Historische dag

Het was deze dinsdag een historische dag: Barack Obama werd tot president benoemd, de eerste zwarte president van Amerika. Ik heb een deel van zijn speech gehoord en ik moet zeggen het geeft de wereldburger moed om zijn woorden te horen. Het einde van de fanatieke politieke strijdlust lijkt gekomen te zijn en het begin van gezond verstand en intenties voor opbouw. Met een beetje geluk gaat het ook nog gebeuren zoals hij zegt, als hij tenminste niet, net als eerdere presidenten, doodgeschoten wordt of alleen maar mooie woorden verkoopt en niets van het alles doet.

Ik zag Paul en Witteman ’s avonds nog even, waarin Obama natuurlijk uitgebreid besproken werd, mede met geschiedkundige Maarten van Rossem. Het is bijzonder om die man te horen, je hebt direct het gevoel dat hij iemand is die verstand van zaken heeft. Hij blijft heel rustig, doet niet moeite om persé gehoord te worden, in tegenstelling tot Femke Halsema, die als politica gewend is te zorgen dat haar stem gehoord wordt, zelfs dwars door het verhaal van een ander heen. Ik werd al moe bij het luisteren naar het gesprek, zo zeker lijkt ze het allemaal te weten. Maar het was interessant de achtergrond van de situatie te horen.

En die zelfde avond had ik mijn eerste les Introductie in de Kunstgeschiedenis. In 10 lessen krijg ik 4500 jaar kunst voorgeschoteld. Dat kan je pas een vogelvlucht noemen, een hele snelle zelfs. Het begon dus ook met de kunst van 2500 jaar voor Christus. Pratend over vazen, beeldhouwwerk en tempelbeeldhouwwerk kreeg ik dingen te horen die me nooit geïnterreseerd hadden, mede omdat ik er gewoon geen kennis over had. En nu beginnen de beelden al meer te spreken, evenals de vazen. Het is wel duidelijk dat een kunstobject pas gaat leven als je het verhaal er achter hoort of kent. Alleen maar langs een vitrine met schalen of vazen lopen geeft geen historisch besef. Te weten waar de schalen toe dienden, hoe ze gemaakt zijn, wat ze betekenden voor de mensen die ze maakten, en waar ze nog niet toe in staat waren, geeft een gevoel over de mensen die ze gemaakt hebben. Dat beeldhouwwerk eerst statisch en strak, uit één blok, waren en daarna meer vorm en details en houding kregen, maakt dat je merkt dat zich echt iets ontwikkeld heeft. Ik schrijf alles mee om niets te missen, en wil op internet nalezen over de dia’s die ik gezien heb: mijn drang naar kennis over kunst wordt al aardig gevoed. Een leuke cursus dus, met nog maar 9 lessen te gaan.

Buikspieren en luiheid

Na zo’n lekker weekende valt de maandag altijd erg tegen, vooral sinds het mijn vrije dag niet meer is. Vandaag was dan ook rampzalig, aangezien ik de zondagavond pas om half 2 ging slapen. Dus vanochtend maar een uurtje later op het werk gekomen. Maar dan gaat de dag zo snel voorbij dat het lijkt of ik de controle niet gehad heb en ook niet toegekomen bent aan de dingen die ik wilde doen. Nou ja, nog een dagje werken en dan weer een dagje vrij.. toch ook niet verkeerd. Ik kijk nu al uit naar het lekkere uitslapen. Als ik een dier zou zijn, zou ik wel een luiaard willen zijn geloof ik. Al zou ik denk ik wel een beetje duizelig worden van het ondersteboven hangen aan een boom. En het is ook nog eens niet moeders mooiste. Maar aangezien dat voor alle luiaards geldt is dat natuurlijk ook weer geen probleem.

Ik was nog optimistisch vanochtend dat ik mijn fitness-spullen meegenomen had, maar wel weer zo lui dat ik geen zin had om door de regen te fietsen en dus de auto genomen. En op het eind van de dag was ik nog steeds niet in mijn goede doen, dus ook het fitness maar gelaten voor wat het was. Het was wel een verborgen goed voornemen om dit jaar weer actief te starten maar de maand januari is nog niet voorbij dus het kan nog steeds gebeuren. En het zal ook wel moeten, want mijn houding goed houden vereist toch iets meer ontwikkeling van mijn buikspieren. Het wasbordje dat ik vroeger had van al het hoesten heb ik al lang niet meer, dus daar moet ik dan toch echt voor trainen. Voordeel is wel dat je met een goede houding je je buik moet inhouden. Dat houdt in elk geval de illusie in stand dat ik toch niet zo dik aan het worden ben als ik dacht… Ja, ook voor de spiegel kan je jezelf aardig voor de gek houden.

