben juist in deze tijd, waarin het verlies en het gemis van iemand die ontbreekt zo sterk naar voren komt, veel sterkte!

Lieve groetjes, Robert

Fototentoonstelling Museon

Zaterdag was ik in het Museon in Den Haag en zag een prachtige tentoonstelling van de mooiste natuurfoto’s Fotographs of the year! Onvoorstelbaar wat mensen kunnen met een camera! En digitale bewerking is tegenwoordig ook niet meer weg te denken daarbij, wat het wel net ff anders kunstig maakt. Verder is het zeer interessant te zien wat het museum nog meer te bieden heeft, voor jong en oud! Errug leuk!

Geweldiggenoten bij restaurant Didong

Zaterdag heb ik genoten van de Indische maaltijd die restaurant Didong mij voorschotelde. Ter gelegenheid van de verjaardag van John waren we daar terecht gekomen (je moet echt wel reserveren!) en kozen we voor een voorgerecht, ik een overheerlijke soto ajam!, en adviseerden ze ons niet voor 4 personen 2 rijsttafels te bestellen maar 1 met aanvulling van in ons geval vegetarische gerechten. Het was verrukkelijk! Fijn zo’n bediening die meedenkt en nog eens heel aardig. En dat ze niet verkeerd ogen is ook mooi meegenomen 😉 Echt toppie dus!!!

Joepie, weer online, mijn leven kan weer verder gaan :-)

Na een paar maanden stil gelegen te hebben, is mijn weblog weer online. Na een intensieve migratie heeft Weblog mijn website weer vrij gegeven. Gelukkig heeft mijn leven niet stil gestaan 🙂

Sinds augustus heb ik in elk geval al weer twee tripjes achter de rug, te weten een reisje van vijf dagen naar Milaan en een minicruise naar York. En natuurlijk heb ik weer de nodige eettentjes uitgeprobeerd wat de eerste levensbehoefte van de mens naast ademen is toch wellicht lekker eten, in elk geval wat mij betreft.

Ondertussen is mijn iPhone nog meer een verlengstuk van mijn hand geworden, door onder andere Wordfeud… probeer ik juist te minderen, dan zie je het dat het juist erger wordt. Het is net als andere verslavingen 😉

Vandaag ben ik ff thuis, had het gister koud, dus mogelijk een lichte griep onder de leden. Dus ff pas op de plaats, zodat ik er snel weer tegen aan kan. Want stilstand is achteruitgang, nietwaar! Maar het voelt goed weer terug te zijn 🙂

Wandeling Het lage land van Zeist

Donderdag heb ik de Wandeling Het lage land van Zeist, georganiseerd door Het Gilde, met Henk als gids gewandeld. Het was 1 van de activiteiten van 2G4F, maar er waren ook ‘losse’ mensen bij, voornamelijk ouderen. Ik was mijn wandelschoenen in de haast vergeten, en met de drassige bodem was dat niet handig. Om 19 uur was regen voorspeld, de start van de wandeling, en prompt begon het te regenen. Maar het was niet koud en een regenjas en plu doen wonderen. En het was gezellig, met een paar bekenden, en daarna nieuwe bekenden. Extra bijzonder was het bezoek aan het Jachthuis dat vlak bij de woning van Wiebie staat. Soms worden er nog jachtpartijen georganiseerd maar er is net veel wild meer. Het huis stamt uit 1846 en binnen is dat nog goed te zien, een prachtige woning. Het enige is dat het direct aan de spoorlijn ligt, maar de eigenaren vinden dat juist geweldig. De wandeling is de moeite waard! Zelfs bij regen al is dat wel wat minder natuurlijk.

