Wakkere droom

Ik droomde dat ik wakker lag. De droom duurde heel lang, maar de nacht gek genoeg niet.

!Topscore!

Vanavond ben ik weer wezen bowlen voor de eerste keer in een half jaar tijd. Ik had beide bowlingballen meegenomen, vorige keer had ik alleen de lichte mee en daar had ik toen wel spijt van, maar ik moet me dan wel weer een breuk tillen aan tassen. Want de ene bal weegt 5 kilo en de andere 6,5 kilo. En ik merk dan meteen dat mijn rug daar niet zomaar mee akkoord gaat! Idioot, voor kerst had ik totaal geen problemen met zitten, liggen, staan, lopen en dus bowlingballen dragen, en nu merk ik bij elke poep of scheet dat mijn rug toch wel een belemmering is en me herinnert aan een goede houding. Maar met tillen is de houding toch anders dan zonder iets te lopen. Dus het blijft oefenen.

Maar goed, ik begon dus te gooien, gooi ik ineens 6 strikes achter elkaar! En vervolgens een spare en daarna nog twee strikes. Oftewel, ik gooide 245 punten! Ik wist niet wat me overkwam. Je merkt dan dat ineens de spanning toeneemt: "Ga ik de volgende ook weer goed gooien". De hele eerste game bleef ik koel maar de potjes erna nam het concentratievermogen toch weer af. Met een tweede 174 game en een derde 186 bleef ik nog aardig gooien maar daarna was de koek op… Maar natuurlijk met het printje op zak naar huis voel ik me helemaal weer in de mood.

Stadswandeling Nijmegen

Nijmegen_26 Zaterdag had ik een stadswandeling met mijn cursus kunstgeschiedenis in Nijmegen. Nu ben ik al regelmatig in Nijmegen geweest maar de stad bekijken vanuit de kunstgeschiedenis, het verhaal achter de gebouwen en de stad horen, was wel even iets nieuws. Ik ben zelfs in straatjes geweest waar ik nog niet eerder geweest was en het is bijzonder om eens heel anders rond te kijken dan je als gemiddelde bezoeker doet. Natuurlijk vallen speciale gebouwen je op, vanwege hun oudheid of aparte architectuur. Maar te weten wat je ziet, hoe je het moet dateren en het verhaal erachter, daar kom je eigenlijk alleen achter als je met een gids rond gaat lopen die het specifiek aanduidt.

Ik ging met de trein met het idee dat je dan nog een beetje onder de mensen bent en niet oeverloos eenNijmegen_71  uur over de weg hoeft te rijden. In de trein kan je lekker lezen, hapje eten, beetje drinken, en soms, als het zo uitkomt, ook nog een praatje maken. Nee, voor uitstapjes ga ik tegenwoordig steeds vaker met de trein, alsof je even op reis bent voor vakantie. En met het mooie weer is even ergens wachten ook geen crime. Op de terugweg kon ik nog gezellig met drie dames terugreizen naar Utrecht dus het was helemaal toppie. Lekker zo’n actief en ook cultureel weekendje! En al met al is Nijmegen zeker de moeite waard om eens nader te bekijken vanuit ander perspectief. Foto’s zijn op mijn site te zien.

Collagist Jos Deenen

Vrijdag ben ik in Venlo naar de tentoonstelling van Jos Deenen geweest. Hij maakt fotocollages van allerlei foto’s en combineert de verschillende foto’s tot een waar geheel, prachtig en niet van echt te onderscheiden, allemaal samen één verhaal vertellend. Zijn foto’s zijn vooral maatschappijkritisch, met name ten aanzien van wat Amerika allemaal in Irak uitgespookt heeft en nog uitspookt, maar ook over de hypocritici in het katholieke geloof. Hij hergebruikt foto’s, sommigen komen terug in andere collages, maar gebruikt soms verrassende kleuren, knipt en plakt heel strak, een genoegen om naar te kijken. Deze keer was anderhalf jaar werk zichtbaar en blijkbaar waren het alleen nog maar highlights, hij heeft nog veel meer gemaakt. Natuurlijk is het ook te koop. Zijn werk is te zien in het ‘Museum van Bommel van Dam’ aan de Deken van Oppensingel 6 en wat mij betreft de moeite waard.

The Reader

Het kan niet op in 2009: allemaal topfilms! The reader is een prachtige film over een puber die kennis maakt met een oudere vrouw, waarbij niet alleen een kortstondige hartstochtelijke relatie ontstaat maar ook een bijzondere verbintenis: zij wil dat hij voorleest uit boeken. Als zij na een zomer ineens verdwijnt komt hij als rechtenstudent haar ineens tegen in een rechtbank.

Het vervolg van het verhaal moet je zelf zien want het verhaal zelf en de vertolking door de personages, met name Kate Winslet, met de rol van Hanna Schmitz, is geweldig! Maar ook Ralph Fienes en de jongere versie David Kross spelen hun rol subliem. Het verhaal dat zich vrij rustig ontvouwt, is van het begin tot eind boeiend. Als je weet waar het verhaal over gaat, zal je de film te traag kunnen vinden. Vooral omdat de film halverwege een totaal andere wending krijgt. Maar als je er onbevangen instapt en geniet van de ontwikkeling van de personages, dan zal je zeker genieten van wat je voorgeschoten wordt. Een aanrader dus!