Paleis Soestdijk

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}p {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Vandaag benik naar Paleis Soestdijk geweest. Sinds in 2004 zowel Juliana als PrinsBernhard zijn overleden is het niet meer bewoond en dus voorlopig opengesteldvoor het ‘gewone’ publiek, tot een nieuwe bestemming is bepaald. Je moet dusvoort maken, voor je het weet kan je er niet meer in. En er is voldoendebelangstelling dat is wel duidelijk, elk kwartier vertrekt er wel een groepmensen en wij waren met 13 mensen of zo. Ik vond het al bijzonder op de grondvan het paleis te komen, gewoon aan de andere kant van het hek te lopen, waarje vroeger alleen maar via de bewaking langs kwam. En als je langs reed, dankeek je ook altijd automatisch of de vlag uithing of niet, of ze dus thuis wasof niet. Alsof je er iets aan had dat ze thuis was, of niet dus. Maar ja, hetidee dat ze thuis was gaf je misschien het idee dat je ook wat zou kunnen zien.Maar dat was ook grote uitzondering. En om eerlijk te zijn boeide het me ookhelemaal niet. Ik liep er wel eens langs met de hond, zodat ik een rondje viade Naald liep, het monument opgericht ter nagedachtenis van de slag bijWaterloo. Ik moest op de hond letten, want die liep zo weg als ik niet oplette.

Maar vandaagdus een verlaten paleis, althans wat de bewoners betreft en ook wat de nodigespullen betreft. Maar er is nog veel in de oude staat gebleven en met oudbedoel ik ook het verval. Er is zeker een opknapbeurt nodig. Ik vond het echtereen eer om er te lopen en snap achteraf niet zo waarom ik er vroeger niet meernaar keek. Maar ja, dat heb ik altijd als iets ‘voorbij’ is, dan denk ik waaromheb ik er toen geen aandacht aan besteed. Bijvoorbeeld toen Freddy Mercury wasoverleden realiseerde ik me ineens dat ik hem nooit meer met Queen zou kunnenzien optreden. En toen wilde ik dat natuurlijk acuut, terwijl ik ervoor geenbehoefte toe leek te hebben. Dat moet ik toch eens omdraaien.

Maar hetpaleis dus: het is een sober gebouw, met toch ook wel mooie in de oude stijlgehouden ruimten. Ik krijg ik altijd wel weer een soort historischeinlevingsdrang als ik in zo’n gebouw met verleden loop. Dan wil ik zien hoe zeleefden. Want al vanaf rond 1650 bestaat het, toen het als jachthuis werdgebouwd aan de toen Zoesterdijck. Ik zal niet de hele geschiedenis vertellenmaar het werd uiteindelijk, na aanbouw van de beide vleugels, een vaste thuisvoor Wilhelmina, Juliana en ook Beatrix, vanaf 1937. Maar de zalen en kamersbevatten nog veel ‘oude’ spullen en in een uur tijd is het snel kijken. Erhangen de nodige portretten van vroegere bewoners maar gek genoeg zijn deschilders ervan niet of nauwelijks bekend. Alleen Pieneman is bekend met zijnslag bij Waterloo van ‘De prins van Oranje bij Quatre Bras’, waar hij met zijnleger de doortrek van Napoleon vertraagde en zo de slag bij Waterloo mede hielpwinnen van Napoleon. Een grote muurschildering is over de hele wand in deWaterlookamer in het paleis te zien. Er is aardig wat informatie over defamilie maar veel geheimen komen er niet naar boven. Daarvoor moet er eerst nogeen eeuwtje over heen denk ik.