Stam van de holenbeer

Sinds ik in mijn vakantie deel 4, Het dal der beloften, van Jean Auel weer ben gaan lezen, ben ik weer helemaal verslaafd. Aan lezen en aan de reeks van de Aardkinderen. Gefascineerd ben ik weer van de prehistorie, de ontwikkeling van de mens en alles er omheen. Boek 4 was destijds een boek te ver, ik heb het toen niet uitgelezen na deel 1 tm 3 in 1 ruk gelezen te hebben, er gebeurde gewoon te weinig, maar deze vakantie heb ik het einde bereikt om eerst een opfrisser te nemen door boek 1 nogmaals te lezen, alvorens verder te gaan met deel 5, Een vuurplaats in steen. Ik kan soms niet wachten om weer thuis verder te lezen, een heerlijk gevoel!

Parade 2011 Utrecht

Gister ben ik voor het eerst in jaren weer naar de Parade geweest. Ik had mijn Belgische vriendin An op bezoek, een mooie gelegenheid haar met dit fenomeen kennis te laten maken. We gingen er al subiet heen, voor 16.00 uur binnen betekende gratis entree, zo bleek, dat was mooi meegenomen. Vervolgens het menu bekijken, wat was er voor aanbod. Met het program in de hand het menu bekeken en zo kwamen we op:

1) Café Ik om 16.45 uur,  2) Oscar en zijn moeder om 19.00 uur en Who's afraid of George and Mildred om 20.45 uur. Dat zou ons mooi tussentijds genoeg tijd geven om te babbelen.

Het begon een beetje fout met Café Ik. Dat was namelijk de locatie. Dus vroeg de kassadame of we naar Madam Baba wilden. Niet wetende wat het was zeiden we maar ja. Tot we bij Café Ik waren: het bleek een rondborstige diva te zijn die een buikdansworkshop ging geven… voor kinderen. Het was namelijk Madam Baba's danspaleisje! Nu waren de ouders en begeleiders in de meerderheid en de diva was zeer sympha dus na wat aarzelen gingen we naar binnen. We zeiden nog 'straks is dit nog het tofste dat we de hele avond zullen zien'. Nou, tof was het zeker. Na een kleine demo gingen we zelf meedansen. Niet zozeer met de blote buik rollen, maar wat rekken en strekken en bewegen als een vis met armen en heupen, zelfs met een sluier, ik kon mijn lol niet op, het was zeer grappig. Vooral omdat iedereen mee deed, ook de begeleiders. En we waren al trots dat we niet verstek hadden laten gaan.

Daarna wat sushi. De Parade is helemaal mijn plek, overal rijst. En het was helemaal haar plek: overal vega: vegetarische maaltijden. Blijkbaar ben ik niet helemaal meer bij, bij al die festivals, die meestal door alternatievelingen georganiseerd worden, is vegavoedsel meer en meer in trek. Ik hoef het niet zo nodig, maar dood ga ik er ook niet aan dus eet er zo wel eens een hapje van mee. Die avond natuurlijk niet 🙂

Toen kregen we de voorstelling Oscar en zijn moeder. Hij stond of liever gezegd, zat, al enthousiast voor de tent te spelen, terwijl 'moeder' op hoge hakken haar beste beentjes in wat dansjes voorzette. De voorstelling was zeer plesant, vol van knipoogruzies, met een tikkeltje sarcasme. Door de bladerdeeg kon je de vulling goed zien 🙂 Het was een plesante voorstelling, niet langer dan een half uur, dus ook nog prima uit te houden op de houten zetels. En lekker druk ook.

Het werd erna drukker en drukker op het terrein, het liep goed vol. Ondertussen gingen wij op zoek naar een geschikt maal, voor mij rijst, voor haar vega… We zagen zowaar nog een andere vriendin die in de zweefmolen rondvloog. Na haar nog gesproken te hebben, en op haar tip, gingen we bij de Surinamer eten, zij roti vega en ik kip bakkeljauw, oftewel gezouten kabbeljauw als ik me niet vergis. Lekker!

