Shen Yun

Shen_yun_chinese_spectacular_2Ik ben naar Shen Yun geweest in Den Haag: grandioos traditioneel Chinees dansen. De dansen waren prachtig, kleurrijk, sierlijk en om vrolijk van te worden. Door de achtergronden en de sierlijke bewegingen, de kleuren werd een waar spektakel tentoongespreid. Het was een voorstelling die uit allerlei stukjes bestond, dans, zang, drumacts en pianospel met erChinese_viool_erhu_2hu (Chinese viool). Vooral dit laatste instrument was ongelooflijk mooi. Daar moet ik eens wat muziek van zien te scoren.

Deze keer had ik gezorgd dat ik niet weer zo onaangenaam verrast werd als bij mijn laatste concertbezoek met een orkest in de buik en dat ging gelukkig goed. Ook was het leuk om te zien dat de zaal voor de helft was gevuld met Chinese families. Logisch natuurlijk de hele show was in het Chinees, begeleid met wat Engels commentaar. Maar de voorstelling sprak voor zich.

De groep komt uit Amerika en dat was wel te merken aan de boodschappen die ze af en toe verkondigden. Als je de Amerikanen mag geloven zijn zij het voorbeeld van het streven naar naasteliefde terwijl je in de praktijk daar heel weinig van terug ziet. Maar dat dit Chinese gezelschap dit ook verkondigde was wel komisch.

Maar dat had wellicht meer met Dafa te maken waar een paar nummers over gingen. Ik wist niet wat het was dus heb het maar even opgezocht: het beoefenen van Dafa betekent dat ze hun hart en geest cultiveren inovereenstemming met het principe “Waarheid – Mededogen -Verdraagzaamheid” om een beter persoon te worden en wijsheid enverlichting te bereiken. Een medidatiemethode dus om het even te versimpelen. De nummers die gezongen werden hadden ook allemaal iets heel treurigs, over gebroken harten e.d. Mogelijk om de balans te brengen tussen al het vrolijke en mooie van het dansen. Of gewoon ook iets van het culturele erfgoed.

Hoe dan ook, ik heb genoten van een prachtige voorstelling, iets dat ik vooraf niet verwacht had, aangezien ik niet goed wist wat te verwachten. En het is vrij uniek wat ze doen, de optredens zijn nauwelijks ergens te zien. Deze woensdag treden ze nog op in Den Haag en daarna gaan ze naar Londen en Belgie.

Curaçao, here we come

Nog maar twee daagjes werken en dan is het bye bye fly fly naar Curaçao…. waar het heerlijk zonnig is en warm weer, in elk geval op dit moment… Het idee deze kou hier te verlaten voor een lekker warm klimaat….mmm, verwarmt me bij voorbaat al van binnen.

WeercuracaoVandaag reed ik terug van het werk en dacht ‘wat heb ik nu eigenlijk gedaan vandaag’. Ik weet dat ik niet mijn tijd verkletst heb dus ik zal wellicht zeker bezig geweest zijn met van alles te bedenken en ook te overdenken. Het applicatiebeheer was altijd concreet: je hebt een vraag en je geeft antwoord. Je maakt iets en er is daarna iets ontstaan. Praten over dingen geeft een gevoel dat je iets geregeld hebt maar vaak zie je het niet. Als je in een project zit, werk je ergens naar toe, maar voor het er is ben je een flinke tijd verder. Dat vereist ineens een hele andere manier van werken en dus ook beleving van je werk. Ik moet er nog wat aan wennen. Ook dat ik vaak de dingen niet meer zelf doe maar regel voor anderen of met anderen. Dat zal ook nog wel een struikelblokje worden vermoed ik. Dingen aan anderen overlaten ben ik nooit erg goed in, als ik het ook zelf kan doen tenminste… Maar het blijft leuk om over organisatie van dingen na te denken en van te voren uit te pluizen hoe het zal gaan en wat je denkt tegen te gaan komen. Het is het voorbereidende werk waar de meeste uitdaging in zit. Dus ik hoef niet bang te zijn dat ik geen plezier meer in mijn werk zal hebben vermoed ik.

Dat gedacht hebbende, schakel ik meteen maar weer over op mijn zonnige gedachten, die ook vandaag weer gevoed werden door de prachtige zonnige dag met alweer een geweldige zonsondergang. Ik was nog net op tijd bij het fitnessen vandaan om het mee te kunnen maken. Dit betekent dat de dagen weer nog langer aan het worden zijn, dat gaat de goede kant op.