Maar het isduidelijk dat de koninklijke familie heel sober heeft geleefd vanaf 1937 en datterwijl ze zwommen in het geld. Ik persoonlijk snap het niet, het is eenprachtig verblijf daar, maar de aanbouw van later is zo sober en kaal.Misschien wilde de koninklijke famlie stiekem af en toe ook het gevoel hebbendat ze gewone burgers waren. De tuin of park erbij is ook geweldig, het moetheerlijk zijn om daar lekker in te wandelen of te zitten. Al was het druilerigweer, het was heerlijk om er geweest te zijn. Ook de Orangerie, vroeger dewintertuin waar de kwetsbare bomen en planten in werden bewaard, is eengezellige plek waar je wat kan eten en drinken. Al met al dus zeer de moeitewaard om het te bekijken, ook al heb je niets met het koninklijk huis.

Saunadagje

Vandaag zou ik met twee vrienden naar sauna Deshima in Den Bosch gegaan zijn. Gelukkig ontdekte de ene op tijd dat Deshima helemaal niet open is, en blijkbaar verbouwd wordt en pas 23 januari op zijn vroegst geopend wordt… Dus snel een ander plan gemaakt en sauna De Veluwse Bron als alternatief gekozen. Dit resort hebben we in november bezocht en toen al was ons opgevallen dat wel lang niet alle sauna’s waren afgegaan. Nu is dit op zich ook niet het streven, want dan moet je vroeg beginnen, maar het geeft wel aan hoe groot het daar is. Dus een tweede bezoek was zeker geen overbodige maar wel een prettige luxe.

Het is nog steeds wel een goed uur rijden vanaf Utrecht, dat valt altijd toch weer tegen, het wordt tijd dat er een echt groot resort in de buurt van Utrecht komt, al is Houten ook best aardig, maar toch nog net niet wat de andere grotere en modernere hebben. Wel was het niet heel druk in De Veluwse Bron, er moet toch op een gegeven moment een verzadiging komen rondom die grote saunacomplexen. Maar de prijzen dalen nog steeds niet, dus blijkbaar gaat het nog steeds goed met die branche… misschien een tip voor aandelen? 🙂

Deze dag was weer een verrukkelijke dag natuurlijk. Lekker een dagje ongegeneerd in je blootje lopen, zwemmen, zweten. Deze keer waren er wel weer heel veel mensen die continue overal in sauna’s zaten te praten of in de infrarood. Ik moest twee keer vragen om rust en dat werkte gelukkig. Bij de derde keer, in het kruidenbad waar een holle ruimte is, negeerden ze het volledig. En het klonk er allemaal al zo hard… Ongelooflijk irritant. Laat die lui lekker buiten in een badje gaan zitten of zo. Ik kan me daar enorm aan ergeren en dat is nou net niet wat je moet doen op een relaxdag in de sauna. Als ze overal stiltebordjes hangen of een speciale praatsauna maken voor die mensen… dat zou misschien wel helpen.

Maar het waren incidentjes die mijn plezier niet hebben bedorven. Ook niet toen mensen rechtstreeks uit het Turks stoombad, bezweten en al het bad in wilden… hoewel ik natuurlijk wel daar wat van moest zeggen. Ik had wel dominee of politieman kunnen worden: ik ben zelf aardig van de regeltjes en dus vertel ik die mensen ook graag. Erg nare eigenschap van me wellicht, maar ja, zo zit ik soms in elkaar. Vaak denk ik echter ook ‘laat maar zitten’ want al met al heb je vaak alleen jezelf er alleen maar mee. Maar ja, de aard van het beestje verander je niet zomaar. Maar met de jaren wordt het wel beter en komt blijkbaar toch de wijsheid. In elk geval op dat vlak… Maar in de sauna zit ik voor mijn rust en dan hoef ik niet over de verhuizing van de een of de voetbalervaringen van de ander te horen, of soms nog erger. Is dat zo onbegrijpelijk? Je kunt het ook niet echt ontvluchten of zo. In een bad kan je nog je kop onder water steken, dat dempt de herrie en soms heb je dan nog muziek ook. Maar ook dat is niet altijd prettig. Dus, misschien iets om bij de saunacomplexen bij het binnenkomen aan de gasten mede te delen misschien.

Maar al met al was het weeer een lang dagje, van 13.00 uur tot 22.30 uur in de sauna. In elk geval waar voor het geld, veel ontspanning en lekker ruime tijd en vooral een tijdloos dagje. Ik heb nu al weer zin in de volgende.