De laatste voorstelling was de klap op de ketel. Who's Afraid of George and Mildred. Refererend aan de serie George and Mildred was een stel in een vergelijkbare situatie als hen geraakt, veel woorden weinig wol of liever gezegd seks… Dus genoeg reden om eens lekker te kibbelen. Om vervolgens een 'couples do couples' act uit te voeren. Van het Nederlands naar het Engels, van de Kak naar de Roopers. Heel grappig, een voorstelling vanuit een hemels hemelbed. Echt leuk en plesant.

Daarna nog een bakje DE, met thee of koffie, en een uitgebreide wandeling door het centrum van Utrecht, langs de leuke plaatsjes om een indruk te geven van Utrecht, met een drankje bij 't Hoogt. En daarmee was een heerlijk plesante middag en avond klaar. Volgend jaar weer de Parade! En zij die nog moeten gaan: in Amsterdam is het vast net zo leuk!

Vacance en France

Zondag ben ik teruggekomen van mijn vakantie in Frankrijk: een weekje in Bourgogne en een weekje in Bretagne. Niet alleen ver uit elkaar, ook totaal verschillend van omgeving.

De eerste week zat ik in een huisje in Dondin, nabij Maçon. Als je niet wist dat het er lag, zou je er zo voorbij rijden, het is niet meer dan een aantal huizen. Toen we er naar toe reden dachten we 'waar gaan we heen!' Met niet meer dan drie auto's die elke dag passeren zaten we zeer rustiek, met de nadruk op rust. Geweldig! Met uitzicht op heuvellandschap met bossen rechts en velden links, in een prachtig cottage met alles erop en eraan, zelfs een kast met voorraden waar je gebruik van kon maken (en weer vullen natuurlijk) was dit een paradijsje. Zeker met het 'zwemvijvertje' voor de deur bij warme dagen. Een week geen televisie, geen radio (al was dat er allemaal wel) en geen internet, was het even terugkomen op aarde. Hoewel het weer tegenviel, drie van de 7 dagen regen, was het nog steeds heerlijk uitrusten. Een dagje Lyon bezoeken was daarbij een uitgelezen moment, een prachtige stad met een mooie basiliek en ook nog een kathedraal. Helaas konden we het huisje maar een week hebben.

De tweede week, na een tweede rit van bijna 9 uur, kwamen we in Plouzané, even buiten Brest. Dit huisje was andere koek. Op papier een prachtig huis, in werkelijkheid stond er een gigantische loods op het terrein en was het allemaal net ff anders dan op internet aangeboden. Bovendien was er een aquarium met vissen die we zelf 'moesten' voeden. Dat ging niet helemaal goed, aan het eind waren er twee gesneuveld, of dat nu helemaal door ons kwam is de vraag, maar in elk geval geen fijne beleving zo in de vakantie. Verder regende het hier nog erger dan in Bourgogne, ook hier hadden ze net twee maanden van droogte gehad… daar was niet veel van te merken. Met twee dagen aan het eind van zonneschijn werd het toch nog goed.

Hier met regen vertoeven was iets minder, het huisje was niet heel gezellig, dus vooral de hort op! Met de prachtige ruwe kust was dat op zich geen straf. De kust in Bretagne is prachtig! Zelfs bij wat regen. Met een tochtje naar Brest dat vooral interessant is vanwege het kasteel (Brest is net Rotterdam, een betonstad, volkomen platgebombadeerd in de 2e wereldoorlog), met een rijke militaire historie. En daarnaast het gebied van het parc national, ten zuiden van Brest over het kanaal, nog mooier met zowaar prachtige stranden, heerlijk als het weer er ook naar is. Daar hebben we even van wat zon kunnen genieten. Op de terugweg nog een overnachting in Honfleur, Normandië, maakte de reis helemaal perfect. Een prachtige middeleeuwse plaats, aan de kust gelegen, zeker de moeite waard van een bezoek, ook omdat het tot werelderfgoed is uitgeroepen!