Jaar gratis boodschappen

JaargratiswinkelenIk heb zowaar wat gewonnen. Met de AH bonnen kon je via ah.nl je actiecodes invullen en ik heb een tijdschrift naar keuze gewonnen. Bovendien ding ik mee naar de grand finale, een jaar gratis boodschappen bij AH. Als ik dat hoor moet ik altijd denken aan de mensen die via de loterij miljonair worden en die dan ineens allemaal nieuwe vrienden krijgen die mee willen profiteren van jouw geluk. Hoe zal dat zijn als je een jaar lang gratis boodschappen mag halen? Zullen ze met een verlanglijstje komen of je bepaalde dingen voor ze wil kopen, of gaan ze zich zelf ineens en masse uitnodigen om bij jou te komen eten zodat je de rest van het jaar volgeboekt bent? Het grote voordeel daarvan zou wel zijn dat je zowaar echt plezier hebt van je prijs: altijd een maaltijdgenoot en het kost je eigenlijk niets…

Maar zo zal het in de praktijk wel niet zijn. Maar voor een sushiverslaafde als ik zou zo’n prijs, een jaar lang gratis winkelen wel geweldig zijn: elke dag verse sushi eten… dat komt dan wellicht wel snel je strot uit, maar ja, hoe profiteer je anders van een jaar winkelen. Nu moet ik eerst nog maar afwachten of ik ga winnen, de kans is namelijk heel klein, vooral als je naar het percentage kijkt dat ik iets gewonnen hebt waarbij alleen geluk een belangrijke factor was. Ik heb wel eens wat gewonnen maar dat was altijd natuurlijk op eigen kracht :0) Ja, je zou mijn trofeeënkast eens moeten zien.

En hoe zal dat werken, gratis winkelen: krijg je dan een label om je nek, net als een koe, of komt er een foto van jou in elk filiaal te hangen zodat, waar je ook maar naar AH gaat, je overal herkend wordt als dé klant die het gratis mag komen doen? Dat zou wat zijn. Dan bedenk je je misschien nog wel om de prijs ook te nemen. Ja, zo’n prijs spreekt tot de verbeelding. Of misschien moet je wel meedoen met reclame, verkleed als boskabouter of zo, want ze maken het aardig bont met die reclames. En misschien leidt dat wel weer tot een filmcarriëre omdat je als acteur ontdekt wordt. Bekend geworden door de AH, dat zou wat zijn. Waar mogelijk een jaarprijs winkelen misschien wel niet toe kan leiden. Misschien had ik beter eerst de voorwaarden even moeten lezen.

Deze zondag was voor de rest naast mijn enorme opleving vanwege mijn prijs net als mijn zaterdag, lekker ontspannen. Karla kwam opbezoek en we hebben nog even in de heerlijke zon gelopen. Daarna heb ikde finale snooker gekeken tussen Ronnie O’Sullivan en Selby, prachtigepartij. Als altijd kom ik erg tot rust (sommigen vinden hetslaapverwekkend) en soms val ik ook makkelijk in slaap op de bank maardat was dit weekend niet aan de orde. Morgen begint de werkweek weer maar het is een kortje, donderdag begint mijn vakantie!!!!

Karaoke-sauna en slow food (trage bediening)

Voor het eerst sinds tijden heb ik een rustige zaterdag gehad zonder enige afspraak. En het was heerlijk! Nog nagenietend van mijn dagje sauna werd ik met een gezellig telefoontje gewekt, en had ik het plan er een nuttige dag van te maken: voorbereidingen voor de vakantie doen, wasjes draaien, spullen eventueel pakken en dingen kopen. Goede voornemens zijn altijd leuk, ze uitvoeren lukt echter niet anders, en vandaag was dat ook zo. Wel heb ik mijn twee bestelde boeken gehaald die ik fijn ga lezen als ik (hopelijk) op het strand lig volgende week. Ook nog inkopen gedaan en zowaar de wasjes gedraaid. Dat ik nog niet helemaal helder was, bleek wel toen ik de wollen was eruit haalde en ineens zag dat ik het wasmiddel was vergeten erin te doen…. dat kan dus nog een keer. Het huis schoonmaken is er niet meer van gekomen, maar de planten hebben weer wat water en kunnen dus weer overleven en ik heb cd’s zitten maken voor in de auto. Kortom een dagje van lekker lummelen en eens niet iets zinvols moeten doen. Dat geeft weer wat rust.

Ik moest nog denken aan vrijdag, mijn saunadagje, toen Marina iets over een sauna zei en ik dacht dat ze zei dat het een karaoke-sauna was. Daar lag ik helemaal van een in een deuk, ik zag me al in de Japanse sauna waar mensen dan in de hitte liedjes gingen staan zingen. Ik denk niet dat het een erg populaire sauna zou worden maar wie weet zijn ze er in Japan gek genoeg voor om het eens uit te proberen.