Il Divo

De film Il Divo gaat over het leven van Giulio Andreotti, een film van Paolo Sorrentino. Paolo probeert in het begin van de film duidelijkheid te verschaffen door in sneltrein tempo namen en posities uit te leggen in woorden die langsvliegen met als doel de bioscoopganger voldoende bij te brengen om de film te kunnen begrijpen. Helaas is het een sneltreintempo en de vraag is ook of het sowieso voldoende is. Voor mij zeker niet, want ik weet zelfs nauwelijks wat er in de dagelijkse Nederlandse politiek gebeurt, laat staan dus het verhaal achter Andreotti, al kende ik zijn naam tenminste wel. Maar met de film krijg je een aardige impressie, al blijft het verhaal aan de oppervlakte, mede omdat wellicht nooit bewezen is waar de film om draait: de vermeende banden van Andreotti met de maffia en zijn schuld achter moorden op bekenden en op tegenstanders.

In de film zie je een portret van een man die enerzijds gevoelloos lijkt te zijn van alles wat er om hem heen gebeurt, zich niet laat beïnvloeden door emoties, en alles zakelijk en verstandelijk beoordeelt. Op mij had hij toch een sympathieke indruk, wat wellicht mede komt door de acteur Toni Servillo. De film gaat in hoog tempo, enorm veel gepraat, en het is goed opletten, wat aardig vermoeiend is. Ook al bleef het me boeien, vooral door de persoon van Toni Servillo, ik blijf het een moeilijk verhaal vinden. En toch boeit het me zozeer dat ik er meer over zou willen lezen. En het jammer vind dat ik het destijds niet echt gevolgd heb. Wellicht had ik het te druk met anderen dingen, het leven. Alles met elkaar is het een boeiende film die wel de nodige interesse vereist in het onderwerp anders is het een lange zit.

Het leven is mooi

Er is een beetje de klad in mijn dagelijkse weblogjes gekomen. En dat terwijl ik toch de laatste tijd wel interessante dingen meemaak. Mogelijk heeft het iets dwingends om elke dag te schrijven, en als het niet van harte gebeurt, dan maar niet. Ik heb een hekel aan dingen die me opgelegd worden, dus al helemaal als ik het mezelf opleg.

Maar als gezegd, er gebeuren interessante dingen. Om te beginnen loop ik nu een manueel therapeut in Vianen. Via een collegaatje heb ik iemand gevonden die ik me met vertrouwen laat kneden en kraken. Het gevolg is duidelijk merkbaar, zelfs voor de stoelmassagetherapeute van het werk, maar zelf voel ik me nog regelmatig letterlijk een stijve hark. Maar ik moet maar geduld hebben. De mensaap is ook niet van de ene op de andere dag rechtop gaan lopen, dus als ik dat doe mag ik toch minstens wel wat groeipijntjes verwachten :0) 43 jaar met een bochel lopen haal je er niet even uit in een paar maanden. Maar ja, last van je rug hebben is wel iets waar je niet omheen kunt. Als je nooit last hebt, realiseer je je niet dat je bij elke stoel waar je in zit misschien niet zo lekker zou kunnen zitten als je doet. Tot december kon je me zelfs op een spijkerbed zetten, bij wijze van spreken….

Verder ben ik zowaar eens met mijn andere kant bezig gegaan, de emotionele kant. Na het nodige bewuste uitstel ben ik bij mijn vertrouwde maatschappelijk werkster Miriam van vroeger langs gegaan en zowaar kwamen bij haar de nodige tranen vrij. Ik schaamde me, liet het mondjesmaat toe, maar het kwam wis en waarachter. Dingen die me duidelijk in de weg zitten, onzekerheden, angsten, leegte, gemis en verdriet… voor het eerst sinds tijden eens met een half dichtgeknepen keel geuit, met een vloed van emotie die van mijn buik uit naar boven kwamen. Het buikgevoel dat eindelijk kon spreken.

Sinds woensdag kan ik weer dingen benoemen, zonder emotioneel te raken, durf ik dingen te benoemen die ik alleen tegen mezelf zei, dingen die mij tot tranen brachten als ik alleen was. Eindelijk begin ik toe te geven dat er misschien toch wel het nodige is dat ik niet kan controleren en nu eens moet vrijlaten opkomen. Ik weet dat ik er met 1 gesprek niet ben, en ben ook bang voor het tweede, want mijn emoties de vrije gang laten gaan bij een ander gaat me nog steeds niet makkelijk af. Maar ik merk hoe belonend het is, en vooral ook, hoe belangrijk. Dus ik moet het maar aangaan. Misschien word ik opener van, zachter… en durf ik dingen te laten gebeuren. De tijd zal het leren.

En daarnaast had ik vandaag een interessant gesprek met Frank, die wacht op een longtransplantatie. Geïnteresseerd als hij was in hoe ik leef, leerde ik weer een stukje van mezelf dat ik nog niet eerder zo benoemd heb. En het feit dat van de week mijn arts weer zei dat ik waarschijnlijk de langst levende longgetranplanteerde ben. Dat kan een druk geven om nog meer te uiten over mezelf, nog meer te genieten, maar alles met elkaar kan ik niet meer doen dan te blijven leven zolang als ik kan, al is het maar alleen voor mezelf.

Want het leven is te mooi, ook met de tegenslagen, om het niet te willen behouden. Mooi is ook hoe mensen vanuit hun gevoel kunnen spreken, zoals Frank, maar ook anderen die ik ontmoet. Ik ben jaloers op hen, die weten hoe ze hun leven een richting moeten geven. Ik heb het gevoel dat ik maar wat aanmodder, zelfs na zoveel jaren. En dan zou ik een voorbeeld zijn voor anderen? Kijk naar hoe ik met mijn leven omga, maar leef vooral je eigen leven zou ik zeggen, dat is moeilijk genoeg.