Het is jammer weer terug te zijn na bijna 4000 km gereden te hebben en mooie indrukken opgedaan te hebben. Maar nog even genieten van een paar dagen vrij voor het weer werken geblazen is. Een impressie van de vakantie komt binnenkort op mijn fotopagina.

Reünie lagere school

Zondag had ik de reünie van mijn lagere school: voor het eerst in 30 jaar zou ik sommige mensen weer terug zien! Ik heb op de Ark (nu De Duif) in Heiloo gezeten, en in de vijfde klas ben ik naar een andere school gegaan met de helft van de klas, omdat onze school te klein werd: we hadden 37 leerlingen in klas vier (nu groep 6). De toenmalige leerkracht Joop was 22 jaar (!), dus dat moet onvoorstelbaar moeilijk voor hem geweest zijn. Maar we bleken goed hanteerbare kinderen te zijn. Natuurlijk 🙂 We woonden in een nette buurt, net dorp, weinig rare dingen nog in die tijd, voor zover ik me bewust was natuurlijk.

Het elkaar ontmoeten was een waar feest van op zoek gaan naar herkenningspunten in het gezicht, want iedereen is natuurlijk een stuk groter en soms forser dan vroeger. Sommigen waren direct herkenbaar, alsof ze niets veranderd waren, en bij anderen moest ik diep in de ogen kijken of me alleen op de kern van het gezicht concentreren. Sommigen had ik maar kort mee in de klas gezeten dus die herkennen was al een stuk moeilijker. Maar vrij snel voelde het heel snel vertrouwd gek genoeg! Ik realiseerde me later dat ik toch in een belangrijke fase met hen leefde, in een tijd dat alles nog veilig leek, zorgeloos bijna, geen bewustzijn van wat er allemaal komt, leven bij de dag. 

Ik voelde ook een soort melancholie: was het nog maar zo als toen, dat ik me niet druk hoefde te maken, alleen maar bezig met mijn omgeving en mezelf. Natuurlijk ben ik waarschijnlijk alles aan het romantiseren, want toen was er natuurlijk ook van alles, aan ergernissen, frustraties, onbeantwoorde liefdes, spanningen over schoolresultaten, musicaloptredens… heel veel dingen leren, die nieuw zijn. Dat houdt nooit op.

We kletsten van 2 tot 6 uur, zonder problemen, en een fix aantal ging ook mee eten in Alkmaar bij restaurant Bios. Een leuke gezellig restaurant met opvallend lekker eten in hartje centrum van Alkmaar. Het bleef gezellig, te horen wat iedereen met zijn leven had gedaan tot nu toe, waar men woonde, en wat herinneringen aan vroeger ophalen. Gek genoeg had ik niet zo heel veel herinneringen meer. Ik merk dat de jeugd heel vluchtig leeft, wat vorige week geweest is weten ze vaak niet meer. En dat gold voor mij ook natuurlijk.

Bij het weggaan van school, als laatste, op weg naar Alkmaar, en ook na het afscheid na het eten voelde ik een raar gevoel van gemis, teruggeworpen op mezelf, terug naar mijn eigen leven. Me afvragend wat ik met mijn leven gedaan heb, als ik al die mensen hoor die zo gesetteld zijn, met gezin, en carrières…. Ik weet dat het allemaal maar schijn kan zijn, of dat je de dingen van een ander niet altijd maar als beter moet zien, het groenere gras van de buren… Soms voelt het alsof ik niet de kansen heb gekregen die anderen hebben gehad, dat er slechts strijd is geweest, vooral ook als de transplantatie als hoogtepunt in mijn leven in de reünie over tafel gaat.