Houding

Ik sta verbaast over de snelheid waarmee mijn rug zich lijkt te herstellen. Geen problemen meer om me om te draaien in bed, geen problemen dat ik me uit mijn bed moet rollen of van de bank, geen of nauwelijks pijnscheuten in de rug. Op mijn werk en thuis zit en loop ik regelmatig met mijn ene hand op mijn buik en de andere op mijn borst om de juiste houding aan te nemen. Als een koker zorgen dat mijn bovenlijf boven mijn romp staat, zodat de druk op de wervels geen gevolg heeft dat ik krom ga lopen. Het is duidelijk een bewustwordingsproces. De mensendiecktherapeute vertelde dat ze zelfs onder de douche, terwijl ze haar haar wast, zich bewust is van haar houding. Die heeft duidelijk last van een beroepsdeformatie, maar dat is begrijpelijk. Maar als ik niet oppas kom ik in hetzelfde spoor. Voor nu is het wel goed, maar ik hoop toch echt dat er een moment komt dat het een natuurlijke houding wordt. Al zal ik er altijd wel rekening mee moeten houden.

Grappig is ook dat ze uitlegde hoe je moet lopen. Je denkt na 42 jaar toch wel te weten hoe je moet lopen. Maar je gaat lopen naar de houding die je hebt aangenomen. In mijn geval dus naar achteren leunend en hangend op de onderrug. Met de oude spreuk ‘buik in, borst vooruit, schouders achteruit’ kom je er echt niet. Dat is niet persé de juiste houding voor elk persoon, dat blijkt wel weer. De kans is groot dat je je schouders veel te ver doorstrekt. En met lopen: je moet dus eigenlijk in een schuine lijn naar voren lopen, met je neus of voorhoofd als verste puntje, als een dus… het ziet er heel raar uit als je er op gaat letten, maar eigenlijk is het een heel natuurlijke manier van lopen: je gooit jezelf als het ware naar voren zodat je niet veel kracht hoeft te zetten om jezelf te verplaatsen. In tegenstelling tot mijn oude manier van lopen, achteruit hangend, want dan moet je elke keer kracht zetten om je te verplaatsen. Interessant allemaal. Het doet me ineens aan allerlei situaties denken, dagelijkse dingen die je normaal doet met een houding waar je eigenlijk niet op let, maar die de helft van de tijd dus fout is… Soms kan je maar beter niet teveel weten, zeker als er geen last van hebt. Maar ik ben blij met deze nieuwe lessen, en het is prettig om weer iets te hebben om aan te werken voor mezelf.

Vakantiebeurs

Vandaag ben ik voor het eerst van mijn leven naar de vakantiebeurs geweest in de Jaarbeurs in Utrecht. Een vriend van me vroeg me of ik meeging, ik kon pas vanaf drie uur maar na een uur of anderhalf heb je er snel genoeg van dus dat is ook lang genoeg. De eerste gedachte toen ik er kwam was "wat doe ik hier, dit staat toch allemaal op internet". Maar al heel snel vond ik dat er een geweldige sfeer hing, mensen uit verschillende landen en culturen, stands met de kleuren en sfeer en bijna reuk van het land, die je doen watertanden en verlangen naar vakantie. Dat zal wel de kracht zijn van de vakantiebeurs: mensen in de stemming brengen om vakanties te boeken. Maar of ze dat daar daadwerkelijk boeken…. Ik weet het niet.

Want de keerzijde van een beurs is mijns inziens altijd dat het zo druk, grootschalig en rommelig is. Maar ik merk ook, zeker bij zo’n vakantiebeurs, dat je al pratend met iemand, hele leuke gesprekken kan hebben over vakanties, over reizen, over keuzes. Toen mijn vriend weg was ben ik ook nog alleen rond gaan lopen, maar ik was het al snel zat. Het is gewoon minder leuk om er alleen te lopen en al helemaal als je met een zware plastic tas vol met folders loopt. Want op beursen ga je informatie verzamelen waar je hopelijk thuis ook nog iets mee doet en niet direct of na een paar dagen in de papierbak gooit. Ik ging erheen voor Nieuw Zeeland. Ik heb ook met een aantal standhouders gesproken over mogelijkheden. En zelfs in het Engels met een Nieuw Zeelandse over haar eigen land, speciaal ingevlogen… Wat een klein wereldje toch. En daar waar ik dacht dat ik gewoon in een groepsreis mee wilde gaan, merk ik dat er zoveel andere opties ook zijn dat ik ineens niet zo goed meer weet wat ik wil. Maar ik heb nog tijd, en kan me nog genoeg inlezen.