Ook kwamen we nog op slow daten, waar Marina organisator van was, wat ze had van slow food. Ik kende de term slow food niet, het zou een tegenstelling zijn van fast food, maar wellicht betekent slow food gewoon héééél erg trage bediening. En daar heb je er genoeg van. Het is ook een goed excuus: ‘Ober, waarom moet ik zo lang op mijn eten wachten?´, ´Ja meneer, dit is een slow food restaurant, wij zijn al een uur naar uw eten aan het kijken…´. Je begrijpt ik lag weer in een deuk toen ik het voor me zag. Je kunt je er alles bij bedenken maar blijkbaar hebben we dus echt slow food restaurants in Nederland. Het heet dat er dan extra aandacht aan je eten wordt geschonken. Dat lijkt me toch iets dat altijd moet gebeuren? Je ziet, al die noviteiten zijn niet aan mij besteed. Al moet ik zeggen dat het restaurant bij Ryokan zeker wel tot slow food restaurant kan worden gerekend, en niet vanwege trage bediening. En nee, ik heb geen aandelen in Ryokan omdat ik ze zo ophemel. Ik heb gewoon iets met Japan(s).

Sauna Ryokan Zutphen

RyokanVandaag ben ik naar sauna Ryokan in Zutphen gegaan. Hoe kom ik daar helemaal terecht? Marina had een bon voor gratis toegang voor de 2e persoon en dat laat je niet liggen natuurlijk. Het was even zoeken omdat je dichtbij Zutpen niet Zutphen zelf moet aanhouden maar rechts richting Ford Bronkhorst moet gaan. Anyway, de sauna, die voor het Bungalowpark ligt, is een Japanse sauna, qua vormgeving, qua behandelingen en ook qua gerechten in het restaurant. Het is een kleine sauna vergeleken Bleiswijk en Schiedam e.d., maar is desondanks of juist daardoor wel heel plezierig. Je hebt geen onrust gevoel dat je sauna’s nog niet gehad hebt, alles is goed overzichtelijk en prima verzorgd. Omdat het niet groot is, en er gelukkig (voor ons) niet al te veel mensen waren, is het goed relaxen. Ook is het complex rookvrij binnen, iets waar Bleiswijk nog wat van kan leren!

De sauna’s buiten en de tuin zijn prachtig vormgegeven, het buitenzwembad is lekker, helemaal niet ‘chlorig’ en dat is zeker een pré. Deze vrijdag was een uitzonderlijk mooie zonnige dag dus het was genieten geblazen. Het personeel is heel aardig en de service goed al vergisten ze zich nog wel eens in de bestelling maar dat zal een ‘slip of the tong’ geweest zijn. Ze hebben een paar verrassingsgerechten en die zijn zeker de moeite waard, alleen het toetje al was een streling voor de tong. Boven hebben ze ook nog een lekker binnenzwembad (boven) dat alleen ’s avonds open is maar wel lekker om even te zwemmen. Al heeft volgens mij niet iedereen door dat dit zwembad er is.

Al met al ben ik dus zeer tevreden over deze sauna. Ook ben ik volledig tot rust gekomen, ik lag zelfs een flinke tijd op de bank te slapen in de toch drukke launchruimte bij het restaurant. En dat lukt me niet gauw in een sauna. Woonde ik niet ietwat te ver daar vandaan dan zou ik er zeker vaker heen gaan. Maar er zijn sowieso nog teveel sauna’s om af te gaan om al bij eentje te blijven hangen. Dus de saunareis door Nederland gaat nog even door.

Soortgenoot

Vanavond had ik Bas op bezoek. Hij is ook getransplanteerd, al weer vier jaar. Het is grappig maar ook bijzonder om met ‘soortgenoten’ te praten over dingen zoals CF en transplantatie, om de een of andere reden kan je dit ook alleen goed met hen bespreken. Het is direct vertrouwd en herkenbaar, ook al ben je twee totaal verschillende personen. Hij was naar Thailand, Bangkok geweest voor de WTG, World Transplant Games, en liet ook de dvd zien. Ik heb me nooit zo met soortgenoten ingelaten, ook vroeger niet, dat hoefde niet, ik had mijn zus altijd al, en sommige andere CFers die dat ook hadden, kon je gek genoeg wel goed mee opschieten. Terwijl herkenning bij elkaar vinden juist heel prettig is en je soms ook kan helpen. Ik was om een of andere reden liever bezig met gezonden, het leidde me wellicht af van het leventje dat ik thuis al leefde. De momenten van ziekenhuisopname waren dan op zich wel een feest van herkenning, maar meer dan dat natuurlijk niet. Een feest is het sowieso niet om in het ziekenhuis te moeten zijn, en met het huidige segregatiebeleid al helemaal niet: je ziet helemaal geen andere cf-ers meer. Je zit opgesloten, in quarantaine in een hokje.

