Sneak: Chloe

Dinsdag was het weer sneaken voor mij. Voor een ouderwets bedrag verrast worden door een film. Deze keer Chloe. Geen applaus bij het zien van de titel, geen oeh of aah, nee, gewoon lijdzame stilte: wat zal het ons geven. Beginnend met een half naakte vrouw kan het al niet gauw slecht zijn 🙂 en in elk geval veelbelovend 😉

Een jonge vrouw die op zoek is naar… Wat zal het zijn: liefde, aandacht, genegenheid. En dan een arts, in de persoon van Julianne Moore, al wat ouder en onzeker aan het worden en de man, Liam Neeson, die geniet van de charme en aandacht van vrouwen. En een zoon die aN het puberen is. Een mooie combinatie van personen waar het nodige te verwachten valt. De setting voor een mooi drama.

Mooie mensen, zeker de mooie Amanda Seyfried, die ook binnenkort te bewonderen is in de film Dear John en bekend van Mean girls, maken de film zeer onderhoudend in elk geval. En het verhaal? Zeker verrassend te noemen, want Chloe blijft lang een mysterie.

Emotioneel lichaamswerk

Pas geleden ben ik naar Kasteel de Schans in België geweest voor een cursus emotioneel lichaamswerk. Ik voel al een tijdje dat ik met mijn verdriet overhoop zit, verdriet om mijn zus, niet weet wat ik aan moet met wat er in mijn lijf speelt en het vooral niet toelaat ook om naar boven te komen. Te bang voor wat het met me zal doen. Dus via wat hulp op deze plek gewezen, in het kasteel worden verschillende cursussen gegeven op allerlei gebieden. De meeste toch wel met een spirituele inslag. Het kasteel ligt in Opoeteren, vlakbij Weert, Zuid-Limburg.

Het was even zoeken, zo in het donker op vrijdagavond, want je rijdt er zo langs, wat me dus drie keer gebeurde… tot ik de beschrijving las, die ik gelukkig uitgeprint had. Het kasteel was wel even iets anders dan ik me had ingedacht, een stuk kleiner. Bij het kasteel is een koetshuis en een tweede cursus’schuur’. In het tweede meldde ik me en bleek aan het goede adres. Het bleek een huis te zijn waar we met de deelnemers het hele weekend zouden verblijven, met slaapplaatsen op de zolder, een kleine huiskamer, een grotere eetkamer en een hele grote meditatieruimte. Daar vinden dus de ‘activiteiten’ plaats.

De kennismaking was heel bijzonder. Zomaar met vreemden een weekend je diepste gevoelens uiten, dat zag ik nog niet gebeuren. Maar na een paar oefeningen bleek dat mijn sluizen toch redelijk makkelijk open kunnen gaan als de omgeving er maar naar is. Op de zaterdag was het dan toch eindelijk raak, en kwam het verdriet als het baren van een kind eruit. En toen was ook de dam gebroken. De middag, een meditatie gewoon liggend op een matras, bracht me een inzicht in mijn gevoel die me compleet verraste: enorme woede over wat c.f. mij mijn hele leven heeft aangedaan . Met golven kwamen de tranen uit mijn ogen. Ik had ze dicht dus vreesde dat mijn lenzen mijn ogen uit zouden drijven maar dat viel gelukkig alles mee.

Met de hartverscheurende woede kwam tevens het verdriet over wat mijn lijf allemaal heeft moeten verduren mijn hele leven lang. Volledig in mezelf gekeerd kon ik ongegeneerd eens de tranen over mijn leven laten vloeien. Het was een openbaring! Woede, wie had dat gedacht, ik die altijd alles maar accepteer zoals het komt, wetend dat ik er totaal niets over te zeggen heb, maar roeien met de riemen die ik heb, hopend dat het allemaal maar van tijdelijke aard is. En verdriet om mijn arme lijf dat ik blijkbaar niet accepteer omdat ik het ergens de schuld geef van die ziekte. De lichte verzoening die toen op gang is gekomen, de acceptatie van mijn verdriet heeft iets gestart waarvan ik niet kan wachten tot het zich voortzet.

Die veilige omgeving, waar mensen er zijn voor je, die je vasthouden en je troosten, die jijzelf ook kan troosten met je warmte en je aanwezigheid, je aandacht en je openstellen, dat is ongekend! Ik miste direct de dagen na thuiskomst die warmte, die geborgenheid. Hoe close kan je worden met een groep mensen in één weekend die je eerst helemaal niet kende! Dat was ook een openbaring. Onvoorstelbaar dat ik na 20 jaar eindelijk zo ver ben om deze stappen te zetten. Gelukkig geen dag later in elk geval. Nu is het nog de kunst verder te gaan en niet weer mezelf te verliezen in mijn verstand, in mijn dagelijkse sleur. Ik geloof niet dat dit zal gebeuren, ik ben al meer bij mezelf gekomen de laatste weken dan ik ooit was in mijn leven zo lijkt het. Nu zit ik een beetje in mijn cocon te voelen hoe het daar is. Eindelijk even geen gevoel meer van moeten, maar gewoon van Zijn.

Kasteel Doorwerth

2722010_014Afgelopen zaterdag ben ik naar Kasteel Doorwerth geweest. Hoewel het een druilerige dag was met de nodige regen, viel de hoeveelheid regen op zich nog mee. Lekker met mijn cabrio zelfs even open gereden toen we langs de dijk reden met zicht op het water. Wel met de verwarming flink aan natuurlijk :0) Maar de kop is eraf, laat de zomer maar komen! De tocht was erg mooi, de snelweg mijdend, met het pontje over, heel nostalgisch. Dat heb ik nog niet vaak gedaan.

Bij het kasteel aangekomen was het eigenlijk lunchtijd, maar er was niet echt iets te eten daar. Dus zijn we het plaatsje maar even in gegaan en bij de lokale brasserie in het winkelcentrumpje wat gegeten: klein plaatsje, grote prijzen! Zal wellicht met het kasteel te maken hebben. Klein broodje ook, maar wel smakelijk. Volgende keer voor het broodje gezond gaan :0)

En toen op naar het Kasteel. Het kasteel lijkt klein tot je er omheen loopt. Dan blijkt het nog flink te zijn. En als je erin bent, dan zijn er flink wat ruimtes! De geschiedenis is ook heel interessant, van een klein kasteeltje is het flink gegroeid in tijd. En heeft het de nodige zware tijden moeten doorstaan en is het vaak gerestaureerd. Nu is het in goede handen, en dat is goed te zien. Een prachtig kasteel dat zeer de moeite waard is om te gaan bekijken!

En de terugreis wederom buiten de snelweg om geeft je het gevoel dat je ‘buiten’ blijft en niet naar huis blaast. En een diner a la carte bij A1 was een fijne afsluiter, al snap ik niet dat ze mayonaise over de sushi doen… erin, mwah, erover heen, totaal onbegrijpelijk! Maar misschien ligt dat wel aan mij. Hoe dan ook een geweldige zaterdag!

Foto’s zijn te zien op http://picasaweb.google.nl/stoel66/KasteelDoorwerth#