Het rare is wel dat veel van de standhouders ook verwijzen naar hun site op internet. Ze zijn zich natuurlijk allemaal bewust van het gemak en de kracht van internet, waar alles staat wat je zoekt, waar je makkelijk vergelijkt zonder dat je er een meter voor hoeft te lopen of een telefoontje voor hoeft te plegen. Maar een mens van vlees en bloed te zien en te spreken heeft nog steeds heel veel charme vind ik. Helemaal omdat men natuurlijk bij de stands ook vaak de leukste mensen zet natuurlijk… Dus ik heb me er vermaakt, met name bij Australiëstands kreeg ik al snel weer die outback beleving die ik daar toen ook opgedaan heb. En Nieuw Zeeland: het voelt heel bruizend aan, dus ben er erg benieuwd naar. Was het maar al november of december…. hoewel, Bonaire komt eerst en dat wil ik ook niet overslaan. Wat ben ik toch een bofkont!

Quasimodo

Een beetje aandacht geven aan je rug doet blijkbaar wonderen. Beetje verwennen met een stoelmassage en een holistische behandeling, plus nog wat lieve aandacht van een mensendiecktherapeute en een vrouwelijke huisarts en je voelt je een ander mens. Althans, zo kan het gaan, en zo lijkt het ook te gaan. Morgen nog weer een stoelmassage en zaterdag naar de sauna, mijn lichaam weet niet wat het deze week overkomt denk ik.

Met de mensendiecktherapeute ben ik mijn eigen lichaam aan het onderzoeken geweest (op de netste manier zullen we maar zeggen, met onderbroek en sokken aan) en je staat dan toch verbaast van jezelf: vooral als je jezelf in een spiegel voor en naast je ziet staan. Ik ben nooit zo’n fan van mezelf geweest op dat vlak en jezelf een spiegel voorhouden kan zeer confronterend zijn, helemaal als het een echte spiegel is. Maar met een paar gerichte houdingsveranderingen is er aardig wat verbetering in te krijgen al zal ik nooit mijn cf-verleden uit mijn rug krijgen. Ik ben geen Quasimodo, maar er zit toch best een aardige bochel op de rug al zeg ik het zelf. Maar ja, als je het niet van je uiterlijk moet hebben, dan maar van je persoonlijkheid, en wat dat betreft zit ik natuurlijk helemaal snor :0) Tja, als een ander het niet zegt…

Hoe dan ook, vandaag voelt het al weer een stuk beter dan gister, na het dieptepunt van woensdagochtend lijkt het allemaal alleen nog maar een stuk beter te kunnen gaan. En het is zo’n beperkt dieptepunt. Als je over mijn hele leven kijkt, wat stelt het dan toch voor. Toch raar dat je dan om zoiets futiels je enorm druk kunt maken, dat je op zijn minst denkt aan het ergste, een hernia, een gezwel… terwijl het misschien alleen maar stress is of wat verkramping van de spieren of iets van beiden. Het belangrijkste blijkt wel weer: zelfreflectie, rust en vertrouwen en gewoon je gevoel volgens, zoals ik dat toch deze week weer gedaan heb, kan je heel ver brengen. Het lost niet alles op, maar maakt wel dat je je er een stuk beter bij voelt, wat je ook doormaakt. En dit rugprobleem is hopelijk snel verleden tijd, zodat ik misschien toch niet té optimistisch was om te denken dat ik per april weer gewoon tennisles kan gaan nemen. Ik ben een bevoorrecht mens.

Rugpijn

Vandaag was een rare dag. Ik werd wakker van het feit dat ik ongeacht mijn houding pijnscheuten vanuit mijn rug naar mijn middenrif kreeg. Dat was nieuw. De dagen ervoor had ik ’s ochtends wel dat ik pijn voelde als ik me op wilde draaien in bed of eruit wilde gaan. Dus vanochtend al vroeg naar orthopedie gebeld. Maar ja, die specialisten staan niet zomaar klaar voor je. Om te beginnen moest ik al wachten tot 15.00 uur voor ze überhaupt iets konden bespreken. Dus toen maar via via wat proberen te regelen maar dat liep ook op niets uit. Toen maar even mijn massagebehandeling bij Annemieke afgewacht, kijken of zij een diagnose voor de pijn kon geven en ook de boel los kon masseren zodat ik niet meer last zou hebben van die pijnscheuten.