Daar doe ik mezelf natuurlijk te kort mee. Maar af en toe vraag ik me af hoe mijn leven zou zijn gegaan als ik net als hen gezond was geweest, welke keuzes ik had gemaakt, welke kansen ik zou hebben gekregen. Ik ben een rijk mens met mijn ervaringen, zonder meer, en af en toe afgunstig, maar overall weet ik dat ik een gelukkig mens mag zijn, met alles wat ik heb en wie ik ben. Tenslotte heeft het ook weinig zin anders te willen zijn, ik ben wie ik ben, met mijn voors en tegens. Wat een reünie al niet te weeg brengt…. Het was echter fijn sommigen weer te zien en te spreken! En het gevoel van toen even terug te krijgen.

Inhaalrace

De laatste tijd kom ik niet echt tot het schrijven van mijn blog. Of ik ben te druk, of geen zin, of de activiteiten volgen elkaar zo snel op dat er geen tijd is om het bij te houden. Dus ff een samenvatting van de hoogtepunten 🙂

Om te beginnen kan je heerlijk all-you-can-eat-sushi eten in …. Veenendaal of all places bij Kiyoshi. De kaart is iets minder gevarieerd wat betreft de maki's, maar er zijn een paar afwijkende keuzes en het concept is vertrouwd, zoals alle grote jongens het doen. Heerlijk genieten dus in een mooie ambiance, vergelijkbaar met Shabu Shabu in Amersfoort. En ze zijn zelfs op zondag open! En dat voor Veenendaal! 

Daarnaast de leuke lachwekkende film Rien à déclarer gezien. Dezelfde regisseur en acteur te weten Dany Boon, als Bienvenue chez les Chti's… maar wel even een andere toon met Benoît Poelvoorde, die sterk is als 'raciale' Belg. Ook van Podium bekend o.a. De strijd tussen Franse Fransen en Belgische Fransen wordt op de grens van uitgevochten.

De tenniswedstrijd op het open toernooi bij de meest afgelegen club van Utrecht laat ik verder maar voor wat het is. De wedstrijd was spannend maar ja, ik heb niet gewonnen en daar wordt het toch wel eens tijd voor. Binnenkort de clubkampioenschappen van Domstad, dus misschien win ik eens een set of zo… voor het fijnere gevoel zogezegd.

En last but nog least CFBeach Dance te Bloemendaal, op 18 juni. Hoewel het weer het afliet in heel Nederland was het toch aardig tot mooi weer, ondanks de enorme wind, in het zonovergoten Bloemendaal. Vanaf 16 uur aardig wat zon al was ik toen nog fijn in Utrecht… Toen ik kwam kon ik nog wat zon meepikken. Echt geweldig bleef het niet. De sfeer was echter opperbest. Het was jammer dat de dj's binnen moesten spelen, en dat er ook niet heel veel mensen op waren komen dagen, maar het was des te gezelliger omdat er veel meer persoonlijke aandacht mogelijk was zo: samen in de gezellige ruimte van Woodstock, met weer de speciale CF tent. Veronica had het weer geweldig georganiseerd met haar crew. Ik heb genoten tot in de late uurtjes in elk geval. Zelfs DJ Jean was weer van de partij! Voor hen die er niet waren, je hebt wat gemist, volgend jaar is er vast weer een nieuwe kans, ongeacht het weer.

Hopelijk kan ik vanaf nu weer de gebeurtenissen beschrijven als ze net plaats gevonden hebben…

Want het wordt weer druk met een reünie van de lagere school, biodanza op het strand van Scheveningen als het weer het toelaat en eindelijk de baby van vrienden zien voor het jochie al naar school gaat…

Oh, en ik heb na 20 jaar eindelijk de weekpillendozen ontdekt. In plaats van twee keer per dagen pillen uit doosjes drukken, gewoon één keer per week alles klaar maken. De doorgewinterde slikkers weten het mogelijk al jaren, maar ik ben er nu toch ook aan. Het scheelt een boel tijd zo 's ochtends, je hebt in no time een handje pillen door het strotje geslikt, kan ik weer vijf minuten langer slapen 🙂