Gek is dat, dat realiseer ik me allemaal pas weer als ik dus met iemand over onze ‘ervaringen’ ga praten. Als ik ‘gewoon’ in het leven sta ben ik me daar niet van bewust. Misschien voel ik me dan dus onbewust toch meer ‘normaal’ en niet ‘zieke’. En wie wil dit nu niet. Ik merk wel dat af en toe dus praten over ervaringen best aardig is, maar dat het je ook bewust maakt van dingen waar je soms helemaal niet mee bezig wilt zijn: de dingen die je niet mee wilt maken maar die onvermijdelijk waren en wellicht ook weer onvermijdelijk worden. Als je alles gekregen hebt wil je nu eenmaal dat niet meer verliezen. De angst daarvoor mag je verworven leven gewoon niet beïnvloeden en dus beperken. ‘Pluk de dag’ moet dus je motto zijn en niet ‘Vrees wat morgen komt’. Gelukkig voel ik die angst maar hoogst zelden, ik leef heel erg in het nu en wil dat zo houden. Dus af en toe is prima, maar daarna weer ´gewoon´ doen…

Dual-phone als werkmobiel

Vandaag heb ik mijn werkmobiel gekregen: omdat mijn collega zo gestoord wordt omdat hij de telefoon elke keer moet opnemen als ik er weer niet ben, en blijkbaar anderen me ook niet kunnen bereiken, ben ik nu zelfs voor het werk mobiel bereikbaar. Dat betekent dus met twee mobielen lopen. Ik had het fenomeen al eerder van anderen gehoord maar ja, me niet zo gerealiseerd wat het betekent: continue gaan nadenken waar dat ding is en vooral ook overal bereikbaar zijn. Mijn gewone mobiel heb ik altijd op zak, maar mijn werkmobiel ga ik toch echt niet, zeker niet op vrije dagen en in weekend, continue bij me dragen. En ik ben geen vrouw die het gewoon in haar oversize handtas kan stoppen waar toch al haar hele hebben en houwen inzit. Dus tja, waar ga ik het ding laten.

Ik moet bekennen dat mijn eerste gevoel een beetje trots was. Dat ík voor het werk een mobiel nodig heb. Alsof me dat ineens belangrijk maakt. Slaat natuurlijk nergens op, want het betekent alleen maar dat mensen nog meer claim op je kunnen leggen omdát je juist bereikbaar bent. Het is gewoon een schijnbeleving. Bovendien is het ook nog een standaardmobiel, om de een of andere reden heb ik er niet aan gedacht een pda te nemen waar ik mijn werkagenda in kon laten synchroniseren. Omdat ik al zo’n ding heb wellicht… want zo’n pda is toch al weer een stukje groter en neemt dus meer ruimte in. Mijn eigen pda gebruiken als  werkagenda is anderzijds ook niet handig. Kortom, het nemen van zo’n werkmobiel brengt weer allerlei nieuwe problemen naar boven. Maar ik heb de keuze al gemaakt dus sta voor een voldongen feit. Het is me allemaal wat, maar vooral omdat het zulke onzinprobleempjes zijn, luxeprobleempjes.

Maar als ik er dan toch op verder ga, het zou beter zijn als je gewoon een dualphone hebt: een telefoon waarop je met twee nummers gebeld kunt worden, dus twee simkaarten kan bevatten. Maar ja, dat schept ook weer lastige situaties: hoe werkt dat dan, kan je met twee nummers tegelijk en door elkaar gebeld worden zodat je ook in vrije tijd gebeld kunt worden of switch je af en toe tussen de twee, en kan je één van de twee uitschakelen en de ander gewoon actief houden. Volgens mij maakt het dat ook weer heel nodeloos ingewikkeld. Het stomme is, die telefoons zijn er ook! Een collega ging meteen op het net toen ik het zei en vond dus gewoon een toestel! Maar ja, die stond natuurlijk niet in de lijst van te kiezen apparaten en bovendien, dan zou ik mijn mooie HTC weer op moeten geven. En daar heb ik nog even geen zin in. Nee, laat ik eerst maar eens kijken hoe vaak het misgaat met deze werkmobiel. Misschien wel vergelijkbaar met twee werkplekken hebben: het is net niet op de plek waar je bent als je het nodig hebt…