Tot gister kon ik mijn rug ook niet makkelijk recht krijgen, dus erg vervelend allemaal. Na de massage werd ik erg emotioneel. We hadden wel even over de dingen in mijn leven en hoe zich dat tekende aan mijn rug, gebogen en niet helemaal de ideale lijn in wervels. En over mijn zus en ik werd emotioneel maar merkte dat ik dat niet wilde. Terug naar huis kon ik het niet laten. Er zit toch meer onderhuids dan ik denk. En wellicht is mijn stijve rug wel meer symptoom van dingen. Maar ja, het heeft altijd een fysieke oorzaak, er moet wat bekneld zitten. De orthopeed wilde me echter niet zo maar ontvangen, ik moest eerst maar naar de huisarts gaan en anders kon ik over een maand terecht. Lekker, als je acute pijn hebt dat je dan nog maar een maandje moet wachten. De huisarts dus maar gekozen.

Ik heb nooit zoveel vertrouwen gehad in huisartsen, mede omdat dit ook nog regelmatig bijna fout is gegaan in mijn familie. Maar goed, beter dat iemand kijkt dan niemand. Zij dacht dat mijn wervel ergens een zenuw klemt dus dat ik maar naar een manueel therapeut moet gaan. Maar ik ga eerst naar een mensendieck therapeut dus voor ik van alles afloop… maar misschien denk ik daar morgenochtend wel anders over, als ik weer zo ‘raar’ wakker word. Al met al een dagje van zorgen, onrust, maar ook tevredenheid, want als ik zit heb ik bijna geen last en de pijnscheuten om rechtop te lopen had ik vandaag ook niet. Zou er toch iets verbetering in zitten dan? Ik durf het nog even niet te hopen, maar zou wel blij zijn. Ik ben het nu al zat. Arme mensen die altijd met pijn moeten lopen. Dan ben ik maar een zeurpiet.

Film Australia

Vanavond ben ik naar de film Australia geweest in Hilversum. Het kostte me al een uur om überhaupt eerst in Baarn te komen, mensen wat is het druk op de weg rond 17.00 uur. Je weet het maar merendeel van de tijd rij ik niet met de auto op dat tijdstip dus het valt elke keer weer tegen. En een binnenroute nemen valt vaak ook vies tegen. Soms is het maar beter om gewoon aan te sluiten in de rij want het kan soms meevallen.

Anyway, de film Australia: Tja, wat prachtig is het landschap van Australië. Die natuur is er zo overweldigend. In South Dakota heb ik ook prachtig natuurschoon gezien trouwens, ook zo wijdgespreid, prachtige gloed op zandvlaktes… Natuur kan mooi zijn. Het verhaal, een vrouw gaat vanuit Engeland naar Australië om haar man terug te halen, want ze denkt dat ie alleen maar achter de vrouwen aan zit. Als ze aankomt, blijkt hij net vermoord te zijn. En de alles overheersende ‘vleesindustrie-eigenaar’ probeert ook haar land ‘over te nemen’, goedschiks of kwaadschiks’ zo lijkt het. Maar er is een rouwdouwer, een buitenstaander, die goede contacten heeft met de Aboriginals, die haar komt helpen. Hij is moeilijk te temmen door haar maar de liefde overwint alles.

Prachtig ook het volk van de Aboriginals die hier een belangrijke rol spelen in de film. Met name als het gaat om het afscheidingsbeleid, waarbij halfbloed Aboriginals van hun moeders weggehaald worden ‘om het ras zuiver te krijgen’, zoals de blanken het noemen, en bij de missie gedropt worden. Er is één jongetje, Nullah, die de show steelt als hartediefje. De stijve Sarah (Nicole Kidman) ontdooit langzaam door de het jochie en de dingen die ze door moet maken, onder andere een kudde vee over grote vlaktes naar Darwin transporteren door de kudde te drijven. Zo leert ze Drover, haar held, beter kennen en temmen. Ik vond de romantiek maar slap tussen die twee, maar ja, misschien heb ik er niet voldoende gevoel voor. Maar ik was niet de enige dus dat zal dus wel meevallen.

Met de komst van de Jappen die Darwin bombarderen is het meteen een heel ander verhaal, het overleven wordt nu echt rennen voor je leven, en tussen de bommen wegspringen. Ik vond het mooi verfilmd, vind het altijd knap hoe ze dit doen. Maar het is bedoeld als feel good movie dus het einde is ook dat de belangrijksten natuurlijk die aanval moeten overleven en ze allemaal kunnen terugkeren naar het paradijs van hun landgoed. Daarmee is voor mij ook wel de film verteld. Het is prachtig, mooi, maar het heeft me gek genoeg maar matig geraakt. Misschien zat ik niet goed in mijn vel, bezig met mijn rug af en toe dat die geen pijn deed, want in bioscoopstoelen moet je niet 2 1/2 uur moeten zitten, maar merendeel van de tijd ging dat goed. Al met al is het een onderhoudende film, die zeker veel afwisseling biedt. De romantiek was maar matig, maar ja, dat hoeft ook niet zo nodig voor mij. Maar voor het overige waren de karakters sterk uitgewerkt en goed gespeeld vond ik. Dus best een leuke film om te gaan kijken. Je moet er wel zitvlees voor hebben of anders willen kweken.

Leegte door afwezigheid

Vandaag zou Ellen, mijn zus, 48 zijn geworden. Op mijn werk, elke keer als de datum 12 januari weer in beeld kwam, moest ik eraan denken. Ik ben inmiddels al zo gewend aan het feit dat ze er niet meer is, maar in mijn dagelijks leven loop ik nog regelmatig met de gedachte dat ik haar zou willen bellen, haar zou willen spreken. Het is niet meer met hetzelfde gevoel van gemis en verdriet als in het begin toen ze net was overleden, meer een pijnlijke constatering en herinnering. Eerder hadden mijn ouders het er met me over of we nog iets moesten doen op haar tweede verjaardag na haar overlijden, bij elkaar komen of zo.

Vorig jaar hebben we dat natuurlijk wel gedaan, nu merk ik dat haar verjaardag an sich niets extra bijdraagt aan verlies of verdriet: dat is er gewoon elke dag wel een beetje. Als ik het toelaat. Want mijn alle dag laat ik me leiden door wat me gebeurt, door mijn werk, door de activiteiten die ik meemaak. Iemand noemde me oppervlakkig als reactie op een stukje dat ik schreef. Misschien ben ik dat ook een beetje, ben ik bezig met zelfbehoud, bezig met me terugwerpen op mezelf, zodat ik niet pijn gedaan kan worden. Alleen zijn heeft zo zijn voordelen, geen oordelen, niet jezelf continue te hoeven bewijzen, zorgen te maken over een relatie, moeite doen om de ander het naar de zin te maken. Maar het nadeel is, dat je dus ook je ei niet kwijt kunt. En met mijn zus kon ik dat altijd wel. Dat was ook een relatie, meer dan broer-zus, ook vriendschap en elkaars vertrouwenspersoon zijn. Dat kwijtraken is minstens zo erg als het niet hebben van een partner of deze kwijtraken.

Het niet meer hebben van die band met iemand geeft me een gevoel van leegte. Het is makkelijker te leven voor iemand, want die iemand kan je helpen inhoud te geven aan je leven. Ik probeer wel inhoud te geven aan het leven van anderen, maar op een bepaalde manier zal dit altijd op afstand blijven, puur omdat je alleen als je met iemand leeft, echt inhoud kunt geven. Als je 24 uur, 7 dagen per week bij iemand bent. Zelfs met mijn zus had ik dat niet. Maar het feit dat zij er altijd was, maakte dat dit ook niet hoefde, dat is dan weer het fijne van zo’n relatie op ‘afstand’. Je bent er voor elkaar als het nodig is, als je het wilt. En dat is de relatie die ik nu ook wel kan gebruiken maar dus niet kan vinden. Deze dag van haar verjaardag voel ik dus geen verdriet maar de leegte van haar afwezigheid. Ik ben dan wel niet naar haar graf geweest, maar ik vind haar daar ook niet zozeer. Ze zit in mijn hart. En daar blijft ze altijd zitten, of ik me daar elke dag van bewust ben of niet. Dus toch bereikbaar en dichtbij en toch ook weer niet. Het maakt me triest, meer dan verdrietig.